Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Η συνέντευξη του υπουργού Δικαιοσύνης στα γραφεία του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ, έφθασε στο τέλος της. Ο κ. Κοντονής ήταν εντυπωσιακός όντως. Με μια ολύμπια ψυχραιμία, ατάραχος, αισιόδοξος, σίγουρος. Λες και μετέχει στην κυβέρνηση της Γερμανίας, της Δανίας, της Αυστρίας. Και όχι της χρεοκοπημένης Ελλάδας. Με ένα στυλ υπουργού τουλάχιστον εικοσαετίες της παλιάς, καλής εποχής. Στο τέλος της συνέντευξης, δημοσιογράφος είπε να ξεφύγουμε λίγο από τα τετριμμένα του Κιλκίς (Δικαστικό, Ειρηνοδικείο, Στάδιο κλπ). Και έκανε μια ερώτηση για την περίφημη Αξιολόγηση. Πού βρισκόμαστε και πού πηγαίνουμε.

Και τότε ο από πριν εντυπωσιακός Κοντονής ξεπέρασε τον εαυτό του. Καθήλωσε τους πάντες. Ολα πάνε καλά! Η διαπραγμάτευση θα κλείσει με συμφέρουσα Αξιολόγηση για τη χώρα. Ολοι οι δείκτες της Οικονομίας είναι θετικοί. Η ανεργία έχει μειωθεί. Η ύφεση αποτελεί παρελθόν. Η κατάσταση της Οικονομίας είναι αισθητά καλύτερη απ’ όταν παρέλαβε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τον Ιανουάριο του 2015, κλπ, κλπ.

Απλά, κοιταχτήκαμε μεταξύ μας. Και σηκωθήκαμε να αποχωρήσουμε. Δεν είχε πλέον κανένα νόημα. Δεν μπορείς να συνομιλήσεις. Δεν μπορείς να συζητήσεις, να διαφωνήσεις, να συμφωνήσεις με κάποιον που ζει σε παράλληλο Σύμπαν. Ή, τουλάχιστον, έτσι θέλει να δείχνει, προκαλώντας αμηχανία ακόμη και στους κομματικούς του συνοδοιπόρους.

Κανείς μας δεν είχε κουράγιο να αντιπαρατεθεί με ένα “μηχάνημα” που εξέπεμπε τον ήχο της κομματικής-κυβερνητικής “κασσέτας”. Θα ήταν μάταιο να τον καλέσουμε για μια βραδυνή βόλτα στην πρωτεύουσα του νομού, έστω και Παρασκευή και Σάββατο. Για να διαπιστώσει ότι εκτός του κάπως “ζώντος” κεντρικού δρόμου, στους υπόλοιπους υπάρχει κατάσταση περίπου απαγόρευσης κυκλοφορίας. Οτι τα βράδυα φοβάσαι να παρεκλίνεις του κέντρου, γιατί στα στενά συναντάς μόνο σκοτεινά, κλειστά πρώην μαγαζιά. Και η μόνη ψυχή ζώσα είναι τα δεκάδες αδέσποτα. Να δει ο αισιόδοξος υπουργός ότι για να συμπληρωθεί η τετράδα για μια αθώα μπιρίμπα, πρέπει από νωρίς να πέσουν πολλά τηλέφωνα για ραντεβού. Να δει τα άδεια εμπορικά με τους καταστηματάρχες να κάθονται με τις ώρες μπροστά τον υπολογιστή, που για τους περισσότερους, είναι η κυριολεκτικά σωτήρια παρέα. Να δει ότι αντί για τα καταστήματα ρούχων και υποδημάτων, δουλεύουν μόνο οι μεταποιήσεις ρούχων και τα τσαγκαράδικα.

Μόνο ένας χώρος συγκεντρώνει κόσμο και μάλιστα με γεωμετρική αύξηση. Μόνο στις εκκλησίες μαζεύεται ο κόσμος, δημιουργώντας το αδιαχώρητο. Κάθε χρόνο και περισσότεροι, ειδικά στους “Χαιρετισμούς”. Η αγωνία και ο φόβος, πληθαίνουν τα κεράκια στα εξωτερικά προσκυνήματα και στους ναούς. Κάτι που πιθανόν η “προοδευτικότητα” του Κοντονή και του κάθε Κοντονή, δεν του επιτρέπει να διαπιστώσει εκκλησιαζόμενος. Ανθρωποι που πριν εκκλησιαζόντουσαν και το έλεγαν αλαζονικά - “μόνο κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα”, τώρα είναι οι πλέον τακτικοί στις Λειτουργίες. Η κατά Χρ. Γιανναρά “άφωνη προσευχή” (το άναμμα του κεριού), αποκτά πια νόημα, πράξη αυθόρμητη, έστω και χωρίς εξήγηση. Εχει και η δύσκολη Αξιολόγηση τα καλά και άγια...

  • 16
  • Μαρ

Του Γιώργου Πελίδη*

Ένα από τα κυρίαρχα ζητήματα στον μαζικό και αγωνιστικό αθλητισμό είναι η αντοχή. Η αντοχή είναι η βάση για να εξειδικευθεί η προπονητική διαδικασία και να φτάσει σταδιακά στην ειδική προετοιμασία πετυχαίνοντας δια μέσου αυτής την αγωνιστική φόρμα, η  οποία θα διατηρηθεί  σε υψηλό επίπεδο όσο απαιτεί το κάθε άθλημα.

Είναι σύνηθες να γίνεται αναφορά στα επίπεδα αντοχής του κάθε αθλητή δηλώνοντας με τον τρόπο αυτό την καλή του φυσική κατάσταση και τα ωφέλει που του αποφέρει στην αγωνιστική του συμπεριφορά.

Ας δούμε τι είναι αερόβια ικανότητα και ποια είναι τα οφέλη της τόσο στον μαζικό αθλητισμό υγείας όσο και στον αγωνιστικό αθλητισμό.

Η αερόβια ικανότητα-αντοχή , εκφράζει τη ικανότητα αντοχής του κάθε οργανισμού δηλαδή την καρδιοαναπνευστική  του κατάσταση, το σύστημα πρόσληψης οξυγόνου (αναπνευστικό το σύστημα), το σύστημα μεταφοράς οξυγόνου  το (κυκλοφορικό σύστημα) και το σύστημα κατανάλωσης οξυγόνου (το μυϊκό σύστημα).

Οι παράγοντες που επηρεάζουν την αερόβια αντοχή είναι: το αρχικό επίπεδο αερόβιας ικανότητας, η διάρκεια, συχνότητα και η ένταση της προπόνησης.

Η  αερόβια  ικανότητα -καρδιοαναπνευστική αντοχή αξιολογείται με την μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (VO2max), η οποία είναι η ανώτατη ποσότητα οξυγόνου που μπορούν να καταναλώσουν οι ιστοί ενός οργανισμού ,ανά κιλό σωματικού βάρους στην μονάδα του χρόνου. Η μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (vo2max) είναι ένας δείκτης της εκτίμησης της καρδιοαναπνευστικής αντοχής.

Προτεινόμενα προγράμματα για την βελτίωση της καρδιοαναπνευστικής αντοχής είναι: για τους απροπόνητους να τρέχουν με ένταση 50-60% της (vo2max)  και καύση λιπών, για τους μέτρια προπονημένους να τρέχουν με ένταση 60-75% της (vo2max) και για τους καλύτερα προπονημένους με 75-85% ένταση.

θυμίζω στους αναγνώστες ότι οι ζώνες προπόνησης είναι ατομικές για τον κάθε οργανισμό και τρέχουμε σύμφωνα με αυτές και με τον στόχο που έχουμε θέσει.

Έτσι ο τύπος της έντασης ανάλογα με την ζώνη προπόνησης είναι για τους άνδρες 220 και τις γυναίκες 226. Ο τρόπος αυτός απευθύνεται στον γενικό πληθυσμό.

Παράδειγμα 220-ηλικία = Μέγιστη Καρδιακή συχνότητα (Μ.Κ.Σ)  220-55=165

ΖΩΝΗ Α’ 165.50-60% =83 -99 παλμούς ανά λεπτό (ζώνη αποκατάστασης και υγείας)

ΖΩΝΗ Β΄165.60-70% = 99 -115 παλμούς ανά λεπτό (ζώνη «καψίματος λίπους»)

ΖΩΝΗ Γ’ 165.70-80% =115-132 παλμούς ανά λεπτό (αερόβια ζώνη)

ΖΩΝΗ Δ΄ 165.80 -90%  =132 -156 παλμούς ανά λεπτό (αναερόβια ζώνη )

ΖΩΝΗ Ε΄ 165. 95 100% =156-163 παλμούς ανά λεπτό (ζώνη μέγιστης προσπάθειας).

 

Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B' Νέας σχολής 2015

Προπονητής UEFA A' (σε εξέλιξη)

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλιδη*

Το πατρικό μου σπίτι. Εκεί με τραβούν οι σκέψεις, εκεί με πηγαίνουν οι αναμνήσεις. Ε,ε,ε, τίς βλέπω ολοζώντανες. Νάτες! Ζωντανεύουν τα πρόσωπα που έφυγαν από το πατρικό μου σπίτι. Τριγύρω μου, όλα τα βλέπω ζωντανά. Κάθε Σάββατο λούσιμο όλα τα μέλη της οικογένειας. Την Κυριακή στην εκκλησία. Μετά το λούσιμο ακολουθούσε το θυμιάτισμα. Η μάνα μου έπαιρνε το χάλκινο θυμιατήρι (καμωμένο από τον άντρα της) με τους πολλούς καπνούς. Τι ωραία μοσχοβολούσε το σπίτι! Περνούσε μπροστά από τον καθένα μας, πήγαινε να θυμιατίσει όλα τα μέρη του σπιτιού. Η πολυμελής οικογένεια του πατέρα, η μάνα, η γιαγιά, ο θείος και τα πέντε αδέρφια μαζεμένοι στην τραπεζαρία, που φωτιζόταν με γκαζόλαμπα, να καθόμαστε εννέα μέλη στο στρογγυλό τραπέζι πάνω σε προβιές από λαγούς και προβατίνες. Εμείς τα παιδιά περιμέναμε. Ούτε κουτάλι πιάναμε. Χειμώνας βαρύς. Στο τζάκι δύο μαύρα κούτσουρα με ρόζους, που δαύλιζαν. Μερικά ξερά κλαδιά από καλαμπόξυλα, έδιναν την θέρμανση στην πελώρια κάμαρα, που ποτέ δεν είχε την λάμψη. Με θρησκευτική ευλάβεια, αφού πρώτα έκαμαν τον σταυρό τους, άρχιζαν να τρώνε και ακολουθούσαμε και εμείς, τα παιδιά τους.

Βλέπω την γιαγιά μου Μάρθα Αναστασιάδου (Σηχούνα) στο φως του καντηλιού να μετανίζει μπρος στα εικονίσματα, και την άκουσα να μουρμουρίζει. Ποτέ δεν μου έλεγε όλη την αλήθεια, όταν την ρωτούσα τί έλεγε μέσα στο σκοτάδι. Προσευχή στο εικονοστάσι πρωί, εσπερινό όταν κτυπούσε η καμπάνα και το βράδυ προσευχόταν για το ξενιτεμένο από το 1916 στο Οχάιο των ΗΠΑ παιδί της, που είχε χρόνια να το δει.

Ολοι να τρώμε από ένα μεγάλο βαθύ πήλινο πιάτο, γαβάθα, που ήταν στην μέση στο τραπέζι. Μετά το φαγητό: “Να πάτε να κοιμηθείτε, κουραστήκατε”. Παίζαμε όλα τ’ αδέρφια, μα τους κουράσαμε τους γονείς. Μας έλεγαν, η Κουκάρα θα έρχεται από τον καπνοδόχο! Μας φόβιζαν, για να ησυχάσουμε.

Συγχωρέστε με συγχωριανοί μου και φίλοι μου αναγνώστες, τις νοσταλγίες της παιδικής μου ηλικίας. Είναι ανθρώπινες αδυναμίες προς τα περασμένα. τρέχαμε μέσα στον καυτό ήλιο. Ολο χαρά μέσα στα δρομάκια του Ροδώνα, εκεί που νιώσαμε την πρώτη παιδική χαρά. Ολα τα παιδιά του Ροδώνα μαζί. Τί χαρά! Και πάλι ευχές από τους γονείς. “Ελάτε παιδιά μου, ελάτε να κοιμηθείτε, σήμερα με τα τόσα παιχνίδια που μας κάνατε”.

Ο μικρός στην αγκαλιά. Πόσο γλυκός ο ύπνος στην αγκαλιά της μάνας.

ΥΓ: Στα πλευρά του βουνού, στο λιβάδι, στα σύνορα των χωραφιών, φύτρωναν λογής-λογής λουλούδια. Πήγαινε όμως άφοβα η γιαγιά και μάζευε εκείνα τα χρυσοκίτρινα λουλούδια, που μοσχοβολούσαν τόσο όμορφα και τα έβαζε ξερά πλάι στο εικόνισμα όλο το χρόνο. “Τη Παναγίας τα δάκρι”, τα έλεγε. Αυτό το έλεγε με μεγάλη σιγουριά η γιαγιά μου.

*Από το βιβλίο του “Μάρτυς μου το Μπέλλες” (Φωνή από τον Ροδώνα)

 

Τα τρία βιβλία του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη “Μάρτυς μου το Μπέλλες”, “Το λεκανοπέδιο των Μουριών” και “Διηγώντας τα να κλαις, οι αναγνώστες μπορούν να τα βρουν στην Δημοτική Δανειστική Βιβλιοθήκη του δήμου Κιλκίς.)

“Η ατομική και κοινωνική μας ηθική προτάσσει βέβαια ως ύψιστη αξία την ανιδιοτελή αγάπη. Πώς επιβιώνει τώρα αυτή η αγάπη, όταν ακόμη και η τεκνοποιία γίνεται επένδυση, είναι να απορεί κανείς. Κι όμως επιβιώνει.

Κάποτε έκανε ο κόσμος παιδιά για να έχει χέρια στα χωράφια. Άλλοι πάλι τεκνοποιούσαν -ακόμη τεκνοποιούν- μακροπρόθεσμα σκεπτόμενοι και προκαταβολικά φοβούμενοι τα γηρατειά. Κάποιος γνωστός μού είπε (προ κρίσης) ότι σκέφτεται να κάνει τρίτο παιδί για να πάρει αφορολόγητο αυτοκίνητο. Κάπως έτσι διαδέχονται οι γενιές η μία την άλλη· «διά το χρήσιμον», όπως θα έλεγε και ο Αριστοτέλης. Αποδοτικά τα έμψυχα ομόλογα· ομολογουμένως.

Η ατομική και κοινωνική μας ηθική προτάσσει βέβαια ως ύψιστη αξία την ανιδιοτελή αγάπη. Πώς επιβιώνει τώρα αυτή η αγάπη, όταν ακόμη και η τεκνοποιία γίνεται επένδυση, είναι να απορεί κανείς. Κι όμως επιβιώνει.

Με τον κουρνιαχτό να έχει κατακάτσει, την Ειδομένη κλειστή και τις αφίξεις προσφύγων στη χώρα μας να έχουν, προσωρινά τουλάχιστον, περιοριστεί, αναλογίζομαι ποια ήταν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της αλληλεγγύης που προσέφεραν οι οργανωμένες δομές αλλά και οι πολίτες στους πρόσφυγες.

Πολύ μελάνι, πραγματικό και διαδικτυακό, έχει χυθεί για τον ρόλο των ΜΚΟ. Οι αξιοπρεπέστατοι -και συχνά παχυλοί- μισθοί των εργαζομένων σε αυτές δεν ήταν ανάλογοι με την ποιότητα της βοήθειας (οποιασδήποτε μορφής) που προσέφεραν. Οι ΜΚΟ διαχειρίστηκαν πολύ χρήμα με πενιχρά πολλές φορές αποτελέσματα. Κι όλα αυτά με τις κάμερες και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε πλήρη συμπαιγνία, σε μια κούρσα αυτοπροβολής. Υπήρξαν βέβαια και εξαιρέσεις.

Η αυταρέσκεια καθόρισε σε μεγάλο βαθμό και τις ατομικές συμπεριφορές. Γέμισε το Facebook με εικόνες αλληλέγγυων του δεκαλέπτου, που «θεώρησαν σχεδόν ευτυχία τους και σπουδαίο συμπλήρωμα στις συγκινήσεις της εκδρομής τους την προσφορά αλληλεγγύης, που πέτυχαν πάνω στην ώρα», για να παραφράσω ελαφρώς και τον Γιώργο Ιωάννου.

Την Παρασκευή 3 Μαρτίου παρευρέθηκα στην εκδήλωση «Η ιστορία της Ειδομένης μέσα από τα μάτια των πρωταγωνιστών της» η οποία έγινε στη Θεσσαλονίκη, με επιμελητή και παρουσιαστή τον ακτιβιστή Βασίλη Τσαρτσάνη. Άλλο σύμπαν. Δεν θα σταθώ αναλυτικά στο τι έδωσαν αυτοί οι άνθρωποι σε πρακτικό επίπεδο, όπου, συγκρινόμενο με τις δυνάμεις τους, το έργο τους ήταν πραγματικά τιτάνιο· στη σίτιση, τη στέγαση, την ένδυση, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, την προστασία από τους λαθροδιακινητές και πολλά άλλα. Αυτό που πραγματικά με καθήλωσε ήταν η απλότητα, η ευθύτητα και το ηθικό ανάστημά τους.

Πρώτα - πρώτα να σημειώσω πως αναφερόμαστε σε μια περιοχή με συντηρητικούς κατά βάση κατοίκους, οι οποίοι, μολονότι είχαν μηδενική σχέση με τον ακτιβισμό, απαρνήθηκαν τη θαλπωρή του σπιτιού τους και έκαναν πράξη την ανθρωπιά τους κάτω από τις πλέον αντίξοες συνθήκες. Κατάφεραν να αυτοοργανωθούν, να εξασφαλίσουν βοήθεια κάθε είδους και να στήσουν ένα δίκτυο που δούλευε κυριολεκτικά σε εικοσιτετράωρη βάση. Και το σημαντικότερο, δεν δείλιασαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους ακόμη κι όταν υπήρχε ο ορατός κίνδυνος των αντιποίνων από τη μαφία των λαθροδιακινητών.

Πέραν τούτου, η δράση τους, με εξαίρεση τον επικεφαλής Βασίλη Τσαρτσάνη, έμεινε συνειδητά πίσω από τους προβολείς, κατ’ απόλυτη εφαρμογή τού «λάθε βιώσας» των αρχαίων.

Σε όλα αυτά η προστιθέμενη αξία με το μεγαλύτερο ειδικό βάρος ήταν η συλλογικότητα, η μετάβαση από το εγώ στο εμείς, που ενεργοποίησε με τρόπο θαυμαστό τις ξεχωριστές ποιότητες που κάθε άνθρωπος κρύβει κάτω από τα αγελαία του ένστικτα. Ο Αριστοτέλης, για να τον ξαναθυμηθώ, έλεγε ότι η απόδειξη για το ότι ο άνθρωπος κατέκτησε την ηθική αρετή είναι τα ευχάριστα συναισθήματα που νιώθει πράττοντας ηθικά. Ακούγοντας και αντικρίζοντας κανείς τους πρωταγωνιστές της Ειδομένης, διαπίστωνε ακριβώς αυτό· την «ἐπιγινομένην ἡδονήν», που αποτυπώθηκε με χίλια χρώματα στον λόγο και στα καθάρια πρόσωπά τους, την ανώτερη αυτή ηδονή, αιτία για επαναλαμβανόμενες φορτίσεις στο νόημα της ζωής τους. «Θα το ξανακάνω αν χρειαστεί» έλεγαν όλοι τους σχεδόν μονότονα.

Πυξίδα ζωής η άδολη ώς το μεδούλι προσφορά. Το ’χαν πει και οι Jethro Tull: «It’s only the giving that makes you what you are». Οι αλληλέγγυοι της Ειδομένης φαίνεται πως τους πήραν πολύ στα σοβαρά”.

Κώστας Κουτρουμπάκης, φιλόλογος

Δημοσίευση 8 Μαρτίου 2017, στην ΑΥΓΗ

Σελίδα 2 από 55
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree