Του Παύλου-Σωκράτη Παυλιδη*

Το πατρικό μου σπίτι. Εκεί με τραβούν οι σκέψεις, εκεί με πηγαίνουν οι αναμνήσεις. Ε,ε,ε, τίς βλέπω ολοζώντανες. Νάτες! Ζωντανεύουν τα πρόσωπα που έφυγαν από το πατρικό μου σπίτι. Τριγύρω μου, όλα τα βλέπω ζωντανά. Κάθε Σάββατο λούσιμο όλα τα μέλη της οικογένειας. Την Κυριακή στην εκκλησία. Μετά το λούσιμο ακολουθούσε το θυμιάτισμα. Η μάνα μου έπαιρνε το χάλκινο θυμιατήρι (καμωμένο από τον άντρα της) με τους πολλούς καπνούς. Τι ωραία μοσχοβολούσε το σπίτι! Περνούσε μπροστά από τον καθένα μας, πήγαινε να θυμιατίσει όλα τα μέρη του σπιτιού. Η πολυμελής οικογένεια του πατέρα, η μάνα, η γιαγιά, ο θείος και τα πέντε αδέρφια μαζεμένοι στην τραπεζαρία, που φωτιζόταν με γκαζόλαμπα, να καθόμαστε εννέα μέλη στο στρογγυλό τραπέζι πάνω σε προβιές από λαγούς και προβατίνες. Εμείς τα παιδιά περιμέναμε. Ούτε κουτάλι πιάναμε. Χειμώνας βαρύς. Στο τζάκι δύο μαύρα κούτσουρα με ρόζους, που δαύλιζαν. Μερικά ξερά κλαδιά από καλαμπόξυλα, έδιναν την θέρμανση στην πελώρια κάμαρα, που ποτέ δεν είχε την λάμψη. Με θρησκευτική ευλάβεια, αφού πρώτα έκαμαν τον σταυρό τους, άρχιζαν να τρώνε και ακολουθούσαμε και εμείς, τα παιδιά τους.

Βλέπω την γιαγιά μου Μάρθα Αναστασιάδου (Σηχούνα) στο φως του καντηλιού να μετανίζει μπρος στα εικονίσματα, και την άκουσα να μουρμουρίζει. Ποτέ δεν μου έλεγε όλη την αλήθεια, όταν την ρωτούσα τί έλεγε μέσα στο σκοτάδι. Προσευχή στο εικονοστάσι πρωί, εσπερινό όταν κτυπούσε η καμπάνα και το βράδυ προσευχόταν για το ξενιτεμένο από το 1916 στο Οχάιο των ΗΠΑ παιδί της, που είχε χρόνια να το δει.

Ολοι να τρώμε από ένα μεγάλο βαθύ πήλινο πιάτο, γαβάθα, που ήταν στην μέση στο τραπέζι. Μετά το φαγητό: “Να πάτε να κοιμηθείτε, κουραστήκατε”. Παίζαμε όλα τ’ αδέρφια, μα τους κουράσαμε τους γονείς. Μας έλεγαν, η Κουκάρα θα έρχεται από τον καπνοδόχο! Μας φόβιζαν, για να ησυχάσουμε.

Συγχωρέστε με συγχωριανοί μου και φίλοι μου αναγνώστες, τις νοσταλγίες της παιδικής μου ηλικίας. Είναι ανθρώπινες αδυναμίες προς τα περασμένα. τρέχαμε μέσα στον καυτό ήλιο. Ολο χαρά μέσα στα δρομάκια του Ροδώνα, εκεί που νιώσαμε την πρώτη παιδική χαρά. Ολα τα παιδιά του Ροδώνα μαζί. Τί χαρά! Και πάλι ευχές από τους γονείς. “Ελάτε παιδιά μου, ελάτε να κοιμηθείτε, σήμερα με τα τόσα παιχνίδια που μας κάνατε”.

Ο μικρός στην αγκαλιά. Πόσο γλυκός ο ύπνος στην αγκαλιά της μάνας.

ΥΓ: Στα πλευρά του βουνού, στο λιβάδι, στα σύνορα των χωραφιών, φύτρωναν λογής-λογής λουλούδια. Πήγαινε όμως άφοβα η γιαγιά και μάζευε εκείνα τα χρυσοκίτρινα λουλούδια, που μοσχοβολούσαν τόσο όμορφα και τα έβαζε ξερά πλάι στο εικόνισμα όλο το χρόνο. “Τη Παναγίας τα δάκρι”, τα έλεγε. Αυτό το έλεγε με μεγάλη σιγουριά η γιαγιά μου.

*Από το βιβλίο του “Μάρτυς μου το Μπέλλες” (Φωνή από τον Ροδώνα)

 

Τα τρία βιβλία του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη “Μάρτυς μου το Μπέλλες”, “Το λεκανοπέδιο των Μουριών” και “Διηγώντας τα να κλαις, οι αναγνώστες μπορούν να τα βρουν στην Δημοτική Δανειστική Βιβλιοθήκη του δήμου Κιλκίς.)

“Η ατομική και κοινωνική μας ηθική προτάσσει βέβαια ως ύψιστη αξία την ανιδιοτελή αγάπη. Πώς επιβιώνει τώρα αυτή η αγάπη, όταν ακόμη και η τεκνοποιία γίνεται επένδυση, είναι να απορεί κανείς. Κι όμως επιβιώνει.

Κάποτε έκανε ο κόσμος παιδιά για να έχει χέρια στα χωράφια. Άλλοι πάλι τεκνοποιούσαν -ακόμη τεκνοποιούν- μακροπρόθεσμα σκεπτόμενοι και προκαταβολικά φοβούμενοι τα γηρατειά. Κάποιος γνωστός μού είπε (προ κρίσης) ότι σκέφτεται να κάνει τρίτο παιδί για να πάρει αφορολόγητο αυτοκίνητο. Κάπως έτσι διαδέχονται οι γενιές η μία την άλλη· «διά το χρήσιμον», όπως θα έλεγε και ο Αριστοτέλης. Αποδοτικά τα έμψυχα ομόλογα· ομολογουμένως.

Η ατομική και κοινωνική μας ηθική προτάσσει βέβαια ως ύψιστη αξία την ανιδιοτελή αγάπη. Πώς επιβιώνει τώρα αυτή η αγάπη, όταν ακόμη και η τεκνοποιία γίνεται επένδυση, είναι να απορεί κανείς. Κι όμως επιβιώνει.

Με τον κουρνιαχτό να έχει κατακάτσει, την Ειδομένη κλειστή και τις αφίξεις προσφύγων στη χώρα μας να έχουν, προσωρινά τουλάχιστον, περιοριστεί, αναλογίζομαι ποια ήταν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της αλληλεγγύης που προσέφεραν οι οργανωμένες δομές αλλά και οι πολίτες στους πρόσφυγες.

Πολύ μελάνι, πραγματικό και διαδικτυακό, έχει χυθεί για τον ρόλο των ΜΚΟ. Οι αξιοπρεπέστατοι -και συχνά παχυλοί- μισθοί των εργαζομένων σε αυτές δεν ήταν ανάλογοι με την ποιότητα της βοήθειας (οποιασδήποτε μορφής) που προσέφεραν. Οι ΜΚΟ διαχειρίστηκαν πολύ χρήμα με πενιχρά πολλές φορές αποτελέσματα. Κι όλα αυτά με τις κάμερες και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε πλήρη συμπαιγνία, σε μια κούρσα αυτοπροβολής. Υπήρξαν βέβαια και εξαιρέσεις.

Η αυταρέσκεια καθόρισε σε μεγάλο βαθμό και τις ατομικές συμπεριφορές. Γέμισε το Facebook με εικόνες αλληλέγγυων του δεκαλέπτου, που «θεώρησαν σχεδόν ευτυχία τους και σπουδαίο συμπλήρωμα στις συγκινήσεις της εκδρομής τους την προσφορά αλληλεγγύης, που πέτυχαν πάνω στην ώρα», για να παραφράσω ελαφρώς και τον Γιώργο Ιωάννου.

Την Παρασκευή 3 Μαρτίου παρευρέθηκα στην εκδήλωση «Η ιστορία της Ειδομένης μέσα από τα μάτια των πρωταγωνιστών της» η οποία έγινε στη Θεσσαλονίκη, με επιμελητή και παρουσιαστή τον ακτιβιστή Βασίλη Τσαρτσάνη. Άλλο σύμπαν. Δεν θα σταθώ αναλυτικά στο τι έδωσαν αυτοί οι άνθρωποι σε πρακτικό επίπεδο, όπου, συγκρινόμενο με τις δυνάμεις τους, το έργο τους ήταν πραγματικά τιτάνιο· στη σίτιση, τη στέγαση, την ένδυση, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, την προστασία από τους λαθροδιακινητές και πολλά άλλα. Αυτό που πραγματικά με καθήλωσε ήταν η απλότητα, η ευθύτητα και το ηθικό ανάστημά τους.

Πρώτα - πρώτα να σημειώσω πως αναφερόμαστε σε μια περιοχή με συντηρητικούς κατά βάση κατοίκους, οι οποίοι, μολονότι είχαν μηδενική σχέση με τον ακτιβισμό, απαρνήθηκαν τη θαλπωρή του σπιτιού τους και έκαναν πράξη την ανθρωπιά τους κάτω από τις πλέον αντίξοες συνθήκες. Κατάφεραν να αυτοοργανωθούν, να εξασφαλίσουν βοήθεια κάθε είδους και να στήσουν ένα δίκτυο που δούλευε κυριολεκτικά σε εικοσιτετράωρη βάση. Και το σημαντικότερο, δεν δείλιασαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους ακόμη κι όταν υπήρχε ο ορατός κίνδυνος των αντιποίνων από τη μαφία των λαθροδιακινητών.

Πέραν τούτου, η δράση τους, με εξαίρεση τον επικεφαλής Βασίλη Τσαρτσάνη, έμεινε συνειδητά πίσω από τους προβολείς, κατ’ απόλυτη εφαρμογή τού «λάθε βιώσας» των αρχαίων.

Σε όλα αυτά η προστιθέμενη αξία με το μεγαλύτερο ειδικό βάρος ήταν η συλλογικότητα, η μετάβαση από το εγώ στο εμείς, που ενεργοποίησε με τρόπο θαυμαστό τις ξεχωριστές ποιότητες που κάθε άνθρωπος κρύβει κάτω από τα αγελαία του ένστικτα. Ο Αριστοτέλης, για να τον ξαναθυμηθώ, έλεγε ότι η απόδειξη για το ότι ο άνθρωπος κατέκτησε την ηθική αρετή είναι τα ευχάριστα συναισθήματα που νιώθει πράττοντας ηθικά. Ακούγοντας και αντικρίζοντας κανείς τους πρωταγωνιστές της Ειδομένης, διαπίστωνε ακριβώς αυτό· την «ἐπιγινομένην ἡδονήν», που αποτυπώθηκε με χίλια χρώματα στον λόγο και στα καθάρια πρόσωπά τους, την ανώτερη αυτή ηδονή, αιτία για επαναλαμβανόμενες φορτίσεις στο νόημα της ζωής τους. «Θα το ξανακάνω αν χρειαστεί» έλεγαν όλοι τους σχεδόν μονότονα.

Πυξίδα ζωής η άδολη ώς το μεδούλι προσφορά. Το ’χαν πει και οι Jethro Tull: «It’s only the giving that makes you what you are». Οι αλληλέγγυοι της Ειδομένης φαίνεται πως τους πήραν πολύ στα σοβαρά”.

Κώστας Κουτρουμπάκης, φιλόλογος

Δημοσίευση 8 Μαρτίου 2017, στην ΑΥΓΗ

Του Κωνσταντίνου Μιχ. Τζίκα*

Η αδυναμία των οφειλετών να εξυπηρετήσουν τα δάνεια ή τις κάρτες τους εξαιτίας της δεινής οικονομικής κρίσης, οδηγεί τους πάσης φύσεως δανειστές (εταιρίες) και τις τράπεζες - πιστωτικά ιδρύματα να καταφεύγουν σε εισπρακτικές εταιρίες προκειμένου να ενημερώνουν αυτές τους οφειλέτες για την άμεση εξόφληση των ληξιπρόθεσμων οφειλών τους. Ωστόσο παρατηρείται από τους οφειλέτες οι εισπρακτικές εταιρίες να καταφεύγουν σε απρόσφορα μέσα κατά τις οχλήσεις τους σε αυτούς με συνέπεια να τους δημιουργούν εύλογη αναστάτωση. Ειδικότερα, αφού οι οφειλέτες καταγγείλουν το συμβάν στον αρμόδιο φορέα και προσφύγουν στην δικαιοσύνη για την προστασία τους από την προσβολή που υφίστανται, διαπιστώνεται εν πολλοίς από τα καθ’ύλην αρμόδια δικαστήρια ότι οι εισπρακτικές εταιρίες παραβιάζουν τον νόμο, ακολουθώντας άκρως πιεστικές και προσβλητικές πρακτικές σε βάρος των οφειλετών.

Απόφαση από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών (κατ’έφεση) εντός του έτους 2017 η οποία επικυρώνει την πρωτόδικη απόφαση του Ειρηνοδικείου η οποία είχε επιδικάσει στον οφειλέτη αποζημίωση 3.000 ευρώ για την προσβολή της προσωπικότητάς του από την παράνομη και αθέμιτη πρακτική της εισπρακτικής εταιρίας.

Ειδικότερα η εν λόγω υπόθεση αφορά οφειλέτη ο οποίος ύστερα από αίτησή του στην τράπεζα είχε εκδώσει μια κάρτα η οποία όμως εκλάπη αλλά δηλώθηκε η απώλειά της εμπρόθεσμα στην τράπεζα. Πάρα ταύτα η κάρτα χρεώθηκε και η εισπρακτική εταιρία ενοχλούσε τον κάτοχό της επίμονα, πιεστικά και προσβλητικά 8 φορές μέσα σε διάστημα 18 ημερών. Στο μεσοδιάστημα ο οφειλέτης είχε αμφισβητήσει τα ποσά και τις χρεώσεις.

Ύστερα από τα ανωτέρω ο οφειλέτης προσέφυγε στο αρμόδιο δικαστήριο εν προκειμένω για την αποζημίωσή του, για την προσβολή που υπέστη η προσωπικότητά του από την αθέμιτη πρακτική της εισπρακτικής. Ειδικότερα, η εν λόγω εισπρακτική εταιρία με τις διαρκείς οχλήσεις προς τον οφειλέτη, με τρόπο πιεστικό, προσβλητικό και υποτιμητικό, και αντιμετωπίζοντας αυτόν, τόσο προσωπικά όσο και έναντι του οικογενειακού και επαγγελματικού του περιβάλλοντος, ως πρόσωπο αφερέγγυο και ανειλικρινές, είχε ως αποτέλεσμα να του δημιουργήσουν εύλογη αναστάτωση και αισθήματα θυμού, λαμβανομένου υπόψη ιδίως του γεγονότος, ότι βρισκόταν σε εξέλιξη η διαδικασία αμφισβητήσεως εκ μέρους του της οφειλής έναντι της τράπεζας.

Σύμφωνα με την απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που δίκαζε κατ’έφεση την υπόθεση απεδείχθηκαν τα εξής:

Ακολούθως, ο εφεσίβλητος ήλθε σε επαφή με τα αρμόδια τμήματα της πρώτης εκκαλούσας τράπεζας και δη το τμήμα καρτών, προκειμένου να ενημερωθεί για την κίνηση της κάρτας και το είδος των επικαλούμενων συναλλαγών, και υπέβαλε στις εκκαλούσα, επικαλούμενος ότι κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα δεν είχε χρησιμοποιήσει την επίδικη κάρτα. Κατά το ίδιο ως άνω χρονικό διάστημα, υπάλληλοι της δεύτερης εκκαλούσας εισπρακτική εταιρίας που ενεργούσε για λογαριασμό της πρώτης εκκαλούσας τράπεζας, όπως προεκτέθηκε, ήλθαν σε επανειλημμένη τηλεφωνική επικοινωνία στο προσωπικό του τηλέφωνο και δη κατά τις 6, 11, 13 και 18 Μαΐου του έτους 2010, κατά τη διάρκεια της οποίας με τρόπο επίμονο και πιεστικό επιθυμούσαν να λάβουν γνώση περί της πορείας της ανωτέρω αμφισβητήσεως, και του ζητούσαν επιτακτικά να τους αναφέρει τα προσωπικά του στοιχεία, όπως τον αριθμό του δελτίου ταυτότητάς του και του αριθμού φορολογικού του μητρώου, κάτι το οποίο ο εφεσίβλητος αρνήθηκε να πράξει. Περαιτέρω, προστηθέντες υπάλληλοι της δεύτερης εκκαλούσας καλούσαν επανειλημμένα στο τηλέφωνο του δικηγορικού του γραφείου, έχοντας μάλιστα έλθει σε επικοινωνία και με τον πατέρα του εφεσιβλήτου, στον οποίον συνέστησαν να τον προτρέψει να εξοφλήσει την σε βάρος του προβαλλόμενη απαίτηση της πρώτης εκκαλούσας.

Το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών απέρριψε την έφεση της εισπρακτικής εταιρίας και επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση που είχε επιδικάσει στον οφειλέτη αποζημίωση ποσού 3.000 ευρώ για την προσβολή της προσωπικότητάς του εξαιτίας της παράνομης και αθέμιτης πρακτικής της εισπρακτικής εταιρίας.

*O κ. Τζίκας είναι δικηγόρος και πιστοποιημένος διαμεσολαβητής από το Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

www.tzikas-lawfirm.gr

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Στην εποχή της Σοβιετικής Ενωσης κυκλοφορούσε ένα χαριτωμένο “ανεκδοτάκι”, δηλωτικό της προπαγάνδας του καθεστώτος: Στο δελτίο ειδήσεων λοιπόν, ο εκφωνητής έμπλεως ενθουσιασμού, πληροφορούσε το κοινό ότι στους τάδε αγώνες στίβου η Σοβιετική Ενωση πραγματοποίησε μεγάλη εμφάνιση. Ο Σοβιετικός αθλητής στα 100 μέτρα κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο, ενώ το χάλκινο κατέκτησε η Λαϊκή Δημοκρατία της Ανατολικής Γερμανίας. Ο εκφωνητής βέβαια παρέλειπε να πει, ότι το χρυσό μετάλλιο το κατέκτησε ο Αμερικανός αθλητής!

Τέτοια... Σοβιετικά κολπάκια προπαγάνδας χρησιμοποιούν κατά κόρον και οι κυβερνώντες. Και των δύο αποχρώσεων του συγκυβερνητικού σχήματος. Είναι πολύ πιθανό δηλαδή, στο δελτίο τύπου που θα εκδώσει ο Τοπικός ΣΥΡΙΖΑ μετά τη συγκέντρωση-ομιλία του υπουργού Δικαιοσύνης Στ. Κοντονή σήμερα το βράδυ (Πέμπτη 16/3) στο Επιμελητήριο, να αναφέρεται ότι “ο υπουργός μίλησε στην κατάμεστη αίθουσα του Επιμελητηρίου. Θα παραλείψει βέβαια το Γραφείο Τύπου την λεπτομέρεια ότι η αίθουσα του Επιμελητηρίου χωράει 60 άτομα!

Καλή η γραφικότητα, η ιλαρότητα, τα επικοινωνιακά κολπάκια, αλλά σε άλλες εποχές. Το θέμα με τον Κοντονή είναι ότι έρχεται στο ν. Κιλκίς σαν να μη συμβαίνει τίποτε. Καμμία διαμαρτυρία από κανένα αιρετό, καμμία απόφαση για κήρυξη του-έστω προπαγανδιστικά-σε “persona non grata” (ανεπιθύμητο πρόσωπο). Τί άλλο δηλαδή θα’πρεπε να κάνει ένας υπουργός σ’ έναν νομό από το α) να πάρει τα υπογεγραμμένα λεφτά (200 χιλ). από τον υπηρεσιακό υπουργό Ν. Χριστοδουλάκη το 2015 για το Στάδιο του Κιλκίς και να τα πάει στην ιδιαίτερη πατρίδα του όπου εκλέγεται (Κεφαλλονιά) και β) να καθυστερήσει τις διαδικασίες μετεγκατάστασης των Δικαστικών Υπηρεσιών στο π. Εκκλησιαστικό Λύκειο, με αποτέλεσμα η όλη διαδικασία να ακυρωθεί. Με κόστος μεταστέγασης πρί τις 140 χιλ. μόνο. Τόσο κοστίζει ο εξανθρωπισμός των χώρων όπου καθημερινά εργάζονται και προσέρχονται δικαστές, υπάλληλοι, δικηγόροι, πολίτες εντέλει.

Είναι σίγουρο ότι ο κ. Κοντονής θα εξαγγείλει τα έργα απ’ την αρχή. Με κεραυνούς βεβαίως κατά των προηγούμενων φαύλων κυβερνήσεων των Σαμαροβενιζέλων, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, κλπ. Την φτηνή προπαγάνδα την παίζουν στα δάχτυλα οι συγκυβερνώντες. Με λάσπη όπου χρειάζεται, με ύβρεις όπου χρειάζεται, με άκρατες υποσχέσεις όπου πάντα χρειάζεται. Κάποιος πρέπει να τον ρωτήσει όμως το εξής: μήπως προτίθεται να προβεί σε καμμία ενέργεια ώστε να ακυρωθεί ο άθλιος νόμος βάσει του οποίου αποφυλακίζονται βαρυποινίτες; Ενα νόμο που έφτιαξε ο προκάτοχός του, ο οποίος και εκείνος είχε προτάξει την αποφυλάκιση του Ξηρού και του Στεφανάκου απ’ τον εξανθρωπισμό του Δικαστικού Μεγάρου Κιλκίς;

Σελίδα 6 από 59
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree