Του Ανδρέα Αγτζίδη*

“Αγαπητέ κύριε Διευθυντά,

Διάβασα με πολλή προσοχή στην 3η Σελίδα (ΦΥΛΛΟ 1235/29-6-2017) και στο τέλος της πρώτης στήλης της έγκριτης εφημερίδας σας “ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ” το σχόλιο με τίτλο “και ταλαιπωρημένος και ανώνυμος”. Πιστεύω, πως αυτοί  που αφαιρούν την πινακίδα, την ταυτότητα του ταλαιπωρημένου αγάλματος να είναι και γνωστοί, ίσως και άγνωστοι. Οι οποίοι πιστεύουν με το “κοντό” το μυαλό τους, πως προσφέρουν προς την Πατρίδα “υψίστας υπηρεσίας”. Οταν ακόμη, κύριε Διευθυντά, πρωτοείδα το άγαλμα στημένο στην πλατεία “Πάλμε”, απέναντι από τις δίδυμες αποθήκες, με την ταπεινή μου γνώμη, διεπίστωσα μια ιστορική ανακρίβεια.  Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, η μεγαλύτερη, η μαζικότερη, η λαϊκότερη αντιστασιακή οργάνωση και από τις πιο αξιόλογες και αξιόμαχες της Ευρώπης, εκάλυψε την κατοχική περίοδο Γερμανών, Ιταλών, Βουλγάρων 1941-1944. Ο αγώνας τον οποίον διεξήγαγε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, η πολιτικη οργάνωση και το στρατιωτικό του σκέλος Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός), κατά των κατοχικών δυνάμεων και των άθλιων ενόπλων ελληνόφωνων τμημάτων που συνεργάσθηκαν μαζί των. Με την ήττα των Δεκεμβριανών στις 12 Φεβρουαρίου 1945 με τη συμφωνάι της Βάρκιζας, το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ετερμάτισε την Εθνική-Πατριωτική του αποστολή. Ενώ ο Δ.Σ.Ε (Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδος) καλύπτει την περίοδο 1946-1949 και είναι καθαρά ένας “Εμφύλιος Πόλεμος” που αποφασίστηκε από την ηγεσία του ΚΚΕ κατά τη 2η ολομέλεια της Κ.Ε. Ο Δ.Σ.Ε ήταν δημιούργημα των φοβερών διώξεων των αγωνιστών της Εαμικής Εθνικής Αντίστασης μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας 12 Φεβρουαρίου 1945. Συνεπώς δεν ήταν ούτε λαϊκή εξέγερση, ούτε ταξική επανάσταση. Στην αρχή ήταν αυτοάμυνα και τίποτα παραπάνω, κρυβόντουσαν όπου δεν μπορεί να φανταστεί κανείς, προκειμένου να γλιτώσουν τις συλλήψεις, τα βασανιστήρια, τις εκτελέσεις (τα ζήσαμε στο πετσί μας και ουδείς ευφάνταστος φλαφλατάς έχει το ελάχιστο δικαίωμα να τα αμφισβητήσει). Και ξέρεις, φίλε αναγνώστη, ποιοί πρωτοστατούσαν σ’ αυτές τις δεξιόφρονες, τις βασιλόφρονες συμμορίες; Κυρίως οι συνεργάτες των Γερμανών, Ιταλών, Βουλγάρων. Αυτοί, όσοι διεσώθησαν από τις συγκρούσεις, που με τα ένοπλα τμήματά των σε συνεργασία με τους Γερμανούς, βασάνιζαν, καταδυνάστευαν, δολοφονούσαν τον ελληνικό λαό. Ναι, αυτοί οι προδότες που συγκρότησαν πάνω από 150 ομάδες συμμοριών και κατεδίωκαν τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης. Κυνηγούσαν, βασάνιζαν, δολοφονούσαν αυτούς που επί τέσσερα περίπου έτη πολεμούσαν με το ντουφέκι τα στρατεύματα κατοχής και στις διαδηλώσεις φώναζαν “Εξω οι Βούλγαροι από τη Μακεδονία”, “Η Μακεδονία είναι Ελληνική”. Ναι, φίλε αναγνώστη, αυτούς που αγωνίζονταν για τη λευτεριά της Πατρίδας, αυτούς κυνηγούσαν, αυτές οι δήθεν “εθνικόφρονες” συμμορίες και τους έσφαζαν σαν τραγιά, φυσικά υπό την προστασία της ίδιας της πολιτείας. Αυτοί που θα’πρεπε να λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη για την εθνοπροδοτική των δράση, δυστυχώς αυτοί πέρασαν από την κολυμβήθρα του “Σιλωάμ” που έστησαν οι φίλοι μας οι Αγγλοι και τους ενσωμάτωσαν στον εθνικό στρατό κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, τον οποίο αυτοί (οι Αγγλοι) προκάλεσαν, χωρίς καμιά αμφιβολία. Υπάρχουν ατράνταχτα στοιχεία που το επιβεβαίωναν. Η χώρα μας από τη μια άκρη ως την άλλη ζούσε την περίοδο εκείνη, αμέσως μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, ένα ασύλληπτο όργιο τρομοκρατίας, που ανθρώπινο μυαλό δεν μπορεί να το συλλάβει. Ο Μερκούρης, υπουργός Δημόσιας Τάξης στην Κυβέρνηση Σοφούλη, μη μπορώντας να ανεχθεί το όργιο της τρομοκρατίας που ασκείτο σ’ ολόκληρη την επικράτεια απο τις φιλοβασιλικές, ακροδεξιές, δοσίλογες συμμορίες, υποβάλλει την παραίτησή του και δηλώνει: ‘Αι ένοπλοι συμμορίαι κυριαρχούν εις την ύπαιθρον. Αι συμμορίαι αυταί, δυστυχώς, συνεργάζονται εις πολλάς επαρχίας μεθ’ όλην την επιφορτισμένην δια την τήρησην της τάξεως κρατικών υπηρεσιών... Εως ότου ετοποθετήθην εις το Υπουργείων Δικαιοσύνης (Νοέμβριος 1945) ουδείς των συμμοριτών απετέλεσεν αντικείμενο διώξεως παρά τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει”.

Ο ΔΣΕ όπως είπαμε και αλλού, ήταν δημιούργημα αυτών των φοβερών διώξεων. Δεν ήταν ούτε λαϊκή εξέγερση, ούτε φυσικά και ταξική επανάσταση. Αυτό επιβεβαιώνεται από τις δηλώσεις των ηγετικών στελεχών της Εαμικής Εθνικής Αντίστασης και του ΚΚΕ της εποχής εκείνης. Πουθενά δεν βρίσκει κανείς δηλώσεις ηγετών για κατάληψη εξουσίας αλλά μόνον αγώνα για την απελευθέρωσή της Πατρίδας από τη γερμανική κατοχή. Ποτέ δεν έγινε λόγος για λαϊκή εξέγερση ή ταξική επανάσταση. Οσοι ζήσαμε έντονα τα γεγονότα της εποχής εκείνης, δεν μπορούμε να παραδεχτούμε αυτήν την αυθαίρετη, την ανύπαρκτη, την αβάσιμη ερμηνεία πως ο ΔΣΕ ήταν λαϊκή εξέγερση και ταξική επανάσταση. Ούτε το ένα ήταν, ούτε το άλλο. Είπαμε στην αρχή το πως δημιουργήθηκε το ΔΣΕ. Δεν θα έβλαπτε τον κοινωνικό, επαναστατικό αγώνα εάν στο λαό λέγεται η αλήθεια. Τα φτιασιδώματα, τα στολίδια, τα ψεύτικα περιβλήματα, πρέπει να λείπουν από την ιστορική αλήθεια. Αυτοί που θέλουν να γράψουν γιατ ον εμφύλιο, καλό είναι να συμβουλευτούν πολλά γραπτά κείμενα, να συζητήσουν με επιζώντες αγωνιστές και να παραμερίσουν τις δικές των απόψεις η επιθυμίες. Να είναι όσο το δυνατόν αντικειμενικοί. Στη σελίδα 401 του βιβλίου του Ντόμινικ Εντ “Οι καπετάνιοι”, διαβάζουμε τα εξής: “Το ΕΣ του Δημοκρατικού Στρατού δίνει το σάλπισμα και στρέφεται για άλλη μια φορά προς την κομματική ηγεσία. Στείλτε πολιτικά στελέχη της Κεντρικής Επιτροπής στο βουνό. Δώστε εντολή στις οργανώσεις του κόμματος να ενισχύσουν τους αντάρτες, στέλνοντας τρόφιμα στους μαχητές και στελέχη στο βουνό. Το Γραφείο της Θεσ/νίκης απαντάει: Σας υποστηρίζουμε με τα μέσα που διαθέτουμε. Αλλά εκείνο που προέχει είναι η οργάνωση της καθημερινής πάλης του προλεταριάτου και του λαού, για την ικανοποίηση των αναγκών του”.

Στο ίδιο βιβλίο και στη σελ. 405 διαβάζουμε πως: “Ο Μάρκος κατ’ εντολή του Ζαχαριάδη ανέβηκε στο βουνό για να περιμαζέψει τις σκόρπιες καταδιωκόμενες ομάδες και να αποτελέσουν ένα μέσον πίεσης προς την κυβέρνηση της Αθήνας. Ο Μάρκος, όπως είναι γνωστό, κατ’ εντολή ενώνει όλες τις σκόρπιες ομάδες και συγκροτεί το ΔΣΕ, την αρχιστρατηγία του οποίου αναλαμβάνει το Γενάρη του 1947 κατ’ εντολή του Ζαχαριάδη, τον οποίο και ρωτάει: “Σκέπτεται το κόμμα να καταλάβει την εξουσία; και αν όχι, ποιές είναι οι προοπτικές του;”, Η απάντηση, όπως πάντα ασαφής: “προς το παρόν δεν θέτουμε πρόβλημα εξουσίας. Ισως το 1948”. Πού, λοιπόν διαφαίνεται ίχνος λαϊκής εξέγερσης; (που την εποχή εκείνη από την τρομοκρατία, φύλλο δεν κουνιόταν). Αλλ’ ούτε ίχνος ταξικής επανάστασης υπήρχε. Εκτός και αν έχουμε χάσει “πλήρως” την έννοια των λέξεων.

Ο Β. Μπαρτσιώτας, ο πιο έμπιστος του Ζαχαριάδη, στο βιβλίο του “Ο αγώνας του Δημοκρατικού Σρατού Ελλάδας” στη σελ. 32, μεταξύ άλλων γράφει: “... έδωσε εντολή στους καλύτερους επαγγελματίες αξιωματικούς μας του ΕΛΑΣ, μαζί και στον αρχηγό του ΕΛΑΣ Στέφανον Σαράφη, να πάνε στην εξορία! Και έτσι χάθηκαν πολύτιμες επιτελικές δυνάμεις για το ΔΣΕ...” Στη σελ. 53 του ίδιου βιβλίου ο Β. Μπαρτσιώτας παραθέτει ένα μέρος από τη συνέντευξη του Χ. Φλωράκη, γραμματέα τότε της ΚΕ του ΚΚΕ, στο “ΒΗΜΑ” της 13ης Μαρτίου 1977, που μεταξύ άλλων δηλώνει: “... Εφ’ όσον δεν δόθηκε λύση μέχρι το 1947, από κει και πέρα δε θα μπορούσαμε να νικήσουμε... Δηλαδή το κρίσιμο σημείο είναι μέχρι το 1947. Μπουρούσαμε να νικήσουμε το 1946-1947...”. Και αυτή η αυθαίρετη άποψη του Φλωράκη δεν έχει καμία βάση. Ισως να μη γνώριζε κι αυτός (αν είναι δυνατόν) πως τον Οκτώβρη του 1944 στη συνάντηση Στάλιν, Τσώρτσιλ στη Μόσχα, ο Τσώρτσιλ, δίνοντας βαρύ τίμημα στο Στάλιν όλες τις Βαλκανικές χώρες, κέρδισε την Ελλάδα. Φίλοι, ο Στάλιν πούλησε στους Εγγλέζους ένα ρωμαλαίο, δυνατό, ακμαίο αντιστασιακό κίνημα, το Εαμικό. “Ολα τα σκίαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά”. Οποιος δεν έζησε το όργιο της τρομοκρατίας την περίοδο εκείνη, κατά τον αείμνηστο Κουτσόγιωργα, δεν δικαιούται να ομιλεί.

Αγαπητέ φίλε, πρέπει να γνωρίζεις πως στο ΔΣΕ κατατάσσονταν εθελοντικά περιορισμένος αριθμός, κι αυτός μέχρι τα τέλη του 1947. Στα υπόλοιπα χρόνια δυστυχώς, ο ΔΣΕ για να ενισχύσει τις δυνάμεις του, προέβαινε σε βίαιη επιστράτευση ακόμη και 15χρονα αγόρια και κορίτσια. Μ’ αυτά τα παιδιά θα νικούσε την Αμερική και την Αγγλία; Αυτές ήσαν πλάι στην κυβέρνηση των Αθηνών. Φαίνεται πως κάποιοι εξακολουθούν να ζουν στα σύννεφα. Αυτές τις μέρες διαβάσαμε ένα ευρηματικό σύνθημα: “Ο Γράμμος και αν έπεσε , εμείς θα νικήσουμε”. Μην παραμυθιάζετε τη νεολαία. Πέστε στο λαό την αλήθεια. Προσγειωθείτε ομαλώς. Η ανώμαλη προσγείωση έχει πάντοτε βαριές συνέπειες, όπως φάνηκε από τις δηλώσεις ανωτάτων στελεχών, μάταιος, που στοίχισε στην Πατρίδα χιλιάδες νεκρούς, νέα παιδιά και ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές.

Ο αγώνας του ΔΣΕ δεν ήταν ούτε λαϊκή εξέγερση, ούτε ταξική επανάσταση. Μην παραμυθιάζετε το λαό  και κυρίως, τη νέα γενιά. Να ευχηθούμε όλοι, ποτέ μα ποτέ να μην γνωρίσει η Πατρίδα μας ένα εμφύλιο πόλεμο. Ομόνοια, αγάπη και πίστη στην Πατρίδα, τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη, την ισότητα. Ζήτω η Δημοκρατία”.

*Συντ/χος Δάσκαλος

 

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Την ώρα που άρχισαν να καταφθάνουν τα εκκαθαριστικά με ακόμη και διπλάσιους φόρους από πέρυσι, την ώρα που η αγροτική παραγωγή έπεσε στα μισά από πέρυσι, την ώρα που θα καταφθάσουν οι έντυπες φορολογικές υποχρεώσεις των αγροτών (πραγματικό σοκ και δέος), την ώρα που εξακολουθούν καταστήματα, βιοτεχνίες, εργοστάσια, να βάζουν λουκέτο, ο Ανώτατος Αρχων δείχνει να συμπάσχει με το δοκιμαζόμενο λαό του: υποδέχεται στο Προεδρικό Μέγαρο το νεόνυμφο ζεύγος Ρουβά-Ζυγούλη. Αφού, λόγω υποχρεώσεων δεν πρόκανε να πάει στο γάμο, του κάλεσε στο Προεδρικό! Απ’ το οποίο Προεδρικό πιθανόν σε λίγο να περάσουν και τα παιδιά του SURVIVOR! Γιατί όχι; Ο λαός πρέπει να αποπροσανατολισθεί και να ξεχάσει τα βάσανα.

Αυτός ο λαός κι αυτή η χώρα αξίζει να σωθεί, με τέτοιους πολιτικούς Αρχοντες; Μάλλον όχι.

Την ίδια ώρα, κατά χιλιάδες συρρέουν στο Ι. Ναό Αγ. Δημητρίου Αγρινίου για να προσκυνήσουν  το βρασμένο κάστανο(!) που δώρισε ο Παΐσιος σε κάποιον επισκέπτη του. Ο ένας εκ των επισκεπτών έτυχε να είναι ο ιερωμένος του Ι. Ναού. Και από το βρασμένο κάστανο περιμένουν το θαύμα. Και οι λογής τοπικοί αγύρτες παρομοιάζουν το κάστανο, με το ραβδί του Μωυσή και τα ρούχα του Ιησού. Το ραβδί που χτύπησε το βράχο και ανάβλυσε το νερό, ξεδιψώντας έναν λαό, και τα ιμάτια του Ιησού “επί των οποίων οι Ρωμαίοι στρατιώτες έβαλαν κλήρον”, είναι το ένα και το αυτό με το βρασμένο κάστανο του Παϊσίου!!

Αυτός ο λαός, μ’ αυτούς τους θρησκευτικούς ηγέτες, αξίζει να σωθεί; Μάλλον όχι.

Ο καθένας παίζει το ρόλο του, απασχολώντας τα άθλια ΜΜΕ και το ελαφρύ Διαδίκτυο, με όλες αυτές τις αηδίες. Οπως το Διαδίκτυο και τα ΜΜΕ, απασχολεί η κ. Βασ. Θάνου που μετά την αποχώρησή της από την ηγεσία του Αρείου Πάγου, ανέλαβε επικεφαλής του Νομικού Γραφείου του Πρωθυπουργού.

Αυτός ο λαός, με τέτοιους ανθρώπους στην κορυφή της Δικαιοσύνης, αξίζει να σωθεί; Μάλλον όχι.

Και ύστερα μας ενοχλεί εμάς εδώ, που στη Μ. Βρύση πάλι θα τιμήσουν την επέτειο υποδοχής του αντιγράφου της εικόνας της Παναγίας Σουμελά. Που στην αφίσα πλέον αναγράφουν οι επιτήδειοι ότι πρόκειται για επέτειο της υποδοχής “της Εικόνας”, όχι του αντιγράφου. Πότε πήγε η αυθεντική εικόνα της Παναγίας Σουμελά στη Μ. Βρύση, και δεν το πήραμε χαμπάρι; Η ουσία είναι ότι θα ακολουθήσει τρικούβερτο ποντιακό γλέντι, με πληθώρα καλλιτεχνών, πρωτοστατούντος του γνωστού τοπικού Αρχιμανδρίτου, μέχρι πρωίας.

ΥΓ: Ελάχιστους μήνες πριν την 9η Ιουλίου 2015, οπότε απεδήμησε ο Περικλής Κολότσιος, με πληροφόρησαν ότι πήγε (τον πήγαν μάλλον) στον τάφο του Παϊσίου στη Σουρωτή. Τότε κατάλαβα ότι ο φίλος αποφάσισε ότι δεν είχε καμμία ελπίδα πλέον να σωθεί. Παρ’ όλο που άξιζε εκείνος...

«Μπροστά για την Ελλάδα» ήταν το κεντρικό σύνθημα του συνεδρίου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, που πραγματοποιήθηκε από 30/6 έως 2/7 και συγκέντρωσε τις δυνάμεις (ΠΑΣΟΚ,ΔΗΜΑΡ, Κίνημα, ΕΔΕΜ, Κινήσεις πολιτών) της κεντροαριστεράς που συμμετέχουν στο εγχείρημα. Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου αναδείχθηκε το διακριτό πολιτικό στίγμα και η πολιτική φυσιογνωμία της Συμπαράταξης με επίκεντρο την πρόοδο, τον εκσυγχρονισμό και τον ευρωπαϊσμό μέσα από θέσεις πατριωτικές, ευρωπαϊκές, δημοκρατικές, προοδευτικές και μεταρρυθμιστικές με περιεχόμενο που διαχωρίζουν τη Δημοκρατική Συμπαράταξη τόσο από τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και από τη Νέα Δημοκρατία.

Οι τρεις ημέρες του συνεδρίου συνετέλεσαν στην πολιτική και προγραμματική σύγκλιση των φορέων της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ενώ τέθηκε και το χρονοδιάγραμμα για το νέο φορέα της κεντροαριστεράς με την εκλογή του επικεφαλής από τη βάση και το ιδρυτικό συνέδριο μέχρι το τέλος του 2017.

Για τα θέματα που συζητήθηκαν προφανώς ανεδείχθησαν και διαφορετικές προσεγγίσεις. Ο πλουραλισμός άλλωστε αποτελεί τη βάση του διάλογου και της σύνθεσης των απόψεων σε μία γόνιμη διαδικασία που μόνο οφέλη μπορεί να αποφέρει στον χώρο τη κεντροαριστεράς αλλά κυρίως στη χώρα. Παράλληλα οι πολιτικοί ηγέτες του παρελθόντος αποτελούν πηγή έμπνευσης και διδαχής από λάθη που οι ίδιοι έπραξαν και ενδεχομένως αναγνώρισαν. Η εμμονή όμως σε σύμβολα και πρόσωπα της πρόσφατης ιστορίας αποτελεί τροχοπέδη για την εξέλιξη.

Η κοινωνία απαιτεί λύσεις στα προβλήματα που την μαστίζουν και η συνεργασία των ευρύτερων προοδευτικών δυνάμεων του τόπου μπορεί να φέρει το προσδοκώμενο αποτέλεσμα με σύγχρονο πρόγραμμα, νέες δομές και πρόσωπα, νέες πρακτικές.

Για αυτό η Δημοκρατική Συμπαράταξη θα πρέπει να αναδειχθεί ως η κυρίαρχη δύναμη της κεντροαριστεράς που θα έχει τη δύναμη να επιβάλλει τις αναγκαίες αλλαγές ώστε να ενισχυθούν τα μεσαία στρώματα που φτωχοποιούνται ακόμα περισσότερο και ισοπεδώνονται από την πολιτική των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ καθώς επίσης και οι εργαζόμενοι, οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, οι επιστήμονες, οι αγρότες, οι συνταξιούχοι, οι γυναίκες, οι οικονομικά ασθενέστεροι, οι δημιουργικοί άνθρωποι.

Στο πλαίσιο αυτό πραγματοποιήθηκε και η παρουσίαση του προγράμματος «Ελλάδα», το οποίο βασίζεται στο τρίπτυχο «Ανάπτυξη-Απασχόληση-Αλληλεγγύη». Σκοπός του προγράμματος είναι να προκαλέσει την αναθέρμανση της οικονομίας με την ενίσχυση και ενεργοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων του τόπου, την παραγωγή νέου πλούτου και τη διανομή του στα κοινωνικά στρώματα σε συνδυασμό με ένα σύγχρονο κράτος πρόνοιας κατά των ανισοτήτων. Ένα συγκροτημένο σχέδιο χωρίς επικίνδυνες επιλογές και υπέρμετρες υποσχέσεις που θα θέσουν σε κίνδυνο τη δημοσιονομική σταθερότητα και θα δημιουργήσουν ψεύτικες ελπίδες στο εκλογικό σώμα.

Το πρόγραμμα «Ελλάδα» αποτελεί υπόσχεση και προς τη νέα γενιά ώστε η μετανάστευση να μην είναι επιλογή και συγχρόνως αποσκοπεί να δώσει τη δυνατότητα στους νέους ανθρώπους να δουλέψουν και να εξελιχθούν, να επιχειρήσουν στην χώρα τους και να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια.

Για να καταστούν όμως αυτά εφικτά θα πρέπει να ηττηθούν ο λαϊκισμός, οι ιδεοληψίες και οι δογματικές εμμονές, οι καθεστωτικές λογικές και πρακτικές, οι ανέξοδες υποσχέσεις που γεμίζουν με ψεύτικες ελπίδες τον χειμαζόμενο λαό καθώς και κάθε πολιτική που κρατά την χώρα καθηλωμένη.

Για τους λόγους αυτούς είναι αναγκαία η ενίσχυση της Δημοκρατικής Συμπαράταξης με όλους όσους επιθυμούν να εργαστούν προς την ίδια κατεύθυνση. Για να μπορέσει επιτέλους να επιβληθεί η Εθνική Συνεννόηση και η Εθνική Γραμμή που θα βγάλει την κοινωνία από τον διχασμό και τη χώρα από την κρίση.

Γραμματέας ΔΗΜΑΡ Κιλκίς

Μέλος Περιφερειακού Συντονιστικού ΔΗ.ΣΥ.

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Το χωριό Αγία Παρασκευή βρίσκεται στις υπώρειες του Μπέλλες που κατηφορίζουν στο λεκανοπέδιο των Μουριών.

Ανάμεσα στις οικογένειες που το κατοίκησαν από το Κολέσινο της Στρώμνιτσας, ήταν και η οικογένεια του Σωτήρη Κοζάρη. Αυτού του Κοζάρη απόγονος είναι ο Ιωάννης Ν. Κοζάρης, που κατοικεί στην Αγία Παρασκευή και θυμάται τις ιστορικές αφηγήσεις των προγόνων του:

“Στην τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα (1890-1900) ο προ-παππούς μου Δημήτριος Κοζάρης ήταν πρόεδρος της εληνικής κοινότητας στο Κολέσινο της Στρώμνιτσας. Στα 1896 η ελληνική κυβέρνηση μέσω του Ελληνα προξένου στη Θεσσαλονίκη Λάμπρου Κορομηλά, προσκάλεσε όλους τους προέδρους των ελληνικών κοινοτήτων της Μακεδονίας-που τότε ήταν σκλαβωμένοι στους Τούρκους- να πάνε να παρακολουθήσουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Πήγαν και φιλοξενήθηκαν ένα μήνα. Πριν γυρίσουν στην Μακεδονία, πήραν οδηγίες από την κυβέρνηση να οργανώσουν αντάρτικες ομάδες για την απελευθέρωσή της. Πράγματι, όταν γρύρισαν, φρόντισαν με δική τους πρωτοβουλία, αλλά και με την βοήθεια του Μητροπολίτη της Στρώμνιτσας και Ελλήνων αξιωματικών του στρατού, να οργανώσουν αντάρτικο.

Στην Στρώμνιτσα ήρθε τάχα για δάσκαλος ο αξιωματικός Τσιρογιάννης, άλλα ο στόχος του ήταν με τους ελληνομακεδόνες της περιοχής να οργανώσει το αντάρτικο, το ίδιο που χρόνια είχαν κάνει και οι Βούλγαροι που κατοικούσαν στην Μακεδονία, με τους περιβόητους Κομιτατζήδες που τρομοκρατούσαν τους Ελληνες και σφάζανε κυρίως παπάδες, δασκάλους, γιατρούς, γενικά τους πιο μορφωμένους από τον ελληνικό πληθυσμό. Το δικός μας αντάρτικο στην περιοχή της Στρώμνιτσας άρχισε μετά το 1904 με τον ήρωα οπλαρχηγό και καπετάνιο Πα­ντελή Παπαϊωάννου από το Κολέσινο, τον περίφημο καπετάν Νικοτσάρα η Γκραικό. Αυτός λοιπόν δημιουργήσε δικό του αντάρτικο σώμα, με 120 παλικάρια.

Εκδικούνταν τους φόνους των κομιτατζήδων Βουλγάρων και φρενάρανε την μανία τους. Οι Ελληνες πήρανε κάποια ανάσα και στερεώθηκε το ηθικό τους.

Παράλο που η δύναμη των Βουλγάρων κομιτατζήδων ξεπερνούσε τους 300, το αντάρτικο του καπετάν Νικοτσάρα με τους 120 την εξουδετέρωνε, χάρη στους Ελληνες αξιωματικούς και στα σύγχρονα περιβόητα γαλλικά όπλα Lempel, που φρόντιζε να τους στέλνει από την Θεσσαλονίκη ο Ελληνας πρόξενος Λάμπρος Κορομηλάς. Τα όπλα αυτά ήσαν επαναληπτικά με τρεις σφαίρες στη θαλάμη και όταν πιάνονταν σε μάχη με τους Βούλγαρους κομιτατζήδες, οι Ελληνες με τη δύναμη πυρός που διέθεταν, έτρεπαν σε φυγή τους αντιπάλους τους.

Τα όπλα που πήραν οι αντάρτες του καπετάν Νικοτσάρα από τον Κορομηλά ήσαν εικοσιπέντε Lempel με πέντε χιλιάδες σφαίρες περίπου. Φρόντισε και έφτασαν ως τη Μητρόπολη, ο Μητροπολίτης Στρωμνίτσης. Το πρόβλημα ήταν πως θα ανέβαιναν επάνω στους αντάρτες. Για το σκοπό αυτό ανέλαβε η γιαγιά μου, η Δήμητρα Κοζάρη, νέα γυναίκα τότε, να τα πάρει από τη Μητρόπολη και να τα ανεβάσει επάνω στα βουνά, στους Ελληνες αντάρτες.

Από το Κολέσινο η γιαγιά μου πήγαινε κάθε μέρα γάλα στο παρθεναγωγείο της Μητρόπολης μέσα σε γκιούμια, φορτωμένα σε δύο μουλάρια. Εκεί της άδειαζαν το γάλα και μες στα γκιούμια έβαζαν τις σφαίρες, αλλά υποχρεωτικά περνούσε από το χωριό Καρακόλ, όπου υπήρχε και αστυνομικό τμήμα των Τούρκων.

Πέρασε λοιπόν μπροστά από το τμήμα, ένας τζανταρμάς-Τούρκος χωροφύλακας-βγήκε μπροστά και της λέει: “Στοπ χανούμ”. Πίσω του δύο τζανταρμάδες κρατούσαν από τις μασχάλες έναν τρίτο, άρρωστο, και ζήτησαν από τη γυναίκα να βάλουν τον άρρωστο επάνω στο μουλάρι να τον πάνε στο χωριό Κολέσινο, το χωριό της γιαγιάς μου, που είχε Ελληνα γιατρό. Τότε η γιαγιά μου δεν έχασε την ψυχραιμία της. Κατέβηκε από το μουλάρι της πρόθυμη, έβαλε τις κάπες στο δεύτερο μουλάρι και είπε στους Τούρκους τζανταρμάδες: “Βάλτε τον να κάτσει μαλακά επάνω στις κάπες”. Και ξεκίνησε για το Κολέσινο, για το γιατρό.

Οταν έφτασαν στο χωριό η πολιτική οργάνωσή του, που ήταν ο παπάς, ο δάσκαλος και ο παππούς μου, νέος τότε, φοβήθηκαν πάρα πολύ, αλλά η γιαγιά Δήμητρα Κοζάρη, ψύχραιμη, τους πρόλαβε και τους είπε ελληνικά: “Κατεβάστε τον, γρήγορα στο γιατρό, είναι πολύ άρρωστος” και ταυτόχρονα τους έκλεισε το μάτι. Τον κατέβασαν, κίνησαν για τον γιατρό κι αυτή πήρε τα μουλάρια κι έφυγε για το βουνό να συναντήσει τους Ελληνες αντάρτες, να παραδώσει τα όπλα και τις σφαίρες που πέρασαν μπροστά από τα μάτια των Τούρκων, χωρίς αυτοί να πάρουνε χαμπάρι. Με τα όπλα αυτά οι Ελληνες αντάρτες πανικόβαλαν τους κομιτατζήδες κι αυτοί πλέον δεν ενοχλούσαν τους Ελληνες στην περιοχή της Στρώμνιτσας.

Ο Νικοτσάρας μαζί με με επτά αντάρτες πήγε να φιλοξενηθεί σε σπίτι της οργάνωσης στο χωριό Μόκρινο. Τον είδε ένας βουλγαρόφωνος και τον πρόδωσε σε τούρκινο απόσπασμα. Οι Τούρκοι κάλεσαν τον Νικοτσάρα να παραδοθεί, αλλά αυτός απάντησε με ομοβροντίες. Το σπίτι είχε μαντρότοιχο. Πίσω από αυτόν πολέμησαν ώρες πολλές. Αλλά τους τελείωναν οι σφαίρες. Κι ο Νικοτσάρας λέει στους συντρόφους του: “Κάνω γιουρούσι να βγούμε από τον κλοιό. Θα ανοίξω την πόρτα, θα ρίξω τις δύο χειροβομβίδες που κρατώ, εσείς θα ορμήσετε, κι όποιος γλιτώσει”. Ανοιξε την πόρτα, έριξε τις χειροβομβίδες, δέχτηκε όμως τα πρώτα πυρά κι ο Νικοτσάρας έμεινε στον τόπο. Με την θυσία του γλίτωσαν τρεις αντάρτες του. Ο θάνατος του Νικοτσάρα ή Γκραικού (Παντελή Παπαϊωάννου) τσάκισε τα φτερά των Ελλήνων ανταρτών. Σκοτώθηκε στα 1907. Στη θέση του όμως έφεραν άλλον γενναίο αρχηγό, τον λεγόμενο καπετάν Φουρτούνα (το όνομά του ήταν Χαράλαμπος Μπουφίδης).

Βάδιζε κι αυτός στ’ αχνάρια του Νικοτσάρα με άμεσο σκοπό να πιάσει τον προδότη βουλγαρόφωνο-το όνομά του ήταν Πατσούρος. Πράγματι τον έπιασε ζωντανό και τον εκτέλεσε πάνω στον τάφο του Νικοτσάρα. Ο καπετάν Φουρτούνας συνέχισε τον αγώνα μέχρι την απελευθέρωση της Μακεδονίας και της Στρώμνιτσας από τον ελληνικό στρατό στα 1913, με αρχιστράτηγο τον Κωνσταντίνο. Τότε για πρώτη φορά οι Ελληνες της Στρώμνιτσας είδαν τον “δάσκαλο” Τσιρογιάννη, συνταγματάρχη του ελληνικού στρατού, να ελευθερώνει την πόλη τους.

Επεσαν πάνω του, τον αγκάλιαζαν από την μεγάλη χαρά, τραγουδούσαν, χόρευαν με ελληνικές σημαίες, που μέχρι τότε τις είχαν κρυμμένες. Κι έστρωσαν τραπέζι στον αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο και στο επιτελείο του.

Η χαρά όμως της απελευθέρωσης δεν κράτησε περισσότερο από τρεις μήνες. Οι μεγάλες Δυνάμεις που ρυθμίζουνε τις τύχες των μικρών της γης, τότε Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, παραχώρησαν την περιοχή της Στρώμνιτσας στους Βούλγαρους. Κι όταν έμαθαν οι δικοί μας αυτήν αδικία, ξεσηκώθηκαν όλοι και πήραν το δρόμο της προσφυγιάς, αφού όμως πρώτα κάψανε τα σπίτια τους, τις αποθήκες, τις εκκλησίες, τα σχολεία, να μη βρουν τίποτε όρθιο οι Βούλγαροι. Στη Δοϊράνη περνούν τα ελληνικά σύνορα. Οι δικοί μου και κάποιοι άλλοι ήρθαν εδώ στην Αγία Παρασκευή, οι πολλοί όμως Στρωμνιτσιώτες εγκαταστάθηκαν στο Κιλκίς. Ο καπετάν Φουρτούνας (Χαράλαμπος Μπουφίδης) διορίσθηκε αγροφύλακας στο Κιλκίς, όπου πέθανε στα 1940”.

*Από το βιβλίο του “Το λεκανοπέδιο των Μουριών”

Σελίδα 2 από 74
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree