''ΦΩΤΙΑ'' ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ ΒΑΖΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΕ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΘΕΡΜΑΝΣΗΣ ΚΑΙ ΤΕΛΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

*Του Σούλη Καζαντζίδη

   Την ερχόμενη Παρασκευή 13 Οκτωβρίου ξεκινά η επίσημη διάθεση του πετρελαίου θέρμανσης για την περίοδο 2017-18 και η κυβέρνηση της πολιτικής ανικανότητας δεν έχει εκδώσει την σχετική υπουργική απόφαση αλλά και δεν έχει οριστικοποιήσει ακόμη την λειτουργία της ηλεκτρονικής εφαρμογής του Τaxis για το επίδομα θέρμανσης.

Ακόμη μια φορά αποδεικνύει ο κ.Τσίπρας και το πολιτικό του δεκανίκι ο κ.Καμμένος ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η παραμονή στην εξουσία και τα οφέλη που αποκομίζουν από τις θέσεις τους (ταξίδια, δημόσιες εμφανίσεις και φωτογραφίσεις, επικοινωνιακές φούσκες για μεταξωτές κορδέλες κτλ.).

Ένα είναι βέβαιο. Όποτε φιλοτιμηθούν οι αποτυχημένοι κυβερνώντες να κινήσουν την σχετική διαδικασία για το πετρέλαιο, το τίμημα θα είναι βαρύ για τους καταναλωτές. Η τσέπη τους θα πάρει και νέα φωτιά καθώς σχεδιάζεται είτε η περικοπή του επιδόματος του πετρελαίου θέρμανσης κατά 50% από πέρυσι είτε ακόμη και η πλήρης κατάργησή του. Στην πρώτη περίπτωση θα πληγούν 300.000 νοικοκυριά σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά καθώς θα κοπεί η επιδότηση τους ενώ στη δεύτερη θα πληγούν όλα τα νοικοκυριά. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα λοιπόν εάν λάβει κανείς υπόψη την εβδομάδα που πέρασε όπου στις βόρειες περιοχές της χώρας οι οροσειρές φιλοξένησαν τις πρώτες νιφάδες χιονιού ενώ και σε κάποιες πόλεις το κρύο ήταν βαρύ.

Όλα αυτά δυστυχώς σχεδιάζονται ακόμα επί χάρτου καθώς σε λίγα εικοσιτετράωρα θα ξεκινήσει επίσημα η διάθεση πετρελαίου θέρμανσης σε μια χώρα που σύμφωνα με τους υπουργούς της (κ.Πετρόπουλος, Kα Γεροβασίλη κλπ.), ο κόσμος τους ευχαριστεί που αποτελούν μια τόσο φιλολαϊκή κυβέρνηση!!!

Εκτός των άλλων, οι καταναλωτές θα έχουν να αντιμετωπίσουν και τον εφιάλτη της τιμής του πετρελαίου καθώς δεν είναι και διόλου απίθανο να ξεπεράσει το 1 ευρώ το λίτρο. Το γεγονός αυτό καθιστά πολύ δύσκολη την προμήθεια του πετρελαίου αφού τα πενιχρά εισοδήματα της μεγάλης πλειονότητας των νοικοκυριών δεν επαρκούν μετά την καταιγίδα φόρων της αριστεροακροδεξιάς κυβερνητικής παρέας που έχει γαντζωθεί στην καρέκλα της εξουσίας και δεν λέει να την αφήσει.

Kαι ενώ μια τέτοια κοροϊδία συμβαίνει με την θέρμανση, η κυβέρνηση διεκδικεί ακόμη ένα όσκαρ αποτυχίας και ψεύδους (από τα πολλά που έχει πάρει από τον Ιανουάριο του 2015 έως σήμερα). Για έναν ολόκληρο χρόνο (από πέρυσι τέτοιο καιρό μέχρι πριν λίγες  ημέρες) η υπουργός Κα Παπανάτσιου είχε υποσχεθεί και δεσμευθεί ότι τα τέλη κυκλοφορίας οχημάτων για την χρονιά 2018 θα επαναπροσδιορισθούν και θα είναι μειωμένα σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά χαϊδεύοντας τα αυτιά των πολιτών.  Τελικά ο επανασχεδιασμός τους κρίθηκε και πάλι άκαιρος καθώς γνωστοποιήθηκε επίσημα ότι δεν θα υπάρξει καμιά αλλαγή από τα τέλη κυκλοφορίας του 2017.

Άλλο ένα χονδροειδές ψέμα από την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που προκαλεί νέους πονοκεφάλους σε εκατομμύρια ιδιοκτήτες οχημάτων οι οποίοι επιβαρυμένοι από την πλειάδα φόρων που θα καταργούσε η σημερινή κυβέρνηση (ΕΝΦΙΑ, μνημόνια, συν εισφορές αλληλεγγύης και κάθε μορφής τελών, ΦΠΑ, προκαταβολές φόρων επαγγελματιών κ.α.) αντιλαμβάνονται για ακόμη μια χρονιά ότι η Πολιτεία τους αντιμετωπίζει ως ''παιχνιδάκι'' ευτελίζοντας κάθε έννοια σοβαρότητας και στοιχειώδους αξιοπρέπειας που πρέπει να διαθέτει ένα κράτος που κατά τα άλλα θέλει να λέγεται ευνομούμενο. Μια ακόμη κοροϊδία των Ελλήνων πολιτών από μια κυβέρνηση που εκτοξεύει κάθε στιγμή το ένα ψέμα πίσω από το άλλο χωρίς να υπολογίζει την προσωπικότητα και την αξιοπρέπειά τους.

   Η ΝΔ είναι η μόνη αληθινή ελπίδα που μπορεί να εξασφαλίσει το καλύτερο για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αυτή η ετερόδοξη κυβερνητική συμμαχία, αν θέλει να προσφέρει κάτι στην πατρίδα έστω και τώρα είναι να φύγει όσο το δυνατόν γρηγορότερα για να μη χαθεί άλλος πολύτιμος χρόνος και να πραγματοποιηθεί επιτέλους η πολιτική αλλαγή στον τόπο μας. Και η ώρα αυτή έχει ήδη έλθει. Γιατί οι Έλληνες ΑΞΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Κατέγραψα την αφήγηση του πατέρα μου Νικολάου Παυλίδη (Φιραρίδη) του Παύλου, αφού την άκουσα να μας την εξιστορεί πολλές φορές:

“Γεννήθηκα στην Ελεβή (Ελεού*) το 1898. Γονείς μου ήσαν ο Παύλος και η Μαρούλα, αδέλφια μου ο Νικόλαος, ο Σταύρος και η Σημέλα.

Ο χειμώνας στην περιοχή μας ήταν πολύ βαρύς. Κρατούσε πολλούς μήνες, με χιόνια πολλά και με ανεμοθύελλες.

Στην κωμόπολή μας κατοικούσαν περίπου 400 ελληνικές οικογένειες. Οι δικοί μας, σε αντίθεση με τους άλλους, προόδευαν συνεχώς στο εμπόριο, στα γράμματα, στις επιστήμες και στις τέχνες.

Από παιδιά ακόμη ακούγαμε πως οι Ελληνες πολεμούσαν με τους Βούλγαρους και με τους Τούρκους. Λόγω ηλικίας δεν δίναμε σημασία. Οι γονείς μας συνέχεια συζητούσαν και κατέκριναν ορισμένα κράτη. Είναι οι λεγόμενες μεγάλες δυνάμεις. Αυτές ορίζουν τα μικρά κράτη και όποιο θέλουν το ενισχύουν, ανάλογα με τα συμφέροντά τους και όποιο θέλουν το εξαφανίζουν. Το 1915 οι Τούρκοι μάζεψαν όλους τους Αρμένηδες από την Ελεβή και με τον ψεύτικο ισχυρισμό ότι θα τους κάνουν ξεχωριστό κράτος, τους εξό­ντωσαν όλους. Πίσω από τους Τούρκους ήταν οι Αγγλοι, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί, κυρίως αυτοί, και οι Αμερικάνοι, γιατί ήθελαν να βάλουν φραγμό στη Ρωσία, που κάθε τόσο πολεμούσε με τους Τούρκους. Με το πρόσχημα και με την προπαγάνδα ότι οι Τούρκοι θα συγκρουσθούν με τους Ρώσους στη Θάλασσα, στον Εύξεινο Πόντο, εξανάγκασαν τους Ελληνες να αδειάσουν τα σπίτια τους και για ασφάλεια να συγκεντρωθούν στα βάθη της Τουρκίας. Ετσι μας έδιωξαν και τα σπίτια μας γέμισαν Τούρκους. Γίναμε πρόσφυγες στον τόπο μας, εκεί όπου γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και ζούσαμε. Και όλα αυτά με την ανοχή των αγαπητών μας συμμάχων!

Ηταν απόγευμα όταν οι Τούρκοι τσανταρμάδες καβάλα στ’ αλογα, πέρασαν από το δρόμο που είχαμε τα εργαστήριά μας εμείς οι Ελληνες, τα χαλκουργεία, και με άγριες φωνές μας είπαν να φύγουμε γρήγορα για τα σπίτια μας. Κλείσαμε τα μαγαζιά μας και φύγαμε για τα σπίτια μας.

Οταν έφτασα στο σπίτι, βρήκα τους γονείς μου και τα δύο αδέλφια μου να στέκονται έξω από αυτό. Τους έβγαλαν έξω και δεν τους άφηναν να πάρουν τίποτε, ούτε τροφή. Μετά ήρθαν τσέτες και τσανταρμάδες. Μας συγκέντρωσαν και μας έβγαλαν έξω από την Ελεβή (Ελεού). Αρχισε να βραδιάζει. Η φρούρησή μας ήταν αυστηρή.

Υστερα από πέντε ημέρες ήρθε κοντά μας ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός. Ζήτησε να πάρει τα μικρά παιδιά, για προστασία. Αλλοι τα έδωσαν κι άλλοι τα κράτησαν κοντά τους.

Ο πατέρας μου άκουσε τη συμβουλή της Επιτροπής. Εδωσε τα δύο παιδιά τους, τον Σταύρο και τη Σημέλα. Ζήτησαν να πάρουν κι εμένα, αλλά εγώ δεν δέχτηκα. Ο λόγος ήταν ότι φοβήθηκα.

Ξενυχτήσαμε μακριά από την Ελεβή. Την άλλη ημέρα έφεραν κι άλλους Ελληνες, από άλλα χωριά και πόλεις. Μας οδήγησαν μακριά από κατοικημένους χώρους, για να είμαστε εντελώς απομονωμένοι. Δεν βλέπαμε τίποτε άλλο, παρά μόνο γη και ουρανό. Πεινούσαμε και δεν βρίσκαμε ν’ αγοράσουμε τρόφιμα, κυρίως ψωμί, ούτε κανένα σκέπασμα. Σκέπασμα δεν είχε κανείς. Μέναμε όλοι οι ξεσπιτωμένοι και υποφέραμε από τη βαρυχειμωνιά. Εβλεπα τη μάνα μου, που έκλαιε συνέχεια και τον πατέρα μου πολύ σκεπτικό. Ποιός ξέρει τι σκεπτότανε. Τη δραματική μας κατάσταση ή τα δύο παιδιά του που τα έδωσε στο Διεθνή Ερυθρό Σταυρό!

Στην πορεία μας οι συνοδοί μας Τούρκοι, δεν μας άφηναν σε κατοικημένα μέρη και τους ανήμπορους γέροντες και τους άρρωστους δεν μας επέτρεπαν να τους βοηθήσουμε. Μας έλεγαν “αυτούς θα τους μεταφέρουμε εμείς, εκεί που θα πάτε”. Δυστυχώς δεν τους ξαναείδαμε άλλο, γιατί τους άφησαν και πέθαναν μέσα στα δασωμένα φαράγγια, από την πείνα και το κρύο ή τους αποτελείωσαν με άλλο τρόπο.

Σ’ εκείνα τα παγωμένα φαράγγια έχασα τους γονείς μου, εκεί αποχωρισθήκαμε και δεν τους ξαναείδα άλλο. Τότε έσμιξα με παιδιά της ηλικίας μου, φίλους μου, που κάναμε παρέα στην Ελεβή. Ολοι ήσαν εξαντλημένοι για τους γνωστούς λόγους, πείνα, κούραση, κρύο. Ολοι αυτοί πέθαναν από χολέρα και οι Τούρκοι τους μετέφεραν με κάρα και τους ενταφίαζαν ομαδικά.

Ολα αυτά, το Νοέμβριο του 1922. Ο Δεκέμβριος ήταν χειρότερος. Μας οδηγούσαν σαν πρόβατα για σφαγή, μέσα από δύσβατα, υψηλά και γυμνά βουνά, μέσα στην καρδιά του χειμώνα. Μας έπαιρναν και τα λίγα χρήματα (γρόσια) που είχαμε και τα ρούχα μας.

Η διαδρομή ήταν ατελείωτη, δεν ξέραμε που μας πάνε. Η πεδιαδά της Μαλάτειας ήταν στρωμένη με πτώματα Ελλήνων. Εβλεπα παντού πτώματα εκτοπιζομένων μέσα στα χιόνια. Φριχτό θέαμα. Τί δράμα, Θεέ μου, τί πόνος, τί σπαραγμός!

Πολλοί λίγοι άντεξαν το φριχτό αυτό μαρτύριο, που είδα και έζησα.

Ηταν απόγευμα. Ο ήλιος κρυμμένος μέσα στα σταχτιά απ’ το χιόνι, σύννεφα. Με πλησίασαν δύο τσανταρμάδες· ο ένας μ’ έπιασε από τον ώμο και μ’ έβγαλε από τη φάλαγγα. Μετά ήθαν δύο άλλοι και με ρώτησαν:

-Γιατί δεν πήγες στον τουρκικό στρατό, αφού έχεις την κατάλληλη ηλικία;

Ημουν εικοσιτεσσάρων ετών. Τους απάντησα ότι εγώ ήμουν Ρωμιός. Με αγριοκοίταξαν κι άρχισαν να κάμνουν διάφορες ερωτήσεις:

-Πώς λέγεσαι;

-Νικόλαος Φιραρίδης, του Παύλου.

-Από πού είσαι;

-Από την Ελεβή.

-Φιράρογλου (παιδί δραπέτη, φυγάδα), λέει ο τσανταρμάς.

Μ’ έδεσαν τότε χέρια και πόδια, με ξάπλωσαν μέσα στα χιόνια και με ένα μακρύκανο όπλο άρχισαν να με δέρνουν αλύπητα. Πληγωσαν όλο το σώμα μου. Από το πολύ ξύλο, έχασα τις αισθήσεις μου και δεν ήξερα πια που με χτυπούσαν. Μ’ εγκατέλειψαν, γιατί πίστεψαν ότι δεν είμαι ζωντανός. Αργότερα συνήλθα κάπως. Είμαι τώρα λυμένος, αλλά αδύνατος ν’ αντιδράσω. Η νύχτα έρχεται με τσουχτερό κρύο. Στο μεταξύ περνούν από εκεί άλλοι εξόριστοι. Μερικοί ήρθαν κοντά μου κι άκουσα να λένε “Σκοτωμένος εν”. Αλλοι έλεγαν “πιάστε και σ’κώστ’ ατον”.

“Σουκ’, σουκ’, παίδα. Τα κατσιά τ’ ολήμαυρα είν’, άσκεμα εντώκαν ατον. Φαίνεται κάν’ναν κ’ εχ’, κανείς σ’ αγάπ’ κ’ εβγαίν’ ατον. Σουκ’ παίδα, σουκ, εμείς φεύομε, μ’ απομέντς ατούκα μοναχός, θα παγώντς. Οι τσανταρμάδες π’ εντώκαν εσέ, έφυγαν. Σουκ’ κ’ έλα ταράγ’ με τ’ εμάς να γλιτώντς. Εζαλάλωσαν τον παίδαν τη σκυλ’ και τη γαϊδάρ’ τα νελέτα”.

Με βοήθηκαν οι συμπατριώτες μου, ας είναι καλά. Οταν άνοιξα τα μάτια μου, όλα τα έβλεπα θολά και σκοτεινά. Με τη βοήθεια εκείνων άρχισα να κάνω βήματα, με μουδιασμένα πόδια. Μια προσφυγοπούλα με κρατάει απ’ το χέρι και με ρωτάει αν πονώ. Μου είπε πως έχασε τους γονείς της και είναι μόνη μέσα σ’ αυτόν τον χαλασμό. Δεν ήθελε να χωρίσουμε, γιατί φοβότανε το κορίτσι μονάχο. Μου είπε ακόμη ότι είναι από τη Μεσουτιέ και πως οι Τούρκοι κατέστρεψαν την κωμόπολη, αφού λεηλάτησαν όλα τα ελληνικά μαγαζιά.

Κατά την πορεία μας μας πλησίασαν πρόσωπα αγνώστα, άντρες ντυμένοι καλά για το κρύο που μας ρώτησαν από που είμαστε και μας είπαν ότι σε λίγες μέρες θα φθάσουμε στη Συρία. Και πράγματι, σε τρεις ημέρες φτάσαμε στα σύνορα της Συρίας.

Τότε μας ανέλαβε ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός. Μαζί ήταν και οι δημοσιογράφοι, που έπαιρναν από εμάς πληροφορίες. Εγραφαν τα ονόματα εκείνων που περνούσαν στο έδαφος της Συρίας. Εγώ φοβήθηκα να δώσω το πραγματικό μου επίθετο, του Φιραρίδη. Αυτό μου το συμβούλεψαν εκείνοι που με βοήθησαν.

-Ναίπαι Νίκολα, γράψον Παυλίδης.

Εκεί, στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας, άλλαξα το πατρικό μου επίθετο για να μην έχω το ίδιο πρόβλημα που είχα λίγες ημέρες πιο μπροστά. Περάσαμε στο έδαφος της Συρίας με την κοπέλα που με συνόδευε, την Καλλιόπη Αναστασιάδου, του Κωνσταντίνου και της Μάρθας.

Από τότε δεν χωρίσαμε ποτέ

Οι Γάλλοι, που είχαν αποικία τη Συρία, μας έκαναν καραντίνα και μετά μας πήγαν στην πόλη Περότη. Αλλους τους έστειλαν στο Χαλέπι. Το φαγητό μας ήταν ρέγγες από τους Αγγλους και λαγάνες (λαβάσα) από τους Αμερικάνους. Μας έδιναν ακόμη χαρούπια (ξυλοκέρατα).

Μετά από λίγες μέρες πέρασε επιτροπή από όλα τα αντίσκηνα και ρώτησε αν κανείς έχει συγγενείς στην Αμερική. Η σύντροφός μου Καλλιόπη είπε ότι έχει αδελφό στο Γκά­ντον του Οχάιο. Εγραψαν γράμμα και σε λίγο χρόνο η Καλλιόπη πήρε ένα δέμα με ρούχα και μερικά δολλάρια. Στην πόλη Περότη μείναμε δυόμισυ χρόνια, οπότε έγινε η συμφωνία ανταλλαγής πληθυσμών, μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Τότε ήρθαμε με το γαλλικό βαπόρι ΠΑΚΕ στην Ελλάδα, στο λιμάνι του Πειραιά. Εκεί, στο λιμάνι, περίμεναν πολλοί με δάκρυα στα μάτια, για να μάθουν για τους δικούς τους. Εγώ συνάντησα τους θείους μου, αδέλφια του πατέρα μου (Φιραριδαίους) με τις οικογένειές τους. Μου έκαναν την πρόταση να μείνω κοντά τους, στην Κοκκινιά-Ταμπούρια. “Η τέχνη σου” -ήμουν Χαλκουργός-”εδώ έχει πέραση και δεν είναι για το χωριό”.

Η σύντροφός μου Καλλιόπη έμαθε πως η μάνα της, με το μικρό γιο της Χαράλαμπο, ζει στη Μακεδονία, στο χωριό Ακίντζαλι (Μουριές) και ότι αγνοείται η τύχη του πατέρα της.

Συμφωνήσαμε να πάμε στο Ακίντζαλι να γνωρίσω τη μέλλουσα πεθερά μου και μετά να γυρίσουμε πίσω στος θείους μου.

Από τους θείους μου έμαθα ότι τ’ αδέλφια μου, Σταύρος και Σημέλα, ζούνε και είναι σε κρατικό ίδρυμα προστασίας παίδων. Η Σημέλα πήγε στο Γυμνάσιο και έγινε προϊσταμένη στον Πειραιά και αργότερα στην Πάτρα. Ο αδελφός μου, Σταύρος Φιραρίδης, όταν έμαθε πως είμασταν σε κάποιο χωριό της Μακεδονίας, στο Ροδώνα, ήρθε και μας βρήκε.

Οι θείοι μου, που από μένα έμαθαν πως έχασα τους γονείς μου κατά την πορεία προς το άγνωστο, με κάλεσαν δεύτερη φορά, το 1935, να πάω κοντά τους. Είδα ότι η δουλειά τους πάει καλά και αποφάσισα να εγκατασταθώ μόνιμα στον Πειραιά. Γύρισα και το είπα στη σύζυγό μου Καλλιόπη. Δεν έφερε καμία αντίρρηση, μάλιστα χάρηκε πολύ.

Μερικοί συγχωριανοί μου, όταν έμαθαν την απόφασή μας, αντέδρασαν... Δεν άφησαν κανέναν ν’ αγοράσει τα χωράφια μας.

Ετσι παραμείναμε για πάντα στο χωριό”.

*Ελεβή (Ελεού): Κωμόπολη κοντά στην Τρίπολη. Απείχε από αυτήν γύρω στα 10 χιλιόμετρα. Παρουσίαζε μεγάλη εμπορική κίνηση. Οι κάτοικοί της ασχολούνταν με την γεωγία και την κτηνοτροφία.

* Από το βιβλίο του “Το λεκανοπέδιο των Μουριών

Την άμεση παρέμβαση του πρωθυπουργού, κ. Αλέξη Τσίπρα, προκειμένου να ολοκληρωθεί άμεσα η επένδυση στο Ελληνικό, ζητεί ο πρόεδρος της ΚΕΕ και του ΕΒΕΑ, κ. Κωνσταντίνος Μίχαλος, μετά και τη νέα αναβολή της απόφασης του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (Κ.Α.Σ.), για την εξέταση του ζητήματος της κήρυξης ή μη ως αρχαιολογικού χώρου της περιοχής.

Όπως επισημαίνει ο κ. Μίχαλος, είναι εμφανές ότι για τη μεγάλη αυτή καθυστέρηση αξιοποίησης του Ελληνικού η ευθύνη βαρύνει πρωτίστως την υπουργό Πολιτισμού Λυδία Κονιόρδου, τη γενική γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού,  Μαρία Ανδρεαδάκη-Βλαζάκη, καθώς και άλλα πολιτικά και υπηρεσιακά πρόσωπα, τα οποία θα πρέπει άμεσα να δώσουν «λόγο» και να απομακρυνθούν από τις καρέκλες τους.

Όπως επισημαίνει ο πρόεδρος της ΚΕΕ και του ΕΒΕΑ, ήδη σύσσωμος ο επιχειρηματικός κόσμος εκφράζει την αγανάκτησή του για τις προφανώς σκόπιμες κωλυσιεργίες στις επενδύσεις στο παραλιακό αττικό μέτωπο, που είναι η πρώτη γραμμή ανάπτυξης για την εθνική μας οικονομία. Τα 72 χιλιόμετρα από το Φάληρο μέχρι το Σούνιο μπορούν να δώσουν εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας την περίοδο κατασκευής των έργων και περίπου 85.000 μόνιμες θέσεις εργασίας μετά την ολοκλήρωση των υποδομών. Επιπροσθέτως, τα μακροχρόνια οφέλη των αναπτυξιακών αυτών έργων θα παράγουν σημαντικό πλούτο και θα συμβάλλουν στην αύξηση του ΑΕΠ.

Όλα αυτά, όμως, δεν μπορούν να υπονομεύονται από καρικατούρες της πολιτικής που βρίσκονται σε έναν παράλληλο κόσμο, εμποδίζοντας κάθε αναπτυξιακή προσπάθεια. Οι σημερινές συνθήκες θα πρέπει να συνεκτιμηθούν από τον πρωθυπουργό και ο επιχειρηματικός κόσμος προτείνει να «κονιορτοποιήσει» την υπουργό Πολιτισμού, κ. Λυδία Κονιόρδου, και το επιτελείο της, που σκοπίμως καθυστερούν και αναβάλλουν σημαντικές αποφάσεις για την οικονομία και την κοινωνία.

Ειδικότερα η κυρία Κονιόρδου, επισημαίνει ο κ. Μίχαλος, αποτελεί persona non grata για τον επιχειρηματικό κόσμο, καθώς έχει δώσει αρνητικότατα δείγματα γραφής και στην περίπτωση των πνευματικών δικαιωμάτων, προωθώντας νομοθετικές ρυθμίσεις σε βάρος των εκατοντάδων χιλιάδων επιχειρήσεων.

Του Παύλου Τονικίδη*

Η οικονομία της χώρας μας φαίνεται να επιστρέφει σε θετική πορεία, μετά από ένα μεγάλο διάστημα ύφεσης και στασιμότητας. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Ε.Ε. και άλλων οργανισμών, το 2017 καταγράφεται θετικός ρυθμός στο ΑΕΠ, στα επίπεδα του 1,5%.

Στη πορεία αυτή συμβάλλουν μια σειρά από εξελίξεις όπως η επιτυχής ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης,  η καλή πορεία του Τουρισμού, η αύξηση της βιομηχανικής παραγωγής και η καταγραφή σημαντικού πρωτογενούς πλεονάσματος για το 2016.

Ωστόσο η πορεία αυτή δεν δικαιολογεί κανέναν εφησυχασμό. Παρά την προσπάθεια να γίνουν κάποιες μεταρρυθμίσεις τα προηγούμενα  χρόνια,  παραμένουν τα τέσσερα μεγάλα αγκάθια που φρενάρουν την ανάπτυξη της οικονομίας.

-Το μείγμα της δημοσιονομικής πολιτικής που εστιάζει αποκλειστικά στην υπερβολική φορολογική και ασφαλιστική επιβάρυνση της επιχειρηματικότητας και της εργασίας.

-Η τεράστια έλλειψη ρευστότητας.

- Η χαμηλή  αποδοτικότητα της δημόσιας  διοίκησης, η γραφειοκρατία, σε συνδυασμό με ένα πολύπλοκο και ακατανόητο νομοθετικό πλαίσιο, και φυσικά με τους απελπιστικά αργούς ρυθμούς απονομής της δικαιοσύνης.

-Η οικονομία της γνώσης χρειάζεται ένα  σύστημα εκπαίδευσης που να ανταποκρίνεται στις σημερινές απαιτήσεις και ευκαιρίες.

Τώρα χρειάζονται δραστικές παρεμβάσεις, για την αντιμετώπιση όλων των εμποδίων,  διαφορετικά άλλη  μία προσπάθεια πάει χαμένη.

Ο αγώνας και οι θυσίες των Ελλήνων  όλο αυτό το διάστημα θα κριθούν  από τις αποφάσεις που θα ληφθούν τώρα. Η χώρα μας έχει τις δυνατότητες  και τις ευκαιρίες, με κατάλληλες παρεμβάσεις, με ομοψυχία και συνεννόηση να βγει από τον εφιάλτη της  Κρίσης και να μπει σε πορεία δυναμικής  και διατηρήσιμης ανάπτυξης.

«Έχουμε χρέος και ευθύνη να πετύχουμε τους στόχους της ανάπτυξης όλοι μαζί».

*Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Κιλκίς

Σελίδα 2 από 80
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree