• 18
  • Ιαν

Του Γιώργου Πελίδη*

Οι πρώτες εμπειρίες είναι αυτές πού επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τη συμμετοχή στον αθλητισμό.

Υπάρχουν πολλές πληροφορίες σχετικά με την επίδραση των πρώτων εμπειριών του παιδιού στον τρόπο που θα λειτουργήσει σε μια αθλητική ομάδα.

Οι εμπειρίες αυτές επηρεάζουν το παιδί στο πως θα αισθάνονται αργότερα απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας, όπως στην καθοδήγηση του προπονητή η του αρχηγού της ομάδας.

Έτσι, οι φιλοδοξίες του αθλητή διαμορφώνονται σε μεγάλο βαθμό και από τον τρόπο που συμπεριφέρονται οι γονείς.

Το πώς αισθάνεται το παιδί στον αθλητισμό εξαρτάται και από τις παρέες που έχει, του γονείς και γενικότερα το κοινωνικό του περιβάλλον.

Σε ότι αφορά τις πρώιμες ψυχολογικές εμπειρίες των παιδιών από τον αγωνιστικό αθλητισμό, υπάρχουν πολλές εμπειρίες που αποτελούν τη βάση στο παιδί για να συμμετάσχει.

Η συμπεριφορά των γονέων απέναντι στην επιτυχία η την αποτυχία οι αντιδράσεις των φίλων, συγγενών, επηρεάζουν το παιδί στην απόφαση του να συμμετέχει στον αθλητισμό.

Ακόμα και όταν τα παιδιά είναι μικρά, ο τρόπος που τα αντιμετωπίζουν οι γονείς στο σπίτι, σχετικά με την ενεργητικότητά του (δηλ πόσο ελεύθερα είναι για παιχνίδι) επηρεάζει την απόφαση των παιδιών να συμμετέχουν.

Άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν την συμμετοχή των παιδιών στον αθλητισμό είναι ο αριθμός των μελών μιας οικογένειας, το οικονομικό επίπεδο για το πόσα χρήματα μπορεί να διαθέσει η οικογένεια για την υποστήριξη της συμμετοχής των παιδιών της στον αθλητισμό.

Ακόμη οι χώροι άθλησης, η αρτιότητα των εγκαταστάσεων διαθεσιμότητα των χώρων.

Η σωματική διάπλαση, η νευρομυϊκή συναρμογή και η κληρονομικότητα είναι σημαντικοί παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν ένα παιδί να ασχοληθεί με τον αθλητισμό η να το αποτρέψει.

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B' Νέας σχολής 2015

Προπονητής UEFA A' (σε εξέλιξη)

Στο λαμπρό διαμάντι του τόπου μας που έσβησε

‘’Καλό ταξίδι, αλαργινό καράβι μου, στου απείρου και στης νυχτός την αγκαλιά, με τα χρυσά σου φώτα!

Να 'μουν στην πλώρη σου ήθελα, για να κοιτάζω γύρου σε λιτανεία να περνούν τα ονείρατα τα πρώτα.

Η τρικυμία στο πέλαγος και στη ζωή να παύει, μακριά μαζί σου φεύγοντας πέτρα να ρίχνω πίσω,

να μου λικνίζεις την αιώνια θλίψη μου, καράβι, δίχως να ξέρω πού με πας και δίχως να γυρίσω!

(Κώστας Καρυωτάκης-‘’Τελευταίο ταξίδι’’)

Έφυγε από κοντά μας λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, στα 72 του χρόνια ο Θόδωρος Αλμετίδης, ο αγαπημένος μας Θοδωρής γεμίζοντας πένθος τις καρδιές συγγενών, φίλων και όλων των ανθρώπων που τον γνώρισαν έστω και για λίγο.

Ο Θόδωρος γεννήθηκε στο Μεταλλικό (το Γιάννες της Τουρκοκρατίας) το 1945, σε μια μετακατοχική Ελλάδα που βρισκόταν στη δίνη των διαφόρων φάσεων του εμφυλίου, σ’ ένα Κιλκίς που δοκιμάστηκε άγρια τα δύσκολα αυτά χρόνια και σε ένα Μεταλλικό που πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος.

Η οικογένεια Αλμετίδη όπως οι περισσότερες οικογένειες του Μεταλλικού, ήταν προσφυγικής καταγωγής από την περιοχή του Καυκάσου και συγκεκριμένα από το χωριό Βεζίνκιοϊ 10 χιλιόμετρα από το Καρς. Ο Θόδωρος ήταν το τελευταίο από τα έξι παιδιά του Στέφανου και της Βαρβάρας Αλμετίδου. Τα άλλα πέντε αδέλφια του ήταν η Ανθούλα, η Έλλη, ο Κώστας, η Νιόβη και ο Μιχάλης. Δύσκολες οι συνθήκες ζωής τη δεκαετία του 50 για το Μεταλλικό όπως και για όλη την Ελλάδα. Ο αγώνας για την επιβίωση καθημερινός και επίπονος. Εκτός από τον αγώνα για τον επιούσιο,  η οικογένεια Αλμετίδη πέρασε τα δικά της ‘’πέτρινα χρόνια’’ που επηρέασαν βαθύτατα τον ψυχικό κόσμο του μικρού Θοδωρή.

Ο πατέρας Στέφανος, στέλεχος του ΚΚΕ, ήταν παλαίμαχος των αγώνων των κατοίκων του Μεταλλικού στις αρχές της δεκαετίας του 30 εναντίον του τσιφλικά Χατζηλαζάρου. Την γενικότερη αγωνιστική του δράση την πλήρωσε με συλλήψεις, βασανιστήρια και εξορίες στη Λήμνο, στη Φολέγανδρο, στην Ακροναυπλία, στον Αη Στράτη, στην Ικαρία, στην Κέρκυρα, στη Μακρόνησο και στη Γυάρο. Η μητέρα Βαρβάρα, μέλος του ΚΚΕ και ΕΑΜίτισσα στην Κατοχή, κρατήθηκε για οχτώ χρόνια στις φυλακές ‘’Αβέρωφ’’. Στον εμφύλιο καταδικάστηκε σε θάνατο με αναστολή της εκτέλεσης επειδή είχε ανήλικα παιδιά. Στα χρόνια της δικτατορίας του 1967 εξορίστηκε στη Γιούρα αφού πρώτα πέρασε από τις φυλακές Αλικαρνασσού. Λόγω των φυλακίσεων και των εξοριών των γονιών τους, τα έξι αδέλφια τα μεγάλωσε η γιαγιά τους, η ΄΄καλομάνα’’ Μαρία Αλμετίδου. 

Ο Θόδωρος στο Μεταλλικό της δεκαετίας του 50 ήταν ένα ιδιαίτερα χαρισματικό παιδί σ’ όλους τους τομείς. Τέλειωσε το Δημοτικό Σχολείο στο Μεταλλικό και γράφτηκε στο Γυμνάσιο του Κιλκίς. Οι συμμαθητές του τον θυμούνται ως τον ‘’μαθηταρά’’ του Γυμνασίου με το κοφτερό μυαλό στα θετικά μαθήματα αλλά και με υπέροχες εκθέσεις. Παρ’ όλ’ αυτά ο Θοδωρής ήταν πάντα χαμηλών τόνων χωρίς καμία έπαρση. Πολύ καλός αθλητής, έπαιξε ποδόσφαιρο στην ομάδα του χωριού του όπου εκτός από το ταλέντο του επέδειξε και ένα σπάνιο ήθος.

Πολυτάλαντη και πολύπλευρη προσωπικότητα ο Θόδωρος, συμμετείχε ως ερασιτέχνης ηθοποιός στην θεατρική δράση του Μεταλλικού. Μια θεατρική δράση που ξεκίνησε από το Βεζίνκιοϊ και συνεχίστηκε στο Μεταλλικό όπου οι προοδευτικοί κάτοικοί του δημιούργησαν θεατρικά σχήματα που ανέβασαν σπουδαίες παραστάσεις στις δεκαετίες του 50 και του 60. Από το Κιλκίς αλλά και τα γύρω χωριά έρχονταν στο Μεταλλικό πολλοί θεατρόφιλοι για να απολαύσουν υπέροχες παραστάσεις από το ελληνικό κλασσικό ρεπερτόριο και όχι μόνο.

Το 1963 έδωσε εξετάσεις και πέρασε στην Οδοντιατρική σχολή. Φοίτησε στο πρώτο έτος αλλά οι οικονομικές δυσκολίες και η αποστροφή του Θόδωρου στη θέα του αίματος τον ανάγκασαν να σταματήσει τις σπουδές του. Έμεινε στη Θεσσαλονίκη όπου δούλεψε για πολλά χρόνια σε Εταιρία διανομής κινηματογραφικών ταινιών ενώ παράλληλα βοηθούσε συγγενείς του στις δικές τους δουλειές.

Το 1983 προσλήφθηκε στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών Κιλκίς. Στην Ένωση ο Θόδωρος ήταν πάντα μπροστά στους αγώνες για τα αιτήματα των αγροτών και των άλλων εργαζομένων. Ήταν αγαπητός σε όλους τους συναδέλφους του για την αγωνιστικότητά του, συνδυασμένη με την έμφυτη εσωτερική του ευγένεια, την ανιδιοτελή αλληλεγγύη του προς όλους, την ακεραιότητα και την προσωπική του μόρφωση και καλλιέργεια. Συνταξιοδοτήθηκε το 2008.

Ο Θόδωρος δεν έκανε δική του οικογένεια. Αφοσιώθηκε στη βοήθεια προς τα μεγαλύτερης ηλικίας συγγενικά του πρόσωπα και όχι μόνο.

Τη δεκαετία του 90 και του 2000 ο Θόδωρος ξετύλιξε το ταλέντο του στο σκίτσο δημιουργώντας εμπνευσμένες και εύστοχες γελοιογραφίες στον ΜΑΧΗΤΗ και στην ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ του Κιλκίς, σχολιάζοντας με το δικό του μοναδικό τρόπο την επικαιρότητα. Ήταν από τις σπάνιες περιπτώσεις ανθρώπων που μετουσίωσαν την ιδεολογία τους σε πράξη, με αγκωνάρι της σκέψης του πάντα την αγάπη του για τον συνάνθρωπο. Η μεγαλοψυχία του υπήρξε μεγαλειώδης. Παρά τα όσα πέρασε αυτός και η οικογένειά του στα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, δεν ακούστηκε ποτέ από το στόμα του πικρή κουβέντα για οποιονδήποτε. Υπήρξε το διαμάντι του τόπου μας που έσβησε αλλά στις ψυχές των ανθρώπων που τον γνώρισαν, η λάμψη του θα παραμένει ανεξίτηλη μέχρι την τελευταία τους πνοή.

Θόδωρε, παρά τα μεγάλα σου χαρίσματα, υπήρξες ένας βαθιά λαϊκός άνθρωπος με μία σπάνια λαϊκή θυμοσοφία. Δίδαξες σε όλους μας, ακόμα και με τη σιωπή σου. Το κενό που αφήνεις στην ύπαρξή μας είναι τεράστιο και δυστυχώς δυσαναπλήρωτο. Σε θυμάμαι να δακρύζεις στο άκουσμα του παραδοσιακού τραγουδιού “Και γιατί δεν μας το λες”. Στο ταξίδι σου στη γειτονιά των αγγέλων, όλοι εμείς οι φίλοι σου, η επί χρόνια ζεστή, μεσημεριάτικη καθημερινή σου παρέα εκεί στο καφενείο του Αντώνη στον πεζόδρομο της 25ης Μαρτίου, σε αποχαιρετούμε με το τραγούδι αυτό που τόσο σε συγκινούσε:

Της θάλασσας κρατώ κακιά αμάν αμάν, του βαποριού αμάχη,

που πήρε την αγάπη μου αμάν αμάν και την εχαίρονται άλλοι

Και γιατί δε μας το λες, βρε και γιατί δε μας το λες,

και γιατί δε μας το λες, τον πόνο που ’χεις κι όλο κλαις…

 

Ιωσηφίδης Μάκης

 

ΠΗΓΕΣ

Η φωτογραφία του Θόδωρου παραχωρήθηκε από τον φίλο του κ. Σταύρο Μούσμουλα. Οι φωτογραφίες των γονιών και της γιαγιάς του από την ηλεκτρονική έκδοση του ‘’Ριζοσπάστη’’. Οι υπόλοιπες φωτογραφίες από το βιβλίο του Αλέκου Ιωαννίδη: ‘’Βεζίν-Κιοϊ Μεταλλικό. Το θέατρο’’.

Πληροφορίες για τη ζωή του από τον αγαπημένο του ανιψιό κ. Στέφανο Αλμετίδη, από τους ακριβούς του φίλους κ. Σταύρο Μούσμουλα και τη σύζυγό του Μαρία, από συμμαθητές του στο Γυμνάσιο, από συναδέλφους του στην ‘’’Ενωση’’ και από άλλους φίλους που τον έζησαν. 

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Είχαν μέσα απ’ την ψυχή τους την θρησκευτική πίστη.

Ενώ δεν άκουγαν ποτέ κηρύγματα, όπως τώρα, για την θρησκεία τους, ήσαν αγνοί άνθρωποι, θεοφοβούμενοι.

Οταν άκουγαν για κανέναν να ξεστρατίζει απ’ την πίστη ή να κακοστομεί ή να παραβιάζει τη θρησκεία, τις εντολές, τη νηστεία, να τρώγει γάλα τη σαρακοστή, βούτυρο, αυγά, κρέας, έκαναν το σταυρό τους! Ελεγαν “Ο Θεός να συχωρά σε” ή “ο Θεός να ελεεί σε”. Δεν τον έβριζαν ούτε και του κρατούσαν κακία, μόνο έλεγαν “κάθε πρόβατο από το πόδι του κρέμεται”. Ελεγαν κι αυτή τη λέξη “ετούρκ’σεν”.

Ηταν πρόθυμοι να εξομολογηθούν και να μεταλάβουν τα άχραντα μυστήρια. Νήστευαν όλες τις νηστείες. Ολοι έπαιρναν το αντίδωρο από τον παπά και με υπόκλιση φιλούσαν το δεξί του χέρι.

Τη νηστεία της Σαρακοστής νήστευαν χωρίς να τρώνε κρέας και βούτυρο.

Μερικοί “Αηθοδώριζαν” με όλη τη θρησκευτική τους πίστη όλες τις ημέρες της Μεγάλης Σαρακοστής.

Ολες τις νηστείες τις κρατούσαν με μεγάλη ευλάβεια και γι’ αυτό το τέλος της το περίμεναν οι Μουριώτες Χριστιανοί μ’ αγωνία, όπως τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Την αγάπη και το σεβασμό στον ιερέα τον έδειχναν όταν περνούσε από κοντά τους, με το να σηκώνονται. “Δάσκαλο” τον έλεγαν. Και τον καλούσαν να διαβάζει ευχές στον άρρωστο-και γινότανε καλά. Ισως απ’ τη μεγάλη πίστη που είχαν.

*Από το βιβλίο του “Το λεκανοπέδιο των Μουριών”

 Τα τρία βιβλία του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη υπάρχουν τη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Κιλκίς.

Του Πρωτοπρεσβύτερου Γεωργίου Αλεβιζάκη

Είναι γνωστό σ’ όλους τους Χριστιανούς ότι η 25η Δεκεμβρίου είναι η μεγάλη γιορτή της γέννησης του Ιησού και επειδή η Παναγία μας είναι το ιερότερο πρόσωπο μετά το Χριστό, η τεκούσα το Λυτρωτή, τιμητικά γιορτάζεται την επόμενη μέρα, την 26η Δεκεμβρίου.

Ομως επειδή οι αιρετικοί και τα όργανά τους, άθεοι βαφτισμένοι Χριστιανοί, αγωνίζονται μ’ όλα τα μέσα να μας απομακρύνουν από τα πιστεύω μας ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, κυκλοφορούν διάφορες απόψεις και ψεύδη (όπως η εκκλησία μας δήθεν αφόρισε τον Ν. Καζα­ντζάκη), για το Χριστό και την Παναγία μας, σπιλώνοντας έτσι τη δόξα και τη λαμπρότητά της, οφείλουμε να γνωρίζουμε τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας.

Ευρέως κυκλοφορούν και μάλιστα μεταξύ των δήθεν μορφωμένων γίνονται (πολλές φορές ίσως από άγνοια, γιατί δεν καταδέχονται ν’ ασχοληθούν με τα θέματα της πίστης μας, σαν “προοδευτικοί” που είναι) όργανα και φερέφωνα των αιρετικών.

Τους ακούς να λένε ότι ο Χριστός είχε και άλλα αδέρφια και άρα η Παναγία δεν είναι μετά τη γέννηση του Χριστού Παρθένος και φυσικά αειπάρθενος, παρ’ ερμηνεύοντας το εδάφιο: “...και ουκ εγίνωσκεν αυτήν έως ου έτεκεν τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον”. Εδώ το “έως ου” σημαίνει ουδέποτε. Δεν θα πει δηλαδή ότι μετά την γέννηση του Χριστού την εγνώρισε ως γυναίκα, αλλά θα πει ουδέποτε. Το “έως ου” στην Αγ. Γραφή το συναντάμε πολλές φορές και σε πολλές περιπτώσεις σημαίνει ουδέποτε.

Αφού λοιπόν λένε, μετά τη γέννηση του Χριστού ο Ιωσήφ είχε κανονικές σχέσεις με την Παναγία, έκαναν και άλλα παιδιά. Είναι όμως γνωστό ότι η Μαρία μετά τα 15 της χρόνια έπρεπε να φύγει από το Ναό, οι γονείς της όμως είχαν πεθάνει και για να προστατευτεί, οι ιερείς την “μνήστευσαν” με το χήρο Ιωσήφ, τον επονομαζόμενο “δίκαιο”, άνδρα ευσεβή, ο οποίος είχε 7 παιδιά, 4 αγόρια (Ιάκωβο, Σίμωνα, Ισωσή και Ιούδα) και 3 κορίτσια  (Εσθήρ, Θαμάρ και Σαλώμη).

Η Μαρία ακολούθησε τον ηλικιωμένο Ιωσήφ στην άσημη και περιφρονημένη Ναζαρέτ. Ομως πουθενά δεν εμφανίζο­νται ετεροθαλή αδέρφια του Ιησού στην Κ.Δ. μαζί με τον Ιησού, σ’ όλη την επίγεια ζωή του. Ο Ιάκωβος ο αδελφόθεος, πίστεψε στον Ιησού μετά την Ανάστασή του.

Στην επιστολή που ξεκινά: “Ιάκωβος, Θεού και Κυρίου Ιησού Χριστού, δούλος” (Ιάκ. 1:1). Αν ήταν ομομήτριος αδελφός του Ιησού δεν θα το έγραφε, ώστε να δώσει κύρος στα λεγόμενά του;

Το ίδιο ισχύει και για τον Ιούδα, ο οποίος ξεκινά γράφοντας: “Ιούδας, Ιησού Χριστού, δούλος, αδελφός δε Ιακώβ” για να προσδώσει κύρος στον εαυτό του, επικαλείται την ιδιότητά του, ως αδελφός του Ιακώβ, ενώ ούτε αυτός αναφέρει ότι είναι αδελφός του Ιησού.

  1. Πουθενά στην ΚΔ Δεν αναφέρεται ότι η Θεοτόκος απέκτησε και άλλα παιδιά, μετά τον Ιησού.
  2. Πουθενά στην ΚΔ δεν αναφέρεται ότι ο Ιωσήφ συνήψε γάμο με τη Μαρία.
  3. Πουθενά στην ΚΔ οι ετεροθαλείς αδελφοί του Ιησού δεν αναφέρονται ως παιδιά της Μαρίας.
  4. Πουθενά στην ΚΔ ο Ιωσήφ δεν ονομάζεται πατέρας του Ιησού, ούτε ο Ιησούς να τον αποκαλεί πατέρα. Ο Ιησούς αναφέρεται ως γιος της Μαρίας.

Ο Κύριος πάνω στο Σταυρό: “Ιδών ο Ιησούς την μητέρα και τον μαθητήν του Ιωάννην παρεστώτα, ον ηγάπα, λέγει τη μητρί αυτού: Γυναι ιδέ ο υιός στου. Είτα λέγει τω μαθητή: Ιδού η μήτηρ σου...”. Αν ήταν σύζυγος της Μαρίας ο Ιωσήφ, δεν θα ανέθεται ο Ιησούς τη γηροκόμισή της στο σύζυγό της; Πάντως γεγονός είναι ότι ο Ιωσήφ μετά τη γέννηση του Ιησού και την επιστροφή του από την Αίγυπτο, πουθενά δεν αναφέρεται στην ΚΔ. Τελειώνει η αποστολή του ως προστάτης της μητέρας και του Ιησού. Και αν ήταν τ’ αδέρφια του παιδιά της Μαρίας, δεν θ’ ανέθετε σ’ αυτά τη γηροκόμισή της;

Μετά τη γέννηση του Ιησού, οι Ευαγγελιστές ποτέ δεν ονομάζουν τον Ιωσήφ άντρα της Μαρίας και τη Μαρία γυναίκα του Ιωσήφ. Ο άγγελος μιλά στον Ιωσήφ και λέγει: “Εγερθείς παράλαβε το παιδίον και τη μητέρα αυτού”, όχι τη γυναίκα σου, ούτε το παιδί σας και αυτή η φράση επαναλαμβάνεται 4 φορές (Μτθ. 2:13, 14, 20, 21).

Κατά την παρουσίαση του Ιησού στο Ναό 40 μέρες μετά τη γέννηση του Ιησού, πάλι ο Ιωσήφ δεν ονομάζεται άνδρας της Μαρίας, αλλά λέγει ο Λουκάς: “και ην ιωσήφ και η μήτηρ αυτού” (Λουκ. 2, 33).

Με τον ίδιο τρόπο αναφέρεται στον Ιωσήφ και όταν έχουν χάσει το 12ετή Ιησού και τον βρίσκουν στο Ναό: και “ουκ έγνω ο Ιωσήφ και η Μήτηρ αυτού” (Λουκ. 2:43).

  1. Ο Ιησούς 12ετής στο Ναό απαντά: “...εις τον οίκον του πατρός μου”. Ο Ιησούς διακηρύσσει ότι πατέρας του είναι ο Θεός (Ιωαν. 5:17).
  2. Ο Ι. Πρόδρομος μαρτυρεί για το Χριστό: “καγω εώρακα και μεμαρτύρηκα ότι αυτός εστίν ο Υιός του Θεού” (Ιωαν. 1:33).
  3. Ο Πατέρας Θεός κατά τη βάφτιση του Ιησού, λέγει: “Ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός”, γι’ αυτό ονομάζεται η Μαρία “Θεοτόκος”, γιατί γέννησε το γιο του Θεού, τον Ιησού.
  4. Την ίδια διαβεβαίωση έχουμε και κατά την Ανάληψη του Χριστού, κατά την οποία ακούμε από το Θεό Πατέρα ότι ο Ιησούς είναι: “ο Υιός του ο μονογενής”.

Η Αγία Εκκλησία μας, για να προφυλάξει του πιστούς της και για ν’ απαντήσει στις αιρετικές απόψεις, συγκάλεσε 7 Οικουμενικές Συνόδους:

Η Γ’ Οικ. Σύνοδος το 43 μΧ καταδίκασε την αίρεση του Νεστορίου και ανακήρυξε την Παναγία “Θεοτόκο”. “Ομολογούμεν δε και την δέσποιναν ημών την αγίαν Μαρία κυρίως και αληθώς Θεοτόκον ως τεκούσα σαρκί τον ένα της Αγ. Τριάδος Χριστόν τον Θεόν ημών... συν τούτοις δε και τας δύο φύσεις ομολογούμεν του σαρκωθέντος δι’ ημάς εκ της αχράντου Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, τέλειον αυτόν Θεόν και τέλειον άνθρωπον γινώσκο­ντες”. Η Παρθένος Μαρία είναι “Θεοτόκος” και “Αειπάρθενος” “προ του τόκου και εν τω τόκω και μετά τόκον” και συμβολίζεται αγιογραφικά με την παράσταση “τριών αστεριών” που φέρει στο μαφόριό της (παρθενοσημα).

Οι Οικ. Σύνδοι (Δ, Ε’, ΣΤ’, και Ζ’) που συνήλθαν για διάφορα σοβαρά θέματα, όλες επικύρωσαν και την παραπάνω απόφαση της Γ’ Οικ. Συνόδου, για να τη διασφαλίσουν πλήρως.

Αλλά και η απλή λογική λέγει ότι ο χήρος ηλικιωμένος Ιωσήφ “δίκαιος ων”, ο ταπεινός και ευσεβής άνθρωπος με πολλές αρετές, όταν είδε, άκουσε από τους αγγέλους τόσο θαυμαστά γεγονότα, ήταν δυνατό ν’ αγγίζει τη μητέρα του Θεού; Το ”δεν εγνώρισεν αυτή εως ου...” πολλές φορές στην ΑΓ έχει την έννοια του “ουδέποτε”.

Η Θεοτόκος λοιπόν είναι η μητέρα του σαρκωθέντος Θεού και στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας η τιμή, ο μακαρισμός και δόξα της, δεν τελειώνουν ποτέ, γιατί “η εις αυτήν τιμή εκ τον εξ αυτής σαρκωθέντα Υιόν ανάγεται”. Οι σπιλωτές της εξαφανίζονται και “ως εκλείπει καπνός, εκλειπέτωσαν”.

Ας προσέχουμε λοιπόν, να ομολογούμε οι πιστοί ότι η Παναγία είναι “Θεοτόκος” και “Αειπάρθενος” για να μη γινόμαστε άθελά μας όργανα των αιρετικών Ιεχωβάδων, Προτεσταντών κλπ και φυσικά οι ίδιοι αποκοπτόμαστε από το σώμα της Εκκλησίας μας, ως αιρετικοί. “Χριστός γεννάται λοιπόν, δοξάστε, Χριστόν εξ ουρανών απαντήσατε...”

Χρόνια πολλά και ευλογημένα

Σελίδα 1 από 91
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree