«Τά Μ.Μ.Ε Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης πρέπει να ενημερώνουν σωστά τους πολίτες για τα διάφορα γεγονότα, τις ειδήσεις που μπορούν να συλλέξουν. Με μεγάλη απορία παρατήρησα σε τοπικό τύπο του Κιλκίς να αναφέρεται πώς κανένας φορέας, κανένας άλλος, παρά ΜΟΝΟ ο κύριος Γεωργαντάς ενδιαφέρθηκε για την πορεία του Τ.Ε.Ι. Κιλκίς.

Φαίνεται πως έχουν οικογενειακό τοπικό τύπο όπου γράφουν και διαβάζουν μόνο οι ίδιοι και δεν ενημερώνονται από άλλα Μ.Μ.Ε. του νομού, τι γίνεται στον νομό και ποιοι ενδιαφέρονται για την εξέλιξη των γεγονότων. Αλλά και έτσι να είναι εγώ ο ίδιος έχω διαβάσει να φιλοξενούν άρθρα από διάφορους φορείς είτε κομματικούς είτε απλά πολίτες να σχολιάζουν για την εξέλιξη του ΤΕΙ Κιλκίς. Έχω διαβάσει δηλώσεις από όλα τα κόμματα που δραστηριοποιούνται στο Κιλκίς, άσχετα εάν συμφωνώ ή διαφωνώ με τις απόψεις τους, σε όλα τα μέσα του νομού. Η απορία μου είναι, πως προέκυψε πως ΜΟΝΟ ο κύριος Γεωργαντάς ενδιαφέρθηκε για την πορεία του Τ.Ε.Ι. Κιλκίς, φαίνεται πως τον στηρίζουν πολύ, καλά να κάνουν.

Εγώ έκανα επισκέψεις στην Αθήνα, συναντήθηκα με διάφορους παράγοντες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στο θέμα. Δεν είχε αρέσει τότε που τα δημοσίευσα.

 Έχουν δημοσιεύσει κριτικές για την εξέλιξη του θέματος ΤΕΙ όλα τα κόμματα, φορείς και πολίτες, όλες είναι σεβαστές, και καλό είναι να μη αποκλείουν καμία δημοσίευση από τα ΜΜΕ, ειδικά όταν είναι ενυπόγραφη.

Πάντως σε θέματα που είναι για το καλό του τόπου να μη προσπαθούν κάποιοι να φέρνουν διχόνοιες στους φορείς που προσπαθούν με τον δικό τους τρόπο, άλλοι δείχνουν μεγάλη προσπάθεια και άλλοι μικρή προσπάθεια ας τους αξιολογούν με αυτό το μέγεθος και να μη τους αποκλείουν τελείως, δεν κάνει καλό».

ΤΑΤΙΔΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΠΟΛΙΤΕΥΤΗΣ ΑΝ.ΕΛ ΚΙΛΚΙΣ

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Το 1930 ανέθεσε το κράτος με την Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων (ΕΑΠ) σε τοπογράφους της εποχής εκείνης, φυγάδες αξιωματικούς του τσαρικού ρωσικού στρατού που βρήκαν καταφύγιο στην Ελλάδα, να διανείμουν την καλλιεργήσιμη έκταση του λεκανοπεδίου των Μουριών στους πρόσφυγες.

Στο τέλος είδαν οι τοπογράφοι ότι από το χρηματικό κονδύλιο που τους είχε εγκρίνει η ΕΑΠ, είχαν περισσέψει 40.000 δρχ. με την αξία της εποχής.

Τότε ο επικεφαλής του συνεργείου, επειδή είχε ιδιαίτερες σχέσεις με τους πρόσφυγες του Καβαλάρη (Ατλή), μια και αυτοί είχαν έρθει από την Ρωσία, έκανε τις εξής ενέργειες:

Αφού ήρθε σε συνεννόηση με τους κατοίκους του χωριού Ατλή (Καβαλάρης) και με την αρμόδια εκκλησιαστική αρχή (Μητρόπολη Κιλκίς) αποφάσισε να διαθέσει το περίσσευμα αυτό των χρημάτων, για την ανέγερση του Ιερού Ναού του Αγίου Παντελεήμονος.

Στα μέσα περίπου της ανέγερσής του με τον σεισμό του 1931 στο λεκανοπέδιο Μουριών, οι τοίχοι πολλών σπιτιών υπέστησαν ρωγμές, όπως και του Ναού. Για να ξεπεράσουν το πρόβλημα χρησιμοποίησαν οι μηχανικοί σιδηρόβεργες για να αντέξουν στη μανία του Εγκέλαδου.

Από τότε ο Ναός αυτός λόγω του κάλλους του και λόγω της θέσεως που βρίσκεται, λαμπρύνει όλη την περιοχή του λεκανοπεδίου των Μουριών. Από οποιοδήποτε χωριό της περιοχής ο Ναός αυτός φαίνεται πολύ καθαρά, εκεί στα σύνορά μας, στα ριζά του Μπέλλες, παρά τη μεγάλη απόσταση που τον χωρίζει από τα χωριά. Χαρακτηριστικό του είναι ο γεροπλάτανος που βρίσκεται στην αυλή του και τα υπόλοιπα ροζιάρικα πολυχρονίσια πλατάνια.

Ο ερχομός στην Ελλάδα ενάμισυ εκατομμυρίου προσφύγων από την Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη, δημιούργησε μεγάλες ανάγκες για νέες, γόνιμες, καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Στο λεκανοπέδιο Μουριών εγκαταστάθηκαν Μικρασιάτες, Θράκες, Πόντιοι, Καυκάσιοι και λίγοι Αρμένηδες, από όσους επέζησαν απ΄ τον μεγάλο αφανισμό.

Εγκατέλειψαν την πατρίδα τους επειδή η ζωή τους βρισκόταν σε κίνδυνο. Καθώς φεύγουν από εκεί για να γλιτώσουν απ’ το μίσος και τις διώξεις, αντιμετωπίζουν μεγάλα δεινά. Τα παιδιά των προσφύγων μοιάζουν με σπόρους που φυτεύτηκαν στη γη, αλλά ποτέ δεν ποτίσθηκαν για να βλαστήσουν.

Για ογδόντα ολόκληρα χρόνια τίποτα δεν γράφτηκε, τίποτα δεν ακούστηκε για το δράμα και την ιστορία των ανθρώπων, από την πλευρά του κράτους. Ας είναι καλά οι ιδιώτες, που έγραψαν και γράφουν. Τα αντάρτικα τραγούδια του Πόντου, σχεδόν χάθηκαν. Λίγοι θυμούνται τους εκατοντάδες δολοφονημένους Πόντιους διανοούμενους στην Αμάσεια, που κρέμασαν οι Τούρκοι το 1921. Η ελληνοτουρκική φιλία υπάρχει στη διπλωματία μόνο, γιατί δυστυχώς οι πάντα εχθροί μας Τούρκοι συνεχίζουν με μίσος να μας ενοχλούν. Φιλία στο παρόν και μέλλον ναι, λήθη όμως της βαρβαρότητάς τους, ποτέ.

Στα πρώτα χρόνια της εγκατάστασης των Ελλήνων στην περιοχή, οι πρόσφυγες στον Καβαλάρη ήρθαν νωρίς, Ελληνες και Τούρκοι ζούσαν ακόμη μαζί. Ομως όχι πολύ μακριά από τον Καβαλάρη, ήταν ακόμη δύο χωριά, το Μένετλη και το Τούρπαλη. Τα χωριά αυτά τα εξουσίαζαν δύο Τούρκοι αγάδες και στα χρόνια που ακολούθησαν, μεταξύ Ελλάδος-Τουρκίας συμφωνήθηκε η ανταλαγή των πληθυσμών. Οι εν λόγω όμως αγάδες δεν ήθελαν να φύγουν και με τους επιστάτες που είχαν στα κτήματά τους εξουσίαζαν περιοχές και από τα γύρω χωριά και όλην την περιοχή προς τη λίμνη Δοϊράνη.

Την κατάσταση αυτή δεν μπόρεσαν να την αντέξουν οι Ελληνες και χτυπήθηκαν με τους Τούρκους. Σκοτώθηκε ένας Τούρκος επιστάτης και εξαφανίσθηκε άλλος ένας. Τότε δημιουργήθηκε διπλωματικό επεισόδιο. Οι ελληνικές αρχές συνέλαβαν τέσσερα-πέντα άτομα, που έμειναν στη φυλακή περίπου δύο χρόνια. (Βλέπεις, ευαίσθητες οι ελληνικές αρχές. Στην Τουρκία όμως, που σκότωναν δεκάδες χιλιάδες Ελληνες, οι Τούρκοι αμφιβάλλω αν οι τουρκικές αρχές τιμώρησαν έστω και έναν Τούρκο δολοφόνο-τον Κεμάλ και τους συνεργάτες του ή τον Τοπάλ Οσμάν).

Οι Ελληνες κάτοικοι ήρθαν στο χωριό σχεδόν ομαδικά, το φθινόπωρο του 1920. Εφυγαν από την περιοχή Τσάλκας της Ρωσίας, συγκεκριμένα από το Μπεστάς και άλλοι, μερικοί, από την Σάντα του Πόντου. Πρώτα αποβιβάσθηκαν στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης και ύστερα από έξι μήνες περίπου, σχεδόν ομαδικά, ήρθαν στον Καβαλάρη, που την εποχή εκείνη κατοικούνταν ακόμη από τους Τούρκους.

 

Οι πρώτες οικογένεις που ήρθαν το 1920 ήταν:

  1. Ιωάννης Ακριτίδης και Ευθυμία
  2. Κυριάκος Ακριτίδης και Σοφία
  3. Νικόλαος Ακριτίδης και Ελένη
  4. Γεώργιος Ακριτίδης και Ελένη
  5. Ιάκωβος Ακριτίδης και Ελένη
  6. Ηλίας Ακριτίδης και Παρέσα
  7. Κυριάκος Ακριτίδης και Ελπίδα
  8. Μαρία Ακριτίδου, χήρα με ένα παιδί
  9. Συμεών Αλμανίδης και Μαρία
  10. Σάρρα Αλμανίδου, χήρα με δύο παιδιά
  11. Ιωάννης Αντωνιάδης και Ανατολή
  12. Σουκάνα Ακριτίδου, χήρα με ένα παιδί
  13. Σάββας Απουσίδης και Αναστασία
  14. Κωνσταντίνος Απουσίδης και Νίνα
  15. Χαράλαμπος Ασλανίδης και Αναστασία
  16. Σάββας Ασλανίδης και Αρετή
  17. Θεόδωρος Αγγελίδης και Αναστασία
  18. Γεώργιος Αλίδης και Μαρία
  19. Αλέξανδρος Αραπίδης και Αλεξάνδρα
  20. Ιάκωβος Γεωργιάδης και Σημέλα
  21. Γατίδου Σοφία, χήρα
  22. Βλαδίμηρος Γιορπαλίδης και Ελισάβετ
  23. Ιωάννης Δεμερτζίδης και Δέσποινα
  24. Νικόλαος Ερμίδης και Κυριακή
  25. Ιωάννης Ιωάννιδης και Νίνα
  26. Αλέξανδρος Ιορδανίδης και Σοφία
  27. Πελαγία Κωνσταντινίδου, χήρα με τρία παιδιά
  28. Σάββας Κωνσταντινίδης και Βαρβάρα
  29. Μιχαήλ Κωνσταντινίδης (Ομερ)
  30. Συμεών Κωνσταντινίδης και Ολγα
  31. Ιωάννης Κωνσταντινίδης και Ελισάβετ
  32. Παναγιώτης Κωνσταντινίδης και Σουλτάνα
  33. Σπυρίδων Κωνσταντινίδης και Κατίνα
  34. Ισαάκ Κωνσταντινίδης και Μαρία
  35. Φίλιππος Κωνσταντινίδης και Καλλιόπη
  36. Στάθης Κωνσταντινίδης και Ελένη
  37. Ιάκωβος Κωνσταντινίδης και Μαρία
  38. Γεώργιος Κωνσταντινίδης και Σοφία
  39. Σάββας Κωνσταντινίδης και Εύα
  40. Αλεξανδρος Κωνσταντινίδης και Ελισάβετ
  41. Νικόλαος Κωνσταντινίδης και Βαρβάρα
  42. Αγάπη Κωνσταντινίδου, χήρα με δύο παιδιά
  43. Κωνσταντίνος Κοτανίδης και Νίνα
  44. Στέφανος Καραγκιοζίδης και Αλεξάνδρα
  45. Αβραάμ Κιουπλεκίδης και Σοφία
  46. Ηλίας Κελεσίδης και Παρθένα
  47. Σταύρος Κοτρωνίδης και Αναστασία
  48. Σάββας Λαλίδης και Ευδοκία
  49. Κωνσταντίνος Λαλίδης και Ευγενία
  50. Μιχαήλ Μουρατίδης (Ιερέας) και Θέκλα
  51. Δημήτρης Μουρατίδης και Ελένη
  52. Κωνσταντίνος Μουρατίδης και Ελένη
  53. Βασίλης Μωυσίδης και Κανή
  54. Λάζαρος Μωυσίδης και Αλεξάνδρα
  55. Ιωάννης Μισαηλίδης και Ευδοκία
  56. Μιχαήλ Μιχαηλίδης και Σάρρα
  57. Κωνσταντίνος Ζανταρίδης
  58. Ιωακείμ Παρασκευόπουλος και Σοφία
  59. Αλέξης Παρασκευόπουλος και Αννα
  60. Θεόδωρος Παρασκευόπουλος και Κισμίρη
  61. Κατερίνα Παρασκευοπούλου, χήρα με τέσσερα παιδιά
  62. Νικηφόρος Σταμπουλίδης και Γαρυφαλιά
  63. Μιχαήλ Σταμπουλίδης και Κλεοπάτρα
  64. Θεόδωρος Σταμπουλίδης και Ελένη
  65. Πέτρος Σταμπουλίδης και Κατίνα
  66. Αθανάσιος Σταμπουλίδης και Χαρίκλεια
  67. Ισαάκ Σταμπουλίδης και Μαρία
  68. Ιωάννης Σταμπουλίδης (Βαγγάς) και Κατίνα
  69. Αλέξανδρος Σαρασίδης (Σάντρο) και Δάφνη
  70. Στέφανος Σαρίδης και Σοφία
  71. Ιωάννης Παρτσαλίδης και Αγγελική
  72. Πόρτο (παρατσούκλι) Αναστάσιος
  73. Μιχαήλ Φελεκίδης και Μελάνα
  74. Νικόλας Φελεκίδης
  75. Κλήμης Τσαμουρτσίδης και Μαρίκα
  76. Ιωάννης Σιδηρόπουλος και Σοφία
  77. Αντώνιος Χατζηγεωργίου και Αγγελική
  78. Γεώργιος Φιραρίδης και Σωτηρία

Οι κάτοικοί του ήσαν οι πιο φημισμένοι χτίστες της εποχής εκείνης, Πόντιοι. Ολες οι εκκλησίες του λεκανοπεδίου των Μουριών είναι κτισμένες το 1930 απ’ αυτούς, με πέτρα. Το ίδιο και τα σχολεία και οι γέφυρες.

*Από το βιβλίο του “Το λεκανοπέδιο των Μουριών”

Η διατήρηση και ενίσχυση της Εθνικής Στρατηγικής για την Ανώτατη Εκπαίδευση και οι προτάσεις για την ανασύστασή της

“35 χρόνια μετά την σύσταση του o χώρος της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στην Ελλάδα χαρακτηρίζεται από έλλειψη μακροχρόνιου στρατηγικού σχεδιασμού με μεγάλες καθυστερήσεις προσαρμογής στις ολοένα μεταβαλλόμενες συνθήκες και απαιτήσεις του σήμερα. Η χώρα μας είναι η τελευταία από τις χώρες που συμμετέχουν στον Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης, όπως δημιουργήθηκε με την διαδικασία της Μπολόνια, στην οποία θεσμοθετήθηκε η διασφάλιση της ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Αν και ο νόμος που καθόριζε το σύστημα διασφάλισης ποιότητας ψηφίστηκε το 2005 χρειάστηκαν περίπου 10 χρόνια για να ολοκληρωθούν οι εξωτερικές αξιολογήσεις σε όλες τις ακαδημαϊκές μονάδες των ΑΕΙ.

Έκτος από τις καθυστερήσεις στην ψήφιση και υλοποίηση πολιτικών, το κυριότερο πρόβλημα είναι η αδυναμία ή άρνηση των κομμάτων να συμφωνήσουν μεταξύ τους στην χάραξη των βασικών πολιτικών και κατευθύνσεων για την Ανώτατη Εκπαίδευση, που θα παραμένουν σταθερές όταν αλλάζουν οι κυβερνήσεις και θα αναπροσαρμόζονται από ένα υπερκομματικό και ανεξάρτητο όργανο. Τον ρόλο αυτό θα έπρεπε να είχε το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας το οποίο η Κυβέρνηση απαξίωσε και πλέον καταργεί.

Ο νόμος 4009/2011 ψηφίστηκε από τα 4/5 της Βουλής. Η σημερινή κυβέρνηση μη σεβόμενη την τεράστια αυτή πλειοψηφία επέλεξε την αποδόμηση και επί της ουσίας κατάργηση του. Από τις πιο σημαντικές τομές όμως αυτού του νόμου ήταν η θεσμοθέτηση της Εθνικής Στρατηγικής για την Ανώτατη Εκπαίδευση.

Η διατήρηση και ενίσχυση της Εθνικής Στρατηγικής για την Ανώτατη Εκπαίδευση αλλά και η σύνδεση της με την αναπτυξιακή διαδικασία της χώρας είναι ζήτημα ζωτικής σημασίας. Στο πλαίσιο αυτό είναι ανάγκη να γίνει ένας σοβαρός επανασχεδιασμός της Τριτοβάθμιας εκπαίδευσης όπου θα συμπεριλαμβάνει την ίδρυση νέων τμημάτων αλλά και την συγχώνευση και αλλαγή κατευθύνσεων παλιών τμημάτων σε σύνδεση με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας τόσο σε τοπικό όσο και σε πανελλήνιο επίπεδο.

 Η διαδικασία αυτή δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να γίνει με τα γεωγραφικά και μικροκομματικά κριτήρια όπως διαμορφώθηκε στο πρόσφατο σχέδιο Αθηνά αλλά λαμβάνοντας υπόψη τι ζητάει η αγορά εργασίας στις τωρινές συνθήκες εν μέσο μνημονίων με το βλέμμα στη μετά μνημονίου εποχή, στη προσέγγιση ενός νέου παραγωγικού μοντέλου για την Χώρα μας .

Για τη δημιουργία αυτού του παραγωγικού μοντέλου χρειάζεται από τη μία η αξιοποίηση και μετεκπαίδευση του υπάρχοντος επιστημονικού δυναμικού και από την άλλη ο επανασχεδιασμός του χάρτη και των γνωστικών αντικειμένων των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων έτσι ώστε να εκπαιδεύουν στελέχη που θα αποζητά η αγορά εργασίας.

Με τον τρόπο αυτό θα σταματήσει η διαρροή επιστημονικού προσωπικού στο εξωτερικό, το οποίο έχει σπουδάσει και πληρώσει το Ελληνικό κράτος, καθώς οι απόφοιτοι των ΑΕΙ θα έχουν αποκτήσει ανταγωνιστικό πτυχίο και τα κατάλληλα προσόντα για την απορρόφηση τους στον εγχώριο παραγωγικό τομέα. Είναι κωμικοτραγικό να γίνεται συζήτηση μόνο για τον τρόπο εισαγωγής των φοιτητών στα ΑΕΙ και να μην γίνεται καμία κουβέντα για την αξία των πτυχίων και αν οι πτυχιούχοι του σήμερα είναι αυτοί που έχει ανάγκη η Ελληνική οικονομία.

Η ενίσχυση της αποτελεσματικότητας και του ρόλου της Ανώτατης Εκπαίδευσης στην αναπτυξιακή διαδικασία της χώρας υπήρξε ένας από τους στρατηγικούς στόχους του Υπουργείου Παιδείας στην έκθεση που είχε δημοσιοποιηθεί με τίτλο «Στρατηγική της Ανώτατης Εκπαίδευσης την περίοδο 2016-2020». Δυστυχώς στο σχέδιο νόμου Γαβρόγλου δεν υπάρχει ουδεμία αναφορά και καμία ενέργεια που να επιβεβαιώνει αυτό το στόχο. Η κυβέρνηση δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ότι η επένδυση στην δημόσια δωρεάν και υψηλής ποιότητας Ανώτατη Εκπαίδευση και Παιδεία, είναι μια επένδυση στο μέλλον της χώρας.

Για την ανασύσταση της Ανώτατης Εκπαίδευσης είναι αναγκαίο να διατηρηθούν και να εφαρμοστούν όλες οι θετικές μεταρρυθμίσεις του νόμου 4009/2011 και να υλοποιηθεί η Εθνική Στρατηγική για την Ανώτατη Εκπαίδευση.

Επιπλέον θα πρέπει:

-Να προσαρμοστούν τα προγράμματα σπουδών με βάση ενός νέου παραγωγικού μοντέλο που πρέπει να παρουσιάσει η Ελληνική οικονομία και να ιδρυθούν νέα τμήματα σε τομείς που δεν μπορούν να καλύψουν τα υφιστάμενα.

-Να δημιουργηθούν ξενόγλωσσα Προπτυχιακά και Μεταπτυχιακά Προγράμματα Σπουδών για την προσέλκυση ξένων φοιτητών. Η προσπάθεια αυτή θα έχει πολλαπλά οφέλη στη Ελληνική οικονομία

-Να συγχωνευτούν και να μετονομαστούν όλα τα ομοειδή τμήματα μεταξύ των ΤΕΙ, μεταξύ των Πανεπιστημίων και μεταξύ Πανεπιστημίων και ΤΕΙ. Σύμφωνα πάντα με τα προγράμματα σπουδών όπου το περιεχόμενο τους πρέπει να αξιολογηθεί και σαφώς να αναπροσαρμοστεί σε πολλές των περιπτώσεων, σε σύνδεση με τις τωρινές και μελλοντικές ανάγκες της αγοράς εργασίας.

-Να ενταχθούν όλοι οι παλιοί και νέοι απόφοιτοι των ΤΕΙ και των Πανεπιστημίων στο έκτο Επίπεδο του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων και οι κάτοχοι μεταπτυχιακών στο Έβδομο Επίπεδο του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων.

-Να αναγνωριστούν σύμφωνα με το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων τα επαγγελματικά δικαιώματα στα Τμήματα των ΑΕΙ που δεν υπάρχουν και να επικαιροποιηθούν στα υπόλοιπα.

-Να υπάρχει ενιαία επιμελητηριακή διάρθρωση για την ένταξη στα αντίστοιχα επιμελητήρια των αποφοίτων Πανεπιστημίων και ΤΕΙ.

-Να δοθούν κίνητρα στις επιχειρήσεις και να εξαλειφθούν τα γραφειοκρατικά εμπόδια τόσο στην απορρόφηση αποφοίτων όσο και στη χρηματοδότηση της έρευνας και υποτροφιών στα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ

-Να δίνεται επιπλέον χρηματοδότηση στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ που έχουν υψηλές επιδόσεις στην εξωτερική τους αξιολόγηση”.

 

*Γραμματέας της ΝΕ ΠΑΣΟΚ Κιλκίς

Του Ανδρέα Αγτζίδη*

“Αγαπητέ κύριε Διευθυντά,

Διάβασα με πολλή προσοχή στην 3η Σελίδα (ΦΥΛΛΟ 1235/29-6-2017) και στο τέλος της πρώτης στήλης της έγκριτης εφημερίδας σας “ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ” το σχόλιο με τίτλο “και ταλαιπωρημένος και ανώνυμος”. Πιστεύω, πως αυτοί  που αφαιρούν την πινακίδα, την ταυτότητα του ταλαιπωρημένου αγάλματος να είναι και γνωστοί, ίσως και άγνωστοι. Οι οποίοι πιστεύουν με το “κοντό” το μυαλό τους, πως προσφέρουν προς την Πατρίδα “υψίστας υπηρεσίας”. Οταν ακόμη, κύριε Διευθυντά, πρωτοείδα το άγαλμα στημένο στην πλατεία “Πάλμε”, απέναντι από τις δίδυμες αποθήκες, με την ταπεινή μου γνώμη, διεπίστωσα μια ιστορική ανακρίβεια.  Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, η μεγαλύτερη, η μαζικότερη, η λαϊκότερη αντιστασιακή οργάνωση και από τις πιο αξιόλογες και αξιόμαχες της Ευρώπης, εκάλυψε την κατοχική περίοδο Γερμανών, Ιταλών, Βουλγάρων 1941-1944. Ο αγώνας τον οποίον διεξήγαγε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, η πολιτικη οργάνωση και το στρατιωτικό του σκέλος Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός), κατά των κατοχικών δυνάμεων και των άθλιων ενόπλων ελληνόφωνων τμημάτων που συνεργάσθηκαν μαζί των. Με την ήττα των Δεκεμβριανών στις 12 Φεβρουαρίου 1945 με τη συμφωνάι της Βάρκιζας, το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ετερμάτισε την Εθνική-Πατριωτική του αποστολή. Ενώ ο Δ.Σ.Ε (Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδος) καλύπτει την περίοδο 1946-1949 και είναι καθαρά ένας “Εμφύλιος Πόλεμος” που αποφασίστηκε από την ηγεσία του ΚΚΕ κατά τη 2η ολομέλεια της Κ.Ε. Ο Δ.Σ.Ε ήταν δημιούργημα των φοβερών διώξεων των αγωνιστών της Εαμικής Εθνικής Αντίστασης μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας 12 Φεβρουαρίου 1945. Συνεπώς δεν ήταν ούτε λαϊκή εξέγερση, ούτε ταξική επανάσταση. Στην αρχή ήταν αυτοάμυνα και τίποτα παραπάνω, κρυβόντουσαν όπου δεν μπορεί να φανταστεί κανείς, προκειμένου να γλιτώσουν τις συλλήψεις, τα βασανιστήρια, τις εκτελέσεις (τα ζήσαμε στο πετσί μας και ουδείς ευφάνταστος φλαφλατάς έχει το ελάχιστο δικαίωμα να τα αμφισβητήσει). Και ξέρεις, φίλε αναγνώστη, ποιοί πρωτοστατούσαν σ’ αυτές τις δεξιόφρονες, τις βασιλόφρονες συμμορίες; Κυρίως οι συνεργάτες των Γερμανών, Ιταλών, Βουλγάρων. Αυτοί, όσοι διεσώθησαν από τις συγκρούσεις, που με τα ένοπλα τμήματά των σε συνεργασία με τους Γερμανούς, βασάνιζαν, καταδυνάστευαν, δολοφονούσαν τον ελληνικό λαό. Ναι, αυτοί οι προδότες που συγκρότησαν πάνω από 150 ομάδες συμμοριών και κατεδίωκαν τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης. Κυνηγούσαν, βασάνιζαν, δολοφονούσαν αυτούς που επί τέσσερα περίπου έτη πολεμούσαν με το ντουφέκι τα στρατεύματα κατοχής και στις διαδηλώσεις φώναζαν “Εξω οι Βούλγαροι από τη Μακεδονία”, “Η Μακεδονία είναι Ελληνική”. Ναι, φίλε αναγνώστη, αυτούς που αγωνίζονταν για τη λευτεριά της Πατρίδας, αυτούς κυνηγούσαν, αυτές οι δήθεν “εθνικόφρονες” συμμορίες και τους έσφαζαν σαν τραγιά, φυσικά υπό την προστασία της ίδιας της πολιτείας. Αυτοί που θα’πρεπε να λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη για την εθνοπροδοτική των δράση, δυστυχώς αυτοί πέρασαν από την κολυμβήθρα του “Σιλωάμ” που έστησαν οι φίλοι μας οι Αγγλοι και τους ενσωμάτωσαν στον εθνικό στρατό κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, τον οποίο αυτοί (οι Αγγλοι) προκάλεσαν, χωρίς καμιά αμφιβολία. Υπάρχουν ατράνταχτα στοιχεία που το επιβεβαίωναν. Η χώρα μας από τη μια άκρη ως την άλλη ζούσε την περίοδο εκείνη, αμέσως μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, ένα ασύλληπτο όργιο τρομοκρατίας, που ανθρώπινο μυαλό δεν μπορεί να το συλλάβει. Ο Μερκούρης, υπουργός Δημόσιας Τάξης στην Κυβέρνηση Σοφούλη, μη μπορώντας να ανεχθεί το όργιο της τρομοκρατίας που ασκείτο σ’ ολόκληρη την επικράτεια απο τις φιλοβασιλικές, ακροδεξιές, δοσίλογες συμμορίες, υποβάλλει την παραίτησή του και δηλώνει: ‘Αι ένοπλοι συμμορίαι κυριαρχούν εις την ύπαιθρον. Αι συμμορίαι αυταί, δυστυχώς, συνεργάζονται εις πολλάς επαρχίας μεθ’ όλην την επιφορτισμένην δια την τήρησην της τάξεως κρατικών υπηρεσιών... Εως ότου ετοποθετήθην εις το Υπουργείων Δικαιοσύνης (Νοέμβριος 1945) ουδείς των συμμοριτών απετέλεσεν αντικείμενο διώξεως παρά τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει”.

Ο ΔΣΕ όπως είπαμε και αλλού, ήταν δημιούργημα αυτών των φοβερών διώξεων. Δεν ήταν ούτε λαϊκή εξέγερση, ούτε φυσικά και ταξική επανάσταση. Αυτό επιβεβαιώνεται από τις δηλώσεις των ηγετικών στελεχών της Εαμικής Εθνικής Αντίστασης και του ΚΚΕ της εποχής εκείνης. Πουθενά δεν βρίσκει κανείς δηλώσεις ηγετών για κατάληψη εξουσίας αλλά μόνον αγώνα για την απελευθέρωσή της Πατρίδας από τη γερμανική κατοχή. Ποτέ δεν έγινε λόγος για λαϊκή εξέγερση ή ταξική επανάσταση. Οσοι ζήσαμε έντονα τα γεγονότα της εποχής εκείνης, δεν μπορούμε να παραδεχτούμε αυτήν την αυθαίρετη, την ανύπαρκτη, την αβάσιμη ερμηνεία πως ο ΔΣΕ ήταν λαϊκή εξέγερση και ταξική επανάσταση. Ούτε το ένα ήταν, ούτε το άλλο. Είπαμε στην αρχή το πως δημιουργήθηκε το ΔΣΕ. Δεν θα έβλαπτε τον κοινωνικό, επαναστατικό αγώνα εάν στο λαό λέγεται η αλήθεια. Τα φτιασιδώματα, τα στολίδια, τα ψεύτικα περιβλήματα, πρέπει να λείπουν από την ιστορική αλήθεια. Αυτοί που θέλουν να γράψουν γιατ ον εμφύλιο, καλό είναι να συμβουλευτούν πολλά γραπτά κείμενα, να συζητήσουν με επιζώντες αγωνιστές και να παραμερίσουν τις δικές των απόψεις η επιθυμίες. Να είναι όσο το δυνατόν αντικειμενικοί. Στη σελίδα 401 του βιβλίου του Ντόμινικ Εντ “Οι καπετάνιοι”, διαβάζουμε τα εξής: “Το ΕΣ του Δημοκρατικού Στρατού δίνει το σάλπισμα και στρέφεται για άλλη μια φορά προς την κομματική ηγεσία. Στείλτε πολιτικά στελέχη της Κεντρικής Επιτροπής στο βουνό. Δώστε εντολή στις οργανώσεις του κόμματος να ενισχύσουν τους αντάρτες, στέλνοντας τρόφιμα στους μαχητές και στελέχη στο βουνό. Το Γραφείο της Θεσ/νίκης απαντάει: Σας υποστηρίζουμε με τα μέσα που διαθέτουμε. Αλλά εκείνο που προέχει είναι η οργάνωση της καθημερινής πάλης του προλεταριάτου και του λαού, για την ικανοποίηση των αναγκών του”.

Στο ίδιο βιβλίο και στη σελ. 405 διαβάζουμε πως: “Ο Μάρκος κατ’ εντολή του Ζαχαριάδη ανέβηκε στο βουνό για να περιμαζέψει τις σκόρπιες καταδιωκόμενες ομάδες και να αποτελέσουν ένα μέσον πίεσης προς την κυβέρνηση της Αθήνας. Ο Μάρκος, όπως είναι γνωστό, κατ’ εντολή ενώνει όλες τις σκόρπιες ομάδες και συγκροτεί το ΔΣΕ, την αρχιστρατηγία του οποίου αναλαμβάνει το Γενάρη του 1947 κατ’ εντολή του Ζαχαριάδη, τον οποίο και ρωτάει: “Σκέπτεται το κόμμα να καταλάβει την εξουσία; και αν όχι, ποιές είναι οι προοπτικές του;”, Η απάντηση, όπως πάντα ασαφής: “προς το παρόν δεν θέτουμε πρόβλημα εξουσίας. Ισως το 1948”. Πού, λοιπόν διαφαίνεται ίχνος λαϊκής εξέγερσης; (που την εποχή εκείνη από την τρομοκρατία, φύλλο δεν κουνιόταν). Αλλ’ ούτε ίχνος ταξικής επανάστασης υπήρχε. Εκτός και αν έχουμε χάσει “πλήρως” την έννοια των λέξεων.

Ο Β. Μπαρτσιώτας, ο πιο έμπιστος του Ζαχαριάδη, στο βιβλίο του “Ο αγώνας του Δημοκρατικού Σρατού Ελλάδας” στη σελ. 32, μεταξύ άλλων γράφει: “... έδωσε εντολή στους καλύτερους επαγγελματίες αξιωματικούς μας του ΕΛΑΣ, μαζί και στον αρχηγό του ΕΛΑΣ Στέφανον Σαράφη, να πάνε στην εξορία! Και έτσι χάθηκαν πολύτιμες επιτελικές δυνάμεις για το ΔΣΕ...” Στη σελ. 53 του ίδιου βιβλίου ο Β. Μπαρτσιώτας παραθέτει ένα μέρος από τη συνέντευξη του Χ. Φλωράκη, γραμματέα τότε της ΚΕ του ΚΚΕ, στο “ΒΗΜΑ” της 13ης Μαρτίου 1977, που μεταξύ άλλων δηλώνει: “... Εφ’ όσον δεν δόθηκε λύση μέχρι το 1947, από κει και πέρα δε θα μπορούσαμε να νικήσουμε... Δηλαδή το κρίσιμο σημείο είναι μέχρι το 1947. Μπουρούσαμε να νικήσουμε το 1946-1947...”. Και αυτή η αυθαίρετη άποψη του Φλωράκη δεν έχει καμία βάση. Ισως να μη γνώριζε κι αυτός (αν είναι δυνατόν) πως τον Οκτώβρη του 1944 στη συνάντηση Στάλιν, Τσώρτσιλ στη Μόσχα, ο Τσώρτσιλ, δίνοντας βαρύ τίμημα στο Στάλιν όλες τις Βαλκανικές χώρες, κέρδισε την Ελλάδα. Φίλοι, ο Στάλιν πούλησε στους Εγγλέζους ένα ρωμαλαίο, δυνατό, ακμαίο αντιστασιακό κίνημα, το Εαμικό. “Ολα τα σκίαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά”. Οποιος δεν έζησε το όργιο της τρομοκρατίας την περίοδο εκείνη, κατά τον αείμνηστο Κουτσόγιωργα, δεν δικαιούται να ομιλεί.

Αγαπητέ φίλε, πρέπει να γνωρίζεις πως στο ΔΣΕ κατατάσσονταν εθελοντικά περιορισμένος αριθμός, κι αυτός μέχρι τα τέλη του 1947. Στα υπόλοιπα χρόνια δυστυχώς, ο ΔΣΕ για να ενισχύσει τις δυνάμεις του, προέβαινε σε βίαιη επιστράτευση ακόμη και 15χρονα αγόρια και κορίτσια. Μ’ αυτά τα παιδιά θα νικούσε την Αμερική και την Αγγλία; Αυτές ήσαν πλάι στην κυβέρνηση των Αθηνών. Φαίνεται πως κάποιοι εξακολουθούν να ζουν στα σύννεφα. Αυτές τις μέρες διαβάσαμε ένα ευρηματικό σύνθημα: “Ο Γράμμος και αν έπεσε , εμείς θα νικήσουμε”. Μην παραμυθιάζετε τη νεολαία. Πέστε στο λαό την αλήθεια. Προσγειωθείτε ομαλώς. Η ανώμαλη προσγείωση έχει πάντοτε βαριές συνέπειες, όπως φάνηκε από τις δηλώσεις ανωτάτων στελεχών, μάταιος, που στοίχισε στην Πατρίδα χιλιάδες νεκρούς, νέα παιδιά και ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές.

Ο αγώνας του ΔΣΕ δεν ήταν ούτε λαϊκή εξέγερση, ούτε ταξική επανάσταση. Μην παραμυθιάζετε το λαό  και κυρίως, τη νέα γενιά. Να ευχηθούμε όλοι, ποτέ μα ποτέ να μην γνωρίσει η Πατρίδα μας ένα εμφύλιο πόλεμο. Ομόνοια, αγάπη και πίστη στην Πατρίδα, τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη, την ισότητα. Ζήτω η Δημοκρατία”.

*Συντ/χος Δάσκαλος

 

Σελίδα 1 από 74
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree