• 22
  • Ιουν

Του Γιώργου Πελίδη*

1 Περίοδος προετοιμασίας-ανάπτυξη της αγωνιστικής φόρμας.

2 Αγωνιστική περίοδος Σταθεροποίηση της αγωνιστικής φόρμας

3 Μεταβατική περίοδος συνειδητή πτώση της αγωνιστικής φόρμας.

Μοντέλο ετησίου σχεδιασμού προπόνησης

Τα βήματα που απαιτούνται για τον προγραμματισμό του ετήσιου πλάνου προπόνησης.

Α) Διάγνωση υφιστάμενης κατάστασης-αξιολόγηση προπονητικής κατάστασης των παικτών καταγραφή των παικτών.

Β) Καθορίζονται οι στόχοι, οι οποίοι πάντοτε είναι ανάλογοι με την αντίστοιχοι κατάσταση της αξιολόγησης.

Γ) Καθορίζεται το πλάνο και προγραμματίζεται-σχεδιάζεται η προπόνηση.

Δ) Διεξαγωγή προπόνησης και αγώνες.

Ε) Επαναξιολόγηση των δυνατοτήτων των παικτών με τεστ.

Για τον καλύτερο σχεδιασμό και υλοποίηση του πλάνου προπόνησης γίνεται μικρότερη κατανομή ως προς τον έλεγχο των προπονήσεων, όπως σε μεσόκυκλο (περιλαμβάνει 4-6 εβδομάδες), σε μικρόκυκλο (περιλαμβάνει 1 εβδομάδα) και σε προπονητική μονάδα (προγραμματισμός μίας προπόνησης).

Απαραίτητη για την επιτυχία των στόχων που έχουν τεθεί είναι η συνεργασία προπονητή-παικτών-προπονητικού team και της διοίκησης.

Το διάστημα αυτό οι ομάδες βρίσκονται στην μεταβατική περίοδο.

Μεταβατική περίοδος (δύο υποπερίοδοι) συνειδητή πτώση της αθλητικής φόρμας

Διάρκεια έχει από 4-6 εβδομάδες αλλά μπορεί να διαρκέσει και περισσότερο.

Στόχος της μεταβατικής περιόδου είναι η αποκατάσταση ενεργητική και παθητική ,σωματική, ψυχική, νοητική. Πτώση της αγωνιστικής απόδοσης έως ένα προγραμματισμένο επίπεδο.

Πως- Περιεχόμενα Με χαλαρό τρέξιμο, με φυσικές δραστηριότητες εκτός από ποδόσφαιρο, όπως κολύμβηση και διάφορες άλλες ασκήσεις.

Επιβάρυνση είναι μέτρια έως χαμηλή

Στην δεύτερη υποπερίοδο διατήρηση της αερόβιας ικανότητας (αντοχής), βελτίωση γενικής δύναμης, βελτίωση της ευλυγισίας, ατομική εξάσκηση τεχνικής με μπάλα.

*ΑΠΘ- ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ UEFA C΄ B΄ A΄

PERFOMANCE ANALYSIS -ΑΝΑΛΥΤΗΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Του Πρωτοπρεσβύτερου Γεωργίου Αλεβιζάκη

Η ιστορία των Ελλήνων του Πόντου είναι μόνον ένα κομμάτι της ιστορίας του Γένους. Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου φέρνει στην επιφάνεια ένα άλλο, πολύ σημαντικό ζήτημα, αυτό του κρυπτοχριστιανισμού. Με το ζήτημα αυτό ασχολήθηκε εντατικά ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Δ. Μακεδονίας Στάθης Πελαγίδης. Γράφει: “Η απαρχή είναι ο 17ος αιώνας με τους μαζικούς εξισλαμισμούς. Οταν ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δοσίθεος έκανε περιοδεία στον Πόντο για να μαζέψει χρήματα για το ποίμνιό του, διαπίστωσε σποραδικές νησίδες χριστιανικού πληθυσμού στην Οινόη, Κερασούντα, Αμάσεια και άλλες περιοχές. Καθώς προχωρεί ανατολικότερα, βρίσκει ενισχυμένο το ελληνικό χριστιανικό στοιχείο στην Τραπεζούντα.

Οι Ελληνες Ορθόδοξοι ήταν περισσότεροι στην περιοχή των μεγάλων μοναστηριών, γιατί εκεί έβρισκαν καταφύγιο, δεδομένου ότι και οι Τούρκοι σέβονταν τα μοναστήρια. Είναι βέβαιο ότι η Παναγία Σουμελά επόπτευε πνευματικά ένα μέγεθος 1.500.000 Ελλήνων χριστιανών, από τον Πόντο ως τη νότια Ρωσία. Να σημειωθεί ότι από τους 2.450 οικισμούς της Ν. Ασίας και του Πόντου, που κατέγραψε το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών τη δεκαετία του ‘70, οι 1.450 βρίσκονταν στην περιοχή του Πόντου”.

Μια αχτίδα φωτός ξεπροβάλλει για τους Ελληνες του Πόντου το 1856, με το διάταγμα της ανεξιθρησκείας και της ισοπολιτείας, του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α’. “Από το 1856 έως και το 1914, οπότε αρχίζει ο Α’ Πα­γκόσμιος πόλεμος, είχαμε πληθώρα ναών, σχολείων, φιλανθρωπικών ιδρυμάτων, εφημερίδων, βιβλίων... Τέτοια παραγωγή δεν είχαμε στον ελεύθερο ελλαδικό χώρο, το ίδιο χρονικό διάστημα”.

Μέσα στο κλίμα της ισοπολιτείας και της ανεξιθρησκείας του νέου διατάγματος, εξισώνεται ο μη μουσουλμάνος με το μουσουλμάνο και δίνεται η ευκαιρία στους κρυφούς χριστιανούς-οι οποίοι την ημέρα είχαν τουρκικό όνομα και το βράδυ χριστιανικό-να φανερωθούν, δηλώνοντας την πίστη τους για πρώτη φορά. Από το 1856 έως το 1867, δηλώνονται και αναγνωρίζονται επίσημα, ως φανεροί ελεύθεροι χριστιανοί περίπου 25.000 άνθρωποι. Ανάμεσα σ’ εκείνους που αποφασίζουν να φανερώσουν τη θρησκευτική τους ταυτότητα είναι και υψηλόβαθμα στελέχη του στρατού, πασάδες, αλλά και σημαίνοντα πρόσωπα της εποχής εκείνης.

Οι Τούρκοι άρχισαν να φοβούνται καθώς συνειδητοποίησαν ότι οι κρυπτοχριστιανοί ήταν πολύ περισσότεροι απ’ ότι νόμιζαν αρχικά. Σκαρφίστηκαν λοιπόν ένα κόλπο για να εξοντώσουν τους Ορθόδοξους. Τους ανάγκασαν να δηλώνουν και τα δύο ονόματά τους, το χριστιανικό και το τουρκικό, δίνοντάς τους το δικαίωμα να στρατεύονται (αρχικά όσοι δήλωναν Ορθόδοξοι είχαν τη δυνατότητα να μη στρατεύονται, πληρώνοντας στο κράτος φόρο). Αυτό παίρνει επίσημη μορφή το 1910, με το Σύνταγμα που έφεραν οι Νεότουρκοι, σύμφωνα με το οποίο όλοι οι κάτοικοι της Τουρκίας, ανεξαρτήτως εθνικότητας, θεωρούνται ισότιμοι πολίτες και στρατεύονται κανονικά. Η είδηση γέμισε χαρά του  Ελληνες Ορθόδοξους, ωστόσο η κατάληξη για πολλούς απ’ αυτούς θα είναι τραγική. Μιλάμε για τα λεγόμενα εργατικά τάγματα, που στην ουσία ήταν τα κολαστήρια των μη μουσουλμάνων. Δεν τους σκότωσαν οι ίδιοι οι Τούρκοι, αλλά τους έβαζαν να εργαστούν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες, οδηγώντας τους στην πλήρη εξόντωση. Με τον τρόπο αυτό, σύμφωνα με τον Αμερικανό διπλωμάτη Τζόρτζ Χόρτον, έχασαν τη ζωή τους περίπου 250.000 άνθρωποι. Εκτός από τις άθλιες συνθήκες εργασίες, οι χριστιανοί αντιμετώπιζαν και τις αφόρητες προσπάθειες των αξιωματικών να τους κάνουν ν’ αλλαξοπιστήσουν. Οι αξιωματικοί καλλιεργούσαν το παραμύθι ότι δεν υπάρχει καμιά διαφορά ανάμεσα στο κοράνι και τα Ευαγγέλια και τους κορόιδευαν όταν έκαναν το σταυρό τους. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο φρόντιζε να έχουν τη δυνατότητα οι χριστιανοί Ορθόδοξοι στρατιώτες να εκκλησιάζονται, να τηρούν τις γιορτές, να υπηρετούν κοντά στα σπίτια τους και να μένουν σε ξεχωριστούς θαλάμους από τους μουσουλμάνους. Στην πράξη, τίποτε από αυτά δεν τηρούνται”, καταλήγει ο κ. Πελαγίδης.

Σήμερα υπάρχουν κρυπτοχριστιανοί; Το Πατριαρχείο, όπως μου εξήγησε Ιερέας της Πόλης, έχει φανερό ποίμνιο τους Ρωμιούς περί τους 50.000 ανατολικοευρωπαίους, το ποίμνιο της ελληνικής διασποράς. Εχει όμως κι ένα μυστικό, κρυφό ποίμνιο, τους κρυπτοχριστιανούς, Ρωμηοί που εξισλαμίστηκαν και Τούρκοι που θέλουν να έιναι χριστιανοί. Είναι πολύ ευλαβείς. Ερχονται από τα βάθη της Τουρκίας να κοινωνήσουν, να πάρουν Αγιασμό και αντίδωρο μαζί τους. Νηστεύουν τη νηστεία των Τούρκων, νηστεύουν και τις δικές μας. Νηστεύουν όλη τη Σαρακοστή χωρίς να τρώνε λάδι, που εμείς δεν κάνουμε. Οπως είπα, δεν είναι μόνον Ελληνες αλλά και πολλοί Τούρκοι.

Στο βιβλίο του ο Αρχ. Δοσίθεος “Θέλω να πιω όλο το Βόσπορο”, αναφέρει πολλά περιστατικά κρυπτοχριστιανών. Αναφέρω δύο:

1) Ανεβαίνουμε ασθμαίνοντας να επισκεφθούμε τη Μ. Σχολή του Γένους. Μπροστά μου παρουσιάζεται ένας νεαρός 18άρης. Σταματά, κοιτάζει γύρω του αλαφιασμένος. Ο δρόμος είναι άδειος. Ασπάζεται ο χέρι μου και ρωτά με πο­ντιακή προφορά:

-Πού είναι η μεγάλη εκκλησία;

-Το Πατριαρχείο; ρωτώ.

-Ναι, μου λέει.

-Ζητάς τίποτα εκεί;

-Να βαπτιστώ, μου απαντά.

Του δίνω οδηγίες και αστραπιαία χάνεται από μπροστά μου. Εμεινα αποσβολωμένος. Βρέθηκα μπροστά σ’ έναν κρυπτοχριστιανό.

2) Σ’ έναν ερημικό Ναό, δεν αναφέρω που για λόγους ευνόητους, λειτουργούσε Αρχιερέας του Πατριαρχείου. Οι πιστοί ήταν ελάχιστοι από την Πόλη και ένα λεωφορείο απ’ την Ελλάδα. Ομως κατά τη Θ. Λειτουργία ο Ναός γέμισε. Από πού ήλθαν όλοι αυτοί; Ηταν κρυπτοχριστιανοί, που έσπευσαν να λειτουργηθούν. Γι’ αυτό το γενονός έμαθα συγκινητικές λεπτομέρειες. Τις αποσιωπώ, γιατί γίνονται εκεί κι άλλες λειτουργίες και γεμίζει ασφυκτικά. “Οταν πάτερ μου, μου είπε ιερέας, έλθει η αληθινή δημοκρατία στην Τουρκία, θα δούμε πολλά. Χιλιάδες θα γίνουν χριστιανοί”. Τις μέρες που μου το έλεγε αυτό, η Τουρκική tv μετέδωσε ότι άγνωστοι έγραψαν με κόκκινα γράμματα σ’ ένα τζαμί: “Δεν θέλουμε να είμαστε μουσουλμάνοι. Θέλουμε να γίνουμε χριστιανοί”.

Και μια προσωπική εμπειρία: Περάσαμε τέσσερις παπαδάσκαλοι από τη Μυτιλήνη στο Αϊβαλί και πήγαμε στα Μοσχονήσια. Καθίσαμε για φαγητό και τα γκαρσόνια πήραν φωτιά. Η περιποίηση, άριστη. Ρωτά τα δύο γκαρσόνια το όνομά τους. Κεμάλ και Μουράτ, απαντούν. Οταν φεύγαμε, με πλησιάζει ο Κεμάλ και με τρόπο μου λέει: Είμαι ο Παντελής και ο άλλος ο Δημήτρης. Είμαστε Χριστιανοί”.

Ο συγγραφέας μιλά για την φλογερή πίστη των εκεί χριστιανών και πιο πολύ για τη νεολαία. Λίγοι μεν, φλογεροί στην πίστη όμως. “19 Μαΐου. Είμαστε στο Πατριαρχείο. Ξαφνικά μια ομάδα νέων παιδιών μπαίνουν στην αυλή, καμιά 20αριά αγόρια και κορίτσια. Ντυμένα κόσμια, σεμνά και ευυπόληπτα, έρχονται από το σχολείο. Είχαν γιορτή, αργία. Τί είναι σήμερα; ρωτώ έναν μαθητή. 19 Μαΐου, μου λέει ξερά. Και τί σημαίνει αυτή η ημερομηνία; συνεχίζω. 19 Μαΐου, μου απαντά και πάλι, ακόμα ξηρότερα. Ο μαθητής ήξερε, αλλά δεν ήθελε να μου πει, όχι γιατί φοβόταν, αλλά γιατί ήθελε με τον τρόπο που μου μίλησε, να μου πει: Ανόητε νεοέλληνα, τί βλακώδης ερώτηση είναι αυτή; Δεν οφείλεις να γνωρίζεις και εσύ και όλοι σας, ότι η ημέρα αυτή είναι αποφράδα για τους Ρωμιούς; Δεν έπρεπε να ξέρεις ότι την 19η Μαΐου ο Κεμάλ εισήλθε στην Σαμψούντα και τιμούμε τη γενοκτονία των Ποντίων; Πόσοι άραγε από μας τους Ελλαδίτες, γνωρίζουμε και τιμούμε την αποφράδα αυτή ημέρα; Αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Θέλω να καταδείξω ότι αυτά τα νέα παιδιά είναι ζωντανά μέλη της Ομογένειας. Ηλθαν να φιλήσουν το χέρι του Πατριάρχη, να πάρουν την ευλογία του και να τον καλέσουν σε μια θεατρική παράσταση, που θα έδιναν στο τέλος της χρονιάς. Μα παιδιά που οργανώνουν θεατρικές παραστάσεις, δεν είναι ζωντανά;”

 

Στην πόλη

Ναι τίποτα... ομορφιά, Μυστήρια, Χάρη

με σένα θάνε πάντοτε ζευγάρι,

με σε που του Βοσπόρου τα νερά

μερόνυχτα σε λούζουν δροσερά,

με σε που μύρια λουλουδ’ από πέρα

σου στέλνουν ευωδιές με τον αγέρα.

 

Ναι τίποτα... Η πικρότερη σκλαβιά σου

απείραχτη κρατεί την ομορφιά σου,

κι όσο αίμα έχει δίπλα σου χυθή

δεν έχει καν στα πόδια σου σταθή,

κι ολόλευκη κι υπέρλαμπρη θα μένης

σε κάθε ζωγραφιά της Οικουμένης

 

Ναι τίποτα... Ολα φτάνουμε σε σένα

του κόσμου τα κακά μισοσβησμένα!

Κι αν χθες άκουα γίγαντας τρανός

εθέριεψε σα μωρός ωκεανός

κι ετάραξε τα στήθη σου, μα εστάθη

πριν σε συντρίψει, κι έφυγε κι εχάθη.

 

Σε προστατεύει κάποιος που με γνώση

μονάκριβη του κόσμου σ’ έχει δώση,

κι ούτε σεισμός, ουτ’ αίμα, ούτε σκλαβιά

την πάναγνή σου αγγίζουνε ομορφιά,

που ασύγκριτη κι υπέρλαμπρη

θα μένη στην Οικουμένη.

(Μ. Μαλακάσης 1894)

Όλοι σίγουρα κάποια στιγμή έχουμε νιώσει ένα «πιάσιμο» στο σώμα μας την επόμενη ή την μεθεπόμενη μέρα μετά από κινητική προσπάθεια, είτε αυτή προέρχεται από αθλητική δραστηριότητα ή από κάποιας μορφής εργασία. Αυτό το «πιάσιμο» στην επιστημονική ορολογία ονομάζεται καθυστερημένος μυϊκός πόνος.

Ο πόνος αυτός προέρχεται από πλειομετρική λειτουργία των μυών οι οποίοι και επιβαρύνθηκαν κατά την εκτέλεση μιας άσκησης. Η πλειομετρική λειτουργία είναι υπεύθυνη που «τραυματίζει «τους μύες –μυϊκές ομάδες και νιώθουμε τον καθυστερημένο μυϊκό πόνο, αν και πολλές φορές αιφνιδιαζόμαστε από το αποτέλεσμα αυτό αφού ήμασταν προπονημένοι στην δύναμη.

Πλειομετρική λειτουργία ή συστολή είναι η επιμήκυνση τους μυός, το ένα άκρο του μυός ή και τα δύο απομακρύνονται από τη γαστέρα (γαστέρα= το «ποντίκι»), στην περίπτωση αυτή εφαρμόζεται δύναμη στην οποία αντιστέκονται οι μύες και επιβραδύνουν την δύναμη της εξωτερικής επιβάρυνσης. Παράγεται αρνητικό έργο στην περίπτωση που η εξωτερική αντίσταση υπερνικά την μυϊκή λειτουργία.

Όταν νιώσουμε το «πιάσιμο» από την εμφάνιση του καθυστερημένου μυϊκού πόνου,είναι προτιμότερο αλλά και αποτελεσματικότερο οι κινητικές δραστηριότητες να επαναλαμβάνονται με χαμηλότερες εντάσεις. Με τον τρόπο αυτό οι τραυματισμένοι μύες αρχίζουν να εξοικειώνονται σταδιακά στην πλειομετρική λειτουργία, ακόμη ο χρόνος αποκατάστασης των «πιασμένων» μυϊκών ομάδων μειώνεται.

Στα ομαδικά αθλήματα όταν εφαρμόζονται οι δυναμικές τεχνικής διάτασης βελτιώνουν την δυναμική ευκαμψία,την δύναμη και την ισχύ για αυτό και πρέπει η χρήση τους να είναι συχνότερη.

Με τον τρόπο αυτό θα ελαχιστοποιείται η εμφάνιση του καθυστερημένου μυϊκού πόνου.

Bibliographic: Δεληγιάννης

*ΑΠΘ- ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ UEFA C΄ B΄ A΄

PERFOMANCE ANALYSIS -ΑΝΑΛΥΤΗΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Η μη συνειδητοποίηση των καταστροφικών αλλαγών

"Τον τίτλο του παρόντος κειμένου δανεισθήκαμε από σχετικό άρθρο του περιοδικού “Ο Σωτήρ” (Φεβρουάριος 2017), που αναφέρεται σε μια αλληγορική ιστορία του Olivier Clerc, για να υπογραμμίσει την αβουλία, την απάθεια, τη νωχελικότητα και το λήθαργο της σύγχρονης κοινωνίας μας. Αυτή η ιστορία έχει να κάνει με “το βατραχάκι που δεν ήξερε ότι θα βραζόταν”.

Ο Olivier Clerc (Ολιβιέ Κλερ) είναι Ελβετογάλλος συγγραφέας και φιλόσοφος. Γεννήθηκε στις 12.9.1961 στη Γενεύη της Ελβετίας και από το 1986 διαμένει στη Βουργουνδία της Γαλλίας. Εχει συγγράψει πλέον των είκοσι βιβλίων, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και ένα με την ως άνω ιστορία. Με την ιστορία αυτή ο Ολιβιέ Κλερ προσπαθεί, με αλληγορικό τρόπο, να κάνει εμφανή τα καταστροφικά αποτελέσματα που έχει, η μη συνειδητοποίηση των μεταβολών και αλλαγών μέσα στην κοινωνία μας. Και είναι καταστροφικά αυτά τα αποτελέσματα, διότι επηρεάζουν αργά μεν, αλλά σταθερά, την υγεία μας, τις μεταξύ μας σχέσεις, την κοινωνική εξέλιξη, το περιβάλλον, κ.ά. μέχρι της τελικής εξαθλιώσεως.

Μέσα σ’ αυτήν την ιστοριούλα, ο συγγραφέας έχει συμπυκνώσει τα πνευματικά συστατικά της ανθρώπινης ζωής και την απαραίτητη γνώση, την οποία θα πρέπει ο καθένας να ενστερνισθεί και να αφομοιώσει, για να ζει συνειδητά και να διακρίνει τα σημεία των καιρών, ώστε όταν έρθουν “τα δύσκολα”, να βρεθεί σε ετοιμότητα και να αντιδράσει άμεσα και με επιτυχία.

 

Η “ιστορία” με το βατραχάκι

Ας υποτεθεί ότι υπάρχει μία χύτρα γεμάτη δροσερό νερό, μέσα στο οποίο πλέει ανέμελα ένα βατραχάκι. Κάποιος ανάβει κάτω από τη χύτρα μια μικρή φωτιά, οπότε το νερό αρχίζει να ζεσταίνεται, πολύ σιγά. Λίγο-λίγο, το νερό γίνεται χλιαρό. Το βατραχάκι το βρίσκει μάλλον ευχάριστο. Γι’ αυτό συνεχίζει να κολυμπά, ευχαριστημένο και χαρούμενο, μέσα στο χλιαρό νερό. Εν τω μεταξύ, η θερμοκρασία του νερού διαρκώς ανεβαίνει και το νερό γίνεται πιο ζεστό απ’ όσο θα ήθελε το βατραχάκι, δηλαδή από όσο θα το θεωρούσε ευχάριστο. Αποτέλεσμα: Αισθάνεται κάπως κουρασμένο, αλλά παρ’ όλα αυτά, δεν αισθάνεται κανένα φόβο. Σε λίγα λεπτά το νερό της χύτρας γίνεται αληθινά ζεστό και το βατραχάκι αρχίζει να αισθάνεται δυσάρεστα. Θέλει να πεταχτεί έξω, αλλά δεν μπορεί. Αισθάνεται εξουθενωμένο. Γι’ αυτό το λόγο υπομένει και δεν αντιδρά. Εν τω μεταξύ, η θερμοκρασία στο νερό της χύτρας συνεχίζει να ανεβαίνει και το βατραχάκι παρέλυσε τελείως και αδυνατεί να αντιδράσει. Εμεινε άπρακτο και αφημένο στη μοίρα του. Ετσι κατέληξε να βράσει και τελικά να πεθάνει μέσα το ζεματιστό νερό.

 

Μια σημαντική υπόθεση

Εάν έριχναν το βατραχάκι στο νερό της χύτρας με θερμοκρασία πχ πενήντα (50) βαθμών, αυτό με μια γερή εκτίναξη των ποδιών του, θα πηδούσε αμέσως έξω από τη χύτρα και θα σωζόταν. Τώρα, με την αργή αύξηση της θερμοκρασία του νερού, σιγά-σιγά προσαρμόσθηκε μέχρι που παρέλυσε, ζεματίσθηκε και πέθανε. Τί αποδεικνύει αυτό. Αυτό αποδεικνύει ότι όταν μια μεταβολή, μια αλλαγή, πραγματοποιηθεί με έναν τρόπο αργό, πολύ αργό, περνά σχεδόν απαρατήρητη, δεν γίνεται συνειδητή και στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν προκαλεί καμμιά σοβαρή ανησυχία και καμμιά αντίδραση. Δεν ωθεί σε καμμιά κινητοποίηση, σε καμμιά αντίσταση και σε καμμιά επανάσταση. Ολοι σχεδόν, με τον καιρό προσαρμόζονται και εφησυχάζουν. Και αν κάποιος συμβεί να αντιληφθεί που οδηγείται το πράγμα και αρχίσει να φωνάζει για να ξεσηκώσει και τους άλλους, τον θεωρούν και “φαιδρό”, για “ψώνιο” κατά το κοινός λεγόμενον και συνεχίζουν τον “μακάριο” πνευματικό και κοινωνικό τους ύπνο, οι δε επιτήδειοι, αυτοί που προκαλούν τις αργές, αλλά συνεχόμενες και βαθμιαία επαυξανόμενες μεταβολές, φροντίζουν με το δικό τους, πονηρό τρόπο, να τον βγάλουν από τη μέση. Ετσι η κοινωνία όταν κάποτε, αργά πια, αντιληφθεί ότι καίγεται ως “απονευρωμένη” και παράλυτη, δεν θα μπορεί να αντιδράσει. Θα ζεματισθεί, θα “βράσει” και θα πεθάνει, σαν το αφελές βατραχάκι.

 

Μεταφορά στο ελληνικό σήμερα

Ενα καίριο ερώτημα: Εδώ “χαλάει” ο κόσμος, γίνεται το “απάνω-κάτω” και δεν κουνιέται κανείς. Μήπως γίναμε και εμείς κοινωνία αφελών βατράχων; Πολύ φοβούμαι ναι, και αλοίμονό μας, δεν το συνειδητοποιήσαμε. Για να το καταλάβουμε σε τί καζάνι μέσα βρεθήκαμε, αρκεί να παρατηρήσουμε αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία μας εδώ και μερικές δεκαετίες. Η κοινωνία μας υφίσταται μια αργή μεν, αλλά αδιάκοπη, σταδιακή και μεθοδευμένη εξαφάνιση των αξιών και των ιδανικών της, που είναι και πανανθρώπινες αξίες. Δεν το καταλαβαίνει όμως και γι’ αυτό εφησυχάζει, μιας και αυτό γίνεται αργά, σιγανά και αθόρυβα, για να προσαρμόζεται αυτή και να συνηθίζει, ώσπου να απονευρωθεί, να παραλύσει τελείως και να υποστεί το βρασμό και το θάνατο. Κατά μιαν άλλη παρομοίωση, η κοινωνία μας παίζει και πειραματίζεται με χονδρά σχοινιά που καταλήγουν σε θηλιές και κάποια στιγμή μια χονδρή θηλιά μπαίνει γύρω στο λαιμό της. Τότε ο κρυμμένος, πονηρός εχθρός της, πετιέται ξαφνικά και, όπως λέγει και ο Λένιν, τραβάει με δύναμη την άκρη του σχοινιού και η αφελής κοινωνία απαγχονίζεται.

Οπως επισημαίνει και κάποιος ανώνυμος, ου ανέβασε ένα σχετικό κείμενο στο διαδίκτυο, “ένα μεγάλο μέρος καταστάσεων που πριν από 20, 30 ή 40 χρόνια, θα μας έκαναν να φρίξουμε και να βγούμε στους δρόμους, σιγά-σιγά έγιναν κοινότυπες και σήμερα περνάνε απαρατήρητες ή αφήνουν τελείως αδιάφορη την πλειονότητα του κόσμου”.

 

Γιατί γίνονται αυτές οι ύποπτες αλλαγές;

Αυτές οι αλλαγές γίνονται τάχα για το καλό της κοινωνίας, για την επιστήμη, την πρόοδο και την ευημερία. Στην πραγματικότητα όμως γίνονται για το παράνομο και απάνθρωπο κέρδος, απ’ όποια σκοπιά και αν το δει κανείς. Ετσι (συνεχίζει το κείμενο του ως άνω ανώνυμου στο διαδίκτυο), “γίνονται διαρκώς αυθαιρεσίες κατά της προσωπικής ελευθερίας εκάστου, της αξιοπρέπειάς του, της ακεραιότητάς της φύσεως, της ομορφιάς και της χαράς της ζωής, με αργό ρυθμό αλλά ασταμάτητα, με την συνεχή συνενοχή των αδαών θυμάτων, που ίσως και στο μεταξύ να έχουν χάσει την ικανότητα και τη θέλησή του να αμυνθούν”.

 

Πώς είναι τα προγνωστικά για το μέλλον;

Δυστυχώς, τα προγνωστικά για τον μέλλον είναι όχι απλώς άσχημα, αλλά απελπιστικά. “Τα άσχημα προγνωστικά για το μέλλον μας, αντί να προκαλούν αντιδράσεις και εξεγέρσεις, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να προετοιμάζουν ψυχολογικά τον κόσμο, ώστε να υφίσταται και να αποδέχεται τις εξαθλιώσεις και τις δραματικές συνθήκες ζωής που μας επιβάλλουν.

Το συνεχές σφυροκόπημα από τα μέσα ενημερώσεως με την υπερπληροφόρηση, τις κακόγουστες εκπομπές και τα reality shows, που ισοπεδώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια (τί κάνουν;) μεταλλάσσουν τον ανήσυχο ανθρώπινο νου σε παθητικό δέκτη, που απλά εκτελεί εντολές χωρίς κρίση και ικανότητα να αντιλαμβάνεται τί γίνεται γύρω του...” (Διαδίκτυο: “Το βατραχάκι που δεν ήξερε ότι θα βραζόταν”)

 

 Τί πρέπει τώρα να γίνει;

Τώρα δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Ας μην “παίζουμε εν ου παικτοίς”. Πρέπει να επιλέξουμε: συνειδητοποίηση ή βράσιμο. “Λοιπόν, λέει ο ανώνυμος αρθρογράφος του ως άνω άρθρου, αν δεν είσθε σαν το βατραχάκι, μισοβρασμένοι, κάντε μια γερή εκτίναξη με τα πόδια, πριν είναι πολύ αργά”. Τώρα, χωρίς αναβολή, προτού βρεθούμε μισοβρασμένοι.

(Το ως άνω κείμενο του ανωνύμου, εδημοσίευσε στο περιοδικό “Ενοριακή Ευλογία” τον Απρίλιο του 2010 ο Αρχιμανδρίτης π. Μελέτιος Α. Βαρδαχάνης).

 

 Στο πνευματικό επίπεδο

Ο συμβολισμός της ιστορίας με το αφελές βατραχάκι του Olivier Clerc, έχει εφαρμογή και στο πνευματικό επίπεδο του ανθρώπου. Οπως είναι γνωστόν, απ΄ όλα τα ζωντανά δημιουργήματα του Θεού, μόνον ο άνθρωπος έχει το προσόν της συνειδήσεως. Η συνείδηση, που λειτουργεί μέσα στο κέντρο της ανθρώπινης υποστάσεως, είναι έτσι δοσμένη από το Θεό, ώστε να προτρέπει προς το αγαθόν και να αποτρέπει από το κακόν, να επιβραβεύει την αγαθή πράξη και να ψέγει την κακή. Είναι η φωνή του Θεού μέσα μας, η οποία ανα πάσαν στιγμήν μας λέγει τί να κάνουμε. Βοηθητικά μέσα της συνειδήσεως, αυτού του άγραφου νόμου, είναι οι εντολές του Θεού. Αυτές δόθηκαν από τον Θεό από αγάπη προς τον άνθρωπο και όχι για βασανισμό του. Δόθηκαν για να τον προφυλάσσουν από ολισθήματα και να τον κατευθύνουν στο σωστό δρόμο. Είναι σαν τα σήματα της τροχαίας. Οπου οι άνθρωποι εφαρμόζουν στην πορεία τους τα σήματα της τροχαίας, βαίνουν όλα κατ’ ευχήν, όταν όμως τα παραβαίνουν, τα αποτελέσματα είναι τραγικά.

Επί του προκειμένου, τί συμβαίνει; Συχνά ο άνθρωπος, παρακινούμενος από φθόνο, εγωισμό, πλεονεξία ή άλλο πάθος, προβαίνει σε ενέργειες κακές, τι οποίες ελέγχει η συνείδησή του. Ομως καταπνίγει τη φωνή της συνειδήσεώς του και προχωρεί, νομίζοντας ότι δεν τον βλέπει κανείς και μπορεί να πράξει ό,τι κακό “εξυπηρετεί” το άτομό του. Τότε, σιγά-σιγά η συνείδησή του αρχίζει να υπολειτουργεί, αμβλύνεται και τελικά φθάνει στην πώρωση, οπότε λειτουργεί αντίστροφα. Χαίρεται για το κακό και λυπάται για το καλό. Εν τω μεταξύ, ο αόρατος παίκτης του θανάσιμου παιχνιδιού, ο μισάνθρωπος διάβολος, του μπάζει ιδέες και λογισμούς στο μυαλό, ότι δεν τον βλέπει κανείς, ότι δεν πρόκειται να τον κρίνει κανείς, ότι να μην είναι “κορόιδο” τώρα που του δίνεται η ευκαιρία, ότι “έτσι κάνουν όλοι” κλπ, κλπ. Ετσι γίνεται άρπαγας, άδικος, κλέφτης, απατεώνας, συκοφάντης, κακόλογος, ψεύτης, άσωτος, φονιάς, ανήθικος κλπ. Κάποια ώρα όμως, ο αόρατος εχθρός που κινούσε τα νήματα και τον αποκοίμιζε “βαράει” τη “ντουντούκα” του και φέρνει έτσι τα πράγματα ώστε όλες οι “βρωμιές” του να βγουν στη φόρα, να γίνει ρεζίλι και να υποστεί τις ανάλογες συνέπειες και, ει δυνατόν, να τον οδηγήσει αμετανόητο στο θάνατο και στην αιώνια καταδίκη, κάτω από τη δική του φρικτή εξουσία. Ο ίδιος ο διάβολος αφυπνίζει την τελευταία στιγμή τη συνείδησή του, η οποία αρχίζει να τον μαστιγώνει αλύπητα απ΄ αυτόν εδώ τον κόσμο και να του φέρνει μπροστά του τις εικόνες όλων των εγκληματικών ενεργειών του. Γι’ αυτό ο λόγος του Θεού λέγει για τους αμετανόητους αμαρτωλούς “θάνατος αμαρτωλών πονηρός” (ψαλμός 33 στιχ. 22).

 

Αντί επιλόγου

Το προμνημονευθέν περιοδικό “Ο Σωτήρ” γράφει ότι “η κοινωνία μας κοιμάται. Αβουλη. Απαθής. Νωχελική. Χλωροφορμισμένη. Εχει πέσει λες σε λήθαργο. Πότε; Την ώρα που τεκτονικός σεισμός σείει βίαια τα θεμέλιά της. Την ώρα που πελώριο παλιρροϊκό κύμα (τσουνάμι), σαρώνει και πνίγει τα πάντα σε βρώμικη λάσπη διεστραμμένων ιδεών. Την ώρα που οι πολλοί συμβιβάζονται, σαν τον επίσκοπο της Λαοδίκειας (Αποκάλ. Γ’ 14), γίνονται χλιαροί, άνευροι, ασπόνδυλοι, δειλοί.

Αλλάζουν οι νόμοι. Νομιμοποιείται το κακό. Επαινούνται οι πρόστυχοι. Προβάλονται επιδεικτικά οι διεστραμμένοι. Λοιδορούνται οι ασυμβίβαστοι. Τιμωρούνται. Και δεν αντιδρά κανείς. Και οι πολλοί τα δεχόμαστε αυτά αδιαμαρτύρητα. Γιατί; Πώς εξηγείται η νωθρότητα, η αβουλία; Απάντηση στα ερωτήματα αυτά δίνει το πολύ γνωστό παράδειγμα του Olivier Clerc (Ολιβιέ Κλερ) με το βατραχάκι” που είδαμε παραπάνω. Και το άρθρο καταλήγει: “Είμαστε μισοβρασμένοι ή όχι;”

“Το ερώτημα του Κλερ απευθύνεται στον καθένα μας. Θα συνεχίζουμε να μένουμε απαθείς μπροστά στο συντελούμενο ανοσιούργημα; Θα παρατηρούμε αδιάφοροι τα νομικά τερατουργήματα που διαλύουν τον γάμο, ευτελίζουν την οικογένεια, εξισώνουν τη σοδομική διαστροφή με την ευλογημένη ένωση του άνδρα με τη γυναίκα; Θα δεχτούμε να πουλήσουμε την ψυχή μας για μια χούφτα μουχλιασμένα ευρωδολάρια;

Τώρα!

Αύριο θα είμαστε ήδη “βρασμένοι”. Μια κοινωνία βρασμένων βατράχων”.

(Περιοδικό “Ο Σωτήρ” 15.02.2017, τεύχος 2149)

Είναι αλήθεια ότι δεν είναι όλοι οι πολίτες “μισοβρασμένα βατραχάκια”. Υπάρχουν υγιείς φωνές που ομιλούν και γράφουν, επισημαίνοντας το θανάσιμο κίνδυνο, αλλά και το “δέον γενέσθαι”. Τότε γιατί δεν αναστρέφεται η κατάσταση; Την απάντηση τη δίνει ένα αρχαίο ανέκδοτο, που αναφέρεται στον κυνικό φιλόσοφο Διογένη τον Σινωπέα (Σινώπη 412πΧ-Κόρινθος 323πΧ).

Ερώτησαν κάποιοι τον Διογένη: “Πώς συμβαίνει, ενώ τόσοι σοφοί εκφωνούν πάνω στην Πνύκα λόγους σπουδαίους, η Πολιτεία να μην προοδεύει;” Και ο Διογένης απάντησε: “η Πολιτεία δεν προοδεύει γιατί τους σπουδαίους λόγους τους εκφωνούν οι σοφοί από πάνω, αλλά τις αποφάσεις τις παίρνουν οι ανόητοι από κάτω”.

Τώρα, “ο νοών, νοείτω”.

Κων/νος Ν. Βαστάκης

Θεολόγος, τέως Λυκειάρχης

Σελίδα 1 από 101
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree