«Τίς πταίει» σήμερα;

Την Παρασκευή 29 Ιουνίου συμπληρώθηκαν 144 χρόνια από την ημέρα που ο Χαρίλαος Τρικούπης δημοσίευσε το περίφημο άρθρο του «Τίς πταίει;» και οδήγησε στην αρχή της δεδηλωμένης. Τη στήριξη δηλαδή που οφείλει να έχει εντός της βουλής η κυβέρνηση προκειμένου να θεωρείται ότι απολαμβάνει την λαϊκή νομιμοποίηση.

Στο άρθρο του ο Τρικούπης κατηγορεί τους Βούλγαρη, Ζαϊμη και Δεληγεώργη ότι υπήρξαν πρόεδροι κυβερνήσεων, μέσω των οποίων προωθούσαν τα προσωπικά τους συμφέροντα, χωρίς τη νομιμοποίηση της πλειοψηφίας της Βουλής.  Είχαν οριστεί πρωθυπουργοί με την προνομία του στέμματος να ορίζει και να παύει υπουργούς όποιο πρόσωπο ήταν αρεστό σε αυτό καθώς και την ανάμειξη των φιλοβασιλικών κυβερνήσεων στην εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη προσώπων προσκείμενων σε αυτούς. Συνεπώς ο λαός δεν έφερε ουδεμία ευθύνη για την ανάληψη της εξουσίας από τους συγκεκριμένους. Δεν τους είχε επιλέξει.

Σήμερα προνομία του ορισμού υπουργών κατά τις προτιμήσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν υπάρχει και ο ορισμός των υπουργών έχει αντικατασταθεί από τη διαδικασία των διερευνητικών εντολών για το σχηματισμό κυβέρνησης και την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης από την Βουλή μετά από πρόταση του πρωθυπουργού του κόμματος που διαθέτει την πλειοψηφία. Αν στην εποχή της μεταπολίτευσης αυτό θεωρούνταν εξασφαλισμένο λόγω των μονοκομματικών πλειοψηφικών κυβερνήσεων, από το 2010 και έπειτα απαιτούνται ευρύτερες πολιτικές συναινέσεις. Είναι σαφές ότι οι ευρύτερες κυβερνητικές συνεργασίες αποβαίνουν θετικές για τον τόπο, ειδικά όταν δημιουργούνται – όπως οφείλουν - στη βάση προγραμματικών συμφωνιών που τηρούνται.

Θεωρούσε ο Τρικούπης ότι εφόσον είχε προηγηθεί η νομιμοποίηση της κυβέρνησης με τη διαδικασία της ψήφου εμπιστοσύνης από τη Βουλή, θα ήταν αδύνατο να παραλύσει η δημόσια διοίκηση και τυχόν κατάχρηση εξουσίας θα «ηδύνατο να εκληφθή ως ένδειξις της ανικανότητος του ελληνικού λαούς προς αυτοδιοίκησιν». Νομιμοποίηση της κυβέρνησης από την Βουλή σημαίνει ότι οφείλει να υπηρετεί την εθνική πολιτική, όπως αυτή προκύπτει μέσα από την κοινοβουλευτική διαδικασία και τη συναίνεση σε μεγάλης σημασίας πολιτικά ζητήματα.  Άραγε είχε δίκιο ο Χαρίλαος Τρικούπης ή σήμερα θα ξαναέγραφε το άρθρο του διαπιστώνοντας την κατάσταση που επικρατεί γύρω μας;

Εδώ και χρόνια πριν από τις εκλογές στη χώρα δεν λειτουργεί τίποτα θαρρείς και δεν υπάρχουν ζητήματα που σχετίζονται με την πρόοδο και την ανάπτυξη ανεξαρτήτως του ποιος βρίσκεται στην εξουσία. Θαρρείς και αρνούμαστε να συζητήσουμε την ύπαρξη ενός εθνικού σχεδίου το οποίο όλοι οφείλουμε να υπηρετούμε και στη συνέχεια σε άλλα ζητήματα να τίθεται η διαφορετική προσέγγιση πάντα με γνώμονα τα εθνικά συμφέροντα.  Όσο για την κατάχρηση εξουσίας, όταν αυτή αποκαλύπτεται, το δικαστικό σύστημα προχωρά σα να πρόκειται για βραδύπους και αρνούμενο πολλές φορές να συμβαδίσει με την εξέλιξη.

Μετά τη διάλυση της Βουλής το 1868, οι υποψήφιοι αντί να σπεύσουν στην επαρχία προκειμένου να ξεκινήσει ο προεκλογικός αγώνας πρώτα αποδύθηκαν σε αγώνα δρόμου για να εξασφαλίσουν το υπουργικό χρίσμα και έπειτα μετέβησαν στις επαρχίες προκειμένου να πείσουν τον λαό υποσχόμενοι…υπουργικά δώρα και όλος ο δημόσιος μηχανισμός υπάκουε «….εις τα νεύματα του υπουργικού υποψηφίου και γενόμενον το όργανον της καταπατήσεως του νόμου και των ελευθεριών του πολίτου». Συγχρόνως η κυβέρνηση κατήρτιζε τους συνδυασμούς των υποψηφίων «….ως ληδεμών της ψήφου του λαού». Έτσι η Βουλή έφερε ψευδεπίγραφα τον τίτλο της Εθνικής Αντιπροσωπείας και στο όνομα αυτό οι κυβερνήσεις υλοποιούσαν την προσωπική τους ατζέντα. Ο λαός κατηγορήθηκε τότε γιατί δεν αντιδρούσε σε αυτή την κατάσταση αλλά γιατί επιδίωκε να εξαντλήσει όλα τα υπόλοιπα μέσα.  Η διαγωγή των πολιτευομένων βάρυνε τους ίδιους αφού λειτουργούσαν στο πλαίσιο του συγκεκριμένου συστήματος, με το φόβο της βασιλικής καρατόμησης.  

Ο λαός κατηγορούνταν για αδυναμία επανάστασης αλλά για τους ίδιους ούτε λόγος. Άλλωστε η ευθύνη – σύμφωνα και με τον Τρικούπη – ανήκει στο φορέα άσκησης της εξουσίας και ακόμα περισσότερο όταν η εξουσία διατηρείται «δια της διαστροφής των συνταγματικών ημών θεσμών». Έχουμε βιώσει τεχνάσματα για την κατάκτηση της εξουσίας ουκ ολίγα, τουλάχιστον όσοι έχουμε γεννηθεί από την μεταπολίτευση και μετά και ασχολούμαστε με βαρετά πράγματα χωρίς ουσία όπως η πολιτική. Άλλωστε μια τέτοια διαστροφή του συντάγματος είναι αυτή που βιώνουμε τον τελευταίο καιρό. Με τον μικρότερο εταίρο τόσο σε επίπεδο νομής των υπουργείων όσο και σε επίπεδο ψήφου εμπιστοσύνης. Διαφωνεί σε μείζον εθνικό ζήτημα αλλά ψηφίζει υπέρ της κυβέρνησης στην πρόταση μομφής, με μόνο σκοπό τη διατήρηση της καρέκλας. Στηρίζει δηλαδή μια κυβέρνηση η οποία προωθεί μια συμφωνία με την οποία ο ίδιος διαφωνεί. Οποία διαστροφή δηλαδή.

Οι δούλοι λαοί κυμαίνονται μεταξύ ανοχής της αυθαιρεσίας και συνωμοσίας. Οι ελεύθεροι λαοί επιβάλλουν στους άρχοντες τον σεβασμό με ειρηνικά μέσα, μας λέει ο Τρικούπης. Ειρηνικά μέσα όπως η ψήφος την ημέρα των εκλογών. Ψήφος όμως μετά από κριτική σκέψη και δοκιμασία όσων την ζητούν. Όχι ψήφος μετά από ένα υποτιμητικό χτύπημα στην πλάτη και ίσως ένα φορτηγό ξύλα για το χειμώνα. Όχι ψήφος σε όποιον απλώς χαϊδεύει τα αυτιά μας και εκμεταλλεύεται την αγωνία μας.

Όταν διοργανώνεις Ζάππεια αρνούμενος να συζητήσεις. Όταν αναλαμβάνεις την εξουσία πράττοντας διαφορετικά από αυτά που έλεγες στο Ζάππεια. Όταν ο λαός υποφέρει και εσύ μιλάς για success story με πιτσαρίες στην Αμερική. Όταν αντί να δημιουργείς θεσμούς που μπορούν να δημιουργήσουν και να μοιράσουν πλούτο, εσύ συντηρείς την ελίτ. Όταν ξεσηκώνεις τον λαό με πλατείες αγανακτισμένων και συνθήματα που θέτουν βόμβα στα θεμέλια του πολιτεύματος και διχάζουν τον λαό. Όταν δίνεις ψεύτικες υποσχέσεις που γνωρίζεις και εσύ ο ίδιος ότι δεν πρόκειται να υλοποιηθούν. Όταν εν όψει εξόδου από τα μνημόνια δεν συμπράττεις για την εκλογή προέδρου της δημοκρατίας αλλά προκαλείς εκλογές. Όταν επιβαρύνεις τη χώρα με ένα ακόμα μνημόνιο και φέρνεις την καταβαράθρωση των συντάξεων και τον φορολογικό πνιγμό της κοινωνίας. Όταν οργανώνεις δημοψηφίσματα για να υφαρπάξεις την έγκριση για ένα ανύπαρκτο θέμα. Όταν εκμεταλλεύεσαι την απελπισία του λαού έρχεται η στιγμή να γευτείς τους καρπούς των κόπων σου, δηλαδή την αποδοκιμασία.  Δεν αρκεί μια δημόσια παραδοχή ενώπιων του Προέδρου της Δημοκρατίας για τις λάθος επιλογές. Δεν αρκεί μια γραβάτα στο Ζάππειο για την επιμήκυνση του χρέους που άλλοτε θεωρούσες ως μακρύτερο σκοινί για τη θηλιά που θα μας πνίξει. Και δεν αρκούν  γιατί δημαγώγησες και παραπλάνησες τον λαό με ψεύτικες υποσχέσεις με σκοπό την εξουσία στην οποία οι κυβερνητικοί εταίροι προσπαθούν να κρατηθούν πάση θυσία. Δεν κάνατε  λάθη που αφορούν εσάς αλλά τη χώρα. Άραγε ποιος φταίει σήμερα;

Γρηγόρης Κυριακού

Γραμματέας Ν.Ε. ΔΗΜΑΡ Κιλκίς

Μέλος Ν.Ε. Κινήματος Αλλαγής.

Μία από τις βασικές αρχές της προπόνησης είναι η αρχή της περιοδικότητας  

Ο συστηματικός προγραμματικός σχεδιασμός της προπόνησης έχει σαν βάση την αρχή της περιοδικότητας, που έχει ως στόχο την μεγιστοποίηση της αθλητικής φόρμας αλλά και την διατήρησή της σε υψηλό επίπεδο. 

Την δεκαετία του 1960 ο ρώσος φυσιολόγος και προπονητής Mateyew καθόρισε μια ακολουθία περιόδων, όπου δίνει την δυνατότητα στον προπονητή να κατευθύνει το πρόγραμμα προπόνησης με συστηματικό τρόπο έτσι ώστε να υλοποιηθούν οι στόχοι του αρχικού σχεδιασμού. Τα χρονικά αυτά διαστήματα ονομάζονται κύκλοι ή στάδια ή περίοδοι. 

Η θεωρία αυτή βασίζεται στην δυνατότητα προσαρμογής του οργανισμού κάθε φορά που δέχεται επιβάρυνση, με αποτέλεσμα την μύωση των αποθεμάτων του μυϊκού γλυκογόνου της φωσφορική κρεατίνη και άλλων σωματικών υλικών. Ο οργανισμός στην προσπάθειά του να ανάρρωση (υπεραναπλήρωση) απαιτεί χρόνο για να είναι προετοιμασμένος να ανταπεξέλθει για μία νέα επιβάρυνση. 

Έτσι για την καλύτερη προετοιμασία και βελτίωση της αγωνιστικής απόδοσης των αθλητών είναι αναγκαίο να προγραμματίζονται κύκλοι προπόνησης με συγκεκριμένους στόχους. 

Όταν ολοκληρώνονται οι κύκλοι αυτοί τότε προγραμματίζονται άλλοι κύκλοι με διαφορετικούς στόχους. 

Για την καλύτερη λειτουργία της προπονητικής διαδικασίας οι κύκλοι αυτοί παίρνουν μία ονομασία, για τον λόγο αυτό τους διακρίνουμε σε Μακρόκυκλους που έχουν διάρκεια από 1-2 χρόνια και αυτή η περίοδος διακρίνεται σε μικρότερους περιόδους που είναι η προαγωνιστική περίοδος-αγωνιστική περίοδος-και η μεταβατική περίοδος. 

Οι μεσόκυκλοι που έχουν διάρκεια μερικές εβδομάδες ( συνήθως 4). Οι μικρόκυκλοι που έχουν διάρκεια μιας εβδομάδας και η προπονητική μονάδα, που υλοποιούνται οι πιο πάνω κύκλοι του ετήσιου σχεδιασμού. 

Το κλειδί για την επιτυχία σε όλη αυτή προπονητική διαδικασία για είναι η τοποθέτηση στόχων σε κάθε περίοδο-κύκλο, στόχοι που θα είναι εφικτοί-συγκεκριμένοι-μετρήσιμοι-σχετικοί και χρονικά καθορισμένοι (s.m.a.r.t)

*ΑΠΘ- ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ UEFA C΄ B΄ A΄

PERFOMANCE ANALYSIS -ΑΝΑΛΥΤΗΣ

ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Μόνον ο κάλαμος ενός Ι. Χρυσοστόμου θα μπορούσε να παραστήσει και να περιγράψει τη θυελλώδη, την πολυτάραχη αυτή προσωπικότητα. Είναι ο μεγάλος Απόστολος των Εθνών, το “σκεύος της εκλογής”, “το στόμα του Χριστού”, “ο πρώτος μετά τον ΕΝΑΝ”, ο Απόστολος Παύλος. Τον ονομάζουμε “Ουρανοβάμονα” γιατί ανέβηκε μέχρι “τρίτου ουρανού”. Ουρανομήκης μορφή λοιπόν είναι ο Απ. Παύλος, γιατί είναι ο μοναδικός άνθρωπος που “ηρπάγη” και ανέβηκε στον Παράδεισο.

Πολλές μεγάλες μορφές πέρασαν απ’ τον πλανήτη Γη. Στεκόμαστε με θαυμασμό και τους κοιτάμε. Ο Ι. Χρυσόστομος λέει ότι “όταν βλέπουμε τον Παύλο, είναι σαν να βλέπουμε έναν ανδριάντα στημένο στον ουρανό, που δεν στέκεται σ’ έναν μέρος, ούτε είναι τοποθετημένος σ’ ένα μόνον τόπο”. Για να δείξει δε το μεγαλείο του Παύλου, χρησιμοποιεί μια άλλη εικόνα: “Ολοι μας, λέει, όλα τ’ αξιώματα και τα πλούτη του κόσμου, όλες οι βασιλείες του κόσμου, δεν κάνουν το νυχάκι του Παύλου”.

Είναι ο Εβραίος εκείνος Σαούλ, που από φανατικός διώκτης των Χριστιανών έγινε, με το όραμα της Δαμασκού (Πραξ. 9, 3-19) ο ένθερμος, ο φλογερός απόστολος του Χριστού. Είναι εκείνος που περισσότερο απ’ όλους εκόπιασε για τη δόξα του Χριστού, για τη διάδοση του Ευαγγελίου Του, στα πέρατα της οικουμένης. Είναι ο ριψοκίνδυνος, ο άκαμπτος, ο αλύγιστος, ο άφοβος μπροστά στους κινδύνους, ακόμα και στο θάνατο.

Δεν άφηνε λεπτό ανεκμετάλευτο. “Νυκτός και ημέρας εργαζόμενος προς το μη επιβαρήσαι τινά” (Α’ Θεσ. 2, 9), δεν έπαυε και να νουθετεί, να συμβουλεύει και να επιπλήττει. Να παρακαλεί, να προσεύχεται “να χαίρει μετά χαιρόντων και να κλαίει μετά κλαιόντων” (Ρωμ. 12,15). διακαής πόθος και επιδίωξή του, η σωτηρία των ψυχών και η δόξα Θεού.

Κανένα εμπόδιο, καμμία απειλή, κανένας κίνδυνος, καμιά δύναμη δεν στάθηκε ικανή να τον εμποδίσει. Χωρίς μέσα συγκοινωνίας, πολλές φορές. Με αφάνταστες δυσκολίες, έχοντας εναντίον του Ιουδαίους και Εθνικούς, βάδιζε πεζός εκατοντάδες χιλιόμετρα. Πεινασμένος, διψασμένος, διωγμένος από τόπο σε τόπο, για να φέρει το μήνυμα της χαράς, της ειρήνης, της ελπίδας, της ελευθερίας, της λύτρωσης, σε όσους ζούσαν στο σκοτάδι της απιστίας, της ειδωλολατρίας, της αμαρτίας, για να φωνάξει προς όλους: “Η νυξ προέκοψεν, η δε ημέρα ήγγικεν. Αποθώμεθα τα έργα του σκότους και ενδυσώμεθα τα όπλα του φωτός” (Ρωμ. 13, 12).

Ολόκληρη η ζωή του Απ. Παύλου ήταν μια μεγάλη περιπέτεια. Μια νέα “Οδύσσεια”. Στις τρεις αποστολικές περιοδείες του περπάτησε συνολικά 4.100 χλμ. Και όλα αυτά μέσα σε φοβερούς κινδύνους από θηρία, από θηριώδεις ανθρώπους, κλέφτες και ληστές και επικίνδυνα δάση και ερημιές. Και πάντα μέσα στον κρύο χειμώνα ή στην κάψα του καλοκαιριού. Με πόση ψυχική έξαρση διηγείται τα παθήματά του στην Β’ προς Κορινθίους επιστολή του: “Εν κόποις περισσοτέρως, εν πληγαίς περιβαλόντως, εν φυλακαίς περισσοτέρως, εν θανάτους πολλάκις... εν κόπω και μόχθω, εν αγρυπνίαις πολλάκις, εν λιμώ και δίψει, εν νηστείαις πολλάκις, εν ψύχει και γυμνότητι”.

Και όμως, μέσα σ’ αυτό το καμίνι των θλίψεων, των διωγμών και των κακοπαθειών, μένει ατάραχος, γαλήνιος. Βράχος της πίστεως, γρανίτης της υπομονής. Διότι γνωρίζει ότι υποφέρει για το Χριστό. Και η σκέψη αυτή τον πλημμυρίζει από άφατη χαρά: “Νυν χαίρω εν τοις παθήμασί μου” (Κολ. 1, 24).

Πού οφείλονται τα κατορθώματά του; Στην αγάπη. Είχε θείο έρωτα για το Χριστό και απέραντη αγάπη για τους ανθρώπους. Αυτή η αγάπη ήταν το κίνητρό του, για τους δύο στόχους του: για να οδηγήσει τις ψυχές στο Χριστό και τον εαυτό του στον ουρανό: “Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δεν εν εμοί Χριστός” (Γαλ. 2, 20). Πίστευε ότι μέσα του ζει ο Χριστός, γι’ αυτό τολμά και λέει: “Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς καγώ Χριστού” (Α’ Κορ. 11, 1). “Εμοί το ζην Χριστός και το αποθανείν κέρδος” (Φιλπ. 1, 21). Ενας άνθρωπος που θεωρεί το θάνατο κέρδος είναι μεγάλος, δυνατός, δραστήριος, ακατάβλητος. Να το μυστικό του Παύλου. Γι’ αυτό λέει: “Πάντα ισχύω εν τω δυναμούντι με Χριστώ” (Φιλιπ. 4, 13). Δεν είναι δικά μου τα κατορθώματα, λέει, είναι του Χριστού που μου δίνει τη δύναμη. Γι’ αυτό θεωρεί όλα τα κόσμου σκύβαλα και σκουπίδια, για να κερδίσει το Χριστό: “Ηγούμαι πάντα σκύβαλα ίνα Χριστόν κερδίσω” (Φιλιπ. 3, 8). “Τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; Ερωτας, θλίψις ή στεναχώρια, ή διωγμός... η κίνδυνος ή μάχαιρα... πέπεισμαι γαρ ότι ούτε θάνατος, ούτε ζωή, ούτε άγγελοι, ούτε αρχαί, ούτε δυνάμεις, ούτε ενεστώτα, ούτε μέλλοντα, ούτε ύψωμα, ούτε βάθος, ούτε τις κτίσις ετέρα δυνήσεται ημάς χωρίσαι από της αγάπης του Θεού της εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών”.

Αν είναι αληθινό αυτό που λέγεται ότι, Ελληνας είναι αυτός που κατέχει την ελληνική παιδεία, τότε ο Απ. Παύλος είναι ο ελληνικότερος των Ελλήνων. Εκτός από την εβραϊκή μόρφωση, πήρε και την Ελληνική Παιδεία. Μητρική του γλώσσα ήταν η Ελληνική. Εμαθε καλά την αρχαία Ελληνική φιλοσοφία και πήρε το όνομα Παύλος. Το μεγαλύτερο μέρος της δράσεώς του αναπτύχθηκε στην Ελλάδα ή σε τόπους όπου κατοικούσαν Ελληνες. Το κήρυγμά του γίνονταν αποκλειστικά στην Ελληνική γλώσσα. Να τονίσουμε εδώ ότι όλες οι επιστολές του έχουν γραφτεί στα Ελληνικά, ακόμα και η προς Εβραίους επιστολή. Γνωρίζουμε επίσης το περιστατικό που έγινε αφορμή να έλθει στην Ελλάδα. Βρίσκονταν στην Τροία και είδε όραμα: Ενας άντρας Μακεδόνας τον καλούσε να έλθει στην Ελλάδα και να τους βοηθήσει: “Διαβάς εις Μακεδονίαν βοήθησον ημίν” (Πρξ. 16, 9). Ετσι η Ελλάδα έγινεν η γέφυρα από την οποία πέρασεν ο Χριστιανισμός στην Ευρώπη, πράγμα που έχει μεγάλη σημασία για τη σημερινή Ευρώπη, η οποία αποτελείται από Χριστιανικά κράτη.

Θα’ταν ασυγχώρητο σφάλμα πριν κλείσω αυτό το πόνημά μου, να μην συμπεριελάβω το αριστούργημα μέσα στην παγκόσμια λογοτεχνία, τον “ύμνο της αγάπης” του Απ. Παύλου. Σ’ όλες τις βιβλιοθήκες του κόσμου, σ’ όλα τα αποφθέγματα της σοφίας των λαών, δεν μπορούμε να βρούμε έναν τέτοιο μεγάλο θησαυρό. Είναι “ο ύμνος της αγάπης”, η υψηλότερη κορυφή των συγγραφέων της Κ.Δ”.

Ο ύμνος της αγάπης

1Εάν ταις γλώσσες των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. 2Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν και έαν έχω πάσαν την πίστην ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.3Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου, και εάν παραδώ το σώμα του ίνα καυθήσωμαι αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμε.4Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται. 5Ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, 6ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία. 7Πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. 8Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει· είτε δε προγητείαι, καταργηθήσο­νται· είτε γλώσσαι παύσονται· είτε γνώσις, καταργηθήσεται....... 13νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα· μείζων δε τούτων η αγάπη (Α’ Κορ. ιγ’ 1-8, 13).

(Μετάφραση) 1Εάν υποτεθεί ότι ξέρω να μιλώ τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, είμαι σαν χαλκός που κάνει θόρυβο ή κύμβαλο που αλαλάζει, χωρίς να αποδίδει κανένα μουσικό φθόγγο. 2Και εάν έχω το χάρισμα της προφητείας και γνωρίζω όλα τα άγνωστα και απόκρυφα μυστήρια και κατέχω κάθε είδος γνώση και αν έχω την πίστη σ’ όλη της την πληρότητα, ώστε να μετακινώ βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, δεν είμαι τίποτα. 3Και εάν πουλήσω τα υπάρχοντά μου για να δώσω ψωμί σε πεινασμένους και εάν παραδώσω το σώμα μου να καεί στη φωτιά, αλλά δεν έχω αγάπη, δεν ωφελούμε τίποτα. 4Η αγάπη είναι μεγαλόψυχη και ανεκτική, είναι ευεργετική και εξυπηρετική. Η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δεν φέρεται με αλαζονεία και αυθάδεια. Δεν περηφανεύεται, δεν ξιπάζεται. 5Δεν κάνει ασχήμιες. Δεν ζητά εγωϊστικά το συμφέρον της. Δεν ερεθίζεται εναντίον του άλλου. Δεν βάζει ποτέ το κακό στο νου της εναντίον του πλησίον. 6Δεν χαίρεται για την αδικία και χαίρεται όταν βλέπει να επικρατεί η αλήθεια. 7Πάντα σκεπάζει στοργικά. Πάντα πιστεύει, πάντα δέχεται με εμπιστοσύνη κάθε τι καλό για τον άλλο. Πάντα διατηρεί την ελπίδας της. Πάντα έχει υπομονή. 8Η αγάπη δεν ξεπέφτει ποτέ, αλλά μένει σταθερή και αιώνια. Και είτε το προφητικό χάρισμα καταγηθεί, είτε γλώσσες παύσουν, είτε η γνώση γενικά καταργηθεί.... 13Και τώρα απομένει η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη, αυτά τα τρία. Πιο μεγάλη και ανώτερη από αυτές τις τρεις, είναι η ΑΓΑΠΗ.

Μ’ ευχές και τιμή

Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Αλεβιζάκης

Πόσο απέχει η Μαδρίτη;

Αρθρο του Ειδικού Συνεργάτη

Πριν λίγες ημέρες στην Ισπανία σημειώθηκε μια πολιτική εξέλιξη, ίσως μοναδική στα πολιτικά χρονικά της Ευρώπης. Και, σίγουρα, αδιανόητη για τα πολιτικά ήθη της χώρας μας. Ο Πρωθυπουργός της χώρας Μαριάνο Ραχόι υπέβαλε την παραίτησή του, ύστερα από πρόταση μομφής της αντιπολίτευσης. Και η Ισπανία άλλαξε κυβερνητικό κόμμα χωρίς, να γίνουν εκλογές! Ανέλαβε ο σοσιαλιστής Π. Σάντσεθ, υποστηριζόμενος κι από άλλους, μικρότερους πολιτικούς σχηματισμούς.

Το περίεργο και αδιανόητο για τα καθ’ ημάς, έρχεται να ενισχυθεί από το γεγονός ότι, η πρόταση μομφής δεν κατατέθηκε για κάποιο σκάνδαλο διαφθοράς σε κυβερνητικό επίπεδο. Κατατέθηκε αφού τελεσιδίκισε στη Δικαιοσύνη μια υπόθεση που αφορούσε αποκλειστικά στα κομματικά ταμεία του κόμματος του Μ. Ραχόι. Ο ταμίας του κόμματος και κάποιοι άλλοι “του κόμματος” σαν τον θρυλικό Γκρούεζα του “Μαυρογιαλούρου”, έβαλαν βαθειά το χέρι στο μέλι. (Στα καθ’ ημάς, ένας θρυλικός Τσουκάτος, κατηγορήθηκε ότι “ξέχασε’ να πάει κάποιες χιλιάδες μάρκα “γερμανικής βοήθειας” στα ταμεία του τότε κραταιού ΠΑΣΟΚ. Αλλά... εδώ είναι Ελλάδα).

Ο κ. Ραχόι λοιπόν παρέδωσε την εξουσία, ύστερα από την υπερψήφιση της πρότασης μομφής. Τα παράξενα όμως συνεχίσθηκαν: ο Μ. Ραχόι δεν υποχρεώθηκε από κανένα να παραδώσει την ηγεσία του κόμματός του. Κι όμως την παρέδωσε, καταχειροκροτούμενος από τους συγκινημένους βουλευτές του. Και το πλέον αξιοπρεπές: Ο μέχρι χθες πρωθυπουργός της μεγάλης χώρας, παρέδωσε και την βουλευτική του έδρα, αποσυρόμενος απ’ την πολιτική.

Τα αδιανόητα όμως, δεν σταματούν εδώ: επί 30 χρόνια στο Κοινοβούλιο και 7 χρόνια Πρωθυπουργός, ΑΡΝΗΘΗΚΕ να επαναπαυθεί στην ισόβια αποζημίωση που προβλέπει το Σύνταγμα. Επέστρεψε στην εργασία του ως υποθηκοφύλακας σε μια μικρή παραλιακή πόλη της Ισπανίας!

Πριν λίγα χρόνια αποχώρησαν από την πολιτική, ύστερα από τρεις τετραετίες στην πρωθυπουργία, δύο πανίσχυροι ηγέτες, πανίσχυρων κρατών: ο Τόνι Μπλέρ της Μ. Βρεττανίας και ο Γκέρχαρντ Σρέντερ της Γερμανίας. Και οι δύο βρήκαν εργασία στον ιδιωτικό τομέα και συνεχίζουν να εργάζονται.

Στα δικά μας τώρα: Η επόμενη Βουλή θα έχει τέσσερις (!) πρώην πρωθυπουργούς: Κ. Καραμανλής, Γ. Παπανδρέου, Αντ. Σαμαράς, Αλ. Τσίπρας. Οι οποίοι θα εισέλθουν στη Βουλή χωρίς σταυρό (ως πρώην πρωθυπουργοί), στερώντας την έδρα από κάποιο νέο πρόσωπο που θα δώσει τον δύσκολο αγώνα για να μπει στο Κοινοβούλιο.

Το Ελληνικό Σύνταγμα και ο Κανονισμός της Βουλής φροντίζει για όσους κόπιασαν πολύ γι’ αυτήν την κατεστραμμένη χώρα. Το ερώτημα είναι άλλο όμως: Ποιά δουλειά θα διεννοούντο να κάνουν όλοι αυτοί οι πρώην με τα βαριά ονόματα; Ή αλλοιώς: Ποιά δουλειά ξέρουν να κάνουν; Ή αλλοιώς: Πόσα ένσημα και σε ποιόν τομέα διαθέτουν; Ποιός πχ θα μπορούσε να ξανα(γίνει) υποθηκοφύλακας του Κιλκίς;

Απαντήσεις; Ουδεμία. Και πολλές...

Σελίδα 2 από 103
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree