• 09
  • Μαρ

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Ο Γεώργιος Ν. Ποιμενίδης, πρόσφυγας Σοχούμ Ρωσίας, ήρθε στην Ελλάδα 22 Μαΐου του 1940 στον Πειραιά, μετά της οικογενείας. Η σύζυγος Κυριακή. Τα παιδιά του Κώστας, Νικόλας (Κόλιας), Ευστάθιος (Στάσκας) και η κόρη του Παρθένα. Από τον Πειραιά ήρθαν στο χωριό Κεντρικό Κιλκίς.

Την μήνα Ιούνιο του 1942 ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στον Ροδώνα.

Ο Γεώργιος ήταν τεχνίτης σιδεράς. Εκτισε το σιδεράδικο επάνω στον συνοικισμό, κοντά στου Λεοντή Ορφανίδη το σπίτι. Οι χωριανοί τον ευχαρίστησαν που ήλθε στο χωριό, γιατί ήθελαν ένα καλό τεχνίτη που θα τους εξυπηρετούσε. Βοηθό του είχε τον μεγάλο γιό του Κώστα, τσιράκι μαχαντζή (έτσι έλεγαν το φυσερό). Εκεί στο σιδεράδικο κατασκεύαζε διάφορα γεωργικά εργαλεία, τσάπες, μικρά και μεγάλα δρεπάνια, αξινάρε, γυνί για το αλέτρι κλπ. Είχε δίπλα από το τζάκι ένα μισοκομμένο βαρελάκι με νερό για να μαλακώνει τα σίδερα, για τσαλίκωμα, όπως έλεγαν το ατσάλωμα, αφού τα σφυρηλατούσαν. Ακουγες ρυθμικά και γρήγορα τακ-τακ-τακ. Το έβαζε ο μάστορας στο νερό, σιγά-σιγά, για να γίνει το σίδερο σκληρό, ανθεκτικό. Ημουν ένας από τους θεατές, που πήγαινα και έβλεπα πολύ τακτικά, γιατί ο πατέρας ήθελε να μάθω τέχνη. Τους καμάρωνα. Μου έκανε μια παρατήρηση ο αρχιμάστορας ο Γιώρτ’ς, αστειευόμενος και να λέει: “Ατός θα παίρ την δουλείαν ας σα χέρεμουν”. Ολα αυτά τυπώθηκαν ανεξίτηλα στη μνήμη μου, σαν να τα βλέπω τώρα εκεί, που είχε το σιδεράδικο ο Γιώρτ’ς ο σιδεράς, όπως τον φώναζαν και αισθάνομαι το παιδί εκείνο που χάζευα όλη την ιστορία του τζακιού, το καμίνι με τα ζωντανά χρώματα όταν πίεζε ο Κώστας εκείνο το παράλληλο ξύλο που είχε το φυσερό, έβγαιναν χρώματα κόκκινα, κίτρινα, πράσινα, χρυσαφένια, ασημένια, πύρινες γλώσσες το κενό. Κατά διαστήματα, έκανε διάλειμμα, έβγαζε την ταμπακέρα για ένα λαθραίο στριφτό τσιγάρο, για ξεκούραση. Ο ιδρώτας έλουζε και τον δύο όλο το σώμα και το καπνισμένο πρόσωπο. Καλός τεχνίτης. Το σφυρί έπαιζε στα χέρια του αρχιμάστορα.

Μετά την ξεκούραση, δέκα-δεκαπέντε λεπτά, εσηκώνετο ο Γιώρτ’ς ο μάστορας και το τσιράκι ο Κώστας και εζώνοντο την δερμάτινη ποδιά. Οταν εγίνετο πυρωμένο το σίδερο για σφυρηλάτισμα, ακουγόταν τότε ο μάστορας να φωνάζει το τσιράκι: “Ελα, πάρε το σφυρί, τρέξον ντος αδακά αγλήγορα λαφρά-λαφρά μερ κεκά κρούω ντος άλμεξον, α, αδά ντος σκώσον, το πίσ’ το χέρισ’ σο στόμαν το μάτες εμπροστάς ντος μη, μη μη κ’ ακούς; ντε πίκες ατώρα ετσέρτσεσα, τη γαϊδερίσιμ το βίο. Κ’ ελέπ’ς μερκενά κρούω, ναι γιαβρούμ... ντεγνάψαμε νε ανατούμ αρ αστά κανείται ’λέγωσε ατώρα. Σύρον σο μαχάν’ κι αν να γίνεται ευλογημένο το γουρζούλ χα ατώρα γιαβρούμ, φύσα το μαχάν πάτε το κά άνοιξον το χερτς ολίγον κι άλλο μη κοτζίζ’ς σα μη κόφσα’ το έλα αγλήγορα χα, χα ντέπικαν έβρασαν οβά... τσαπούα, τσαπούα ατώρα έλα ντος. Χα, χα έβρασεν το σίδερον να είναι ευλογημένο”. Αυτά και άλλα έλεγαν, όταν είχε βράση σιδήρου.

Αυτά ελέγοντο κατά την ώρα της σκληρής δουλειάς.

*Από το βιβλίο του “Μάρτυς μου το Μπέλλες” (Φωνή από τον Ροδώνα

 

Τα τρία βιβλία του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη “Μάρτυς μου το Μπέλλες”, “Το λεκανοπέδιο των Μουριών” και “Διηγώντας τα να κλαις, οι αναγνώστες μπορούν να τα βρουν στην Δημοτική Δανειστική Βιβλιοθήκη του δήμου Κιλκίς.)

Η διαδρομή του εθίμου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα

Γράφει η Δέποινα Μοσχούτα

« Ίδε το έαρ το γλυκύ πάλιν επανατέλλει,

φέρον υγεία και χαράν και την ευημερίαν»

Το δίστιχο αυτό, έχει ηλικία πάνω από 11 αιώνες και ήταν η αρχή από ένα «άσμα ευχετήριον» για τον Βυζαντινό αυτοκράτορα, που το λέγαν τα «μέρη» (Πράσινοι και Βένετοι), στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης, πριν αρχίσουν οι ανοιξιάτικοι ιππικοί αγώνες.

Πάντα η άνοιξη ενέπνεε τους ανθρώπους ,μετά τη βαρυχειμωνιά, σιγά-σιγά, ξεκινούσε η αναβλάστηση της γης, ο ζωοδότης ήλιος έστελνε τις ακτίνες του ,και ξυπνούσαν τα πάντα... Τα πουλιά, τα έντομα, οι άνθρωποι. Άρχιζαν οι αγροτικές εργασίες, η μυρωδιά της σκαμμένης γης κυριαρχούσε στην ατμόσφαιρα, και τα κελαϊδίσματα των πουλιών ανήγγειλαν τον ερχομό της καλύτερης εποχής του χρόνου, της άνοιξης. Αυτός ο οργασμός της φύσης, δέν άφησε ασυγκίνητους καλλιτέχνες ποιητές, αλλά και τον απλό λαό. Τα χελιδονίσματα τα κάλαντα του Μάρτη είναι ένα έθιμο που έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα.

«Ήλθ' ήλθε χελιδών,

καλάς ώρας άγουσα,

καλούς ενιαυτούς,

επί γαστέρι λευκά

κηπί (και επί)νώτα μέλαινα»

Η χελιδώνα αγγελιοφόρος της άνοιξης όλων των εποχών, ξεκινώντας από την ειδωλολατρική Ελλάδα και πετώντας ασταμάτητα, για αιώνες ολόκληρους, πέρασε από το Βυζάντιο, και συνεχίζοντας το ταξίδι της έφτασε μέχρι τις ημέρες μας, κελαηδώντας ακόμη.

«Ήρθε,ήρθε η χελιδώνα,

ήρθε πάλι η μεληδόνα,

κάθησε και λάλησε

και γλυκά κελάϊδησε»

Η αντίστοιχη γιορτή της άνοιξης στην αρχαιότητα ήταν τα ανθεστήρια, προς τιμή του Λιμναίου Διονύσου και του χθόνιου Ερμή. Διοργανώνονταν στην Αθήνα κατά τον μήνα Ανθεστηριώνα επί τρείς ημέρες. Στα πρώτα Βυζαντινά χρόνια το έθιμο της χελιδώνας θεωρήθηκε ειδωλολατρικό και στην αρχή απαγορεύτηκε από την εκκλησία. Τα παιδιά συνέχισαν να το τραγουδούν όμως και έτσι το έθιμο διατηρήθηκε μέχρι σήμερα όπως ακριβώς και στην αρχαιότητα.

Σε πολλές περιοχές της χώρας μας, την πρώτη Μαρτίου ή στις 21 Μαρτίου ημέρα της εαρινής Ισημερίας, τα παιδιά γυρνάνε στα σπίτια κρατώντας ένα ομοίωμα χελιδονιού την «χελιδώνα» και τραγουδούν τα χελιδονίσματα. Το έθιμο αναβιώνει στην Κεντρική Μακεδονία, τη Θράκη, την Ήπειρο και τα Δωδεκάνησα. Οι νοικοκυρές παλαιότερα έδιναν στα παιδιά αυγά σαρακοστιανά, λάδι κρασί, αλεύρι σιτάρι, και ενίοτε λίγα χρήματα. Τα χρήματα καθώς και τα προϊόντα τα έδιναν στην εκκλησία.

Τα παιδιά με τη σειρά τους πρόσφεραν στις νοικοκυρές φύλλα κισσού ,να τα βάλουν στο κοτέτσι για να γεννούν οι κότες. Επίσης η ευχή που έδιναν τα παιδιά στο σπίτι που επισκέπτονταν ήταν «καλά μπερεκέτια» να έχουν δηλαδή αφθονία στα αγροτικά προϊόντα πρωτίστως, και όχι μόνον.

Είναι πολύ σημαντικό γεγονός, η διαδρομή του εθίμου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, κάτι που αποδεικνύει την δύναμη και τη συνέχεια της Ελληνικής παράδοσης. Σαν τη διαδρομή της χελιδόνας που διάβηκε θάλασσες και στεριές, πετώντας και χελιδονίζοντας, για να μεταφέρει το μήνυμα του ερχομού της άνοιξης.

Οι αγγειακές δυσπλασίες θεωρούνται ανωμαλίες του αγγειακού συστήματος του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού και οφείλονται στην παθολογική ανάπτυξη των αγγείων τους.

Διαχωρίζονται σε:

  • Φλεβικά αγγειώματα
  • Σηραγγώδη αγγειώματα
  • Αρτηριοφλεβώδεις δυσπλασίες

Συνηθέστερα εμφανίζονται με ενδοκρανιακή αιμορραγία (40%-70%), επιληπτικές κρίσεις και έντονη κεφαλαλγία (εξαιρούνται τα φλεβικά αγγειώματα). Τα συμπτώματα των αγγειακών δυσπλασίων αποδίδονται σε θρομβώσεις αγγείων και υποαιμάτωση του εγκεφάλου.

Η θεραπευτική αντιμετώπιση είναι κατά προτίμηση η άμεση χειρουργική αφαίρεση όταν είναι εφικτή. Άλλη μέθοδος είναι ο εμβολισμός με σωματίδια ειδικού συγκολλητικού υλικού. Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν αγγειακές δυσπλασίες που λόγω του μεγέθους και της θέσης τους, η εφαρμογή της ακτινοχειρουργικής είναι η πρώτη επιλογή. Επίσης μπορεί να συμπληρωθεί εμβολισμό ή μερική χειρουργική αφαίρεση.

Σκοπός οποιαδήποτε θεραπείας είναι η πλήρη εξάλειψη της βλάβης ώστε να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος αιμορραγίας. Η μερική εξαίρεση/αντιμετώπιση δεν εξασφαλίζει το θεραπευτικό στόχο.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΚΕΣΙΔΗΣ

ΝΕΥΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ

Πόντου 7- Κιλκίς, Τηλ: 23410 26208

Του Γιώργου Πελίδη*

Όλοι σίγουρα κάποια στιγμή έχουμε νιώσει ένα «πιάσιμο» στο σώμα μας την επόμενη ή την μεθεπόμενη μέρα μετά από κινητική προσπάθεια, είτε αυτή προέρχεται από αθλητική δραστηριότητα ή από κάποιας μορφής εργασία. Αυτό το «πιάσιμο» στην επιστημονική ορολογία ονομάζεται καθυστερημένος μυϊκός πόνος.

Ο πόνος αυτός προέρχεται από πλειομετρική λειτουργία των μυών οι οποίοι και επιβαρύνθηκαν κατά την εκτέλεση μιας άσκησης. Η πλειομετρική λειτουργία είναι υπεύθυνη που «τραυματίζει «τους μύες -μυϊκές ομάδες και νιώθουμε τον καθυστερημένο μυϊκό πόνο, αν και πολλές φορές αιφνιδιαζόμαστε από το αποτέλεσμα αυτό αφού ήμασταν προπονημένοι στην δύναμη.

Πλειομετρική λειτουργία ή συστολή είναι η επιμήκυνση τους μυός, το ένα άκρο του μυός ή και τα δύο απομακρύνονται από τη γαστέρα (γαστέρα=το «ποντίκι»), στην περίπτωση αυτή εφαρμόζεται δύναμη στην οποία αντιστέκονται οι μύες και επιβραδύνουν την δύναμη της εξωτερικής επιβάρυνσης. Παράγεται αρνητικό έργο στην περίπτωση που η εξωτερική αντίσταση υπερνικά την μυϊκή λειτουργία.

Όταν νιώσουμε το «πιάσιμο» από την εμφάνιση του καθυστερημένου μυϊκού πόνου,είναι προτιμότερο αλλά και αποτελεσματικότερο οι κινητικές δραστηριότητες να επαναλαμβάνονται με χαμηλότερες εντάσεις,με τον τρόπο αυτό οι τραυματισμένοι μύες αρχίζουν να εξοικειώνονται σταδιακά στην πλειομετρική λειτουργία,ακόμη ο χρόνος αποκατάστασης των «πιασμένων» μυϊκών ομάδων μειώνεται.

Στα ομαδικά αθλήματα όταν εφαρμόζονται οι δυναμικές τεχνικής διάτασης βελτιώνουν την δυναμική ευκαμψία, την δύναμη και την ισχύ για αυτό και πρέπει η χρήση τους να είναι συχνότερη. Με τον τρόπο αυτό θα ελαχιστοποιείται η εμφάνιση του καθυστερημένου μυϊκού πόνου.

 

Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B' Νέας σχολής 2015

Προπονητής UEFA A' (σε εξέλιξη)

Σελίδα 7 από 59
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree