Του Γιώργου Πελίδη*

Ταχύτητα είναι η ικανότητα ένα άτομο να διανύει μια απόσταση σε λιγότερο δυνατό χρόνο και αυτό στον αθλητισμό συνήθως ταυτίζεται με τους δρόμους του στίβου 60 μέτρα η 100 μέτρα.

Στα ομαδικά αθλήματα όμως ,η ικανότητα της ταχύτητας εκδηλώνεται με πολλές μορφές και αυτό είναι πολύ σημαντικό να επισημανθεί για να υπάρχει σωστή και μεθοδική προσέγγιση από τους προπονητές των ομαδικών αθλημάτων, σε σχέση με την βελτίωση της ταχύτητας.

Στην ανάλυση της δρομικής ταχύτητας θα δούμε ότι εκδηλώνεται σε τρείς φάσεις που είναι :η ταχύτητα επιτάχυνσης ,η μέγιστη ταχύτητα και η μείωσή της. Η φάση της επιτάχυνσης στα δρομικά αγωνίσματα διαρκεί 30 μέτρα και η υψηλότερη ταχύτητα πετυχαίνεται μεταξύ των 20 και 30 μέτρων. Αυτό δεν βλέπουμε να συμβαίνει στα ομαδικά αθλήματα, γιατί σε πολύ λίγες περιπτώσεις θα χρειαστεί κάποιος αθλητής των ομαδικών αθλημάτων να αναπτύξει την μέγιστη ταχύτητά του σε αποστάσεις των 30 μέτρων και να την διατήρηση γιατί δεν το απαιτεί το άθλημα.

Ας θέσουμε ένα παράδειγμα ενός αργού παίκτη όσον αφορά την επίδοσή του στην δρομική ταχύτητα, αυτός ο παίκτης του ομαδικού αθλήματος (ποδόσφαιρο) στις μετρήσεις ταχύτητας καταλαμβάνει την τελευταία θέση, όμως όπως διαπιστώνεται ότι κατά την διάρκεια του παιχνιδιού εμφανίζεται στις αγωνιστικές του ενέργειες γρηγορότερος από ταχύτερους παίκτες από αυτόν.

Η απάντηση στον προβληματισμό που θέσαμε προκύπτει από την ανάλυση της αγωνιστικής ενέργειας που μας δείχνει γιατί τον κάνει γρηγορότερο και αποτελεσματικότερο, είναι η διαφορετική αντίληψη για την ταχύτητα στα ομαδικά αθλήματα.

Και αυτή είναι η πολυπαραγοντική αντίληψη για την ταχύτητα η οποία αποτελεί μια περισσότερη σύνθετη ενέργεια και ικανότητα και ονομάζεται στο σύγχρονο ποδόσφαιρο ταχύτητα ενέργειας.

Η ταχύτητα ενέργειας εξαρτάται από τους κινητικούς παράγοντες και τους νοητικούς –ψυχικούς παράγοντες.

Έτσι η ταχύτητα ενέργειας είναι αυτή που στα ομαδικά αθλήματα θα βελτιώσει την επίδοση του παίκτη, είναι η βασική ταχύτητα με μπάλα ή χωρίς μπάλα, η ταχύτητα αντίδρασης του παίκτη σε δεδομένη αγωνιστική ενέργεια, ταχύτητα απόφασης ,ταχύτητα πρόβλεψης και η ταχύτητα αντίληψης.

Τα παραπάνω συνιστούν μία διαφορετική προσέγγιση όσον αφορά την ταχύτητα στην σύγχρονη προπονητική διαδικασία των ομαδικών αθλημάτων.

*ΑΠΘ- ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ UEFA C΄ B΄ A΄

PERFOMANCE ANALYSIS -ΑΝΑΛΥΤΗΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Στα παλιά χρόνια οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν σκεύη χάλκινα για τις καθημερινές τους χρήσεις, ιδίως στη μαγειρική, τα λεγόμενα μπακιρικά.

Τα οικιακής χρήσεως μπακιρένια σκεύη έπρεπε να γανωθούν δύο φορές το χρόνο, γιατί με την καθημερινή χρήση και το πλύσιμο με σταχτόνερο, έχαναν τη γυαλάδα που είχαν και οφείλονταν στην επίστρωση κασσίτερου στην επιφάνειά τους, το γάνωμα και γατί μόνος ο χαλκός, χωρίς την επίστρωση του κασσίτερου-καλάι το λέει ο λαός-οξειδώνεται, φαινόμενο πολύ επικίνδυνο για την υγεία μας.

Ο γανωτής λοιπόν ή καλαϊτζής-από το καλάι-είναι από τους παλιότερους επαγγελματίες, σχεδόν από την εποχή του χαλκού.

Η δουλειά του έχει ευθύνη, γιατί σώζει του ανθρώπους από βέβαιο θάνατο, αν χρησιμοποιούν αγάνωτα σκεύη. Η δουλειά του γανωτή δεν ήταν εύκολη, ιδίως το χειμώνα μες στο κρύο.

Τα εργαλεία που χρησιμοποιούσε ο γανωτής ήσαν διάφορα σφυριά, αμόνια σε αρκετά σχέδια με την ονομασία τους, το ξυλάβ’, σιδερένια μεγάλη μασιά που μ’ αυτή έπιανε το ζεστό σκεύος, το κολλητήρι, το μαχάνι (φυσερό), το ψαλίδι, βαμβάκι μπόλικο αντί σπόγγο, ένα ταψί, ο βόρακας για να κολλάει τα φθαρμένα, νησατίρ, καλάι και μερικά άλλα.

Εφθαναν τα σκεύη στο εργαστήρι, τηγάνια, κατσαρόλες, κουτάλια, ταψιά, τρυπητήρια, δίλαβα μεγάλα καζάνια. Τα θέρμαινε πρώτα, να καούν από τις γωνίες τα μαύρα και να φύγει το παλιό καλάι. Μετά το κάψιμο, με σπόγγο γίνονταν επάλειψη με βιτριόλι (κεζάπι), για να φουσκώσουν τα καμένα μαύρα και με το πρώτο πλύσιμο και τρίψιμο με ψιλή άμμο, όλο το σκεύος ήταν πλέον έτοιμο να γανωθεί.

Ο γανωτής ετοίμαζε από νωρίς υδροχλωρικό οξύ (κεζάπι) μέσα σε γυάλινο μπόλ-ποσότητα ανάλογη με το γάνωμα-και με ψαλίδι έκοβε τσίγκο (ψευδάργυρο) και τον έριχνε μέσα στο μπολ. Ο τσίγκος έβραζε μέσα στο κεζάπι και έλειωνε. Τότε το κεζάπι δεν είχε εκείνη την σπιρτάδα και μ’ αυτό έκανε την τελευταία επάλειψη στο σκεύος, το έπιανε με το ξυλάβ’, έφθανε στο μαχάνι, το φυσερό που υποδαύλιζε τη φωτιά και έλεγε: “Χριστέ μ’ σ’ όνομα σ’. Φύσα ατώρα, παιδί μ’, πάτ’ τα γανάτε τη μαχανή, άνοιξον τα χέρες ολίγον κι’ άλλο μη κοτζίζ’ς σα μη κόφσα”.

Έβγαιναν τότε χρώματα κόκκινα, κίτρινα, πράσινα, πορτοκαλιά, χρυσαφένια, ασημένια, πύρινες γλώσσες στο κενό, ιδίως όταν έπεφτε το νησατίρ’ πάνω στη φωτιά την ώρα της δουλειάς. Δίπλα από την φωτιά είχε το ταψί. Εκεί μέσα έριχνε τα ψήγματα που περίσσευαν απ’ το καλάι, για να ξαναχρησιμοποιηθούν.

Οταν τελείωνε το γάνωμα και κρύωνε το σκεύος, έστριβε με τον σπόγγο κάτω τον πάτο του, δημιουργώντας αστράκια ασημένια. Ελαμπαν τα σκεύη και άκουγες την νοικοκυρά να λέει στον τεχνίτη: “Υας σα χέρα σ’ (υγεία στα χέρια σου), έγιναν καινούργια”.

Τώρα, όλα αυτά έφυγαν μαζί με τους τεχνίτες γανωτές. Ηρθαν άλλες τεχνικές, άλλα σύγχρονα σκεύη.

*Από το βιβλίο του “Το λεκανοπέδιο των Μουριών”

 Τα τρία βιβλία του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη υπάρχουν τη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Κιλκίς.

Στην απέραντη στρατιά των μεγάλων ανδρών όλων των εποχών, την πρώτη θέση κατέχουν οι αθάνατοι, μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας μας, οι τρεις Ιεράρχες, οι Ιεροκήρυκες, οι δάσκαλοι, φιλόσοφοι, επιστήμονες και κοινωνικοί εργάτες, που γιορτάζουμε και τιμούμε αυτές τις μέρες. Τον ουρανοφάντορα Βασίλειο, τα “ουρανόβροντα χείλη” Γρηγόριο Θεολόγο και την “Χρυσή σάλπιγγα του ουρανού” Ιωάννη Χρυσόστομο. Οι σοφοί Αγιοι Ιεράρχες χωρίς να είναι οικονομολόγοι ή πολιτικοί, ερμήνευσαν σωστά το Ευαγγέλιο του Χριστού και μίλησαν με θάρρος και τόλμη για όλα τα κοινωνικά θέματα, χωρίς να φοβούνται μήπως κατηγορηθούν για απλούστευση ή νόθευση του Ευαγγελίου. Ο Κύριός μας ικανοποίησε όλες τις ανάγκες του ανθρώπου, θεραπεύοντας κάθε αρρώστια.

Πρώτος ο Βασίλειος μοίρασε την περιούσια του στους φτωχούς και απέδειξε στην πράξη ότι ζούσε για την Εκκλησία και όχι από την Εκκλησία. Και ο ίδιος ρωτούσε: “Μέχρι πότε το χρυσάφι θα είναι η αγχόνη των ψυχών; Το ψωμί που κατακρατείς είναι αυτού που πεινά. Το ρούχο που κρύβεις στις αποθήκες είναι του γυμνού. Τα παπούτσια που πετάς είναι του ξυπόλυτου. Και το χρήμα που το έχεις καταχωνιασμένο, είναι των φτωχών. Λοιπόν, τόσους ανθρώπους αδικείς, όσους μπορείς να βοηθάς. Τα πλούτη μοιάζουν με τα πηγάδια, που όταν χρησιμοποιούνται αποκτούν πιο πολύ και καθαρό νερό, ενώ όταν εγκαταλείπονται σαπίζουν, μουχλιάζουν και γίνονται άρχηστα. Ετσι και ο πλούτος, όταν μένει αχρησιμοποίητος είναι άχρηστος, ενώ όταν κινείται και μεταδίδεται, είναι κοινοφελής και καρποφόρος”. Ιδρυσε τη ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΑ της αγάπης των 30.000 φτωχών, “το όγδοο θαύμα των αρχαίων, που είναι και το λαμπρότερον”, έλεγεν ο φίλος του ο Γρηγόριος ο Θεολόγος. Αυτή η πόλη με τα πολλά φιλανθρωπικά ιδρύματα, ήταν η ανύπαρκτη κρατική πρόνοια. Γράφειο ο ιστορικός Κ. Παπαρρηγόπουλος: “Ο Μ. Βασίλειος υπήρξεν ο αληθής Επίσκοπος του Ευαγγελίου, ο φίλος των φτωχών, ο πατήρ του Λαού, ο αδιάσειστος εν πίστει και ο ανεξάντλητος εν τη ελεημοσύνη”.

Ο Αγ. Γρηγόριος αγωνίστηκε με ακατάβλητο θάρρος, τόσο για τα πνευματικά όσο και για τα κοινωνικά ζητήματα της εποχής του. Δώρησε και αυτός τη μεγάλη περιουσία του με διαθήκη στην Εκκλησία της γενέτειράς του Ναζιανζό, για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Με πύρινους λόγους κήρυξε τη μεγάλη σημασία της αγάπης και συνιστούσε ν’ αποφεύγουν οι χριστιανοί τη σπατάλη και την πολυτέλεια. “Να βοηθάμε τους φτωχούς και να ξοδεύουμε γι’ αυτούς το χρυσάφι και το ασήμι και τα πολύτιμα πετράδια, που για κείνους είναι αναγκαία για την επιβίωσή τους. Να φανούμε στους άλλους σαν αδερφοί και ούτε η νύχτα να μη διακόπτει τη φιλανθρωπία”.

Στον απαράμιλλο λόγο του “περί φιλοπτωχίας”, προέτρεπε τον πιστό: “Γίνε στο γείτονά σου πιο πολύτιμος με την αγάπη. Γίνε στο δυστυχισμένο Θεός, με το να μιμήσαι την αγάπη του Θεού. Το Χριστό να επισκεφθούμε. Το Χριστό να υπηρετήσουμε. Το Χριστό να θρέψουμε. Το Χριστό να ντύσουμε. Το Χριστό να περιμαζέψουμε. Το Χριστό να τιμήσουμε... με ευσπλαχνία που θα δείξουμε στους φτωχούς και αστέγους”. Δίκαια ο Αγ. Αυγουστίνος ονόμασε το Γρηγόριο “Μεγαλώνυμο και επιφανή επίσκοπο”.

Ο Ιερός Χρυσόστομος, έγινε από πλουσιόπαιδο με τη θέλησή του φτωχός, από αγάπη στον προδομένο λαό του Θεού. Στην Αντιόχεια έθρεφε κάθε μέρα 3.000 άτομα και αργότερα στην Κωνσταντινούπολη 7.000 άτομα. Πρόκειται πραγματικά για άθλο φιλανθρωπίας για εκείνη την εποχή, που η κρατική πρόνοια ήταν άγνωση στον κόσμο. Ηταν ευγενικός και πράος όσο κανένας άλλος. Αλλά σε θέματα κοινωνικής αδικίας ήταν τολμηρός και ασυμβίβαστος ελεγκτής και σ’ αυτούς τους άρχοντες ακόμα. Ο δίκαιος και θαρραλέος έλεγχος κατά του πρωθυπουργού Ευτροπίου, του στρατηγού Λαϊνά και της αυτοκράτειρας Ευδοξίας, τον οδήγησαν στην πικρή εξορία, στην οποία πέθανε. Οταν οι άδικοι πλούσιοι τον ρωτούσαν πότε θα σταματούσε τον έλεγχο, απαντούσε: “Οταν εσείς θα πάψετε να αδικείτε. Εσείς δεν χορταίνετε να τρώτε και να δαγκώνετε τους φτωχούς και εγώ δεν χορταίνω (δεν σταματώ) να σας ελέγχω και διορθώνω. Είναι απαράδεκτο, άλλοι να πεινούν και άλλοι να έχουν χρυσά χαλινάρια στ’ άλογα και χρυσές οροφές στα σπίτια και πολλοί ακόμα χρυσά και αργυρά και ελεφάντινα κρεββάτια”. Δεν δίστασε να καθαιρέσει 30 ανάξιους επισκόπους της Μ. Ασίας, μολονότι αργότερα είπε: “Τίποτα δεν φοβήθηκα παρά μόνο τους επισκόπους, εκτός ολίγων”.

Οι Τρεις Ιεράρχες εκλέχτηκαν “ψήφω κλήρου και λαού” και γι’ αυτό διέπρεψαν. Στην εποχή μας θα δούμε μέρες δόξας μόνον όταν ξαναζωντανέψει στην Εκκλησία ο αρχαίος και μοναδικός δημοκρατικός τρόπος εκλογής των ποιμένων με την ευρεία συμμετοχή Κληρικών και Λαϊκών και όχι με την εκλογή από την Ιεραρχία, οσονδήποτε άγια.

Οι Τρεις Ιεράρχες δεν αρνούνται το δικαίωμα των ανθρώπων ν’ αποκτούν και να διαχειρίζονται την περιουσία τους, όταν αυτή αποκτιέται με τίμιο τρόπο και χρησιμοποιείται για τις ανάγκες των ιδίων και των άλλων ανθρώπων. “Τίποτα δεν είναι μεγαλύτερο ή ίσο με την αγάπη, ούτε το ίδιο το μαρτύριο. Είναι αδύνατον να περάσουμε την πόρτα της Ουράνιας Βασιλείας, χωρίς την ελεημοσύνη κι αν ακόμα κατορθώσουμε αμέτρητες αρετές. Ο ελεήμονας άνθρωπος είναι λιμάνι για τους αναγκεμένους. Και το λιμάνι δέχεται όλους τους ναυαγούς, καλούς ή κακούς”.

Μίλησαν λοιπόν για όλα τα θέματα και οι λύσεις που έδωσαν αγγίζουν την τελειότητα. Εζησαν και πέθαναν για το Θεό και τον άνθρωπο. Ο Μ. Βασίλειας πέθανε κουρασμένος, σε ηλικία 49 ετών. Ο Αγ. Γρηγόριος σε ένδειξη διαμαρτυρίας, παραιτήθηκε απ’ τον Αρχιεπισκοπικό θρόνο. Και ο Ιωάννης πέθανε εξόριστος και καθηρημένος στα κακοτράχαλα βουνά της Αρμενίας.

Αφησαν πίσω τους τεράστιο έργο. Υπήρξαν ήρωες της πίστεως, της αρετής, της κοινωνικής δικαιοσύνης και των γραμμάτων. Είναι τα αιώνια πρότυπα των ανθρώπων και ιδιαίτερα των νέων μας. Είναι οι σοφοί και άγιοι, άψογα παραδείγματα μίμησης. Απέδειξαν ότι μόνο με τις αρχές του Ευαγγελίου είναι δυνατή μια δίκαιη και τέλεια λύση όλων των κοινωνικών προβλημάτων. Μόνον έτσι θα επικρατήσει η ειρήνη στον κόσμο, η συναδέλφωση των λαών, η εξάλειψη της φτώχειας, των στερήσεων, των φόβων, των ανησυχιών και ανισοτήτων και η επικράτηση της αγάπης και της αλληλεγγύης.

Αν θέλουμε, και πρέπει να θέλουμε, ν’ αλλάξει ο κόσμος και να γίνει πιο δίκαιος, πρέπει ν’ αγωνιστούμε όπως αγωνίστηκαν κι εκείνοι. Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά που η κρίση της Πατρίδας, μας βύθισε σε απερίγραπτη φτώχεια και δυστυχία.

Ας ακολουθήσουμε πιστά το παράδειγμα τους. Ιδιαίτερα όσοι προσδοκούν μια κοινωνία αγάπης, ισότητας, δικαιοσύνης και προόδου. Ας υμνήσουμε από τα βάθη της καρδιάς μας τον υπέροχο ύμνο “Μεγαλύνον ψυχή μου τους εκ τρισηλίου φωστήρας τους Μεγάλους...”, τους μεγίστους φωστήρες της Εκκλησίας μας.

Μ’ ευχές και τιμή

Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Αλεβιζάκης

Του Γιώργου Πελίδη*

Μεγάλη προσοχή θα πρέπει να δίνεται στις διαστάσεις των γηπέδων στις μικρές ηλικίες, στον αριθμό των παιδιών που αγωνίζονται ,στον χρόνο διάρκειας του παιχνιδιού και στον συνολικό αριθμό αγώνων κατά την διάρκεια της ετήσιας αγωνιστικής περιόδου.

Στο στάδιο εκπαίδευσης στο οποίο βρίσκονται ,όσον αφορά τα στοιχεία της τεχνικής, τακτικής θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η ημερολογιακή ,βιολογική και προπονητική ηλικία των παιδιών.

Για τις εντάσεις και την συχνότητα των επιβαρύνσεων, απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή και παρακολούθηση από ειδικό προπονητή και όχι από εθελοντή.

Η καταπόνηση και η συσσωρευτική κόπωση μπορεί να παίξουν ιδιαίτερα αρνητικό ρόλο στην εξέλιξη ενός νεαρού παίκτη που χαρακτηρίζεται ταλέντο. Πολλές φορές αποτελεί και αιτία διακοπής του αθλήματος.

Ερευνες έδειξαν ότι οι λανθασμένες διαστάσεις των αγωνιστικών χώρων δηλ όταν είναι υπερβολικά μεγάλες ότι:

- το παιχνίδι γίνεται παιχνίδι αντοχής και όχι διδασκαλία ή εκπαίδευση τεχνικοτακτικών στοιχείων.

- Οι παίκτες που παίζουν στο κέντρο του γηπέδου επιβαρύνονται περισσότερο από τους επιθετικούς και τους αμυντικούς.

Οι επιβαρύνσεις έδειξαν ότι σε μερικούς παίκτες η τιμές του γαλακτικού οξέος ξεπέρασαν συγκέντρωση των 8 mml/l.

Οι στόχοι της εκπαίδευσης στις ηλικίες αυτές είναι η συχνή επαφή με την μπάλα, η ικανότητα συναρμογής, η απόκτηση ποδοσφαιρικής αντίληψης μέσα από της συνεχόμενες μεταβαλλόμενες καταστάσεις του παιχνιδιού.

Στατιστικά της έρευνας έδειξαν:

-σε παιχνίδι 2χ25 λεπτών

-οι κεντρικοί παίκτες είχαν 38 επαφές με την μπάλα

-οι παίκτες της αμυντικοί ζώνης είχαν 20 επαφές με την μπάλα

Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι υπάρχει διαφορά στην ίδια συμμετοχή στο παιχνίδι.

 

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B' Νέας σχολής 2015

Προπονητής UEFA A' (σε εξέλιξη)

Σελίδα 9 από 100
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree