Το τελευταίο διάστημα γίνεται πάρα πολύς λόγος για τα δάνεια.

Δάνεια κόκκινα, εξυπηρετούμενα, μη εξυπηρετούμενα και δάνεια που τα ονομάζουν NPLs και NPLe

Ταυτόχρονα ακούμε για δικαστήρια, καταγγελίες συμβάσεων, πλειστηριασμούς, πώληση σε ξένους και ένα σωρό άλλα από τα οποία λίγα όμως έχουν βάση και αλήθεια επειδή τα περισσότερα από αυτά λέγονται και διαδίδονται μόνο για λόγους τακτικής ως κατευθυνόμενη πληροφόρηση.

Ωστόσο το μόνο σίγουρο είναι ότι τα δάνεια και ειδικά τα μη εξυπηρετούμενα αποτελούν ένα σημαντικό πρόβλημα τόσο για τους δανειολήπτες και την κοινωνία, όσο και για τις ίδιες τις Τράπεζες.

Σήμερα το συνολικό ποσό δανείων ανέρχεται στα 240 δις από τα οποία το 50% (120 δις χαρακτηρίζονται ''κόκκινα'' δηλαδή μή εισπράξιμα.

(49 στα 100 στεγαστικά - 60 στα 100 καταναλωτικά και 51 στα 100 επιχειρηματικά.

 και 85 στα 100 ρυθμισμένα δάνεια απαιτούν εκ νέου ρύθμιση).

Με το παρόν άρθρο θα επιχειρήσουμε μία προσέγγιση για να βάλουμε σε σειρά κάποια πράματα που είναι απλά, αλλά όχι και τόσο γνωστά στο ευρύ κοινό.

Αν σου έλεγε λοιπόν κάποιος ότι την νύχτα με πανσέληνο μπορείς να χαζεύεις το θέαμα αλλά και να κάνεις ηλιοθεραπεία, θα τον περνούσες σίγουρα για τρελό...

Αν σου έλεγε κάποιος να πληρώσεις οφειλές ενώ δεν έχεις να φας, πώς θα τον χαρακτήριζες; ... ή ακόμη πιο απλά αν σου έλεγε κάποιος ότι πρέπει να πληρώσεις δόσεις συνολικά 150.000 ευρώ (!!!) για ένα ακίνητο που αξίζει 30.000 ευρώ, τί θα σκεφτόσουν;  

Αυτό συμβαίνει σήμερα στην κοινωνία του χρήματος όπου οι ''μεγατάσεις'' της εποχής στρεβλώνουν όλα τα άλλα και επικεντρώνονται αποκλειστικά και μόνο σε δείκτες, αριθμούς και σχέδια επί σχεδίων με μηδενικό αποτέλεσμα αλλά με έναν μόνο σκοπό, να σώσουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα που αφενός ελέγχει τις ροές κεφαλαίων αλλά αφετέρου έχει ''ροκανίσει'' τα κεφάλαια καταθετικά και επενδυτικά με το μοντέλο να αποδεικνύεται ανεπιτυχές και τις Τράπεζες να μοιάζει na παίζουν το ''κύκνειο άσμα τους''.

Να γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι.

Σχεδόν όλοι μας έχουμε ένα δάνειο και έχουμε υποστεί την πίεση (αντιδεοντολογική πολλές φορές) των Τραπεζών, των λειτουργών και των μεθόδων των εισπρακτικών τους εταιριών οι οποίες πλέον δεσμεύονται βάση του Κώδικα δεοντολογίας σε μία μόνο ''όχληση'' ανά 7 ημέρες... Οποιαδήποτε άλλη συχνότητα όχλησης είναι πλέον απαγορευτική.

Σε όλη αυτή την ''δύνη'' οι δανειολήπτες εγκλωβίζονται σε ρυθμίσεις τέτοιες που είναι κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των Τραπεζών και τελικά έχουν ως αποτέλεσμα την υπερχρέωση των νοικοκυριών και επιχειρήσεων αλλά και την αύξηση της πιθανής ζημιάς στις ίδιες τις Τράπεζες.

Αν και οι Τράπεζες διαφαίνονται πρόθυμες να ''βοηθήσουν'' τους υπερχρεωμένους δανειολήπτες ωστόσο στην πράξη συμβαίνει το αντίθετο και παρατηρείται κατά περίπτωση σε υποτιθέμενες ''ευνοϊκές'' ρυθμίσεις με ''ψιλά'' γράμματα, αύξηση του χρέους, αύξηση των επιτοκίων, αύξηση των ασφαλίστρων, αύξηση των χρεώσεων, αύξηση της διάρκειας, κλπ κλπ κλπ.  

Υπάρχει όμως τρόπος αντίδρασης και άσκησης των νόμιμων δικαιωμάτων των δανειοληπτών που δυστυχώς οι λειτουργοί δεν γνωρίζουν ή δεν θέλουν να γνωρίζουν.

Είναι σαφής ο Αναθεωρημένος Κώδικας Δεοντολογίας (ΦΕΚ τεύχος Β αριθ. φ. 2376 /02-08-2016).

Οι τράπεζες σύμφωνα με τον Κώδικα οφείλουν να συμμορφωθούν με τις εποπτικές υποχρεώσεις τους (2376 κεφ. 1 εδαφ Γ 1) στην εξεύρεση κοινά αποδεκτής και κατάλληλης λύσης με τον δανειολήπτη η οποία σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να τον υπερχρεώνει (κεφ. 1 εδαφ. Γ 1)

λαμβάνοντας υποχρεωτικά υπόψην: τις βασικές δαπάνες διαβίωσής του, λαμβάνοντας υποχρεωτικά υπόψην: την συνολική οικονομική κατάστασή του και λαμβάνοντας υποχρεωτικά υπόψην: τις συνολικές δανειακές ή λοιπές υποχρεώσεις του (Εφορία - ΕΦΚΑ - ΔΕΗ - ΕΝΦΙΑ - ΔΕΥΑ - ΔΑΝΕΙΑ κλπ)

Σε αναμονή ο Εξωδικαστικός Συμβιβασμός στον οποίο θα αναφερθούμε αργότερα.

Είναι παράλογο μία Τράπεζα να ζητά χρήματα από κάποιον που είναι άνεργος, ή από κάποιον που έχει εισόδημα το οποίο όμως δεν αρκεί για να συντηρηθεί αυτός ή η οικογένειά του (δαπάνες διαβίωσης - κεφ. 2 εδαφ. 3 βι)

Είναι αδιανόητο η Τράπεζα να απαιτεί χρήματα από μια οικογένεια πολύτεκνη με εισόδημα ετήσιο 10.000 ευρώ και να μην υιοθετεί ρεαλιστικό πλάνο διευθέτησης δανείου βάση των δυνατοτήτων του νοικοκυριού.

Θα ήταν αρεστό εάν οι λειτουργοί στις Τράπεζες κατεύθυναν τους δανειακούς πελάτες τους όπως αρμόζει σύμφωνα με τις οδηγίες της προϊσταμένης αρχής τους (Τράπεζα Ελλάδος) και σύμφωνα με τις οδηγίες των Διευθύνσεων τους, ενημερώνοντας τους δανειολήπτες για το δικαίωμα κατάθεσης πρότασης, αντιπρότασης, ένστασης ή συμβουλής από ειδικό σύμβουλο, και όχι να προτείνουν ''κονσερβοποιημένες'' ρυθμίσεις οι οποίες δεν φέρουν κανένα αποτέλεσμα.   

Η συνθεις επικοινωνία από την Τράπεζα είναι:

<<έχουμε μία έγκριση - ρύθμιση για εσάς, περάστε από το Κατάστημα να σας ενημερώσουμε και να υπογράψετε (!!!)>>

Το επόμενο διάστημα οι τράπεζες θα ξεκινήσουν μία ''επίθεση ρυθμίσεων'' για τα δάνεια τους.

Μην βιάζεστε να υπογράψετε οτιδήποτε σας προτείνει η Τράπεζά σας

εάν προηγουμένως δεν το λάβετε γραπτά και δεν το εξετάσετε λεπτομερώς.

Οι Τράπεζες υποχρεούνται πλέον να παραδίδουν στον πελάτη γραπτά την προτεινόμενη ρύθμιση (κεφ. 2 εδάφ. 4 γ) και υποχρεούνται να παραλαμβάνουν για εξέταση τις προτάσεις των δανειοληπτών παρέχοντας αντίγραφο παραλαβής (ΦΕΚ τεύχος β 2376 κεφ. 1 εδάφ 5 ιβ).

 

Προσέχετε λοιπόν τις λεπτομέρειες και τα ''ψιλά'' γράμματα των ρυθμίσεων.

- Οι περισσότερες από αυτές διαμορφώνουν μικρή δόση για λίγο διάστημα (συνήθως 12 μήνες) αλλά στην συνέχεια 3πλασιάζουν ή και 4πλασιάζουν την δόση.

- Οι περισσότερες σας υποχρεώνουν να αποδεχθείτε (χωρίς να καταλαβαίνετε) τον όρο που επιτρέπει την ελεύθερη από την τράπεζα διαμόρφωση του επιτοκίου.

- Οι περισσότερες αυξάνουν πάρα πολύ την διάρκεια του δανείου με αποτέλεσμα την μικρότερη μεν δόση, αλλά την πολύ δαπανηρότερη συνολική αποπληρωμή που πολλές φορές αγγίζει και το 3πλάσιο του ρυθμιζόμενου ποσού.

- Οι περισσότερες περιλαμβάνουν όρο δέσμευσης ακόμη και περιουσίας που μελλοντικά πιθανόν να αποκτήσετε.

- Οι περισσότερες τέλος επιβάλλουν υπέρογκα έξοδα και ασφάλιστρα χωρίς λόγο.

Μη έχοντας άλλη εναλλακτική οι Τράπεζες και δεσμευμένες από την Τρόικα σε συμφωνία μείωσης των ''κόκκινων δανείων τους'', όταν λαμβάνουν αναλυτικά το ιστορικό των οφειλών, το ειδικό έντυπο της ΔΕΚ συμπληρωμένο ορθά ξεκάθαρα και υπεύθυνα, όταν λαμβάνουν έκθεση βιωσιμότητας και σχέδιο διευθέτησης - πλάνο αποπληρωμών πλήρες τεκμηριωμένο με τα απαραίτητα δικαιολογητικά, τότε οφείλουν να προχωρούν σε γενναίες μειώσεις επιτοκίων και σε διαγραφές - πάγωμα έστω και με την μέθοδο ''ballon'' διαχωρίζοντας τις συμβάσεις σε τμήματα εισπράξιμα και τμήματα παγωμένα προς διαγραφή.

Ωστόσο οφείλει όμως ο καθένας μας να συναινεί στην προσκόμιση κάθε δικαιολογητικού ή πληροφορίας που θα του ζητηθεί από την Τράπεζα ώστε η αξιολόγησή του να είναι όσο το δυνατόν εμπεριστατωμένη και οριστική.

Δεν λέμε σε κανένα να μην πληρώσει ... Δεν λέμε σε κανέναν να αδιαφορήσει ...

Αυτό που λέμε είναι, να διευθετήσει τις οφειλές του με κάθε νόμιμο και πρόσφορο μέσο, σε κοινά αποδεκτή και κατάλληλη λύση με την Τράπεζα όπως αναφέρει ρητά ο Κώδικας Δεοντολογίας.

Νόμιμοι τρόποι και νόμιμες διαδικασίες υπάρχουν ... χρησιμοποιήστε τες:

Μην διστάζεις ...Διάβασε, ρώτα, μάθε και απαίτησε αυτό που δικαιούσαι !!!

 

Το σχετικό γράφει ο ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ (Πόλυς)

Οικονομολόγος - πιστοποιημένος χρηματοοικονομικός σύμβουλος

τ. Διευθυντής Τραπεζών με εμπειρία 23 έτη στον τραπεζικό χώρο, ειδικότητα στις χρηματοδοτήσεις (δάνεια) και υποψήφιος διαμεσολαβητής - συντονιστής για τον εξωδικαστικό συμβιβασμό

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Ο κ.Αλέξαδνρος Μαλλιάς, πρέσβης στη σύνταξη πια, επισκέφθηκε το νομό για δεύτερη φορά σε τρία χρόνια. Και για δεύτερη φορά κατέθεσε την (τεκμηριωμένη) άποψη του για την παντελώς αβάσιμη ιστορικά «Ελληνοσερβική Φιλία». Στην πρώτη παρουσία του το 2014, η άποψη αυτή σοκάρισε τους παρευρισκόμενους στην παρουσίαση του πρώτου του βιβλίου. Την περασμένη εβδομάδα η ανιστόρητη «Ελληνοσερβική Φιλία» μας ξένισε πολύ λιγότερο.

Το γεγονός εξ άλλου της Σερβίας του Μιλόσεβιτς που πρώτη αναγνώρισε τα Σκόπια με το όνομα «Μακεδονία» δεν επιδέχεται καμμιά αμφισβήτηση.

Το δεύτερο «καμπανάκι» του λαμπρού διπλωμάτη την περασμένη Παρασκευή σε κάποιους εξ ημών ξύπνησε κάποιες ιδιαίτερες μνήμες που προσπαθήσαμε να τις κρατάμε φυλακισμένες. Ως πικρές και στυφές.

Ηταν το 1994-95 όταν ο παροξυσμός της Ελληνοσερβικής Φιλίας οδήγησε μια άτυπη ομάδα στο Κιλκίς στην ίδρυση Παραρτήματος του Συνδέσμου Ελληνοσερβικής Φιλίας και Αλληλεγγύης. Εκτός του γράφοντος, στην ομάδα μετείχαν ο Γ.Γεωργαντάς, ο Σταύρος Μούσμουλας και ο Ηλίας Αγαθαγγελίδης που εκτελούσε και χρέη διερμηνέα, ως σπουδάσας στο Βελιγράδι.

Ο πόλεμος στη Βοσνία μαινόταν. Τα Σκόπια αξίωναν το όνομα «Μακεδονία» και τα θηριώδη συλλαλητήρια ήταν στη πρώτη γραμμή.

Η πρώτη ενέργεια του «Παραρτήματος» ήταν μια συνεστίαση για τη συγκέντρωση χρημάτων για τα Ορφανοτροφεία της εμπόλεμης Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Τα Ορθόδοξα ορφανοτροφεία μόνο… Ο παροξυσμός γεννά και απανθρωπιά...

Το αποτέλεσμα της συνεστίασης ήταν θεαματικό. Και με τη γενναίαι συνδρομή του θερμού συμπαραστάτη μας μακαριστού Μητροπολίτη Αποστόλου συγκεντρώθηκαν 1,5 εκατομμύρια δραχμές. Καλέσαμε τον Επίσκοπο Βοσνίας-Εργζεογβίνης και Ζαχουμίου, πατέρα Αθανάσιο Γέφτιτς. Γνωστό σε πολλούς Κιλκισιώτες. Αποφύγαμε την αποστολή των χρημάτων μέσω Βελιγραδίου, γιατί απλά δεν θα έφταναν ποτέ στον προορισμό τους. Τα «κοράκια» είναι παντού και πάντα τα ίδια. Ασχέτως θρησκεύματος.

Ο Αθανάσιος Γέφτιτς κατόρθωσε να έλθει μέσα από δύσκολες διαδρομές. Στην ειδικά συνάντηση στη Μητρόπολη Κιλκίς παραδόθηκε το ποσό αφού προηγουμένως μετατράπηκαν οι δραχμές σε Γερμανικά μάρκο (ευρώ ακόμη δεν υπήρχαν). Στη συνάντηση ήταν παρόντες ο τότε δήμαρχος Πολυκάστρου και ιδιοκτήτης της ΜΠΕΤΟΝ ΔΟΜΗ Γ.Δαμιανίδης, ο πρόεδρος της ΑΝ.ΚΙ Π.Πασσαλίδης, ο Γ.Τσουκαλάς από το Επιμελητήριο, ο Μαν. Λαζαρίδης που φρόντισε για τη μετατροπή των δραχμών σε μάρκα μέσω της Εθνικής. Ο επίσκοπος Γέφτιτς μας απένειμε από ένα χειρόγραφο «δίπλωμα» κι έναν ξύλινο σταυρό του Αγίου Βασιλείου.

Ο μακαριστός Απόστολος παρέθεσε γεύμα στις συνέχεια. Εκεί ο Αθανάσιος Γέφτιτς, σαφέστατα μας προϊδέασε για το τί σημαίνει Σερβία και Μιλόσεβιτς. Μας προειδοποίησε για τον ύπουλο ρόλο έναντι της Ελλάδας αλλά ακόμη και των Σέρβων της Βοσνίας που υπέφεραν τα πάνδεινα στον αιματηρό Εμφύλιο. “Να τελειώνουμε μια φορά με τη Βοσνία και μετά θα έλθει η σειρά του”, κατέληξε ο Γέφτιτς. Σοκ και δέος για όλους μας, τα περί της αδελφής Σερβίας και του αδελφού Μιλόσεβιτς.

Η αποστολή αναχώρησε, και με την περιπετειώδη άφιξη στη Βοσνία μας ενημέρωσαν για το αίσιο τέλος του ταξιδιού. Τα ορφανά της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης είχαν εξασφαλίσει τη διαβίωσή τους με τα μάρκα για ένα τουλάχιστον χρόνο. Τα Ορθόδοξα ορφανά όμως, μόνο...

Παρά τη στυφή γεύση που μας άφησε ο Γέφτιτς με τα περί Σερβίας και Μιλόσεβιτς, τα μέλη του Παραρτήματος της Ελληνοσερβικής Φιλίας και Αλληλεγγεύης ήμασταν υπερήφανοι για το θεάρεστο έργο μας. Λίγο αργότερα ήλθε η γεύση-φαρμάκι. Και το απότομο μήνυμα:

Ένα μέλος της ομάδας (Στ.Μούσμουλας) αναχώρησε οδικώς για Γερμανία με ένα βαρύ καθήκον. Είχε αποβιώσει εκεί ο πατέρας του και η διακομιδή είναι πάντα μια τραγωδία. Κάποια στιγμή ο φίλος εισήλθε στο έδαφος της Σερβίας. Σε «φίλιον» έδαφος δηλαδή. Δεν έκανε πολλά χιλιόμετρα όταν τον σταμάτησε ένα μπλοκ της Τροχαίας. Ο φίλος μας περίμενε θερμή υποδοχή, μόλις τους πληροφόρησε ότι είναι Ελληνας. Η υποδοχή όντως ήταν εντυπωσιακή. Το βαρύ πρόστιμο του ανακοινώθηκε αμέσως  και αμέσως καταβλητέο!

Ούτε Ελληνας, ούτε Ορθόδοξος, ούτε τίποτε. Οι αστυνομικοί δεν χωράτευαν. Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω νέο μπλόκο. Τα ίδια και χειρότερα. Το καινούργιο Μερσεντές του φίλου μας (αγορασμένο από τον νεκρό πατέρα του ύστερα από 40 χρόνια δουλειάς), ήταν πραγματική παγίδα. Σήμαινε χρήματα, σήμαινε μάρκο, σήμαινε πλούτο. Τί θα πει Ελληνας και Ορθόδοξος. Πρόστιμο πληρωτέο επί τόπου, και, βεβαίως, χωρίς απόδειξη. Ο φίλος μας ώσπου να διασχίσει την «αδελφή Σερβία» πλήρωσε ένα Μερσεντές ακόμη. Κι όταν γύρισε και μας τα διηγήθηκε θυμηθήκαμε όλοι τον πατέρα Αθανάσιο Γέφτιτς.

Όπως προχθές (όπως και το 2014) τον Γέφτιτς μας τον θύμισε με τον νηφάλιο αλλά αδιαμφισβήτητο λόγο του ο σεβαστός πρέσβης επί τιμή Αλέξανδρος Μαλλιάς.

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη

Ηταν Μάιος 1938... λίγο πριν ξεσπάσει ο ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940. Δεν κουνιότανε φύλλο. Ο ήλιος έκαιγε. Εσκαγε ο Τζίτζικας με το γνωστό, δικό του κελάηδημα. Αγκαλιάζει το δέντρο όλη μέρα με το ζι-ζι. Ανήκαμε τότε στην Νεολαία του Ιωάννη Μεταξά, στην ΕΟΝ.

Εμείς, έφηβοι τότε, ήμασταν “σκαπανείς”. Οι κάπως μεγαλύτεροι ήταν “φαλαγγίτες”. Ο συγχωριανός μας Σωτήρης Αγγελακίδης είχε επιστρατευθεί και οι δουλειές του έμειναν πίσω.

Μία ομάδα σκαπανέων και φαλαγγιτών του χωριού πρόσφεραν δωρεάν την εργασία τους σε ένα χωράφι του επιστρατευμένου μας. Εκεί κοντά μας είχε μούρα (τα λέγαμε “τούτε”) και μόλις πήραν να ωριμάζουν στου Γιάννη Γιαγκόζη (Τσιρογιάννη) το δέντρο. Μαζεύαμε και τα πλέναμε στο ποτάμι με δροσερό νερό του Μπέλλες. Τί απόλαυση Θεέ μου!

Εκεί όμως που τρώγαμε τα δροσερά μούρα, ξεπροβάλλει πίσω μας το αφεντικό του δέντρου.

Του κάναμε ζημιά... στα καπνόφυτα... μας έλεγε.

Στην πιο ξένοιαστη, ανέμελη και τρελλή ηλικία, όταν τελειώναμε την φυτεία του Σωτήρη Αγγελακίδη, τσακισμένοι από την κούραση, σκαρφαλώναμε στο πεσμένο πλατάνι του Στυλιανού Ορφανίδη, του “γαράταη”. Το δέντρο, το πλατάνι δεν υπάρχει πια. Από την δουλειά και τον ιδρώτα, το σώμα μας είχε “παπουδιάσει”. Φωτογραφηθήκαμε για ανάμνηση. Εν παρατάξει, με σάλπιγγα και τύμπανα μπροστά και με τραγούδι, βαδίζουμε στο χωριό Ροδώνα.

Τραγούδι τότε:

“Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά πατέρα;

Γιατί λάμπει ο ήλιος έτσι, γιατί φέγγει έτσι η ημέρα;

Γιατί σαν κι αυτή, παιδί μου, την ημέρα τη χρυσή,

που τη χαίρεσαι και εσύ.

Στέρεψε το μαύρο δάκρυ, κλείσανε πολλές πληγές,

αψηλώσανε τα στάχυα κι ένα γύρω όλα τα βράχια

εγινήκαν ανθοβούνια και χρυσοπηγές, κλπ”.

 

Βοηθούσαμε οικογένειες στρατευμένων

Με τον ομαδάρχη τότε του χωριού μας Ζαχαρία Βαρυδήμο της ΕΟΝ, πηγαίναμε εμείς τα σχολειόπαιδα της Ε’ και της Στ’ τάξεως του δημοτικού σχολείου με τους φαλαγγίτες, νεολαίοι της ΕΟΝ επί Μεταξά, και βοηθούσαμε σε αγροτική δουλειά οικογένειες που οι άνδρες ήταν σε μετεκπαίδευση σε διάφορα κέντρα, όπως στις Σέρρες. Ηταν περίοδος του 1938-1939. Εκεί, στα χωράφια προς το Φουντούξιο, που είχε το κρύο νερό, σ’ ένα από τα χωράφια του Σωτήρη Αγγελακίδη, όλοι οι σκαπανείς και αρκετά απιδιά του σχολείου μαζί με το δάσκαλό μας, εργασθήκαμε.

Μετά το τέλος της εργασίας φωτογραφηθήκαμε, όσοι βρέθηκαν στον φακό, σε ένα πεσμένο μεγάλο δέντρο, πλατάνι, που ήταν του Στυλιανού Ορφανίδη, με το παρατσούκλι “γαράταης”. Σκαρφαλώσαμε, άλλοι στον κορμό, άλλοι στα κλαδιά και εγώ να κρατώ στα χέρια μου την μεγαλοπρεπή μου σάλπιγγα του σχολείου, που έπαιζα.

“Σήμερα το μεσημέρι και πηγαίνοντας προς το χωριό μου, την Ειδομένη το βλέμμα μου πέφτει σε ένα ξεβαμμένο σύνθημα που είναι γραμμένο με κόκκινη μπογιά κάτω από μια γέφυρα. ''NATO KILLERS GO HOME''. To μυαλό μου πηγαίνει αυτόματα 17 χρόνια πίσω, σε εκείνες τις μέρες του Μάρτη του 1999 της τελευταίας σφαγής του 20ου αιώνα λίγα χιλιόμετρα βορείως των ελληνικών συνόρων. Εγώ 9 χρονών τότε, καθόμουν στη θέση του συνοδηγού (γιατί πάντα με πείραζε το αυτοκίνητο) περίμενα να είναι ένα ταξίδι όπως όλα τα άλλα με ωραία τραγούδια στο κασετόφωνο, γέλια και ανθισμένα λουλούδια μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι σου. Λίγο μετά την στροφή για τους Ευζώνους άρχισα να νιώθω μια αμηχανία στα πρόσωπα των γονιών μου. 'Οσο προχωρούσαμε ο καιρός γινόταν όλο και χειρότερος και αυτοκίνητα της αστυνομίας μας κατεύθυναν αριστερά της Εθνικής Οδού. Εκεί πέφτουμε σε ένα κονβόι στρατιωτικών φορτηγών που έγραφε K-FOR άλλα ήταν κινούμενες ιατρικές μονάδες, άλλα φαρμακεία και άλλα στάγερ. Το γέλιο μου σιγά σιγά άρχισε να χάνεται. Ηλπιζα πως θα ξέφευγε το μυαλό μου από τα έκτακτα δελτία, το αίμα τις σειρήνες και τους αριθμούς που σε κάθε δελτίο ειδήσεων ανέβαιναν δραματικά. Κάπου εκεί μας κάνει προσπέραση μια καναδέζα (δεν ξέρω αν το λέω σωστά) όλα τα φανταράκια ήταν σκυμμένα και κοιτούσαν κάτι χάρτες, ένας μόνο κοίταξε προς τα εμένα. Είχε θυμάμαι μαύρα πυκνά φρύδια και ένα βλέμμα που σου έκοβε τα πόδια. Με κοιτούσε μέσα στα μάτια για ώρα… ένιωθα ότι μου μιλούσε και μου έλεγε ότι φοβόταν. Δεν ήξερε τι θα αντικρίσει δεν ήξερε αν θα γυρίσει. Από αμούστακα παιδιά, πολεμιστές με το στανιό ένα πράμα.. Έβαλα λίγο την θέση μου στην δική του και κόντεψα να τρελαθώ, από τότε τάχθηκα τόσο ενάντια σε όλο αυτό μέχρι σήμερα. Δεν ήθελα να ξαναζήσω κάτι ανάλογο, ήταν ήδη βαρύ για την ηλικία μου. 'Ομως όλα τα ταξίδια έχουν τον πηγαιμό και την επιστροφή τους.

Επιστροφή λοιπόν το 2016. Ο ίδιος δρόμος, ο ίδιος τρόμος ο ίδιος ''ΦΤΑΙΧΤΗΣ'' εγώ ξανά στη θέση του συνοδηγού 26 πλέον. Μπροστά μου το χάος. Ασθενοφόρα να τρέχουν σαν τρελά, βανάκια της Υπατης Αρμοστείας του Ο.Η.Ε, κλούβες αστυνομίας, παντού πολύχρωμες σκηνές, χιλιάδες κόσμος να περπατάει μεσ' τη βροχή με το βιός του στη πλάτη και φορτωμένα αυτοκίνητα να πηγαίνουν να δείξουν αλληλεγγύη και συμπαράσταση σε αυτούς τους ανθρώπους. Εκεί έβλεπα στα μάτια τους αυτά που ήδη είχαν ζήσει και όχι αυτά που μπορεί να ζούσαν όπως είπα παραπάνω.

Ξεκληρισμένες οικογένειες, γκρεμισμένα σπίτια, φουσκωμένους ανθρώπους στα νερά του Αιγαίου, σωσίβια, βάρκες αίμα και απέραντη θλίψη. Τρέμω για το τι μπορεί να συναντήσω στα επόμενα 20 χρόνια, μπορεί να είμαι εγώ στη θέση τους, μπορεί και τα παιδιά μου. Για κάποιους αυτό το ταξίδι μπορεί να ήταν αδιάφορο, μπορεί ο φαντάρος να κοιτούσε τα όμορφά μου μάτια, μπορεί να ήμουν στο facebook και να μην έβλεπα τι γίνεται δίπλα μου μπορεί να έπινα σε κανένα today freddo cappuccino caramel και να στρίβω τσιγάρο. Δεν ξέρω αν είμαι τρελή αλλά από μικρό παιδί έβλεπα πίσω από τα μάτια των ανθρώπων λίγο παραπέρα δηλαδή. Εύχομαι κάποιοι να μπορέσουν να κάνουν το ίδιο γιατί όλα αυτά είναι μια ανάσα δίπλα μας και με την αδιαφορία και τον σταρχιδισμό που μας περιβάλλει σαν κράτος το ΤΕΡΑΣ όλο και πλησιάζει.

Το κείμενο αυτό το έγραψα πέρυσι την καθαρά δευτέρα. Από το πρωί έφαγα τον τόπο να το βρω και να το ανεβάσω.. .την αφορμή μου την έδωσε ένας καλός φίλος που μου έστειλε αυτό το υπέροχο κομμάτι: “ΕΙΜΑΙ Ο ΑΜΑΧΟΣ” https://www.youtube.com/watch?v=PEZAFpFCiCs και μου θύμισε αυτή τη μαύρη επέτειο”.

Συγγραφή: Πάλλα Γρηγορία

Ομάδα διαχείρισης ιστοσελίδας της Ειδομένης

Σελίδα 5 από 65
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree