Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Οι καρέκλες των 153 της συγκυβέρνησης είναι ακλόνητα παχτωμένες. Τα ισχυρά υλικά συγκόλλησης πληρώνονται καθημερινά και πανάκριβα από τους πολίτες. Ολων των τάξεων. Ηλθε λοιπόν και η σειρά των κατοίκων της περιοχής Πολυκάστρου να δώσουν κι αυτοί “το κατιτίς” τους. Για να μείνουν ακλόνητες οι 153 καρέκλες.

Μετωπικά και πλευρικά διόδια λοιπόν. Σ’ ένα δρόμο όπου κάθε χρόνο χάνονται ζωές από μετωπικές και πλευρικές συγκρούσεις. Αφού αυτός ο Εθνικός Δρόμος ούτε Εθνικός είναι, ούτε Δρόμος. Ούτε διαχωριστικά, ούτε άλλα μέτρα προστασίας, σε έναν οδικό άξονα όπου αναπτύσσονται μεγάλες ταχύτητες από ανυποψίαστους οδηγούς, κυρίως τους ξένους, οι οποίοι αδυνατούν να προνοήσουν ότι η είσοδος μιας ευρωπαϊκής χώρας είναι σωστή καρμανιόλα.

Θα περίμενε κανείς ότι μια κυβέρνηση ενόψει της παραχώρησης του Δρόμου της ΠΑΘΕ σε ιδιώτες (παραχωρησιούχοι λέγονται), θα απαιτούσε από αυτούς την αναβάθμιση, έστω στοιχειωδώς, ώστε να λιγοστέψει το αίμα. Με ένα διαχωριστικό από τον Κόμβο του Πολυκάστρου μέχρι τον Κόμβο της Χαλάστρας. Και μετά κάποια διόδια. Και η πλέον ανάλγητη κυβέρνηση θα προέβλεπε ανυποχώρητα κάτι παρόμοιο. Και η πλέον διεφθαρμένη εξουσία θα απαιτούσε από τους αυριανούς ιδιοκτήτες ενός ΔΗΜΟΣΙΟΥ κι ακριβοπληρωμένου έργου να λάβουν κάποια μέτρα προστασίας των πολιτών-οδηγών. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με την πιο σκληρή Μνημονιακή παρέα. με ανθρώπους που προσέχουν την καρέκλα σαν τα μάτια τους. Μια καρέκλα που, τουλάχιστον τα δύο τρίτα απ’ αυτούς, δεν πρόκειται να ξαναδούν μετά τις επόμενες εκλογές. “Για την καρέκλα ρε γαμώτο”, αθετούν ακόμη και τις πλέον στοιχειώδεις δεσμεύσεις προς τους τοπικούς μας αιρετούς. Προς τα υποψήφια εν δυνάμει θύματα της ασφάλτου δηλαδή. Διόδια λοιπόν χωρίς κανένα προαπαιτούμενο. Και στις έντονες διαμαρτυρίες των τοπικών αιρετών δεν προστίθεται ούτε για την τιμή των όπλων κάποια των συγκυβερνώντων. Για παραιτήσεις δε, ούτε να το φανταζόμαστε.

Ισως οι συγκυβερνώντες, κυρίως οι του ΣΥΡΙΖΑ, επιφυλάσσονται για αργότερα. Οταν δηλαδή λειτουργήσουν τα διόδια και θυμηθούν το θρυλικό “Δεν πληρώνω” (Λέμε και κανένα αστείο, να περάσει η ώρα).

ΥΓ: Ισως το “Δεν πληρώνω” θα πρέπει να το εφαρμόσουν οι κάτοικοι της περιοχής με την αναγγελθείσα προχθές αποφασιστικότητα του δημάρχου Παιονίας για αγώνες και κινητοποιήσεις. Οι οποίες πιθανόν να καταγγελθούν από τους συγκυβερνώντες ως αντιδραστικές. Και μνημονιακές!

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

“Το ηλιοβασίλεμα του Γιοβαλί φλογίζει τον ουρανό και ο ορίζοντας σκοτεινιάζει. Ηταν φθινόπωρο, οι Τούρκοι μας διώχνουν από τα σπίτια μας· απόγευμα κι ο ήλιος πήρε να χάνεται από το Γιοβαλί-όλο το χωριό ήταν στο ποδάρ’. Μαζευτήκαμε στην πλατεία του χωριού με κλάματα, με φωνές από τα μικρά, που τσίριζα στην αγκαλιά της μάνας μέσα στη νύχτα. Δεν έχουμε δύναμη στά χέρια μας να αντισταθούμε· πήραμε απόφαση να φύγουμε. Ο πατέρας και όλο το χωριό είδαν και παραείδαν, τσεχρέ δεν έχει, έζεψαν τα κάρα, πήραν ό,τι απαραίτητο. Φεύγουμε μέσα στη νύχτα του φθινοπώρου, αφήσαμε όλο το βιός μας, οι Τούρκοι μπήκαν μέσα στα σπίτια μας, έγιναν νοικοκυραίοι. Δεν πήραμε πολλά από το νοικοκυριό μας, μόν’ ψωμί, τραχανά, κουσκούς και λίγο αλεύρι· αυτά μπόρεσαμ’ να πάρουμε και κανένα χοντρό ρούχο-κοντά είναι ο χειμώνας σκεφτήκαμ’.

Ο γείτονάς μας, ο Δημήτρης Ποπογκίδης, καλός νοικοκύρης, έζεψε τις βουβάλες, έβαλε τους γέρους και τα παιδιά στο κάρο, βγήκε έξω από το Γιοβαλί. Συναντηθήκαμε μέσα στη νύχτα, βαδίζαμε κάτω από τ’ άστρα τ’ ουρανού, το Γιοβαλί δεν το βλέπουμε άλλο· εκεί αφήσαμε ένα μεγάλο κομμάτι από την καρδιά μας”.

Την αφήγηση κάνει η Χρυσαφιώ Μποδιτσοπούλου. Συνεχίζει: “Δεν πειράξαμε κανέναν, ζούσαμε καλά, ήμασταν νοικοκυραίοι, είχαμε χορούς, τραγούδια· τα όργανά μας ήταν η γκάιντα, ήμασταν νέες, βάζαμε τις φορεσιές μας... πως χάθηκαν όλα αυτά! Κανά δύο ώρες που μπήκαμε στο δρόμο μέσα στο σκοτάδι ήμασταν κάμποσοι με τα κάρα, δεν είχε δόμους καλούς, όλο και συναντούσες χαντάκια και ζόρκο ήταν για τα ζώα. Ο Στεφανής Χαΐνογλου και κάμποσοι άλλοι πήραν από ένα δισάκι στο λαιμό με τροφή για τον δρόμο. Ολα τ’ αφήσαμε, τα έπαιρναν μπροστά στα μάτια μας σαν τα νηστικά σκυλιά. Είναι αναμνήσεις... Ημουνα παιδί, γεννήθηκα στο Γιοβαλί και μεγάλωσα σ’ αυτόν τον τόπο και θυμάμαι τα χρόνια του 1915, τα’χω στην μνήμη μου, είναι ζωντανά, βαθιά στην ψυχή μου. Ημουν κοτζάμ’ κορτσούδ’, φέρνω εκείνες τις εικόνες μπροστά μου και μιλώ και ταξιδεύω με αυτά που είδα και έζησα, στα περασμένα.

Κάποια φορά μέσα στη νύχτα, μπερδεύτηκαμ’ σε τρεις στράτες και πήραμε άλλη στράτα και χαθήκαμε καταλάθος σε Βουλγαρικό έδαφος, προς την περιοχή Δουνάβεως.

Στο διάβα της πορείας μας δεν αντεξε η μάνα μ’ και πέθανε.

Ο θάνατος της μάνας μου με έκανε μάνα στα πέντε αδέλφια μου να τα φροντίζω. Από μέσα από την Βουλγαρία περάσαμε στην Σερβία· εκεί παραμείναμε ένα χρόνο.

Με πολλά βάσανα από την κούραση, την πείνα, να περπατάμε, κόπηκαν τα ποδάρια μας. Περπατούσαμε με αντάρα και βροχή. Ο πατέρας όλο ρωτούσε αν βαδίζουμε καλά για την Ελλάδα. Οταν φτάσαμε στα σύνορα της Ελλάδας, θυμάμαι, έβρεχε πολύ· περάσαμε, μπήκαμε στο έδαφος το ελληνικό, κάναμε το σταυρό μας.

Οπου πηγαίναμε, ο τόπος ήταν έρημος, άγριος, πότε πότε βλέπαμε ομάδες-ομάδες μαατζίρδες (πρόσφυγες) να περπατούν όπως και εμείς.

Ηρθαμε στην Κασκάρτσα (Καλοχώρι) της Θεσσαλονίκης· εκεί παντρεύτηκα και μετά μας έφεραν στον Κάρλοβο, τα Κρητικά. Μας έδωσαν χωράφια, δουλέψαμε, κάναμε δικά μας σπίτια, προκόψαμε, ζούσαμε φτωχικά μερικά χρόνια, ήρθαν όμως και καλά χρόνια και προκόψαμε· περάσαμε την υπόλοιπη ζωή μας εδώ στο λεκανοπέδιο Μουριών.

Εκεί στην πατρίδα μας, το Γιοβαλί, είχαμε έθιμο, που το τηρούσαν και σε πολλά χωριά: Κάναμ’ τη Μεγάλη Εβδομάδα της Λαμπρής έφτιαναν άντρες και γυναίκες με παλιά ρούχα πάνω σε ξύλο σκιάχτρο, έναν άνθρωπο με παντελόνι, πουκάμισο, καπέλο και την Μεγάλ’ Παρασκευή το μεσημέρι μαζεύονταν όλο το Γιοβαλί στην πλατεία, δίναμ’ φωτιά στα μπατζάκια του “Οβριού” (Εβραίου), για να αναστηθεί ο Χριστός. Μετά πηγαίναμε όλοι στην εκκλησία και ανάβαμε κερί”.

*Από το βιβλίο του “Το λεκανοπέδιο των Μουριών”

Του Γιώργου Πελίδη*

Ταχύτητα είναι η ικανότητα ένα άτομο να διανύει μια απόσταση σε λιγότερο δυνατό χρόνο και αυτό στον αθλητισμό συνήθως ταυτίζεται με τους δρόμους του στίβου 60 μέτρα η 100 μέτρα.

Στα ομαδικά αθλήματα όμως, η ικανότητα της ταχύτητας εκδηλώνεται με πολλές μορφές και αυτό είναι πολύ σημαντικό να επισημανθεί για να υπάρχει σωστή και μεθοδική προσέγγιση από τους προπονητές των ομαδικών αθλημάτων, σε σχέση με την βελτίωση της ταχύτητας.

Στην ανάλυση της δρομικής ταχύτητας θα δούμε ότι εκδηλώνεται σε τρείς φάσεις που είναι :η ταχύτητα επιτάχυνσης, η μέγιστη ταχύτητα και η μείωσή της. Η φάση της επιτάχυνσης στα δρομικά αγωνίσματα διαρκεί 30 μέτρα και η υψηλότερη ταχύτητα πετυχαίνεται μεταξύ των 20 και 30 μέτρων. Αυτό δεν βλέπουμε να συμβαίνει στα ομαδικά αθλήματα, γιατί σε πολύ λίγες περιπτώσεις θα χρειαστεί κάποιος αθλητής των ομαδικών αθλημάτων να αναπτύξει την μέγιστη ταχύτητά του σε αποστάσεις των 30 μέτρων και να την διατήρηση γιατί δεν το απαιτεί το άθλημα.

Ας θέσουμε ένα παράδειγμα ενός αργού παίκτη όσον αφορά την επίδοσή του στην δρομική ταχύτητα, αυτός ο παίκτης του ομαδικού αθλήματος ( ποδόσφαιρο ) στις μετρήσεις ταχύτητας καταλαμβάνει την τελευταία θέση, όμως όπως διαπιστώνεται ότι κατά την διάρκεια του παιχνιδιού εμφανίζεται στις αγωνιστικές του ενέργειες γρηγορότερος από ταχύτερους παίκτες από αυτόν.

Η απάντηση στον προβληματισμό που θέσαμε προκύπτει από την ανάλυση της αγωνιστικής ενέργειας που μας δείχνει γιατί  τον κάνει γρηγορότερο και αποτελεσματικότερο, είναι η διαφορετική αντίληψη για την ταχύτητα στα ομαδικά αθλήματα.

Και αυτή είναι η πολυπαραγοντική αντίληψη για την ταχύτητα η οποία αποτελεί μια περισσότερη σύνθετη ενέργεια και ικανότητα και ονομάζεται στο σύγχρονο ποδόσφαιρο ταχύτητα ενέργειας.

Η ταχύτητα ενέργειας εξαρτάται από τους κινητικούς παράγοντες και τους νοητικούς –ψυχικούς παράγοντες.

Έτσι η ταχύτητα ενέργειας είναι αυτή που στα ομαδικά αθλήματα θα βελτιώσει την επίδοση του παίκτη, είναι η βασική ταχύτητα με μπάλα ή χωρίς μπάλα, η ταχύτητα αντίδρασης του παίκτη σε δεδομένη αγωνιστική ενέργεια, ταχύτητα απόφασης, ταχύτητα πρόβλεψης και η ταχύτητα αντίληψης .

Τα παραπάνω συνιστούν μία διαφορετική προσέγγιση όσον αφορά την ταχύτητα στην σύγχρονη προπονητική διαδικασία των ομαδικών αθλημάτων.

 

Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B' Νέας σχολής 2015

Προπονητής UEFA A' (σε εξέλιξη)

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

“Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού”, είχε αποφανθεί ο Αριστοτέλης. Και έκτοτε αυτή η ρήση, πλήρως αποδεκτή, εφαρμόζεται ως κανόνας, με χαρακτηριστικά ρεαλισμού έως κυνισμού. Σε όλο τον κόσμο, πλην Ελλάδος. Εδώ η πολιτική είναι η τέχνη του ανέφικτου, του ανούσιου, του εντυπωσιακού, του κενού περιεχομένου.

Τη ρήση του Αριστοτέλη ασπαζόταν και εφάρμοζε ο σημαντικός εκλιπών των ημερών. Την εφάρμοζε σε βαθμό πρωτόγνωρο για τις εποχές του μακρού βίου του. Και κάθε φορά το κόστος ήταν μέγα, ιδίως για την υστεροφημία του. Και κάθε φορά ο Κων. Μητσοτάκης “επιζούσε” του κινδύνου των επιλογών του, ιδίως των λεγομένων του. Και ανά μία δεκαετία περίπου, δικαιωνόταν. Μόνο στο “Μακεδονικό” έπεσε έξω. “Σε μια δεκαετία θα έχει ξεχαστεί η ιστορία με το  όνομα”, είχε πει. Δεν ξεχάστηκε όμως, αφού αυτός που επένδυσε πάνω σ’ αυτό και τον ανέτρεψε αργότερα, έγινε αρχηγός του κόμματος και Πρωθυπουργός. Το εφικτό πάλι νικήθηκε από κραυγές, παροξυσμούς, σκόνη χωρίς αντίκρυσμα.

Την εμμονή του Κων. Μητσοτάκη στο “εφικτόν” δεν ασπάστηκε σχεδόν κανείς πολιτικός. Και ιδίως δεν το ασπάσθηκε κανείς στην πράξη. Ούτε τον ίδιο τον πολύπειρο πολιτικό δεν εκμεταλλεύθηκε η πολιτική ηγεσία της χώρας, ακόμη κι όταν ο Μητσοτάκης είχε αποχωρήσει από τα αγαπημένα του έδρανα της Βουλής. Για χρόνια μετά την ανατροπή του το 1993 ο Κων. Μητσοτάκης ήταν απλός βουλευτής της Ν. Δημοκρατίας. Ισότιμος με τον Γιακουμάτο, την Παπακώστα, τον Αρ. Παυλίδη και άλλους γραφικούς της ΝΔ και φυσικά όχι μόνο.

Ο άνθρωπος που φιλοξενούσε στο σπίτι του στα Χανιά τον πρώην Πρόεδρο και πατέρα του Προέδρου της Αμερικής Τζ. Μπους, είχε το ίδιο πολιτικό βάρος στο Κοινοβούλιο με τον κάθε τυχαίο βουλευτή που εκλέχθηκε κατά λάθος και από λάθος της Ιστορίας. Ο άνθρωπος που συνομιλούσε με την αφρόκρεμα της πολιτκής ζωής της Γερμανίας και της Τουρκίας, έμεινε παντελώς ανεκμετάλλευτος σ’ ένα Κοινοβούλιο της χαμηλότερης υποστάθμης, από τότε. (Το σημερινό χάλι του Κοινοβουλίου δεν είναι πρωτόγνωρο, όπως υποστηρίζεται. Απλώς φαίνεται, λόγω της έκρηξης των Μέσων Ενημέρωσης και Δικτύωσης).

Κάθε πέντε χρόνια, το Κοινοβούλιο ταρασσόταν από τη διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Και η εκλογική ίντριγκα και το αλισβερίσι ξεκινούσε από το θέσφατο: Οχι στον Μητσοτάκη. Και εκλεγόταν Πρόεδροι “μικροί, πλην έντιμοι”, κατά το αέναο “καλούπι” της μικράς και εντίμου Ελλάδος. Κανείς δεν θα αμφισβητήσει το ήθος και την εντιμότητα του αειμνήστου Κ. Στεφανόπουλου. Ούτε του Καρ. Παπούλια. Τα αυτονόητα αυτά χαρακτηριστικά ενός πολιτικού όμως, ήταν καλά και άγια για εσωτερική κατανάλωση. Μέχρι τα σύνορα της χώρας. Εξω απ’ αυτά, μόνο το εθιμοτυπικό-διακοσμητικό χαρακτηριστικό του εκάστοτε Ελληνα Προέδρου. Ωσπου ήρθε και η επιλογή του σημερινού Προέδρου από τον Κ. Καρμανλή τον νεώτερο, ο οποίος θυμήθηκε το κάζο που του έκανε ο Αβραμόπουλος το 2000 στον “Διόνυσο”. Και επέβαλε στον Τσίπρα τον Παυλόπουλο. Γνωστά αυτά.

Και η χώρα βυθισμένη μέσα σ’ αυτές τις μοιραίες μικρότητες και μικροψυχίες, στερήθηκε τις υπηρεσίες ενός πολιτικού που στο εξωτερικό θα ήταν ένας δεύτερος ισχυρός και ουσιώδης Υπουργός Εξωτερικών. Γιατί κάποιοι είχαν (ξε)μείνει στο 1965 και κάποιοι άλλοι φοβικοί, είχαν την ανασφάλεια ότι ο Μητσοτάκης θα τους επισκιάσει στο Εσωτερικό.

Ας μείνουμε με τους Προέδρους μας που “από τις εσχατιές της πατρίδας μας στέλνουν αυστηρά μηνύματα προς τους Τούρκους, τους Βόρειους γείτονες, τους Εταίρους”.

Μηνύματα χωρίς παραλήπτες, αφού το “σήμα” τους δεν είναι ισχυρό για να βγει απ’ τα σύνορα...

Σελίδα 9 από 74
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree