Του Πρωτοπρεσβύτερου Γεωργίου Αλεβιζάκη

Είναι γνωστό σ’ όλους τους Χριστιανούς ότι η 25η Δεκεμβρίου είναι η μεγάλη γιορτή της γέννησης του Ιησού και επειδή η Παναγία μας είναι το ιερότερο πρόσωπο μετά το Χριστό, η τεκούσα το Λυτρωτή, τιμητικά γιορτάζεται την επόμενη μέρα, την 26η Δεκεμβρίου.

Ομως επειδή οι αιρετικοί και τα όργανά τους, άθεοι βαφτισμένοι Χριστιανοί, αγωνίζονται μ’ όλα τα μέσα να μας απομακρύνουν από τα πιστεύω μας ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, κυκλοφορούν διάφορες απόψεις και ψεύδη (όπως η εκκλησία μας δήθεν αφόρισε τον Ν. Καζα­ντζάκη), για το Χριστό και την Παναγία μας, σπιλώνοντας έτσι τη δόξα και τη λαμπρότητά της, οφείλουμε να γνωρίζουμε τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας.

Ευρέως κυκλοφορούν και μάλιστα μεταξύ των δήθεν μορφωμένων γίνονται (πολλές φορές ίσως από άγνοια, γιατί δεν καταδέχονται ν’ ασχοληθούν με τα θέματα της πίστης μας, σαν “προοδευτικοί” που είναι) όργανα και φερέφωνα των αιρετικών.

Τους ακούς να λένε ότι ο Χριστός είχε και άλλα αδέρφια και άρα η Παναγία δεν είναι μετά τη γέννηση του Χριστού Παρθένος και φυσικά αειπάρθενος, παρ’ ερμηνεύοντας το εδάφιο: “...και ουκ εγίνωσκεν αυτήν έως ου έτεκεν τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον”. Εδώ το “έως ου” σημαίνει ουδέποτε. Δεν θα πει δηλαδή ότι μετά την γέννηση του Χριστού την εγνώρισε ως γυναίκα, αλλά θα πει ουδέποτε. Το “έως ου” στην Αγ. Γραφή το συναντάμε πολλές φορές και σε πολλές περιπτώσεις σημαίνει ουδέποτε.

Αφού λοιπόν λένε, μετά τη γέννηση του Χριστού ο Ιωσήφ είχε κανονικές σχέσεις με την Παναγία, έκαναν και άλλα παιδιά. Είναι όμως γνωστό ότι η Μαρία μετά τα 15 της χρόνια έπρεπε να φύγει από το Ναό, οι γονείς της όμως είχαν πεθάνει και για να προστατευτεί, οι ιερείς την “μνήστευσαν” με το χήρο Ιωσήφ, τον επονομαζόμενο “δίκαιο”, άνδρα ευσεβή, ο οποίος είχε 7 παιδιά, 4 αγόρια (Ιάκωβο, Σίμωνα, Ισωσή και Ιούδα) και 3 κορίτσια  (Εσθήρ, Θαμάρ και Σαλώμη).

Η Μαρία ακολούθησε τον ηλικιωμένο Ιωσήφ στην άσημη και περιφρονημένη Ναζαρέτ. Ομως πουθενά δεν εμφανίζο­νται ετεροθαλή αδέρφια του Ιησού στην Κ.Δ. μαζί με τον Ιησού, σ’ όλη την επίγεια ζωή του. Ο Ιάκωβος ο αδελφόθεος, πίστεψε στον Ιησού μετά την Ανάστασή του.

Στην επιστολή που ξεκινά: “Ιάκωβος, Θεού και Κυρίου Ιησού Χριστού, δούλος” (Ιάκ. 1:1). Αν ήταν ομομήτριος αδελφός του Ιησού δεν θα το έγραφε, ώστε να δώσει κύρος στα λεγόμενά του;

Το ίδιο ισχύει και για τον Ιούδα, ο οποίος ξεκινά γράφοντας: “Ιούδας, Ιησού Χριστού, δούλος, αδελφός δε Ιακώβ” για να προσδώσει κύρος στον εαυτό του, επικαλείται την ιδιότητά του, ως αδελφός του Ιακώβ, ενώ ούτε αυτός αναφέρει ότι είναι αδελφός του Ιησού.

  1. Πουθενά στην ΚΔ Δεν αναφέρεται ότι η Θεοτόκος απέκτησε και άλλα παιδιά, μετά τον Ιησού.
  2. Πουθενά στην ΚΔ δεν αναφέρεται ότι ο Ιωσήφ συνήψε γάμο με τη Μαρία.
  3. Πουθενά στην ΚΔ οι ετεροθαλείς αδελφοί του Ιησού δεν αναφέρονται ως παιδιά της Μαρίας.
  4. Πουθενά στην ΚΔ ο Ιωσήφ δεν ονομάζεται πατέρας του Ιησού, ούτε ο Ιησούς να τον αποκαλεί πατέρα. Ο Ιησούς αναφέρεται ως γιος της Μαρίας.

Ο Κύριος πάνω στο Σταυρό: “Ιδών ο Ιησούς την μητέρα και τον μαθητήν του Ιωάννην παρεστώτα, ον ηγάπα, λέγει τη μητρί αυτού: Γυναι ιδέ ο υιός στου. Είτα λέγει τω μαθητή: Ιδού η μήτηρ σου...”. Αν ήταν σύζυγος της Μαρίας ο Ιωσήφ, δεν θα ανέθεται ο Ιησούς τη γηροκόμισή της στο σύζυγό της; Πάντως γεγονός είναι ότι ο Ιωσήφ μετά τη γέννηση του Ιησού και την επιστροφή του από την Αίγυπτο, πουθενά δεν αναφέρεται στην ΚΔ. Τελειώνει η αποστολή του ως προστάτης της μητέρας και του Ιησού. Και αν ήταν τ’ αδέρφια του παιδιά της Μαρίας, δεν θ’ ανέθετε σ’ αυτά τη γηροκόμισή της;

Μετά τη γέννηση του Ιησού, οι Ευαγγελιστές ποτέ δεν ονομάζουν τον Ιωσήφ άντρα της Μαρίας και τη Μαρία γυναίκα του Ιωσήφ. Ο άγγελος μιλά στον Ιωσήφ και λέγει: “Εγερθείς παράλαβε το παιδίον και τη μητέρα αυτού”, όχι τη γυναίκα σου, ούτε το παιδί σας και αυτή η φράση επαναλαμβάνεται 4 φορές (Μτθ. 2:13, 14, 20, 21).

Κατά την παρουσίαση του Ιησού στο Ναό 40 μέρες μετά τη γέννηση του Ιησού, πάλι ο Ιωσήφ δεν ονομάζεται άνδρας της Μαρίας, αλλά λέγει ο Λουκάς: “και ην ιωσήφ και η μήτηρ αυτού” (Λουκ. 2, 33).

Με τον ίδιο τρόπο αναφέρεται στον Ιωσήφ και όταν έχουν χάσει το 12ετή Ιησού και τον βρίσκουν στο Ναό: και “ουκ έγνω ο Ιωσήφ και η Μήτηρ αυτού” (Λουκ. 2:43).

  1. Ο Ιησούς 12ετής στο Ναό απαντά: “...εις τον οίκον του πατρός μου”. Ο Ιησούς διακηρύσσει ότι πατέρας του είναι ο Θεός (Ιωαν. 5:17).
  2. Ο Ι. Πρόδρομος μαρτυρεί για το Χριστό: “καγω εώρακα και μεμαρτύρηκα ότι αυτός εστίν ο Υιός του Θεού” (Ιωαν. 1:33).
  3. Ο Πατέρας Θεός κατά τη βάφτιση του Ιησού, λέγει: “Ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός”, γι’ αυτό ονομάζεται η Μαρία “Θεοτόκος”, γιατί γέννησε το γιο του Θεού, τον Ιησού.
  4. Την ίδια διαβεβαίωση έχουμε και κατά την Ανάληψη του Χριστού, κατά την οποία ακούμε από το Θεό Πατέρα ότι ο Ιησούς είναι: “ο Υιός του ο μονογενής”.

Η Αγία Εκκλησία μας, για να προφυλάξει του πιστούς της και για ν’ απαντήσει στις αιρετικές απόψεις, συγκάλεσε 7 Οικουμενικές Συνόδους:

Η Γ’ Οικ. Σύνοδος το 43 μΧ καταδίκασε την αίρεση του Νεστορίου και ανακήρυξε την Παναγία “Θεοτόκο”. “Ομολογούμεν δε και την δέσποιναν ημών την αγίαν Μαρία κυρίως και αληθώς Θεοτόκον ως τεκούσα σαρκί τον ένα της Αγ. Τριάδος Χριστόν τον Θεόν ημών... συν τούτοις δε και τας δύο φύσεις ομολογούμεν του σαρκωθέντος δι’ ημάς εκ της αχράντου Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, τέλειον αυτόν Θεόν και τέλειον άνθρωπον γινώσκο­ντες”. Η Παρθένος Μαρία είναι “Θεοτόκος” και “Αειπάρθενος” “προ του τόκου και εν τω τόκω και μετά τόκον” και συμβολίζεται αγιογραφικά με την παράσταση “τριών αστεριών” που φέρει στο μαφόριό της (παρθενοσημα).

Οι Οικ. Σύνδοι (Δ, Ε’, ΣΤ’, και Ζ’) που συνήλθαν για διάφορα σοβαρά θέματα, όλες επικύρωσαν και την παραπάνω απόφαση της Γ’ Οικ. Συνόδου, για να τη διασφαλίσουν πλήρως.

Αλλά και η απλή λογική λέγει ότι ο χήρος ηλικιωμένος Ιωσήφ “δίκαιος ων”, ο ταπεινός και ευσεβής άνθρωπος με πολλές αρετές, όταν είδε, άκουσε από τους αγγέλους τόσο θαυμαστά γεγονότα, ήταν δυνατό ν’ αγγίζει τη μητέρα του Θεού; Το ”δεν εγνώρισεν αυτή εως ου...” πολλές φορές στην ΑΓ έχει την έννοια του “ουδέποτε”.

Η Θεοτόκος λοιπόν είναι η μητέρα του σαρκωθέντος Θεού και στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας η τιμή, ο μακαρισμός και δόξα της, δεν τελειώνουν ποτέ, γιατί “η εις αυτήν τιμή εκ τον εξ αυτής σαρκωθέντα Υιόν ανάγεται”. Οι σπιλωτές της εξαφανίζονται και “ως εκλείπει καπνός, εκλειπέτωσαν”.

Ας προσέχουμε λοιπόν, να ομολογούμε οι πιστοί ότι η Παναγία είναι “Θεοτόκος” και “Αειπάρθενος” για να μη γινόμαστε άθελά μας όργανα των αιρετικών Ιεχωβάδων, Προτεσταντών κλπ και φυσικά οι ίδιοι αποκοπτόμαστε από το σώμα της Εκκλησίας μας, ως αιρετικοί. “Χριστός γεννάται λοιπόν, δοξάστε, Χριστόν εξ ουρανών απαντήσατε...”

Χρόνια πολλά και ευλογημένα

Του Μητροπολίτη Γουμένισσας κ. Δημητρίου

«Σίγουρα, το ζήτημα της ονομασίας του νεοκρατικού “μορφώματος” των Σκοπίων δεν είναι θέμα που αφορά τη σωτηρία, την εκκλησιοποίηση, τη χριστοποίηση, την αιωνική προοπτική στην οποία στρατεύεται η Εκκλησία, ως Σώμα Χριστού. Ο Χριστός ως κεφαλή της Εκκλησίας δεν είναι εγκόσμιος η επίγειος η προσωρινός “Μεσσίας” κανενός.

Όμως… Όμως… Ζούμε τον Χριστό μας τον Θεό και Σωτήρα μας μέσα στην ιστορία μας, μέσα στους πόνους και στους καϊμούς μας, σαν λαός, σαν έθνος, σαν κοινωνία.

Ο Χριστός δεν έχει γλωσσική προτίμηση. Όμως, εμείς Τον λατρεύουμε στην γλώσσα των Ευαγγελίων, των Πατέρων, της θείας λειτουργίας, της υμνογραφίας, στη γλώσσα της Ρωμηοσύνης.

Ταυτόχρονα όμως είμαστε και φορείς μιας ιστορικής πραγματικότητας, είμαστε τμήμα του οικουμενικού ελληνισμού

και ένα κομμάτι της ιστορικής μας γλώσσας (από αιώνες), ένα κομμάτι της ιστορικής ψυχής μας, των ιστορικών αγώνων μας, της ιστορικής παρουσίας μας σ᾽ αυτόν τον συνοριακό τόπο, ένα κομμάτι πολύ σημαντικό είναι η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ… Σαν όνομα! Σαν συνιστώσα του ελληνισμού! Σαν χώρος όπου ο Απόστολος Παύλος μας δίδαξε το πρώτον το ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού. Αργότερα αναπτύξαμε πολιτισμό πίστεως και προσφοράς και τον δώσαμε ως πολύτιμη παρακαταθήκη σ᾽ όλους τους σλαυϊκούς λαούς με την δράση των θεσσαλονικέων αγίων Κυρίλου και Μεθοδίου. Σ᾽ αυτόν τον χώρο οι πρόγονοί μας θυσιάστηκαν και για την αληθινή πίστη του Χριστού και για την ελευθερία όλου του Ελληνισμού! Σαν τιμή τόσων ηρώων, τόσων μανάδων, τόσων μαρτύρων, τόσων πολέμων.

Εμείς σαν Εκκλησία πρωτοστατήσαμε στον αγώνα για την απελευθέρωση της Μακεδονίας, προτού καν το ελλαδικό κράτος αφυπνισθεί, και χύσαμε ποταμούς αιμάτων. Πόσοι κληρικοί δεν θυσιάσθηκαν, για να ζούμε τώρα εμείς ελεύθεροι!

Σε κανέναν δεν δίνουμε το δικαίωμα καπηλείας της θυσίας, της προσφοράς και του αγώνα για τα δίκαια της πατρίδος μας και για το μέλλον των παιδιών μας.

Ποιός σώφρων Έλληνας θα τολμούσε να διαπραγματευθεί την αξιοπρέπεια της μάνας του, την τιμή των θυγατέρων και της γυναίκας του και των γιών του; Κανείς. Ε, λοιπόν! Πως να ξεπουλήσουμε την αξιοπρέπεια και την τιμή των γιαγιάδων μας και των παππούδων μας σε βάθος αιώνων και αιώνων;

Ισόβαρη με την αξιοπρέπεια αυτή (και πιο μεγάλη) είναι η περιεκτική αξιοπρέπεια που δηλώνεται με το όνομα “Μακεδονία”. Βρισκόμαστε πάλι σε μια κρίσιμη καμπή, κάτι πρέπει να βρεθεί για να κλείσει το θέμα. Όχι όπως κι όπως και δίχως την ανυπομονησία που θα ήθελαν να μας επιβάλουν ξένοι παράγοντες. Γι’ αυτό και σ᾽ αυτήν την ιστορική συγκυρία πρέπει να φανούμε συνετοί και ανδρείοι. Διότι δεν είμαστε δημιουργοί και δικαιούχοι της ιστορίας μας, αλλά κληρονόμοι και εντολοδόχοι των δημιουργών και δικαιούχων προγόνων μας.

Υπάρχει και κάτι άλλο πολύ σημαντικό: εξίσου σπουδαία και υπολογίσιμη είναι και η αξιοπρέπεια του ιστορικού μέλλοντος των Ελλήνων που θα έλθουν, μετά από μας, εδώ (στη Μακεδονία των Φιλίππων και των Αλεξάνδρων, των ΠαυλοΜελάδων και των Δογάνηδων και αναριθμήτων άλλων).

Ειδάλλως, πρέπει να σβήσουμε τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο και τις συνθήκες που ακολούθησαν. Πρέπει να σβήσουμε το Σκρα, τους Ευζώνους, τα Μεγάλα Λιβάδια, τη Γέφυρα… Δηλαδή, θα διαπράξουμε ιστορικό έγκλημα, κυρίως σε βάθος μέλλοντος χρόνου.

Προσέξτε!

(Επειδή έτσι το θέλησε ο Τίτο, για να ξεπεράσει τις διεκδικήσεις Βουλγαρίας και Αλβανίας στο χώρο της Δημοκρατίας του Βαρδαρίου, που την περιέλαβε στη “Γιουγκοσλαβία”) σήμερα λοιπόν ξανασυζητάμε ένα “όνομα” δικό μας, για να προχωρήσουν τα διεθνή οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα… Ένα ξεπούλημα.

Βοηθήσαμε και άλλους γείτονες να εισέλθουν στα διεθνή fora , μειώνοντας προς ώρας τις προσδοκίες μας, ελπίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα αποδεχθούν τους διεθνείς κανόνες και τις σχέσεις καλής γειτονίας, αλλά εις μάτην· αποθρασύνθηκαν και εκ του ασφαλούς πλέον ξεκληρίζουν την ελληνική μειονότητα της Βορείου Ηπείρου.

Ως νεοέλληνες...,

ως άτομα με εθνική συνείδηση και ταυτότητα…,

ως Εκκλησιαστικό σώμα με συναίσθηση των διεκκλησιαστικών προβλημάτων του ονόματος αυτού…,

 τουλάχιστον με στοιχειώδες φιλότιμο για τους παλαιούς και τους μελλοντικούς Συνέλληνες…,

πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι προέχει το συμφέρον της πατρίδος μας, γιατί είναι και το μέλλον των παιδιών μας.

Και ότι το συμφέρον της πατρίδος μας δεν ταυτίζεται πάντοτε με τα συμφέροντα και τις προτεραιότητες άλλων.

Γι᾽ αυτό οφείλουμε να δηλώσουμε ΚΑΘΕΤΑ αντίθετοι σε όσους θα ήθελαν να υπονομεύσουν με εκχωρήσεις του ιστορικού μας ονόματος αυτά τα εδάφη, στα οποία εμείς μένουμε και υπηρετούμε διαρκώς περισσότερα χρόνια από όσα οι πολιτειακοί φορείς.

Το ιστορικό και εθνικό όνομα “Μακεδονία” είναι πιο περιεκτικό και συμβολικό ―τολμώ να το πω― από τη Θεσσαλονίκη κι από την Αθήνα. Ποιός νουνεχής Έλληνας πολίτης θα διενοείτο να “δανείσει” την ονομασία της Θεσσαλονίκης η της Αθήνας σε αλλοεθνείς; Ουδείς. Με αυτό το δυναμικό ΟΥΔΕΙΣ συντασσόμεθα.

Ανεχόμεθα μια διεθνή επιχείρηση υποκλοπής. Για κανέναν από τους ξένους δεν έχει αξία η Μακεδονία, ως τόπος, ως όνομα, ως Ελληνική Οικουμενική ιστορία και προσφορά.

Εμάς, όμως, μας καίει αυτό το όνομα σαν κληρονομιά πάππου προς πάππον. Είναι κομμάτι της ψυχής μας. Επιτέλους, μέχρι πότε θα συμβιβαζόμαστε εμείς προς όσους θα τολμούσαν να διαγουμίσουν την ιστορία, την αξιοπρέπεια, την τιμή, τα σύμβολά μας;

Και όλα αυτά έχουν μια ιδιαίτερη σημασία και σπουδαιότητα σαν “όρια” εθνικής υπόστασης, σαν “σύνορα” της χώρας μας, εδώ σε μας. Πριν 4 χρόνια π.χ. στη Γευγελή ύψωσαν άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Και διαμαρτυρηθήκαμε “κάθετα” τόσο εγώ σαν Μητροπολίτης, όσο και οι τότε Δημοτικές αρχές, οι εφημερίδες του Κιλκίς, ο επαγγελματικός κόσμος, όλοι… Είναι ένα μικρό τεκμήριο των γειτονικών φαντασιώσεων, με συνταγματική μάλιστα αυτοδικαίωση, σε πείσμα της ιστορίας, που δικαιώνει την κάθετη αντιρρητική μας διαμαρτυρία».

Ο πολυκατακερματισμός της Κεντροαριστεράς ήρθε ως αποτέλεσμα της τεράστιας συμπίεσης που υπέστη ο πολιτικός της χώρος υπό το βάρος της οικονομικής κατάρρευσης της χώρας σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής ύφεσης. Στο πλαίσιο αυτό δόθηκε η δυνατότητα σε πολιτικές δυνάμεις προερχόμενες είτε από τα αριστερά είτε από τα δεξιά του πολιτικού συστήματος, να συνενωθούν γύρω από το πρόσωπο του σημερινού πρωθυπουργού και εν τέλει να αναλάβουν την διακυβέρνηση της χώρα τον Ιανουάριο του 2015.

Αναλύοντας τα πολιτικά δρώμενα διαπιστώνουμε ότι οι πολιτικές αυτές δυνάμεις δεν θα μπορούσαν να είναι η λύση του οικονομικού προβλήματος της χώρας, αλλά αντίθετα υπήρξαν πάντα μέρος του προβλήματος και σε πολλές περιπτώσεις το ίδιο το πρόβλημα. Είναι πολιτικές δυνάμεις που αντιδρούσαν σε όλες τις μεταρρυθμίσεις προοδευτικής κατεύθυνσης στο ασφαλιστικό, στη δημόσια διοίκηση, στην αγορά εργασίας, στην προσέλκυση επενδύσεων μέσω στοχευμένων ιδιωτικοποιήσεων, κλπ. Οι πολιτικές αυτές δυνάμεις υπήρχαν ισχυρά συγκροτημένες σε όλο το πολιτικό φάσμα στην προ κρίσης εποχή και συνενώθηκαν υπό την καθοδήγηση του σημερινού Πρωθυπουργού με σκοπό όπως έλεγαν να διώξουν την επιτροπεία και να βγάλουν την χώρα από τα μνημόνια.

Με τις πολιτικές όμως που εφαρμόζουν έκαναν το ακριβώς αντίθετο, χειροτερεύοντας κατά πολύ την οικονομική κατάσταση της χώρας εντείνοντας και την ύφεση αλλά και την οικονομική δυσπραγία μεγάλου μέρους του Ελληνικού λαού. Έβαλαν δηλαδή την χώρα βαθιά στα μνημόνια, τα οποία με τεράστια ευκολία υπογράφουν, χωρίς καμία αναπτυξιακή προοπτική για την οικονομία. Κορυφαίο παράδειγμα της ακραία υποτακτικής πολιτικής της σημερινής κυβέρνησης είναι το άρθρο 15 του προσφάτως ψηφισμένου νόμου στην βουλή (4472/2017) που προβλέπει ότι ακόμη και το 2020 για να δοθούν κάποιες παροχές στον Ελληνικό λαό, μεταξύ των άλλων, θα πρέπει να ερωτηθεί και το ΔΝΤ.

Το πλέον ανησυχητικό όμως με την σημερινή διακυβέρνηση είναι η καλλιέργεια κοινωνίας χαμηλών προσδοκιών. Κλασικό παράδειγμα είναι ότι οι κυβερνώντες δεν συζητούν για το πώς θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας ώστε να μειωθεί η ανεργία, παρά μόνο για τα επιδόματα που προγραμματίζονται για το προσεχές διάστημα. Το επίδομα είναι απαραίτητο ως προσωρινή λύση για την ανακούφιση των κοινωνικών στρωμάτων που πλήττονται από την κρίση, δεν μπορεί όμως να είναι μόνιμη λύση. Την μάχη για την ανάπτυξη και την παραγωγή νέου πλούτου, που συνδέεται με την δημιουργία θέσεων εργασίας, η σημερινή Κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να την δώσει.

Στις συνθήκες αυτές πολίτες και πολιτικά στελέχη της ευρύτερης κεντροαριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας έχουν αναλάβει την ιστορική ευθύνη της ανασυγκρότησης του πολιτικού χώρου στον οποίο ανήκουν, ώστε αυτό να αποτελέσει πολιτικό και κοινωνικό ανάχωμα στην πτωτική πορεία της χώρας. Το πρώτο μεγάλο βήμα έγινε στις εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου με την μαζική συμμετοχή των πολιτών στις εκλογές ανάδειξης επικεφαλής από την βάση.

Τον ερχόμενο Μάρτιο ακολουθεί το δεύτερο μεγάλο βήμα για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς, το συνέδριο της παράταξης, ένα συνέδριο ανοιχτό, δημοκρατικό και συμμετοχικό, το οποίο θα διατυπώσει την ιδεολογική διακήρυξη του νέου φορέα, την προγραμματική του πρόταση και τον καταστατικό τρόπο λειτουργίας του μαζί με τα όργανα για την δημοκρατική λειτουργία του. Οι πολίτες που στηρίζουν το πολιτικό αυτό εγχείρημα έχουν πλήρη επίγνωση της ιστορικής ευθύνης της συμμετοχής για την συνδιαμόρφωση του νέου φορέα και την επανασύνταξη της κεντροαριστεράς για την πατρίδα και το έθνος.

Γιώργος Δ. Αναστασιάδης

Μέλος Δημοκρατικής Συμπαράταξης Μηχανικών

Μέλος Αντιπροσωπείας ΤΕΕ/ Τμήμα Κεντρικής Μακεδονίας

Της Ευρώπης Αρτόγλου*

Εσπευσμένα, και χωρίς κανένα σοβαρό προηγουμένως διάλογο, το Υπουργείο Δικαιοσύνης επιχειρεί την ψήφιση ενός κρίσιμου για την Δικαιοσύνη νομοθετήματος. Η δημόσια διαβούλευση δεν έγινε ποτέ, καθώς το νομοσχέδιο αναρτήθηκε προσχηματικά και για μόνο πέντε (5) ημέρες (σε αντίθεση με τις διατάξεις του ν. 4048/2012) και μάλιστα εν μέσω αργιών πρωτοχρονιάς, ενώ η ψήφιση στη Βουλή προαναγγέλλεται μόλις για τις 12/1, την στιγμή που ως χρόνος έναρξης ισχύος αναφέρεται: «12 μήνες από την κύρωση», χωρίς επομένως να δικαιολογείται το κατεπείγον.

Παρουσιάζεται μάλιστα η υποχρεωτική διαμεσολάβηση ως μνημονιακό προαπαιτούμενο, χωρίς αυτό να προκύπτει από κανένα κείμενο. Αντίθετα, μοναδική μνημονιακή υποχρέωση της Χώρας αποτελεί η παροχή κινήτρων για τη διάδοση της διαμεσολάβησης.

Η αγωνιώδης προσπάθεια του Υπουργείου να νομοθετήσει την υποχρεωτικότητα, φανερώνει ότι πίσω από τη μεθόδευση αυτή κρύβονται συμφέροντα, που λίγο πολύ όλοι υποψιαζόμαστε. Μάλιστα αν ανατρέξει κανείς στο διαδίκτυο, μπορεί να εντοπίσει πολλές ιστοσελίδες, που τις τελευταίες ημέρες διαφημίζουν ιδιωτικά κέντρα διαμεσολάβησης, παράκεντρα δηλαδή απονομής Δικαιοσύνης. Η άποψη λοιπόν που εξέφρασε η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, ότι δηλαδή ιδιωτικοποιείται η Δικαιοσύνη δεν απέχει πολύ από την αλήθεια.

Η ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΤΗΤΑ, δε, της προσφυγής, καθώς και της συμμετοχής στην ιδιωτική διαμεσολάβηση δεν αποτελεί γράμμα κενό περιεχομένου, αλλά συνοδεύεται από απίστευτα εξοντωτικές ΧΡΗΜΑΤΙΚΕΣ ΠΟΙΝΕΣ (από 1.000 έως 5.000 ΕΥΡΩ για όποιον δεν προσέρχεται στην σχετική διαδικασία), που δεν αφήνουν οποιοδήποτε περιθώριο σε κανέναν να την αγνοήσει και να ματαιώσει τη λειτουργία της.

Αντίθετα είναι προφανές, ότι πρόκειται για ένα άνευ προηγουμένου και κραυγαλέα ύποπτο νομοθετικό ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ, που από καιρό τώρα είναι φανερό, ότι μεθοδεύεται, για να ικανοποιήσει τις πιεστικές αξιώσεις και τα καλώς ή … κακώς εννοούμενα συμφέροντα της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών, του Σ.Ε.Β., των Τραπεζών, του Ε.Β.Ε.Α. κλπ., που ήδη από τον Οκτώβριο του 2017, με κάθε τρόπο (διαβήματα, αρθρογραφία στο διαδίκτυο κλπ.) ζητούσαν την υποχρεωτικότητα της διαμεσολάβησης.

Γνωρίζουμε καλά όλοι ότι η υποχρεωτική διαμεσολάβηση ΔΕΝ έχει νομοθετηθεί σε κανένα κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην Ιταλία παρόμοια νομοθέτηση ακυρώθηκε από το Ιταλικό Συνταγματικό Δικαστήριο, μετά από αντίδραση σύσσωμου του εκεί νομικού κόσμου.

Στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (πλην ελαχιστότατων εξαιρέσεων (2-3) η ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ είναι προαιρετική και συγκεκριμένα από μια πρόχειρη μελέτη του θέματος προκύπτουν τα ακόλουθα:

ΒΕΛΓΙΟ

Η προσφυγή στη διαμεσολάβηση αποτελεί προαιρετική επιλογή των μερών και δεν προβλέπεται κύρωση σε περίπτωση αποτυχίας.

ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ

Η διαμεσολάβηση είναι απόλυτα προαιρετική. Μολονότι η διαμεσολάβηση προσφέρει εναλλακτικό τρόπο επίλυσης μιας διαφοράς χωρίς προσφυγή στο δικαστήριο, δεν αποτελεί προϋπόθεση της κίνησης δικαστικής διαδικασίας.

ΤΣΕΧΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η διαμεσολάβηση επιτρέπεται σε όλους τους τομείς του δικαίου, εφόσον δεν αποκλείεται από τον νόμο, συμπεριλαμβανομένου του οικογενειακού δικαίου, του εμπορικού δικαίου και του ποινικού δικαίου. Σύμφωνα με τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, ο προεδρεύων δικαστής μπορεί, εφόσον κρίνεται σκόπιμο και πρόσφορο, να διατάξει τους διαδίκους να παραστούν σε αρχική τρίωρη συνάντηση με διαμεσολαβητή. Στις περιπτώσεις αυτές, η δίκη αναστέλλεται για διάστημα έως τρεις μήνες.

ΔΑΝΙΑ

Στη Δανία μπορεί κανείς να προσφύγει στις υπηρεσίες διαμεσολαβητή σε ιδιωτική βάση. Η διαμεσολάβηση σε ιδιωτική βάση δεν ρυθμίζεται από το νόμο. Το κόστος της βαρύνει τα μέρη. Επίσης, ο νόμος προβλέπει δυνατότητα διαμεσολάβησης σε αστικές υποθέσεις ενώπιον περιφερειακού δικαστηρίου, πολυμελούς πρωτοδικείου ή του δικαστηρίου ναυτικών και εμπορικών υποθέσεων, καθώς και επίλυσης διαφορών σε ποινικές υποθέσεις

ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Αντί της προσφυγής στα δικαστήρια, οι διαφορές μπορούν να επιλύονται μέσω διαμεσολάβησης.

ΕΣΘΟΝΙΑ

Γενικά, βάσει του δικαίου της Εσθονίας, η προσφυγή στον συμβιβασμό γίνεται οικειοθελώς.

ΙΡΛΑΝΔΙΑ

Η προσφυγή στη διαμεσολάβηση είναι εθελοντική.

ΙΣΠΑΝΙΑ

Τα μέρη, με τη βοήθεια των δικηγόρων τους, ενδέχεται να αποφασίσουν να προσφύγουν στις υπηρεσίες διαμεσολαβητή με δική τους πρωτοβουλία και να κοινοποιήσουν την απόφασή τους αυτή στο δικαστήριο, ή ενδέχεται να τους το προτείνει το δικαστήριο εφόσον η υπόθεση είναι δεκτική διαμεσολάβησης.

Σε ποινικές υποθέσεις, συνήθως η πρόταση προσφυγής σε διαμεσολάβηση γίνεται πρώτα στον δράστη και, εφόσον αυτός συναινεί, προτείνεται και στο θύμα.

ΓΑΛΛΙΑ

Η προσφυγή στη διαμεσολάβηση προϋποθέτει προηγούμενη συμφωνία των μερών.

ΙΤΑΛΙΑ

Η διαμεσολάβηση είναι προαιρετική στην Ιταλία, και μπορεί να προταθεί από τον δικαστή ή να προβλεφθεί σε σύμβαση μεταξύ των μερών.

ΚΥΠΡΟΣ

Υπάρχει η δυνατότητα, εφόσον υπάρχει συναίνεση των εμπλεκομένων, να προσφύγει κάποιος στη διαδικασία της διαμεσολάβησης για να επιλύσει οποιαδήποτε αστική διαφορά, διασυνοριακή ή μη, περιλαμβανομένης εμπορικής διαφοράς.

ΛΕΤΟΝΙΑ

Η προσφυγή σε διαμεσολάβηση είναι απολύτως εθελοντική.

Η διαμεσολάβηση δεν είναι προαπαιτούμενο για την κίνηση ορισμένων τύπων δικαστικών διαδικασιών ούτε για τη συνέχιση δικαστικών διαδικασιών.

ΛΙΘΟΥΑΝΙΑ

Η προσφυγή στη διαμεσολάβηση είναι τελείως προαιρετική. Δεν υπάρχουν ειδικοί κανονισμοί όπως κώδικες δεοντολογίας για διαμεσολαβητές.

ΛΟΥΞΕΜΟΥΡΓΟ

Η προσφυγή στη διαμεσολάβηση είναι εντελώς προαιρετική.

ΟΥΓΓΑΡΙΑ

Η προσφυγή σε διαμεσολάβηση είναι εθελοντική

ΜΑΛΤΑ

Η διαμεσολάβηση είναι εθελοντική διαδικασία. Πρέπει να σημειωθεί, ωστόσο, ότι η διαμεσολάβηση είναι υποχρεωτική σε οικογενειακές υποθέσεις, και ιδίως σε υποθέσεις που αφορούν χωρισμό, επικοινωνία με τα τέκνα, τη φροντίδα και την επιμέλεια των τέκνων και τη διατροφή των τέκνων ή/και των συζύγων.

ΚΑΤΩ ΧΩΡΕΣ

Η προσφυγή σε διαμεσολάβηση είναι καθαρά προαιρετική.

 

ΑΥΣΤΡΙΑ

Η προσφυγή σε διαμεσολάβηση είναι προαιρετική.

Για ορισμένες διαφορές μεταξύ γειτόνων, πριν από την υποβολή αγωγής πρέπει υποχρεωτικά να καταβληθεί προσπάθεια για την εξώδικη επίλυση της διαφοράς από όργανο συνδιαλλαγής, είτε με «πραιτορικό συμβιβασμό» ενώπιον δικαστηρίου είτε με προσφυγή σε διαμεσολάβηση.

ΠΟΛΩΝΙΑ

Η διαμεσολάβηση είναι προαιρετικός τρόπος επίλυσης των διαφορών και των συγκρούσεων και διεξάγεται σε εθελοντική βάση.

ΠΟΡΤΟΓΑΛΛΙΑ

Η προσφυγή στη διαμεσολάβηση πραγματοποιείται σε εντελώς εθελοντική βάση.

ΡΟΥΜΑΝΙΑ

Η προσφυγή στη διαμεσολάβηση είναι εθελοντική.

ΣΛΟΒΕΝΙΑ

Η προσφυγή στη διαμεσολάβηση είναι προαιρετική.

ΣΛΟΒΑΚΙΑ

Η διαμεσολάβηση στη Σλοβακία είναι μια άτυπη, εκούσια και εμπιστευτική διαδικασία εξωδικαστικής επίλυσης διαφορών με τη βοήθεια διαμεσολαβητή.

ΦΙΛΑΝΔΙΑ

Στις αστικές υποθέσεις (διαμεσολάβηση συνδεόμενη με δικαστήριο) για την εκκίνηση της διαδικασίας διαμεσολάβησης απαιτείται η συναίνεση όλων των εμπλεκομένων.

ΣΟΥΗΔΙΑ

Η προσφυγή σε διαμεσολάβηση είναι απολύτως προαιρετική.

ΑΓΓΛΙΑ ΚΑΙ ΟΥΑΛΙΑ

Η αστική διαμεσολάβηση δεν ρυθμίζεται από τον νόμο ούτε είναι προαπαιτούμενο για τη διαδικασία ενώπιον δικαστηρίου.

ΚΡΟΑΤΙΑ

Η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κροατίας, μέσω του Υπουργείου Δικαιοσύνης, παρέχει μεγάλη στήριξη (νομοθετική, οικονομική, τεχνική) για την ανάπτυξη και την προώθηση της διαμεσολάβησης, η οποία έχει καταστεί ένας από τους βασικούς πυλώνες της στρατηγικής για τη δικαστική μεταρρύθμιση.

Βλέπουμε λοιπόν ότι η ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ είναι μεν ένας θεσμός λειτουργικός στις χώρες της Ε.Ε χωρίς όμως το στοιχείο της ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ούτε της τιμωρίας για όποιον αρνηθεί να συμμετάσχει στην συγκεκριμένη διαδικασία όπως προβλέπει το συγκεκριμένο Σ/Ν (ΧΠ 1.000-5.000 ευρώ και επιπλέον 0,2% ή ) 0,1% επί του αντικειμένου της διαφοράς).

Υπενθυμίζουμε ακόμη στο σημείο αυτό, ότι κατά τη συνταγματική μας θεωρία, «το άρθρο 20§1 του Συντάγματος κατοχυρώνει το θεμελιώδες δικονομικό δικαίωμα της προσφυγής στα δικαστήρια και παροχής έννομης προστασίας από αυτά, εκτός από την εκούσια εξαίρεση της διαιτησίας. Μόνο η παροχή έννομης προστασίας από δικαστήρια εκπληρώνει την εγγύηση του Συντάγματος (βλ π.χ. Τσακιλτζής ΚΑΤΑ Ελλάδας), όχι απλώς η έννομη προστασία που παρέχεται με την άσκηση ενδικοφανούς προσφυγής από κάποια διοικητική επιτροπή. Δικαστήρια βάσει του Συντάγματος είναι μόνο εκείνα που συγκροτούνται (τουλάχιστον κατά πλειοψηφία) από τακτικούς δικαστές, που απολαύουν προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας».

Επίσης, το ΕΣΔΑ στην υπόθεση Συγγελίδης ΚΑΤΑ Ελλάδας έχει πει πως :«θα ήταν ασυμβίβαστο με την υπεροχή του δικαίου σε μία δημοκρατική κοινωνία ή με τη θεμελιώδη αρχή που διέπει το άρθρο 6 § 1, εάν ένα Κράτος είχε τη δυνατότητα, ανεπιφυλάκτως και άνευ ελέγχου εκ μέρους του Δικαστηρίου, να αποκλείει της δικαιοδοσίας των δικαστηρίων μία ολόκληρη σειρά προσφυγών αστικής φύσεως ή να παρέχει ασυλίες σε κατηγορίες προσώπων (βλέπε Fayed κατά Ηνωμένου Βασιλείου, 21 Σεπτεμβρίου 1994, § 65, Series A no. 294-Β)».

Αλλά και η 336/1992 Ολομέλεια του ΣτΕ επισημαίνει: «…δεν αντίκειται στη διάταξη του άρθρου 20 παρ. 1 του Συντάγματος, με το οποίο κατοχυρώνεται το δικαίωμα εκάστου σε παροχή εννόμου προστασίας από τα δικαστήρια, γιατί η συνταγματική αυτή διάταξη δεν εμποδίζει τον κοινό νομοθέτη να θεσπίζει δικονομικές προϋποθέσεις που αφορούν το έγκυρο της ασκήσεως των ενδίκων μέσων και την πρόοδο της δίκης, εφόσον οι προϋποθέσεις αυτές συνάπτονται προς τη λειτουργία των δικαστηρίων και την απονομή της δικαιοσύνης και δεν υπερβαίνουν τα όρια, πέραν των οποίων η θέσπισή τους θα ισοδυναμούσε με κατάλυση, άμεση ή έμμεση, του ανωτέρω ατομικού δικαιώματος».

Τα ερωτήματα λοιπόν τίθενται αμείλικτα.

Ποιος πραγματικά έχει ασχοληθεί με τα σοβαρά και υπαρκτά προβλήματα της Δικαιοσύνης; Σίγουρα όχι το αρμόδιο καθ’ ύλην Υπουργείο.

Τα χρόνια και ανεπίλυτα προβλήματα της λειτουργίας της ελληνικής Δικαιοσύνης, που αφορούν την ταχύτητα και την ποιότητα της απονομής της, οφείλονται σε αίτια με συγκεκριμένο ονοματεπώνυμο: Ανεπαρκής στελέχωση και υλικοτεχνική υποδομή – Πλημμελής έως συμβολική Επιθεώρηση των Δικαστηρίων.

Ειδικά για την στελέχωση (Δικαστές – Εισαγγελείς – Γραμματείς) και την υλικοτεχνική υποδομή (κτίρια, αίθουσες, γραφεία, ηλεκτρονική αρχειοθέτηση –μηχανοργάνωση κλπ.), είναι φανερό, ότι απαιτούνται επενδύσεις, χρήματα, δηλαδή και δυσβάστακτες δαπάνες.

Εκεί, λοιπόν, που η Πολιτεία χρειάζεται να πληρώσει, προτιμά την εντελώς ανέξοδη και ανώδυνη λύση: Αλλάζει συνεχώς και τροποποιεί τους βασικούς Κώδικες, τιτλοφορώντας τις σχετικές νομοθετικές της παρεμβάσεις, ως …«μέτρα επιτάχυνσης της απονομής της Δικαιοσύνης».

(Για την «ποιότητα» της απονεμόμενης Δικαιοσύνης έχει πάψει, πλέον, εδώ και χρόνια, να γίνεται λόγος, γιατί, προφανώς, θεωρείται … περιττή πολυτέλεια).

Πόσοι γνωρίζουν ότι τα χρήματα του ΤΑΧΔΙΚ, το οποίο οι πολίτες και δικηγόροι τροφοδοτούμε καθημερινά στα Δικαστήρια, δεν κατευθύνονται για την ανέγερση και συντήρηση δικαστικών μεγάρων; Δεν πηγαίνουν σε έργα υποδομής, αλλά τοποθετούνται στο κοινό ταμείο του Κράτους για να φαίνεται ότι έχουμε πλεονάσματα; Οι δικαστικές υπηρεσίες είναι οι μόνες στο ελληνικό δημόσιο, στις οποίες τα πιστοποιητικά και δημόσια έγγραφα πληρώνονται αδρά.

Κι όμως, αντί το Υπουργείο να στραφεί στην ποιότητα απονομής της δικαιοσύνης, στη δημιουργία σύγχρονων υποδομών που θα διευκολύνουν τους διαδίκους και τους παράγοντες της Δικαιοσύνης, αντί να αλλάξει τον τρόπο εισαγωγής στη Σχολή Δικαστών, αντί να εντοπίσει τις παθογένειες του συστήματος, το εγκαταλείπει στην φθορά και στην αδράνεια και προσπαθεί να αποφύγει τις τεράστιες ευθύνες του δια της υποχρεωτικής διαμεσολάβησης.

Ο Σύλλογός μας δεν εναντιώνεται στο θεσμό της διαμεσολάβησης. Αντίθετα τον υποστηρίζουμε ποικιλοτρόπως στη βάση που η διαμεσολάβηση προωθείται με την εκούσια βούληση των μερών. Η διαμεσολάβηση αυτή όμως, έτσι όπως θεσμοθετείται, δεν είναι οικειοθελής. Είναι υποχρεωτική. Συνεπώς, αυτό που θεσμοθετείται δεν είναι διαμεσολάβηση. Αντίθετα αποτελεί αδικαιολόγητο και παράνομο, συμφώνα με όσα προελέχθησαν, διαδικαστικό προαπαιτούμενο του παραδεκτού του ενδίκου βοηθήματος.

Το νομοσχέδιο που έχουμε μπροστά μας είναι αποτέλεσμα πιέσεων πολλών παραγόντων, οι οποίες έχουν κοινή συνισταμένη την υποβάθμιση του ρόλου των Δικαστών και των Δικηγόρων και τη δημιουργία μιας Δικαιοσύνης για αυτούς που μπορούν να πληρώσουν, για τους λίγους δηλαδή.

Το καθήκον μας, αυτό της υπεράσπισης των ατομικών ελευθεριών και των κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών, μας υποχρεώνει να αντισταθούμε. Τόσο γιατί με το νομοσχέδιο αυτό φαλκιδεύονται δικαιώματα των συμπολιτών μας, όσο και γιατί επιχειρείται για ακόμη μια φορά η υποβάθμιση του ρόλου μας ως συλλειτουργών της Δικαιοσύνης.

*Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Κιλκίς

Σελίδα 5 από 95
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree