Του Γιώργου Πελίδη*

Κάθε στοιχείο κινητικής μάθησης μπορεί να μαθευτεί σωστά και αποτελεσματικά όταν η μαθησιακή διδασκαλία είναι οργανωμένη και ανταποκρίνεται στις ειδικές απαιτήσεις του γνωστικού αντικειμένου των παικτών στους οποίους και απευθύνεται.

Κάθε μέθοδος που επιλέγεται πρέπει να ακολουθεί ένα σύνολο αρχών, νόρμες και νομοτέλειες και συνέπεια στην βασική της φιλοσοφία.

Φιλοσοφία η οποία μπορεί σίγουρα να διαφέρει με άλλες θεωρίες δεδομένο ότι υπάρχουν πολλές γενικά αποδεκτές θεωρίες μάθησης.

Θεωρία μάθησης εξαρτάται από την αλληλοεπίδραση μεταξύ παικτών και προπονητών.

Η διαδικασία μάθησης εξαρτάται από το επίπεδο των παικτών αλλά από την επιλογή της μεθόδου αλλά και από την οργάνωση της προπόνησης.

Οι παίκτες πρέπει να είναι προετοιμασμένοι για να μπορέσουν να δεχτούν μια νέα γνώση για αυτό συνήθως γίνεται μια ανάκληση σχετικής γνώσης, σύνδεση με τα προηγούμενα, παρουσίαση και επεξήγηση και εφαρμογή στην πράξη.

Γενική αρχή όλων των μεθόδων είναι η απόλυτη και συνειδητή συμμετοχή του παίκτη στην άσκηση, όπως και βασική φιλοσοφία όλων των μεθόδων είναι το τι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη σε κάθε διδασκαλία όπως, τι πρέπει να μάθει ο παίκτης-τι ενδιαφέρεται να μάθει-τι μπορεί να μάθει και πότε και πως πρέπει να το μαθαίνει.

Σκοπός της μεθοδολογίας είναι η συντονισμένη και η πιο οικονομική κίνηση σε σχέση με το σώμα, νέες κινήσεις που αποσκοπούν στον εμπλουτισμό της νοητικής και κινητικής εμπειρίας. Επιδίωξη της μεθοδολογίας είναι να προτείνει μεθόδους όπου θα είναι όπου η θα γίνεται γρηγορότερα και οικονομικότερα η εκμάθηση μια κίνησης.

Ο προπονητής είναι ο μοναδικός και τελικός παράγοντας να αξιοποιήσει την μέθοδο που θα έχει και το καλύτερο εφικτό αποτέλεσμα.

Πράξη και θεωρία δύο έννοιες που καλείται να ενσωματώσει στην διαδικασία της μάθησης με ευθύνη και ευσυνειδησία ως προς την επιμόρφωση και όχι μόνο ως προς την φιλοτιμία, όπως   δυστυχώς αυτό αποδεικνύεται, με λύπη, στα αποτελέσματα σύγκρισης των ομάδων άλλων χωρών.

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B'  Nέας σχολής 2015

Του Κωνσταντίνου Μιχ. Τζίκα*

Στις 23-12-2016 με τον Νόμο 4447/2016 (ΦΕΚ 241 Α’ 23.12.2016)  δόθηκε επιτέλους λύση στο ζήτημα που «έκαιγε» χιλιάδες ιδιοκτήτες όλα αυτά τα χρόνια αναφορικά με την αυτονόμηση στην θέρμανση του κάθε διαιρετού χώρου της πολυκατοικίας.

Το πρόβλημα ξεκίνησε να απασχολεί τους ιδιοκτήτες διαιρετών χώρων ήδη από το έτος 2011 όταν εξομοιώθηκαν οι φόροι στο πετρέλαιο θέρμανσης με το κίνησης. Μέχρι πριν της 23-12-2016 απαιτείτο η προηγούμενη έγκριση της γενικής συνέλευσης της πολυκατοικίας, ήτοι το 50% συν 1 των ιδιοκτητών των διαιρετών χώρων της οικοδομής προκειμένου να αποκτήσουν το δικαίωμα να ανεξαρτητοποιηθούν από το πετρέλαιο και να συνδεθούν με το φυσικό αέριο. Το γεγονός αυτό προκαλούσε συχνά διαμάχες μεταξύ των ιδιοκτητών διαιρετών χώρων της οικοδομής με συνέπεια κάποιοι εξ αυτών, επειδή δεν μπορούσαν να αποσπάσουν απόφαση της Γενικής Συνέλευσης, έμεναν ακόμα και χωρίς θέρμανση λόγω της οικονομικής τους αδυναμίας ενώ ήθελαν να αυτονομηθούν ενεργειακά με το φυσικό αέριο ως οικονομικά συμφερότερη λύση.

Ειδικότερα, η συγκεκριμένη διάταξη (άρθρο 39, Ν. 4447/2016) αναφέρει τα εξής: ¨Στο τέλος της παρ. 7 του άρθρου 11 του ν. 4342/2015 (άρθρο 9 της Οδηγίας 2012/27/ΕΕ) προστίθεται παράγραφος 8 ως ακολούθως:

«8. Για την τοποθέτηση μετρητικών ή ρυθμιστικών διατάξεων ενέργειας ή ανεξάρτητων μονάδων θέρμανσης σε μεμονωμένες ιδιοκτησίες καταναλωτών σε υφιστάμενα πριν από την έναρξη εφαρμογής του παρόντος νόμου κτίρια, καθώς και σε όσα κτίρια ανεγερθούν μετά την έναρξη εφαρμογής αυτού, δεν απαιτείται προηγούμενη έγκριση ή απόφαση οργάνου ή ενημέρωση ή άδεια άλλης αρχής ή φορέα, πέραν των πιστοποιημένων φορέων παροχής ή εγκατάστασης όπου αυτό απαιτείται.»¨.

Κλείνοντας να αναφέρουμε ότι ο συγκεκριμένος νόμος αφορά τον στρατηγικό χωρικό σχεδιασμό (χωροταξικό σχεδιασμό), δηλαδή τον σχεδιασμό, που εκπονείται σε εθνική ή περιφερειακή κλίμακα, με τον οποίο τίθενται οι μεσοπρόθεσμοι ή και μακροπρόθεσμοι στόχοι της ανάπτυξης και οργάνωσης του χώρου, καθώς και οι γενικές κατευθύνσεις και οι αναγκαίες, όπου απαιτείται, ρυθμίσεις, για τη διαμόρφωση των οικιστικών περιοχών, των περιοχών ασκήσεως παραγωγικών και επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και των περιοχών προστασίας.

*O κ. Τζίκας είναι δικηγόρος και πιστοποιημένος

διαμεσολαβητής από το Υπουργείο Δικαιοσύνης,

Διαφάνειας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

www.tzikas-lawfirm.gr

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Ως πρωθυπουργός ο Αντ. Σαμαράς είχε κι αυτός μια (αυθόρμητη) συνάντηση με νέους. Θέλοντας να τους δείξει το δρόμο της δράσης και της επιχειρηματικότητας, ώστε να ολοκληρωθεί το περίφημο succes story, του είπε με υπερηφάνια ότι ενώ σπούδαζε στην Αμερική, είχε ανοίξει μια πιτσαρία. Η οποία κατά την έκφρασή του “ξέσκιζε”. Ιδανικό παράδειγμα από έναν πρωθυπουργό προς τους νέους. Η τέλεια καθοδήγηση στον κόσμο της επιχειρηματικότητας και της ανάπτυξης, μέσω της ανταγωνιστικότητας.

Επιασε καθώς φαίνεται η παραίνεση και το παράδειγμα του κ. Σαμαρά. Τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, η επιχειρηματικότητα των νέων εξαντλείται αποκλειστικά στα νέα καφέ, τις νέες ταβέρνες, τις νέες πιτσαρίες. Το βλέπουμε φυσικά έντονα και στο Κιλκίς, όπου σε λίγο η κάθε οικοδομή θα έχει και το καφέ της. Και την πιτσαρία της ενδεχομένως.

Η πίτσα φυσικά δεν είναι από τα ελληνικά παραδοσιακά προϊόντα. Φαίνεται όμως ότι ασκεί την γοητεία της και την επιρροή της οριζοντίως και καθέτως στην κοινωνία. Και φυσικά και στους πολιτικούς μας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης για παράδειγμα, μετά την ανέλπιστη αλλά ελπιδοφόρα εκλογή του πριν ένα χρόνο, μετά το οριστικό αποτέλεσμα πήγε-κατά δήλωσή του-μετά συζύγου και τέκνων κι έφαγε πίτσα και μετά στο σπίτι. Ο Κ. Καραμανλής ο νεότερος, στις ατελείωτες νύχτες με το play-station στη Ραφήνα, σίγουρα θα είχε παρέα πίτσα ή πίτσες. Ο Γ. Παπανδρέου-συγκάτοικος του Αντ. Σαμαρά στην Αμερική-δεν είχε πιτσαρία. Αλλά είχε να λέει και να καμαρώνει ότι στη Σουηδία, δουλεύοντας στις γνωστές “στέντες”, καθάριζε πολλές πιτσαρίες. Ο Αλ. Τσίπρας στις ατελείωτες αγωνιστικές καταλήψεις του Λυκείου, σίγουρα θα περνούσε τις νύχτες καταναλώνοντας επαναστατικές πίτσες, περιφρουρώντας την κατάληψη (από ποιούς άραγε;). Ως Κνίτης όμως εκείνη την εποχή, δεν κατανάλωνε το απαραίτητο “αξεσουάρ” της πίτας, την Κόκα-Κόλα, ως αμερικάνικο, ιμπεριαλιστικό προϊόν.

Δεν είναι σίγουρο βέβαια ότι όλοι οι παραπάνω πολιτικοί ηγέτες λάτρευαν την πίτσα. Σίγουρο είναι ότι έγιναν ή θα γίνουν Πρωθυπουργοί! Σίγουρα επίσης είναι ότι όλοι τους έχουν το μερίδιό για την σημερινή κατάσταση της χώρας. Και πιο σίγουρα πάντως είναι ότι για τη χρεοκοπία της χώρας, η τελευταία που φταίει είναι η πίτσα!

Το ζητούμενο σήμερα είναι, όχι να απαλλαγούμε από τις βλαβερές συνέπειες του πικάντικου εδέσματος. Αλλά να απαλλαγούμε από το σύνδρομο της ευκολίας της πίτσας. Οχι στην παρασκευή της, αλλά στην επιλογή της ως οικονομική δραστηριότητα, ως επιχείρηση στη σύγχρονη, αδυσώπητη εποχή. Μας το λέει κανείς από τους διεκδικητές της εξουσίας; Κανείς, δυστυχώς.

Γι’ αυτό και μας είναι δύσκολη η μετάβαση από την “ναπολιτάνα” στη φασολάδα. Και όπως πάει η κατάσταση, σε λίγο οι φασολάδες θα είναι το πλέον γκουρμέ πιάτο. Δυσεύρετο!

Του Κων. Πουντζουκίδη*

Οι δύο από τις πιο δημοφιλείς πολεμικές τέχνες το Karate και το Tae Kwon Do προήλθαν μέσω γνώσεων από την Κίνα του Kung Fu, στην Ιαπωνία του Karate και από εκεί στην Κορέα του Tae Kwon Do.

Παρότι έχει υπάρξει προσπάθεια να συνδεθεί το Tae Kwon Do με πολεμικές τέχνες των πρώτων Κορεατών, στην πραγματικότητα η ιστορία του είναι πιο σύντομη και έχει την βάση της στον μεγάλο αντίπαλο και κάποτε εχθρό τον Κορεατών, την Ιαπωνία.

Το 1910 μέχρι το 1945 η Κορέα βρισκόταν κάτω από Ιαπωνική κατοχή και αυτό έφερε αναγκαστικά την μετεγκατάσταση πληθυσμού Κορεατών στην Ιαπωνία. Ένας ήταν και ο Lee Won-Kun o οποίος βρέθηκε στην Ιαπωνία για να σπουδάσει σε Πανεπιστήμιο και εκεί διδάχθηκε το Καράτε από τον δάσκαλο Funakoshi Gichin. Οταν  γύρισε στην Κορέα, του δόθηκε άδεια να διδάξει το άθλημα σε Ιάπωνες και μετά σε συμπατριώτες του. Έτσι ο Lee έγινε ο πρώτος Κορεάτης που δίδαξε Καράτε στην χώρα του και το ονόμασε Tang Soo Do που σημαίνει, δρόμος των Tang δηλαδή των Κινέζων. Ολες οι βάσεις του Karate ήταν από το Κινέζικο Kung Fu γι' αυτό στην αρχή η λέξη Karate ήταν γραμμένη με κινέζικους χαρακτήρες και σήμαινε H τέχνη των Tang.

Αργότερα ο Κορεάτης Byung-jik έμαθε το Καράτε στην Ιαπωνία αλλά ως μεταγενέστερος του Lee, πέτυχε το άθλημα στην αλλαγή της ονομασίας του από το Κινέζικο Karate σε γραμμένο με Ιαπωνικούς χαρακτήρες που σήμαινε αδειο χέρι.Οταν ο ίδιος επέστρεψε στην Κορέα ονόμασε το άθλημα kongsoodo δηλαδή ο δρόμος του άδειου χεριού.

Αυτοί οι δύο θεωρούνται οι πρωτεργάτες του Κορεάτικου Karate που αρκετά χρόνια μετά έγινε το σημερινό Tae Kwon Do.

Το 1950 πριν φύγει ξανά για την Ιαπωνία ο Lee επέλεξε τον μαθητή και στρατιωτικό Choi Hong-hi ως αρχηγό της σχολής στη θέση του. Ο Choi είναι ο άνθρωπος που έπαιξε το μεγαλύτερο ρόλο στην μετατροπή του αθλήματος στο σημερινο Tae Kwon Do.

Το 1955 ο Choi έχοντας ήδη πετύχει να βάλει το Κορεατικο Καρατε ως άθλημα στον στρατό, κάλεσε γενικό συμβούλιο δασκάλων ώστε να αποφασίσουν ένα νέο όνομα για το Κορεάτικο Καράτε, για λόγους εθνικιστικούς. Οι Κορεάτες εκείνη την εποχή είχαν τρομερό μίσος στους κατακτητές Ιάπωνες.

Αν και πολλοί ήθελα να χρησιμοποιηθεί η ονομασία taekkyon-do για να συνδεθεί με την παλαιότερη τέχνη Taekkyon, με πρόταση του Choi τελικά επιλέχθηκε η ονομασία Tae Kwon Do που έκανε αναφορά σε τεχνικές λακτισμάτων και χεριών.

Ο συσχετισμός του Κορεάτικου Καράτε με το Taekκyon έφερε συνειδητά και πολλές αλλαγές στην πολεμική τέχνη με έμφαση να δίνεται περισσότερο στα λακτίσματα και την ταχύτητα.

Ο Choi πρόσθεσε μια πιο επιστημονική προσέγγιση , αφού σκέφτηκε ότι η ταχύτητα παίζει μεγαλύτερο ρόλο από την μάζα στην τελική ενέργεια!

Έτσι σιγά σιγά φτάσαμε στο Tae Kwon Do, μια πολεμική τέχνη πολύ διαφορετική από το Karate και ακόμη περισσότερο από το Kung Fu πηγή τους.

Αργότερα ένας άλλος δάσκαλος ο Kim Un-yong, άλλαξε ακόμη περισσότερο το στυλ, φέρνοντας το πιο κοντά σε σπορ παρά σε πολεμική τέχνη που ήταν παλιότερα, με σκοπό να το εισάγει στους Ολυμπιακούς αγώνες και να το κάνει πιο προσιτό στο ευρύ κοινό.

Στις αρχές της δεκαετίας του ''60, Ολοι οι δάσκαλοι του Tae Kwon Do αν και κάποιοι προτιμούσαν ακόμη να χρησιμοποιούν ονόματα όπως το Tang Soo Do συναντήθηκαν και αποφάσισαν με προτροπή του Choi να ταξιδέψουν σε όλο τον κόσμο για να κάνουν γνωστό το άθλημα. Έτσι εξηγείται και η ύπαρξη σχολών Tang Soo Doo και Tae Kwon Do σε πολλές περιοχές σε όλο τον κόσμο.

*Καθηγητή Φυσικής Αγωγής ΤΕΦΑΑ/ΑΠΘ

Ειδικότητες: Tae kwon do - Kick boxing -Πυγμαχία-Σωματική Διάπλαση

Σελίδα 9 από 55
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree