“Η 14η Φεβρουαρίου-γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου-καθιερώθηκε ως γιορτή των ερωτευμένων. Μια εισαγόμενη ευρωπαϊκή γιορτή, όπως και του Σάντα Κλάους (Αγίου Βασιλείου). Και την κάναμε Ελληνική για να δείξουμε στους ευρωπαίους πόσο προοδευτικοί και μοντέρνοι είμαστε. Προσπαθούν, οι δήθεν μοντέρνοι, με κάθε τρόπο να μας κάνουν ν’ απαρνηθούμε την Ορθόδοξη Ελληνική μας παράδοση, τον Ελληνορθόδοξο πολιτισμό μας που κρατά 2.500 χρόνια τώρα, που τον μελετούν σοβαροί άνθρωποι και εξίστανται και αντί να περηφανευόμαστε και να τον προβάλλουμε, μας πλασάρουν κάθε ευρωπαϊκό σκουπίδι και το υιοθετούμε άκριτα.

Ετσι, αντί της αγιογραφίας και της ζωγραφικής μας, υιοθετήσαμε την αφηρημένη τέχνη. Αντί της αθάνατης Βυζαντινής μουσικής μας, μας πλάσαραν την ευρωπαϊκή. Αντί των λεβέντικων ελληνικών χορών και τραγουδιών, υιοθετήσαμε τα ιταλιάνικα, χαβανέζικα, μεξικάνικα, αμερικάνικα τριγλίσματα, ροκ, σέικ, ρέγκε, μέταλ, τους αφρικανικούς χορούς των αγρίων και όλοι κουνιούνται σε ρυθμούς πρωτόγονων αφρικανών και ινδιάνων. Μόνο τη δική μας μουσική και τους χορούς μας δεν καταδέχονται, γιατί δεν είναι μοντέρνοι!!! Κι αν δεν ιδρύονταν οι πολιτιστικοί σύλλογοι, που αντιστέκονται, ίσως να έσβηναν. Μαϊμουδίζουμε και παπαγαλίζουμε κάθε είδους καβουρ­ντίσματα και τρέχουμε  στην EUROVIZION να τραγουδήσουμε, όπως εκείνοι στη γλώσσα τους, για να τους δείξουμε πόσο πολιτισμένοι και προοδευτικοί είμαστε και πληρώνουμε αδρά για να πάρουμε το βραβείο του πιθηκισμού και του παπαγαλισμού και όχι μόνο δεν μας το δίνουν, μας κοροϊδεύουν και από πάνω και μας ξευτελίζουν. Αντί να ντυθούμε τις πανέμορφες εθνικές στολές μας, που τις θαυμάζουν οι ξένοι, αντί ν’ ακούσει η οικουμένη τα δικά μας τραγούδια και να θαυμάσει τους δικούς μας χορούς, όπως κάνουν πολλά κράτη που με περηφάνεια παρουσιάζουν τις παραδοσιακές τους στολές και τραγούδια στη γλώσσα τους, πετάμε τα διαμάντια μας σαν τιποτένια και παπαγαλίζουμε τα ξένα. Και παραδώσαμε τη νεολαία μας σ’ αυτό το σκουπιδαριό και τους  κάναμε να περιφρονούν ή να ντρέπο­νται να τραγουδήσουν και να χορέψουν  ελληνικούς ρυθμούς. Μήπως δεν υιοθετήσαμε και τις άθεες και υλιστικές θεωρίες; Θεωρούν την Εκκλησία μας σκοταδιστική, αναχρονιστική, οπισθοδρομική. Οχι λοιπόν εκκλησιασμός των μαθητών, όχι στην προσευχή στο σχολείο, όχι στο μάθημα των θρησκευτικών. Πετάξτε τις εικόνες, κρύψτε τους ήρωες για να μη γίνουν τα παιδιά μας, κοιτάζοντας των Κολοκοτρώνη και τον Καραϊσκάκη, φιλοπόλεμοι μιλιταριστές. Κάτω ο γάμος-τώρα συντροφικότητα, κάτω ο όρκος-τώρα ορκίζονται στην τίμια συνείδησή τους. Καμαρώσαμε στη Βουλή έναν τραγέλαφο: Αλλοι να ορκίζονται στο Ευαγγέλιο και άλοι στην αξιοπρεπέστατη τιμή τους!!!

Σαν μοντέρνοι λοιπόν, κάναμε εισαγωγή και τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Τους δικούς μας Αγίους μπορεί να μην τους γιορτάζουν, τον Αγιο Βαλε­ντίνο όμως τον τιμούν με ευλάβεια. Πόσοι όμως απ’ αυτούς τους μοντέρνους γνωρίζουν ότι, ιστορικά και εκκλησιαστικά Αγιος Βαλεντίνος δεν υπάρχει; Είναι μια κατασκευασμένη γιορτή των εμπόρων, για να κερδοσκοπούν από τους αφελείς πιστούς του Βαλεντίνου. Εκμεταλλεύονται λοιπόν τα ανθρώπινα συναισθήματα για να εισπράττουν άφθονο χρήμα. Επειδή όμως πολλοί Ελληνες είναι καχύποπτοι και δεν έπεσαν στην παγίδα του ξενόφερτου Αγίου, τί σοφίστηκαν; Να βρουν δικούς μας Αγίους, σαν τον Βαλεντίνο, να τον αντικαταστήσουν με ορθόδοξο Αγιο. Να λοιπόν ο Αγ. ΥΑΚΙΝΘΟΣ. Εζησε το 2ο αιώνα, μαρτύρησε σε ηλικία 20 χρονών και διακρίνονταν για την αγιότητα και δεν ήταν μουρντάρης σαν τον Βαλεντίνο. Ετσι θα προβάλλουμε στους νέους μας την αγνότητα. Αλλοι πάλι υποστηρίζουν στη θέση του Βαλεντίνου να βάλουμε τον Πάγκαλο Ιωσήφ, σαν πρότυπο αγνότητας και παρθενίας, ο οποίος δεν υπέκυψε στα θέλγητρα της βασίλισσας και τον πέταξε στη φυλακή.

Αυτά για τους ελεύθερους. Για τους παντρεμένους; Πρέπει και απ’ αυτούς να κερδίσουμε, να τους βάλουμε στο παιχνίδι του έρωτα.

Για τους παντρεμένους, σαν πρότυπο για το συζυγικό έρωτα και ιδανικό της οικογένειας, πρότειναν το ζευγάρι των μαρτύρων και Αποστόλων, τους συνεργάτες του Απ. Παύλου, ΑΚΥΛΛΑ και ΠΡΙΣΚΙΛΛΑ, που γιορτάζουν στις 13 Φεβρουαρίου.

Ετσι καί ελεύθεροι καί παντρεμένοι, στη γιορτή του έρωτα θα αγοράζουν όλοι δώρα για τις αγαπημένες τους και σαν ορθόδοξοι θα τιμάμαι τους Αγίους μας. Ελα όμως που οι ευρωπαίοι την προπαγάνδα την έχουν επιστήμη; Ετσι οι δικοί μας Αγιοι δεν έπιασαν.

Το ερώτημα όμως είναι: Για ποιό λόγο πρέπει να βρούμε Αγίους σαν υποκατάστατα του Βαλεντίνου; Γιατί μια ξενόφερτη εμπορική γιορτή να την κάνουμε Ορθόδοξη Ελληνική, ξένη προς την παράδοσή μας; Μας λείπουν οι γιορτές; Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας όχι μόνο τιμά τη γνήσια ερωτική σχέση, αλλά αναγνωρίζει την ερωτική ορμή, δοσμένη από το Θεό, που οδηγεί στο γάμο. Μέσα στο γάμο ο έρωτας μετατρέπεται σε αγάπη με τη θεία Χάρη. Δεν δέχεται τον προγαμιαίο έρωτα που οδηγεί σε χιλιάδες προβλήματα και δράματα. Ο έρωτας έξω από το γάμο, ο σαρκικός έρωτας είναι πάθος, δεν είναι αγάπη. Είναι εγωιστικός, γι’ αυτό ο ένας θέλει να παίρνει από το άλλο φύλο όσο περισσότερα μπορεί. Θεωρεί το άλλο φύλο κτήμα του. Το πάθος του τον οδηγεί σε βιαιότητες, ξυλοδαρμούς, φόνους, αυτοκτονίες, κλπ. Για την Εκκλησία μας ο έρωτας είναι αγνή αγάπη, που θέλει ο ένας να δίνει στο άλλο φύλο και όχι να παίρνει. Να θυσιάζεται ακόμα για το άλλο φύλο. Ετσι λοιπόν στους μοντέρνους καιρούς ξεχνάμε δυστυχώς τις δικές μας γιορτές και υιοθετούμε ξενόφερτες. Ενώ έχουμε θεσπίσει τόσο ωραίες γιορτές:

1) Για τη γιορτή της μητέρας, την Υπαπαντή του Κυρίου, στις 2 Φεβρουαρίου. 2) Για τη γιορτή της γυναίκας, την Κυριακή των μυροφόρων. 3) Για την οικογένεια, τη 2η Κυριακή του Ιανουαρίου, ημέρα μνήμης και τιμής της οικογένειας του Μ. Βασιλείου.

Με το πρόσχημα να γιορτάζουμε μαζί με τους ευρωπαίους, ρίξαμε στον κάλαθο των αχρήστων τις όμορφες εκκλησιαστικές γιορτές. Γι’ αυτό δίκαια μας ονόμασαν “Γραικύλους”, κοροϊδευτικά, οι ξένοι. Ο Γραικύλος Ελληνας, για να φαίνεται πολιτισμένος, παριστάνει τον άθεο, τον κοσμοπολίτη. Μοιάζει μ’ ένα νάνο που τεντώνεται όσο μπορεί, πατάει στα νύχια του, για να φτάσει στο ύψος του γίγαντα, για να φανεί κι αυτός γίγαντας. Νάνος όμως και γίγαντας δεν γίνεται, μένει πάντα νάνος, γι’ αυτό και ξευτελίζεται. Οι ψεύτικες χωρίς ουσία και περιεχόμενο ευρωπαϊκές γιορτές, Ορθόδοξες Ελληνικές δεν μπορεί να γίνουν, ας μην το ξεχνάμε ποτέ".

Με ευχές και τιμή

Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Αλεβιζάκης

Του Γιώργου Πελίδη*

Με τον όρο αντοχή εννοούμε την φυσική και ψυχική ανθεκτικότητα ενός αθλητή, ο οποίος αντέχει στην κόπωση σε μέτριες η χαμηλές εντάσεις για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Η φυσική αντοχή είναι η ικανότητα των λειτουργικών οργανικών συστημάτων να αντιστέκονται στην κόπωση.

Η ψυχική αντοχή είναι η ικανότητα του αθλητή να αντιστέκεται στην κόπωση για όσο δυνατό μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, αναστέλλοντας το ερέθισμα που προκαλεί την διακοπή της προσπάθειας.

Οι φυσιολογικές προσαρμογές από την προπόνηση της αντοχής είναι στο:

-Ενεργειακό σύστημα

-Αναπνευστικό σύστημα, πρόσληψης οξυγόνου

-Κυκλοφορικό σύστημα, μεταφοράς οξυγόνου

-Μυϊκό σύστημα, κατανάλωσης οξυγόνου

Η καλή βασική αντοχή που έχει ένας αθλητής είναι πολύ σημαντική γιατί:

-Επιτρέπει την διατήρηση της ικανότητας για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να υπάρχει μείωση της απόδοσης.

-Μετά από έντονες επιβαρύνσεις του οργανισμού ,επιταχύνει την ανάληψη δηλ την γρήγορη επαναφορά σε κατάσταση ηρεμίας, αλλά και την επανασύνθεση της φωσφοκρεατίνης και Α.Τ.P.

-Ελαχιστοποιεί τους τραυματισμούς, διατηρεί την ελαστικότητα και ευκαμψία των μυών και των αρθρώσεων.

-Σταθεροποιεί την υγεία ενδυναμώνοντας το ανοσοποιητικό σύστημα.

-Μειώνει τα τεχνοτακτικά λάθη, ο αθλητής μπορεί να παραμείνει συγκεντρωμένος προσεκτικός και πειθαρχημένος στο παιχνίδι και αυτό συμβαίνει γιατί οι τιμές του γαλακτικού οξέος σε ένα προπονημένο στην αντοχή αθλητή καθυστερούν να φτάσουν σε υψηλά επίπεδα ,αλλά και η αποδόμηση του γίνεται ταχύτερα.

*ΑΠΘ- ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ UEFA C΄ B΄ A΄

PERFOMANCE ANALYSIS -ΑΝΑΛΥΤΗΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Στο λεκανοπέδιο των Μουριών οι χωρικοί κύριο επάγγελμά τους είχαν τη γεωργία.

Η εργασία στο χωράφι, στην πρώτη της φάση με το όργωμα γινόταν με ζώα στο ζυγό, βόδια ή άλογα και γαϊδούρια. Για την μεταφορά όμως των γεωργών στα χωράφια και όλου του υλικού, χρησίμευαν τα κάρα. Πολλοί ζεύανε βουβάλια στο ζυγό, αργοκίνητα ή και βόδια-δεν έλειπαν και τα άλογα-που σέρνανε το κάρο και κουβαλούσαν τη σοδειά απ’ το χωράφι στις αποθήκες των σπιτιών ή πήγαιναν στο βουνό για ξύλα ή στο νερόμυλο για το άλεσμα του σιταριού. Και τη μεταφορά των καπνών στις καπναποθήκες του Κιλκίς, τα κάρα των Μουριών την έκαναν.

Το κάρο ήταν αποκλειστικά το μόνο μεταφορικό μέσο. Τα αυτοκίνητα σπάνιζαν την εποχή του μεσοπολέμου ή και αργότερα. Τα πρώτα ταξί που εμφανίστηκαν στα χωριά, ήταν αυτά που έφερναν κυρίως τους καπνέμπορους του Κιλκίς. Ολες οι μετακινήσεις γινόταν με κάρο. Κι όταν αρρώσταινε κανείς, έστρωναν το κάρο και πάνω σ’ αυτό μετέφεραν τον άρρωστο στο γιατρό. Αλλά και στις χαρές, στα πανηγύρια, τους αρραβώνες και τους γάμους, το κάρο έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Στα πανηγύρια που γιόρταζαν στα χωριά τον Αγιο της εκκλησίας τους, στόλιζαν το κάρο με καμπυλωτές βέργες, έβαζαν πάνω το λευκό πανί για τον ήλιο, κάθονταν οι πανηγυριστές πάνω στο κάρο και ξεκινούσαν για το πανηγύρι με τραγούδια και χαρούμενες φωνές, να σμίξουν με τους άλλους στο χώρο του πανηγυριού.

Σε μακρινούς αρραβώνες και γάμους, το κάρο τους μετέφερε καλεσμένους και τα προικιά της νύφης. Κι αν το κάρο το σέρνανε άλογα, τότε στόλιζαν με κορδέλες κι ένα σωρό μπλιχλιμπίδια και το κάρο και τα χάμουρα και τα γκέμια και τα άλογα τα ίδια και στήνανε και φλάμπουρο στο κάρο.

Κι έτρεχαν τ’ άλογα σέρνοντας το κάρο με τα κουδουνίσματα και ο οδηγός περήφανος να κάθεται μπροστά με τα γκέμια στα χέρια, κι οι καλεσμένοι και οι δικοί του γάμου ή του αρραβώνα, να τραγουδούν τραγούδια για τη νύφη και το γαμπρό.

Ενα τραγούδι της εποχής που αναφερόταν στο κάρο, άρχιζε ως εξής: “Αραμπάς περνά\σκόνη γίνεται/σηκωσ’ το φουστανάκι σου/να δεις τι γίνεται”.

Κάρο· αθάνατο μεταφορικό μέσο από τα αρχαιότερα χρόνια, κάρο ετεροκίνητο που σ’ έσερναν τα ζώα, πέθανες πια, σε νίκησαν οι μηχανές, οι “ίπποι” στα αυτοκίνητα οχήματα!

*Από το βιβλίο του “Το λεκανοπέδιο των Μουριών”

Τα τρία βιβλία του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη υπάρχουν τη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Κιλκίς.

Μέσα στο συννεφιασμένο ορίζοντα από τις μικρότητες, τις κακίες και τα μίση, στην κρίση που περνάει η οικογένεια και η κοινωνία μας, στην αναστάτωση και τους κινδύνους που περνάει η Πατρίδα μας και όλη η ανθρωπότητα από την ασυνεννοησία των αρχηγών της, έρχο­νται και μέρες σαν ευλογία και δώρο Θεού, που ξανοίγει ο ουρανός και φέρνει φως και γαλήνη στις ταραγμένες και κουρασμένες καρδιές μας, όπως “η Υπαπαντή του Κυρίου μας”. Η γιορτή της Υπαπαντής του Κυρίου μας τιμάται και ως “Θεομητορική”, αφού δεσπόζει στο γεγονός της ημέρας το πρόσωπο της Παναγίας μας. Ειναι η μάνα, που φέρνει στο Ναό το Βρέφος της για την ευλογία “του σαραντισμού”. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας αφιερώνει την ημέρα αυτή στη μητρότητα, στις χριστιανές μητέρες που ακολουθούν το παράδειγμα της Παναγίας, κρατώντας στην αγκαλιά τους τα βρέφη τους, για να ευλογούνται και να αγιάζονται από τη Θεία Χάρη.

Οταν ο Θεός δημιούργησε τη γη, όπως διαβάζουμε στο Πρώτο Βιβλίο της Α.Γ. είπε και έγιναν το φως, τα φυτά, τα ψάρια, τα ζώα κλπ. πλάσματα με αφθονία. Καθόλου δύσκολο δε ήταν γι’ αυτόν μ’ ένα του λόγο να γεμίσει τη γη με ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες. Αντίθετα όμως, διάλεξε έναν ιδιαίτερο τρόπο στην πλάση του ανθρώπου, κατασκευάζοντας μόνον ένα ζευγάρι και παράγγειλε: “Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και γεμίσατε τη γη και κυριεύσατε αυτήν” (Γεν. 1,28). Είναι ιδιαίτερο προνόμιο στο ζευγάρι και μάλιστα στη γυναίκα, να φέρνουν στον κόσμο παιδιά, τις νέες ανθρώπινες υπάρξεις. Προνόμιο που δίνει στον άνθρωπο ένα από τα μέγιστα χαρακτηριστικά του Θεού, να είναι συμμέτοχος της δημιουργίας.

Ποια μητέρα δεν θυμάται τη χαρά και τη συγκίνηση που ένιωσε όταν για πρώτη φορά σκίρτησε μέσα της μια ζωντανή ύπαρξη! Κι ακόμα, ποια δεν θυμάται την τρυφερότητα που μ’ αυτήν κράτησε στα χέρια της, το εύθραυστο μικρό πλασματάκι που βρήκε μέσα από τα σπλάχνα της! Από τη στιγμή εκείνη και μετά, όλα της τα όνειρα επικε­ντρώθηκαν σ’ αυτή την καινούργια ύπαρξη, που ανέλαβε να τη βοηθήσει στη διατήρηση της ζωής, στην ομαλή αύξηση και στην ένταξή της στην κοινωνία των ανθρώπων. Οπωσδήποτε, η γυναίκα καλείται να παίξει διάφορους ρόλους στη ζωή. Ομως κανένας από αυτούς δεν συγκρίνεται με το ρόλο της μητέρας.

Τα τελευταία χρόνια, δυστυχώς, ο ρόλος αυτός της μητρότητας έχει υποβαθμιστεί και περιφρονηθεί αρκετά, με τόσα δυσάρεστα αποτελέσματα. Σπάνια γεννιούνται παιδιά. Κράτος των γηρασμένων έγινε η Ελλάδα. Γι’ αυτό και η Εκκλησία ανέλαβε έναν τιτάνιο αγώνα, με παροτρύνσεις, συμβουλές, αλλά και έμπρακτα. Αρχίζοντας από τη Θράκη, άρχισε να πριμοδοτεί το τρίτο παιδί, με την ελπίδα ότι θα συγκινήσει τους αρμόδιους φορείς του κράτους να προχωρήσουν στην ενίσχυση της μητρότητας. Πριν από λίγο καιρό γέννησε μια γυναίκα πολιτικός. Και άκουσα το μαιευτήρα να δηλώνει: Σε μια βδομάδα θα είναι έτοιμη να επιστρέψει στα καθήκοντά της”. Μ’ άλλα λόγια, το να σταθεί δίπλα στο παιδί της, να το θηλάσει, να το περιποιηθεί, να το χαϊδέψει, αυτά δεν είναι καθήκοντα γι’ αυτή τη γυναίκα; Αλλά γιατί λέω καθήκοντα, δεν είναι ο πόθος της, η λαχτάρα της, το όνειρό της, ο προορισμός της;

Οι στατιστικές και οι δημοσκοπήσεις που κατά καιρούς παρουσιάζονται από τα ΜΜΕ κάθε άλλο μας δείχνουν παρά αγάπη και εκτίμηση για το ρόλο της μητέρας. Αντίθετα επικρατεί το φαινόμενο που οι ειδικοί ονομάζουν “άρνηση μητρότητας”. Βέβαια μητέρα δεν είναι εκείνη που απλά γέννησε παιδί. Από κει και πέρα αρχίζει ο ρόλος της μητέρας που διαρκεί για χρόνια πολλά, να μην πω, για μια ζωή. Κι ο ρόλος αυτός είναι μοναδικός και αποκλειστικός. Κανένας και τίποτα δεν αποκαθιστά τη μητέρα.  Η γιαγιά, η παραμάνα, ο παιδικός σταθμός, ολ’ αυτά μπορεί να είναι χρήσιμα για αναγκαίες καταστάσεις, όμως τίποτα από αυτά δεν μπορεί ν’ αντικαταστήσει τη μάνα. Ανάμεσα στο καλό και το καλύτερο, υπάρχει το άριστο. Και αυτό είναι η μάνα. Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα, αν οι γυναίκες έδιναν την πρέπουσα προτεραιότητα στο μητρικό τους ρόλο! Πόσο διαφορετική θα ήταν η κοινωνία μας!

Εννοείται πως μιλώντας εδώ για μητέρες, δεν μιλάμε απλά για παιδομηχανές”, αλλά για γυναίκες που έχουν κατανοήσει τη σημασία και τη σπουδαιότητα που έχει να παίξει η μητέρα στην όλη ψυχοσωματική ανάπτυξη του παιδιού και είναι προετοιμασμένη γι’ αυτό. Ομως στην εποχή μας, όπου όλα έχουν απομακρυνθεί από τη φυσική τους κατάσταση, ξεφεύγει και η γυναίκα από το μητρικό της ρόλο, πράγμα θανάσιμο και καταστροφικό για τα παιδιά, γι’ αυτήν και την κοινωνία μας. Γι’ αυτό ευθύνεται ολόκληρη η κοινωνία και η δομή της.

 Κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου οι γιατροί, φωνάζουν: “Γυναίκες-μητέρες, μην καπνίζεται, βλάπτετε τον εαυτό σας και την υγεία των παιδιών σας”. Ποιός τους ακούει; Αφού οι τηλεοράσεις και τα περιοδικά με χίλιους δύο τρόπους παροτρύνουν τη νέα κοπέλα και την προτρέπουν, για να είναι σύγχρονη και μοντέρνα, ότι πρέπει να καπνίζει σα φουγάρο και να πίνει ειδών-ειδών ποτά και μάλιστα σκληρά.

“Θηλάστε τα παιδάκια σας”. Το λένε και το τονίζουν, ναι. Αλλά οι άνθρωποι του γυαλιού και της μόδας τί της σερβίρουν; “Μη, θα χαλάσεις το στήθος σου και δεν θα είσαι sexi” και το αποτέλεσμα το παιδί να μεγαλώνει με ψυχολογικά προβλήματα και ανασφάλειες και οι γυναίκες να οδηγούν το στήθος τους στον καρκίνο του μαστού.

Η γέννηση παιδιών και ο θηλασμός, είναι φυσικές λειτουργίες, που ενισχύουν την υγεία της γυναίκας και δίνουν υγιή και γερά παιδιά.

Ομως δεν ήταν έτσι πάντοτε τα πράγματα. Η Α.Γ. μας πληροφορεί πως ήταν όνειδος και ντροπή για τη γυναίκα που δεν μπορούσε να γεννήσει παιδιά. Να γεννήσει, όχι να μη θέλει να γεννήσει. Θα την έπαιρναν με τις πέτρες.

Είναι έντονη η φυσική ανάγκη στη γυναίκα να φέρει παιδιά στον κόσμο. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Ραχήλ στην Π.Δ. η οποία εκδήλωσε τον πόνο της στον Ιακώβ, με την τραγική φράση: “Δος μοι τέκνα ει δε μη, εγώ αποθνήσκω” (Γεν. 10,1). Και βλέπουμε σήμερα ορισμένες γυναίκες που δεν μπορούν να γεννήσουν, τί προσπάθειες καταβάλλουν καί που δεν καταφεύγουν καί πόσα δεν ξοδεύουν, για να γεννήσουν παιδί. Αυτές όμως είναι μετρημένες στα δάχτυλα. Οι πολλές αποφεύγουν να γεννήσουν για να μη χαλάσουν τη σιλουέτα τα τους, ή για να μην εμποδιστεί η καριέρα τους.

Υπάρχει λοιπόν ανατροπή της φύσης, ανατροπή των αξιών. Πού οφείλεται; Ποιός ξεγέλασε τη γυναίκα και της αφαίρεσε την αξία της μητρότητας; Να το πούμε; Είναι η απομάκρυνση του ανθρώπου από το Θεό. Κάθε φορά που απομακρύνονται οι άνθρωποι από το Θείο πρότυπο σε κάποιο τομέα της ζωής, τ’ αποτελέσματα είναι φρικτά. Και στο σημείο αυτό θυμόμαστε το έσχατο σημείο κατάπτωσης και εξευτελισμού, όταν διάφοροι λαοί έφτασαν να θυσιάζουν τα παιδιά τους στους ψεύτικους θεούς τους! Σήμερα τέτοιες θυσίες δεν γίνονται; Και βέβαια γίνονται και μάλιστα από χριστιανούς, αλλά με πολιτισμένο τρόπο! Τί είναι οι εκτρώσεις; Δεν είναι φόνος παιδιών; Δεν είναι θυσίες παιδιών; Χριστιανές μητέρες! Τα παιδιά είναι δώρο Θεού: “Κληρονομιά παρά του Κυρίου είναι τα τέκνα, μισθός αυτού ο καρπός της κοιλίας...” λέει ο σοφός ψαλμωδός.

Αλλά πολλές γυναίκες σήμερα δεν νοιάζονται πλέον γι’ αυτό το μισθό του Κυρίου, αφού δεν έχει αξία γι’ αυτή τη ζωή. Αντίθετα νοιάζονται για την καριέρα, για τα χρήματα που μπορεί να φέρουν μεγάλο σπίτι, ακριβά ρούχα, ωραίο αυτοκίνητο, πολλές ανέσεις κλπ. Ολα όμως υλικά και προσωρινά...

Δεν αγνοούμε βέβαια τις θυσίες που χρειάζεται να κάνει μια μητέρα μεγαλώνοντας παιδιά. Ομως κανένας σκοπός δεν πετυχαίνει χωρίς κόπους και θυσίες. Στο μεγάλωμα των παιδιών υπάρχει ξενύχτι, αγωνία, δάκρυ, ψυχική ένταση και στεναχώριες πολλές, αλλά :”εν παντί κόπω υπάρχει κέρδος”, λέει η Α.Γ. και ο Θεός δεν πρόκειται να στερήσει “το κέρδος” από κάθε γυναίκα που δέχεται να αναλάβει αυτόν τον ευλογημένο κόπο.

Το συμπέρασμα είναι ότι: Τίποτε δεν υποκαθιστά το ρόλο της μητέρας, κανένας μισθός και κανένα απόκτημα υλικό. Στέρηση της μητρότητας σημαίνει στέρηση της υγείας, της χαράς και της αγαλλίασης της γυναίκας. Και είναι καιρός για κάθε γυναίκα που στερεί ή καθυστερεί στον εαυτό της τη μητρότητα, να σκεφθεί σοβαρά: Αν τα παιδιά είναι μισθός, χαρά και ευλογία του Θεού, ας αναλογιστεί τί χάνει.

Με ευχές και τιμή

Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Αλεβιζάκης

Σελίδα 7 από 100
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree