Του Βλάση Αγτζίδη*

Εξήντα ένα χρόνια από το ιστορικό 20oΣυνέδριο του ΚΚΣΕ (Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ένωσης), που τόλμησε να καταγγείλει την 28χρονη τρομοκρατία του Στάλιν που είχε προηγηθεί με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα, το ημέτερον ΚΚΕ πραγματοποιεί το δικό του 20ο Συνέδριο. Τον Στάλιν βεβαίως τον είχαν  αποκαταστήσει τα παιδιά του Κολιγιάννη από το 2008 και είχαν καταγγείλει το σοβιετικό 20ο Συνέδριο ως οπορτουνιστικό και ως αρχή των δεινών.

Τώρα λοιπόν, με το δικό της 20ο Συνέδριο, η ηγετική ομάδα που κατέχει τη σφραγίδα του ιστορικού κόμματος, επιστρέφει στις προς του σοβιετικού 20ου Συνεδρίου εποχές. Διακηρύσσει και πάλι τη ζαχαριαδική πολιτική του «όπλου παρά πόδας» και διερευνά τους τρόπους με τους οποίους η κυρίαρχη ομάδα θα μετατραπεί σε σύγχρονο Στάλιν επί του ελληνικού λαού. Στις “Θέσεις για το 20ό Συνέδριο” του ΚΚΕ, εκφράζεται και ο στόχος -μέσω του ΠΑΜΕ ως Δούρειου Ίππου. Στο ΠΑΜΕ λοιπόν και στις συναφείς μετωπικές οργανώσεις: «πρωτοπόρο ρόλο έχει το ΚΚΕ, (το οποίο) αγωνίζεται για την κατάκτηση της εργατικής λαϊκής εξουσίας. Για το ΚΚΕ η νέα εξουσία ταυτίζεται με την εργατική εξουσία, τη σοσιαλιστική, που ο επιστημονικός σοσιαλισμός την προσδιόρισε ως δικτατορία του προλεταριάτου, η οποία αποτελεί τον αντίποδα της δικτατορίας της αστικής τάξης, του αστικού κράτους”.

 

Η Λούξεμπουργκ απάντησε

Για τα ξεπερασμένα και αποτυχημένα αυτά σχήματα του παρελθόντος, τα ξαναζωντανεύει η κυρίαρχη ομάδα για τα ταπεινά εγωιστικά της οφέλη, διαβάστε την εξαιρετική ανάλυση μιας μεγάλης μαρξίστριας, της Ρόζας Λούξεμπουργκ:  «Οργανωτικά ζητήματα της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας».

Η Λούξεμπουργκ ασκώντας κριτική στο μοντέλο του Κόμματος Νέου Τύπου  προέβλεψε πολύ νωρίς που θα οδηγούσαν το εργατικό κίνημα τέτοιες απόψεις σαν κι αυτές του ΚΚΕ. Η σοβιετική εμπειρία δικαίωσε πλήρως την ανάλυσή της. Σήμερα όμως οι θέσεις αυτές επανέρχονται με ιδιαίτερη σφοδρότητα από ένα κόμμα, που έως το τέλος της ΕΣΣΔ δεν είχε τολμήσει να ασκήσει την παραμικρή κριτική. Αντιθέτως,  απολάμβαναν τις επιχορηγήσεις και τις υποτροφίες και χειροκροτούσαν κάθε σοβιετική συμπεριφορά, από την εισβολή των σοβιετικών τανκς στην Πράγα έως το Αφγανιστάν λίγο αργότερα. Και μόνο όταν κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση το 1991 κάποιοι κύκλοι εντός του ΚΚΕ άρχισαν να εκφράζουν έναν κριτικό λόγο. Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται. Και σ’ αυτή την κατηγορία ανήκει όλη η ηγετική ομάδα, από την Παπαρήγα και τον Μαϊλη ως τον Κουτσούμπα και τους λοιπούς νεοφώτιστους «επαναστάτες». 

Αυτές λοιπόν τις πρωτόγονες απόψεις και οδηγούν στην υποκατάσταση της εργατικής τάξης από το συγκεντρωτικό Κόμμα και που η ιστορία πέταξε στον σκουπιδοτενεκέ, ανασύρει η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ, καλύπτοντάς τες με μια φιλοεργατική φιλολογία –προσπαθώντας να εξαπατήσει τους εργαζόμενους.

Η Λούξεμπουργκ έγραφε: «Τίποτε δεν θα εγκλωβίσει σιγουρότερα ένα νεαρό εργατικό κίνημα στην ελίτ της διανόησης της πεινασμένης για εξουσία, από αυτόν το γραφειοκρατικό ζουρλομανδύα, που θα ακινητοποιήσει τον κίνημα και θα το μετατρέψει σε ένα αυτόματο που θα το χειρίζεται η κεντρική επιτροπή. Από την άλλη μεριά, δεν υπάρχει καμιά μεγαλύτερη εγγύηση ενάντια στην οπορτουνιστική ίντριγκα και προσωπική φιλοδοξία, από την ανεξάρτητη επαναστατική δράση του προλεταριάτου, σαν αποτέλεσμα της οποίας οι εργάτες θα αποκτήσουν την αίσθηση της πολιτικής υπευθυνότητας και της αυτοπεποίθησής τους…»

 

Η εντολή του Ζαχαριάδη προς το ΚΚΕ

Ας περιοριστούμε όμως στην ελλαδική μας εμπειρία και ας θυμίσουμε την εντολή του Νίκου Ζαχαριάδη στο ΚΚΕ, ως ελάχιστο αφιέρωμα στο ελλαδικό μας 20ο Συνέδριο:

«Κάποτε θα πρέπει να ζητήσετε -ακόμα και με απόφαση συνεδρίου- όλα τα χαρτιά της Κομμουνιστικής Διεθνούς, της Κ.Ε. του ΚΚΣΕ, της Κα-Γκε-Μπε, που αφορούν το ΚΚΕ και το κίνημα, τους αγωνιστές μας που χάθηκαν εδώ στη Σιβηρία (σαν τους Κλειδωνάρη, Φλαράκο, Χαϊτά και άλλους πολλούς). Αυτή είναι ιερή υποχρέωσή μας. Το 1947 εγώ ζωντανούς βρήκα μονάχα δύο»

(ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ, επιστολή προς Χαρίλαο Φλωράκη)

 

*Διδάκτωρ σύγχρονης Ιστορίας, μαθηματικός,

https://kars1918.wordpress.com/

Του Γιώργου Πελίδη*

Ένας ποδοσφαιριστής κατά την διάρκεια ενός αγώνα χάνει αρκετή ποσότητα υγρών, περίπου 4,5 λίτρα.

Η απώλεια των υγρών ελαττώνει σημαντικά την απόδοση και έχει σημαντική επίδραση στην λειτουργία του σώματος.

Η καρδιακή συχνότητα (παλμός) αυξάνεται περισσότερο από το φυσιολογικό, όπως και η θερμοκρασία του σώματος.

 

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΙΝΟΥΜΕ

Για να αποφευχθεί η σημαντική πτώση της απόδοσης και να αντικατασταθείη απώλεια υγρών κατά τον αγώνα πρέπει να γίνεται πρόσληψη υγρών. Άλλα το ερώτημα είναι ποιο υγρό θα προληφθεί.

Η πιο φθηνή λύση είναι να χρησιμοποιηθεί η συνηθισμένη ζάχαρη 25 γραμμ.

ανά λίτρο νερού με γευστικές ουσίες όπως χυμό λεμόνι.

 

ΠΟΣΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΙΝΟΥΜΕ

Το σώμα δίνει κάποια απάντηση ως προς την ποσότητα υγρών που στερείται;

Η απάντηση είναι, όχι σε ικανοποιητικό βαθμό. Το αίσθημα της δίψας δεν είναι κριτήριο για το πόσα υγρά χρειάζεται ο οργανισμός.

Για το θέμα αυτό έχουν γίνει αρκετές μελέτες. Για αυτό έμπειροι αθλητές αναφέρουν συχνά ότι πρέπει πάντα να πίνουμε υγρά πριν νιώσουμε το αισθητά της δίψας, τότε μάλλον είναι λίγο αργά απώλεια υγρών κατά την άσκηση δεν μπορεί να αποκατασταθεί .

 

ΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΙΝΟΥΜΕ

Πριν τον αγώνα

Πριν τον αγώνα πρέπει οι αποθήκες των υγρών να είναι γεμάτες.

Η διαδικασία αυτή αρχίζει μια ημέρα πριν τον αγώνα,το βράδυ μπορεί κανείς να πιει ένα επιπλέον λίτρο χυμού κάτι που μπορεί ακόμα να του δίνει και πλεόνασμα ζάχαρης.

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ

Η πρόσληψη υγρών κατά την διάρκεια του αγώνα πρέπει να γίνεται συχνά, αλλά οι ποσότητες πρέπει να είναι μικρές. Οι μεγάλες ποσότητες προκαλούν ενοχλήσεις.

Το καλό θα ήταν να πίνει κανείς μικρές ποσότητες των 100 ml και 300ml με 2-3% ζάχαρης κάθε 10-15 λεπτά.

Η συνολική πρόσληψη είναι 1-2 λίτρα υγρών με 30-50 γραμμάρια ζάχαρης κατά τον αγώνα.

Με αυτό τον τρόπο καλύπτεται ένα μεγάλο μέρος της απώλειας υγρών και ένα σημαντικό μέρος της ανάγκης για ζάχαρη.

 

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

Οι μετρήσεις του σωματικού βάρους έδειξαν πριν και μετά τον αγώνα ότι οι παίκτες έχασαν 1,5-3 λίτρα υγρά κάτι που αντιστοιχούσε περίπου με το 2-4% του σωματικού βάρους.

Για να πληρωθεί το μισό της χαμένης ποσότητας χρειάζεται περίπου 4 ώρες με ελεύθερη πρόσληψη υγρών.

Η ισορροπία υγρών μπορεί να ανακτηθεί περίπου μετά από 10 ώρες.

Δεν αρκεί να σκεπτόμαστε την πρόσληψη υγρών μετά από τον αγώνα.

Συχνά οι παίκτες μπορεί να έχουν έλλειψη υγρών και μια μέρα μετά τον αγώνα, πράγμα το οποίο μπορεί να έχει αρνητική επίδραση στην λειτουργία του οργανισμού.

 

Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B' Νέας σχολής 2015

Προπονητής UEFA A' (σε εξέλιξη)

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Ο Μάρτιος προς το τέλος του μας έκανε τη χάρη κι έγινε θριαμβευτικά ανοιξιάτικος. Ενα ηλιόλουστο Σάββατο μετά από καιρό, είναι ό,τι πρέπει για μια ανάσα. Για μια βόλτα στην πόλη με μια διάθεση αισθητά καλύτερη, μέσα στο γενικό γκρίζο του καιρού που προηγήθηκε και της γενικής κατάστασης που εξακολουθεί να είναι γκρίζα-έως μαύρη κι άραχλη.

Ολοι οι δρόμοι τα Σάββατα στο Κιλκίς, οδηγούν στην 21ης Ιουνίου. Για την ποθητή βόλτα που λέγαμε. Λέγαμε... Στην πρώτη επαφή με το δρόμο, η πρώτη επαφή με την δυστυχία. Ανά δέκα μέτρα κι ένας επαίτης. Γυναίκες κυρίως, νεαρές, καθισμένες σε κάθε γωνιά με ένα μωρό στην αγκαλιά. Κι άλλες όρθιες να επαιτούν σχεδόν επιθετικά, μια βοήθεια για ψωμί, για γάλα, για το παιδί. Το “τροπάριο” ίδιο. Ο λυγμός στη φωνή ψεύτικος, αλλά πανομοιότυπος. Τα λόγια ακριβώς τα ίδια. Σημάδια ότι όλοι αυτοί οι δύστυχοι, “φοίτησαν” στην ίδια σχολή. Και όλοι “αποφοίτησαν” με τον ίδιο βαθμό.

Την ίδια ώρα τα μαγαζιά, για τον υποτιθέμενο ήσυχο καφέ, τραβούν των παθών τους τον τάραχο. Ανά πέντε λεπτά να μπαίνει και κάποιος, νεαρός αυτήν τη φορά-οι ρόλοι μοιράζονται με πειθαρχία-ο οποίος έχει βγεί από αποτοξίνωση και πουλάει κάποιο προϊόν, εικονίτσες κατά προτίμηση, για τα προς το ζην. Κι εδώ τα ίδια λόγια, το ίδιο ύφος, οι ίδες κινήσεις. Κι εδώ η “σχολή” ίδια.

Και όλοι αυτοί δεν είναι Κιλκισιώτες. Το Σάββατο στο Κιλκίς. Χθες στα Γιαννιτσά. Προχθές στον Πολύγυρο. Αύριο... ποιός ξέρει που.

Το φαινόμενο δεν είναι τωρινό. Και δεν είναι προϊόν-κι αυτό-της κρίσης. Απλά τα τελευταία χρόνια η κατάσταση είναι κόλαση. Το θέμα είναι, ότι όλοι αυτοί οι επαίτες δεν έρχονται από μόνοι τους στο Κιλκίς, δεν πάνε από μόνοι τους κάπου αλλού. Κάποιοι επιτήδειοι αδίστακτοι κρύβονται πίσω και κυριολεκτικά θησαυρίζουν.

Αυτούς τους “κάποιους” που τα απογεύματα, μετά τη λαϊκή, φορτώνουν σαν τα ζώα κυριολεκτικά το “προσωπικό” τους σε κλειστά φορτηγάκια, πρέπει να κυνηγήσει η Αστυνομία. Και δεν είναι δύσκολο να τους συλλάβει. Η πρώτη υπηρεσία που θα προσφέρει η σύλληψη των “εμπόρων των ψυχών” θα είναι προς όφελος των ιδίων των ξεγραμμένων και αχαρτογράφητων επαιτών.

Ο δικός μας ήσυχος καφές του Σαββάτου, είναι το τελευταίο.

Η Δ’ Κυριακή των Νηστειών κάλλιστα θα μπορούσε ν’ αφιερωθεί στο ΠΑΙΔΙ, αφού το ιερό ευαγγέλιο αυτής της Κυριακής έχει περιεχόμενη τη σωτηρία του παιδιού. Στο κατάντημα του νέου αυτής της περικοπής βλέπουμε ανάγλυφα το δράμα της σημερινής επαναστατημένης γενιάς. Το άμοιρο παιδί: “Αφρίζει και τρίζει τα δόντια του και ξηραίνεται. Πέφτει πότε στη φωτιά για να καεί και πότε στο νερό για να πνιγεί”. Ερείπιο σωστό. Οι γονείς του αγωνιούν, οι γύρω του ανησυχούν. Κάτι παρόμοιο, αλίμονο, συμβαίνει και με τα οργισμένα νιάτα σήμερα. Ποδοπατούν τις ηθικές αξίες, πέφτουν και καίγονται στη φωτιά που ανάβουν τα σαρκικά πάθη. Μεταβάλλονται σε ψυχικά ερείπια από τα ναρκωτικά και το sex. Στο όνομα, δήθεν, της ελευθερίας, ποδοπατούν ιδανικά, αμφισβητούν αξίες. Κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι, δάσκαλοι, γονείς, πολιτικοί και εκκλησιαστικοί ηγέτες, ερευνούν το πρόβλημα, ψάχνουν να βρουν λύση, όμως η κρίση γίνεται όλο και πιο μεγάλη και μαζί η αγωνία για το μέλλον.

Το περιστατικό που αναφέρει το ευαγγέλιο δεν θέτει μόνο το πρόβλημα, προτείνει και μια λύση αποτελεσματική. “Φέρετε αυτόν προς με” είναι η απάντηση του Χριστού στην παράκληση του δυστυχισμένου πατέρα, να βοηθήσει το παιδί του. Πριν πλησιάσει το Χριστό, χτύπησε πολλές πόρτες ζητώντας βοήθεια. Μεταχειρίστηκε άπειρα μέσα. Και που δεν πήγε και πόσα δεν ξόδεψε για να σώσει το παιδί του, κανένα αποτέλεσμα. Σώζεται το παιδί του μόλις το έφερε στο Χριστό. Ο νέος θεραπεύεται, γίνεται καινούργιος άνθρωπος, ικανός να παλαίψει και να νικήσει στη ζωή.

“Ελάτε, παιδιά μου, σε μένα”, λέει και σήμερα ο Χριστός στους νέους. Βοηθείστε τα παιδιά σας να’ρθουν σε μένα, λέει στους γονείς. Μέχρι τώρα δοκιμάσαμε όλα τα μέσα. Αποτύχαμε. Ενα πράγμα μένει τώρα, να οδηγήσουμε τους νέους στο Χριστό. Δύσκολο το εγχείρημα. Απαιτούνται πολλές προσπάθειες, αγώνες, θυσίες. Βασική προϋπόθεση για να φέρουμε τα παιδιά μας στο Χριστό είναι να ζούμε εμείς κοντά του. Πρέπει να τους δώσουμε εμείς το παράδειγμα. Τα χαρακτηριστικά μας γνωρίσματα να είναι: Η αγάπη, η αλήθεια, η ειρήνη, η δικαιοσύνη, η ελευθερία. Τα ακούνε οι νέοι, τα ζητούν, όμως πουθενά δεν τα βλέπουν, γι’ αυτό και εξοργίζονται και γίνονται έξαλλοι. Και υπεύθυνοι είμαστε εμείς οι μεγάλοι, που ιδανικό Θεό κάναμε το χρήμα, το πολύ χρήμα και την καλοπέραση. Τί συμβουλεύουμε τα παιδιά μας; Να κάνουν μια δουλειά, να βγάζουν μπόλικο χρήμα, για να τα απολαύσουν όλα. Να λοιπόν που οδηγούμε τα παιδιά μας. Ο σοφός Βάκων έλεγε: “Οποιος δίνει καλή συμβουλή και κακό παράδειγμα, μετο ένα χέρι χτίζει και με τ’άλλο γκρεμίζει. Οποιος δίνει καλή συμβολή και καλό παράδειγμα, χτίζει και μετα δύο χέρια”. Οταν τα νιάτα μας, με τη βοήθειά μας, συναντήσουν το Χριστό, θα βρουν το δρόμο τους, θ’ αναστηθούν, θα γίνουν ικανά να χτίσουν ένα καλύτερο μέλλον.

Για τη σημερινή κρίση που περνά η χώρα μας και προπάντων οι νέοι μας, είμαστε εμείς υπεύθυνοι. Απομακρυνθήκαμε από το Θεό, τον προδώσαμε. Ετσι τα παιδιά μας δεν τον γνώρισαν ποτέ. Και πολλοί από μας που λέμε ότι είμαστε κοντά στο Χριστό, προβάλλουμε ένα Χριστό στα δικά μας μέτρα, σύμφωνα με τα συμφέροντά μας. Ούτε με την αλήθεια του Χριστού τα μεγαλώνουμε, ούτε παράδειγμα γνήσιων χριστιανών τα δίνουμε και με τα δικά μας χέρια δημιουργήσαμε το σημερινό κατάντημά μας.

Εξω στην κοινωνία, αλλά και στο σχολείο (όλα τα προγράμματα του σχολείου οδηγούν τα παιδιά μας μακρυά από το Χριστό), ακούν χίλιες δύο θεωρίες: Οτι ο άνθρωπος κατάγεται από τον πίθηκο και σύμφωνα με τις δικές μας θεωρίες, φροντίζουν να ζουν σαν αγέλες πιθήκων όπου κυριαρχούν τα κτηνώδη ένστικτα, οι σαρκικές ορμές. Ακούν ότι εδώ είναι η κόλαση και ο παράδεισος, δεν υπάρχει Θεός “μία είναι η ουσία, δεν υπάρχει αθανασία...”, “όλα εδώ πληρώνονται”, “πεθαίνει ο άνθρωπος, γίνεται χώμα”. Γλεντήστε λοιπόν, κάντε έρωτα. καμαρώνουμε όταν το παιδί μας κλείνεται στο δωμάτιο με τη φίλη ή το φίλο. Ετσι γκρεμίσαμε τις θρησκευτικές αξίες, αφού η Εκκλησία είναι σκοταδιστική, αναχρονιστική, φασιστική. Ποδοπατήσαμε τις ηθικές αξίες”ταμπού του κατεστημένου”. Και τ’ αποτελέσματα;

Σοκάρουν τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο 6ο Πανελλήνιο Συνέδριο Γυναικολογικής Ενδοκρινολογίας. Στις 150.000 φτάνει κάνει χρόνο ο αριθμός των εκτρώσεων. Πάνω από 30.000 είναι κορίτσια κάτω των 16 ετών. Κάθε χρόνο χάνεται μια επαρχιακή πόλη. Και αντί να σημάνει συναγερμό η πολιτική και πνευματική ηγεσία, περί άλλων τυρβάζει, ενώ δολοφονείται η νεολαία μας. Ξυπνήστε Ελληνες! 150.000 παιδιά χάνονται κάθε χρόνο και μαζί 30.000 κοριτσόπουλα κάτω των 16 ετών.

Μελέτη της Σουηδικής Ακαδημίας αναφέρει ότι ο ελληνικός πληθυσμός, από τα 11.000.000 θα παγιωθεί ως το 2050 στα 2.000.000, ενώ η Τουρκία θα έχει 100.000.000 και η Αλβανία 12.500.000. Κάτι τέτοιο προέβλεψε ο Τούρκος πρωθυπουργός Οζάλ “... εμείς δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτε, παρά μόνο να περιμένουμε. Σε λίγα χρόνια οι Ελληνες θα είναι μειοψηφία στην Ελλάδα, πράγμα που μας το επιβεβαιώνουν οι αλβανικής καταγωγής στρατιώτες, με το έμβλημα της Αλβανίας.

Ομως ποτέ δεν είναι αργά. Μπορούμε από σήμερα ν’ αρχίσουμε ό,τι δεν κάναμε μέχρι τώρα. Να ξαναγυρίσουμε στον παλιό, λησμονημένο κανόνα αγωγής. “Οι πατέρες μη παροργίζετε τα τέκνα υμών, αλλ’ εκτρέφετε εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου” (Εφ. στ’ 4). Αν το κάνουμε έστω και τώρα, θα προλάβουμε την ολοκληρωτική καταστροφή.

Σήμερα αδελφοί μου, τα νιάτα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από το Θεό, γιατί οι κίνδυνοι είναι μεγάλοι και πολυποίκιλοι. Εχουμε υποχρέωση να τα φέρουμε κοντά στο Χριστό. Πολιτική ηγεσία, εκκλησιαστικοί, πνευματικοί, άνθρωποι με οποιαδήποτε υπεύθυνη θέση στην κοινωνία, γονείς, δάσκαλοι, ας ανταποκριθούμε στο κάλεσμα του Χριστού που αφορά κάθε νέο: “Φέρετε αυτόν, προς με”. Αν το κάνουμε, να’μαστε σίγουροι πως θα γίνουμε δημιουργοί μιας καινούργιας Ελλάδας. Πλησιάζοντας πρώτα εμείς το Θεό, να του πούμε: “Κύριε, φέραμε κοντά σου τα νιάτα, τα παιδιά μας, θεράπευσέ τα”.

Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Αλεβιζάκης

Σελίδα 2 από 59
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree