Του Γιώργου Πελίδη*

Η ταχύτητα στο σημερινό, σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι βασική προϋπόθεση του παιχνιδιού.

Για να υπάρχει ταχύτητα στο σημερινό ποδόσφαιρο δεν αρκεί μόνο κάποιος να είναι γρήγορος δρομικά, άλλα να έχει ένα αντίστοιχο επίπεδο υψηλής τεχνικής που να ανταποκρίνεται κάτω από την πίεση του χώρου, χρόνου και την πίεση του αντιπάλου.

Για αυτό και είναι βασική προϋπόθεση να γίνεται προπόνηση τεχνικών δεξιοτήτων σε υψηλό ρυθμό και κάτω από μεγάλες επιβαρύνσεις, όπως ακριβώς συμβαίνει κατά την διάρκεια του παιχνιδιού.

Η προπόνηση τεχνικής πρέπει να είναι προσανατολισμένη με διαφορετικό βαθμό δυσκολίας και σε ρεαλιστικές καταστάσεις αγώνα.

Οι παίκτες πρέπει να προπονούνται στο που, πως και πότε θα χρησιμοποιήσουν την τεχνική, ανάλογα πάντοτε με τις αγωνιστικές συνθήκες, οι οποίες μεταβάλλονται συνεχώς.

Ο ποδοσφαιριστής πρέπει να έχει την δυνατότητα από την θέση στην οποία αγωνίζεται να χειρίζεται και να ελέγχει την μπάλα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, σε διάφορες αγωνιστικές καταστάσεις του παιχνιδιού, οι οποίες σύμφωνα με τις νέες τάσεις που επικρατούν στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, μειώνονται συνεχώς ο χώρος, ο χρόνος και αυξάνεται η πίεση του αντιπάλου.

Όταν η επιδεξιότητα του παίκτη βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα, τότε οι απλές συνεργασίες, οι υποομαδικές συνεργασίες βελτιώνουν κατακόρυφα τις συντονισμένες, συγχρονισμένες προσπάθειες τις ομάδας με αποτέλεσμα το γρήγορο συνδυαστικό παιχνίδι και τις αυτοματοποιημένες ενέργειες.

Ένα σημαντικό στοιχείο στην προπόνηση τεχνικής είναι η ταύτισή των περιεχομένων της προπόνησης τεχνικής και τακτικής, με τον αγώνα.

 

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B' Νέας σχολής 2015

Προπονητής UEFA A' (σε εξέλιξη)

Του Κων. Πουντζουκίδη*

Το VO2max είναι ο μέγιστος όγκος οξυγόνου που μπορεί να καταναλώσει το σώμα κατά τη διάρκεια της έντονης, ολόσωμης άσκησης, ενώ εισπνέει αέρα στη στάθμη της θάλασσας. Αυτός ο όγκος εκφράζεται ως ποσοστό, είτε σε λίτρα ανά λεπτό (l/m) είτε σε χιλιόλιτρα ανά σωματικό βάρος ανά λεπτό (ml/kg/min).

Επειδή η κατανάλωση οξυγόνου συσχετίζεται γραμμικά με τις ενεργειακές δαπάνες, όταν μετράμε την κατανάλωση οξυγόνου, μετράμε έμμεσα τη μέγιστη ικανότητα ενός ατόμου να κάνει αερόβια εργασία.

 

Γιατί το VO2max διαφέρει από άτομο σε άτομο;

Κάθε κύτταρο καταναλώνει οξυγόνο προκειμένου να μετατραπεί η ενέργεια των τροφίμων στο χρησιμοποιήσιμο ATP για την κυψελοειδή εργασία. Ωστόσο, είναι οι μύες που κάνουν τη μεγαλύτερη κατανάλωση οξυγόνου. Σε ηρεμία, ο μυς χρησιμοποιεί λίγη ενέργεια. Τα κύτταρα μυών όμως που συσπώνται έχουν υψηλή ζήτηση ATP. Είναι λοιπόν φυσικό ότι καταναλώνουν περισσότερο οξυγόνο κατά τη διάρκεια της άσκησης.

Το σύνολο εργασιών των δισεκατομμυρίων κυττάρων σε όλο το σώμα, που καταναλώνουν οξυγόνο και παράγουν διοξειδίου του άνθρακα, μπορεί να μετρηθεί στην αναπνοή χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό ογκομετρικών συσκευών και αισθητήρες Ο2/CO2. Έτσι, εάν μετράμε μια μεγαλύτερη κατανάλωση οξυγόνου κατά τη διάρκεια της άσκησης, ξέρουμε ότι μύες λειτουργούν σε υψηλότερη ένταση.

Για να λάβουν το οξυγόνο και να το χρησιμοποιήσουν για να κάνουν ATP για τη συστολή μυών, οι ίνες των μυών μας εξαρτώνται από 2 πράγματα:

1) Το εξωτερικό σύστημα παράδοσης που φέρνει το οξυγόνο από την ατμόσφαιρα στα εργαζόμενα μυϊκά κύτταρα, και

2) Τα μιτοχόνδρια που πραγματοποιούν τη διαδικασία της αεροβικής ενεργειακής μεταφοράς.

Οι αθλητές αντοχής χαρακτηρίζονται από το γεγονός πως διαθέτουν και τα δύο παραπάνω συστήματα σε πολύ καλή κατάσταση. Δηλαδή διαθέτουν ένα πολύ καλό καρδιαγγειακό σύστημα, και καλά αναπτυγμένη οξειδωτική ικανότητα στους σκελετικούς μυς τους.

Χρειαζόμαστε μια μεγάλη και αποδοτική αντλία για να παραδώσουμε το πλούσιο σε οξυγόνο αίμα στους μυς, και χρειαζόμαστε τους πλούσιους σε μιτοχόνδρια μυς για να χρησιμοποιήσουμε το οξυγόνο και να υποστηρίξουμε τα υψηλά ποσοστά άσκησης.

Ποια είναι η μεταβλητή; Είναι ο περιοριστικός παράγοντας VO2max.

 

*Καθηγητής Φυσικής Αγωγής ΤΕΦΑΑ/ΑΠΘ

Ειδικότητες Γ.Γ.Α.

-Tae kwon do - Kick Boxing -Πυγμαχία -Σωματική Διάπλαση

-Μεταπτυχιακός Φοιτητής "Άσκηση, Εργοσπιρομετρία και Αποκατάσταση" Τμήματος Ιατρικής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

-Μεταπτυχιακός Φοιτητής "Προπονητικης Αθληματων" του ΤΕΦΑΑ/ΑΠΘ

-Προπονητής Muay Thai

-Προπονητής Ομάδας tae kwon do, Λιμενικού Σώματος

-Προπονητής Αθλητικού Συλλόγου Άθλος Κιλκίς

-10 έτη Προπονητής Αυτοάμυνας Ομάδας Ειδικών Αποστολών Λ.Σ./ΚΛΘ (Αντιτρομοκρατική)

-Πρόεδρος για την Ελλάδα της Ομοσπονδίας WAKF Kick boxing

-Ιδρυτής και Μέλος του Ελληνικού Συστήματος Στρατιωτικής και Αστυνομικής Αυτοάμυνας και Μάχης Επαφής Όλων των Στυλ.(Ε.Ο.Μ.Ε.)

-Πρωταθλητής και Κυπελλούχος tae kwon do -Kick Boxing

-2 Φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής Kick Boxing Wasco τα έτη 2008 και 2009

-Διαιτητής Πυγμαχίας Γ.Γ.Α.AIBA(ΕΟΠ)

-Διαιτητής Kick Boxing (ΠΟΚ)

-Διαιτητής Ε.Ο.Π.Τ. Διαιτητής Ε.Ο.Μ.Α.

ΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΡΤΕΜΙΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ

*Του Σούλη Καζαντζίδη

Την Παρασκευή 20 Οκτωβρίου εορτάζει ο Άγιος Αρτέμιος, προστάτης της Ελληνικής Αστυνομίας. Με την ευκαιρία της εορτής, εκφράζουμε τις θερμότερες ευχές μας σε όλα τα στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας που υπηρετούν καθημερινά τον πολίτη προστατεύοντας με αυταπάρνηση τη ζωή και την περιουσία του.

Είναι ανεκτίμητη η προσφορά της ΕΛ.ΑΣ στην ελληνική κοινωνία η οποία με τη σειρά της το ανταποδίδει με τα βαθύτατα αισθήματα αγάπης που τρέφει προς το Σώμα και τα στελέχη της. Η αμφίδρομη αυτή σχέση είναι πολύ σημαντική για την διατήρηση της δημόσιας τάξης και ασφάλειας. Με τη συνεργασία του πολίτη με τα όργανα της Πολιτείας εξασφαλίζονται οι συνθήκες εκείνες οι οποίες συντελούν στην πρόοδο και ευημερία του τόπου.

Ο ρόλος της Αστυνομίας είναι πολύ σημαντικός και γι' αυτό καλούμαστε όλοι να βοηθήσουμε στη δημιουργία ενός πλαισίου που θα ενισχύει και δεν θα απαξιώνει το σημαντικό αυτό θεσμό του Κράτους.

Όλοι εμείς καλούμαστε να δημιουργήσουμε ένα ανθρώπινο τείχος αντίστασης στη σημερινή κυβέρνηση η οποία από την πρώτη κιόλας στιγμή που ανέλαβε τα ηνία του κράτους, δημιουργεί συνεχή προσκόμματα με τις ιδεοληψίες και τις αγκυλώσεις της προκειμένου να επιβάλει την αριστερόστροφη θολοκουλτούρα της. Αρκεί, για παράδειγμα, να θυμηθούμε το άβατο των Εξαρχείων όπου δρουν ανεξέλεγκτα οι ''πολιτικοί'' της πελάτες (τύπου Ρουβίκωνα) και τόσα άλλα περιθωριακά στοιχεία.

Είναι πια φανερή η έλλειψη πολιτικής βούλησης αλλά και η ανικανότητα της ηγεσίας του αρμόδιου Υπουργείου και ολόκληρης της σημερινής κυβέρνησης. Δεκάδες είναι άλλωστε τα παραδείγματα που το πιστοποιούν αυτό με πιο πρόσφατο και οδυνηρό για την οικογένεια της ΝΔ, τη δολοφονία του άτυχου Μιχάλη Ζαφειρόπουλου στο γραφείο του στα Εξάρχεια. Και ο αρμόδιος Υπουργός το μόνο που ξέρει να κάνει είναι η επικοινωνία και γι' αυτό επιδίδεται συνεχώς σε δηλώσεις του τύπου ‘’είμαστε στα ίχνη τους’’, ‘’θα συλληφθούν γρήγορα οι δολοφόνοι’’ αλλά αυτοί ... ακόμα πιάνονται.

Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η θλιβερή κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επεφύλαξε μια ακόμα δυσάρεστη έκπληξη στον τόπο μας καταργώντας σημαντικά αστυνομικά τμήματα τα οποία προσέφεραν ουσιαστικές και σημαντικές υπηρεσίες στον ακριτικό νομό μας. Κι όλα αυτά χωρίς σχεδιασμό και χωρίς καμιά προηγούμενη διαβούλευση με τους τοπικούς φορείς από μια κυβέρνηση που επικαλείται συνεχώς την δήθεν διαπραγματευτική της βούληση και την δήθεν κοινωνική της ευαισθησία.

Για την εορτή του προστάτη Aγίου Αρτεμίου, ευχόμαστε για ακόμη μια φορά Χρόνια πολλά υγεία και δύναμη στην Ελληνική Αστυνομία και στα στελέχη της και πολλές επιτυχίες στο δύσκολο έργο τους: τη δίωξη του εγκλήματος και της διαφύλαξης του πολύτιμου αγαθού της ασφάλειας, που κάτω από αντίξοες συνθήκες και με πενιχρά μέσα είναι η αλήθεια, προσφέρουν καθημερινά στον ελληνικό λαό.

ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΣΤΟΝ ΚΑΦΕΝΕ …

*Του Μάκη Ιωσφηδίδη-Δάσκαλος

Μισοκλείνουν τα μάτια του μπαρμπα-Θόδωρου, βραδιάζει στην ψυχή του. Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στην καρέκλα και φιμωμένος σφιχτά, ακόμα δεν μπορεί να συλλάβει αυτό που του συνέβη πριν από μια ώρα στα 91 του χρόνια.

Είχε βραδιάσει για τα καλά και στο μικρό διαμέρισμα της Αθήνας όπου μένει, ετοιμαζόταν να πάρει το τελευταίο χάπι του και να πάει για ύπνο. Το ραδιοφωνάκι του έπαιζε μουσική και το ρολόι του τοίχου έδειχνε 11.35 όταν άκουσε έναν θόρυβο στην μπαλκονόπορτα. Ο πρώτος ληστής με το πιστόλι στο χέρι όρμησε με μανία κατά πάνω του, τον χτύπησε άγρια στο κεφάλι με τη λαβή του όπλου και τον ακινητοποίησε. Ακολούθησαν οι άλλοι δύο με πιστόλια κι αυτοί. ‘’Πού έχεις τα λεφτά ρε κωλόγερε;’’. Αδυνατεί να μιλήσει ο παππούς, ο τρόμος τον παραλύει. Τα χτυπήματα έρχονται βροχή παρέα με βρισιές. Λυγίζει ο Θόδωρος και τους δείχνει το τρίτο αριστερά συρτάρι στο σκρίνιο. Οι ληστές το κάνουν άνω κάτω και βρίσκουν τις λιγοστές οικονομίες του παππού. Αυτές που με τα χίλια ζόρια περίσσεψε από την πετσοκομμένη σύνταξή του για το δώρο της αγαπημένης του εγγόνας που παντρεύεται την άλλη Κυριακή. Οι ληστές σηκώνουν ό,τι άλλο πολύτιμο βρίσκουν και ετοιμάζονται να φύγουν. ‘’Σκότωσέ τον’’ λέει ένας απ’ αυτούς ‘’πνίξτονε τον σκατόγερο’’. Όχι, λέει ο άλλος που φαίνεται για αρχηγός και τους κάνει νόημα. Δένουν τον παππού χειροπόδαρα στην καρέκλα του, τον φιμώνουν και φεύγουν από την μπαλκονόπορτα.

Το πρωί είναι να έρθει κατά τις 10 ο γιος του ο Γιώργος για να τον πάρει και να πάνε όλοι μαζί στου Ζωγράφου, στο Πανεπιστήμιο. Ορκίζεται ο εγγονός του μπαρμπα-Θόδωρου, ο μικρός Θοδωρής που παίρνει το πτυχίο της ιατρικής αλλά ο παππούς διαισθάνεται ότι δεν θα αντέξει.

Τόση ώρα, με το πρόσωπο ματωμένο και δεμένος ο παππούς αναπολεί τη ζωή του. Γεννήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 20 σε μια Ελλάδα που πάλευε να επουλώσει τα θανάσιμα τραύματα της καταστροφής του 22. Βλέπει τον εαυτό του  παιδάκι να παίζει ξένοιαστο στο χωριό του αλλά και οι δουλειές ατέλειωτες. Τα ζώα, το χωράφι, ο μπαξές και μαζί μ’ αυτά και το σχολείο. Αγαπούσε τα γράμματα ο Θόδωρος αλλά η ζωή τη δεκαετία του 30 δύσκολη. Φτώχεια. Τέλειωσε το Δημοτικό και κατευθείαν στη βιοπάλη για να βοηθήσει την οικογένεια. Ήταν ο μεγάλος γιος και τα στόματα πολλά. Τον έστειλε ο πατέρας του στην Αθήνα, στον συγχωριανό και φίλο του τον Μήτσο τον εργολάβο, να μπει μαθητευόμενος στην οικοδομή. Προκομμένος ο Θόδωρος και δουλευταράς. Στα 17 του ήταν ο πρώτος χτίστης. Μάστορας με τα όλα του περιζήτητος. Βοηθάει την οικογένεια αλλά δεν ξεχνά και το χρέος του προς την σκλαβωμένη πατρίδα.

Είμαστε στην άνοιξη του 1943 και η Ελλάδα στενάζει κάτω από την τριπλή γερμανοϊταλοβουλγαρική κατοχή. Γράφεται στην αντιστασιακή οργάνωση και με τους άλλους πατριώτες συλλέγει πληροφορίες και εφόδια για την Αντίσταση. Το πληρώνει με τη σύλληψή του το καλοκαίρι του 44 και αντέχει τα βασανιστήρια στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Φθηνά τη γλιτώνει ο Θόδωρος όταν τον Οκτώβρη οι Γερμανοί φεύγουν από την Ελλάδα και βγαίνει από τη φυλακή. Ξαναγυρίζει στην οικοδομή και ξεκινά από το μηδέν. Είμαστε στη δεκαετία του 50 και ο Θοδωρής δουλεύει σαν σκυλί. Ο γέρος του πέθανε και έχει να παντρέψει τις δύο αδελφές του. Και οι γαμπροί θέλουν προίκα.

Άργησε να παντρευτεί ο Θόδωρος και να ανοίξει σπίτι. Στα 38 του χρόνια το 1964 η καρδιά του σπαρταρά όταν γνωρίζει τη Βαγγελιώ. Ο έρωτας χτυπά την πόρτα της ψυχής του και ο γάμος γίνεται την επόμενη χρονιά. Με την αγαπημένη του Βαγγελιώ απέκτησαν δύο παιδιά τον Γιώργο και την Χριστίνα. Τρελός από ευτυχία ο Θόδωρος δουλεύει εντατικά για να αναστήσει τα βλαστάρια του στην Ελλάδα της αντιπαροχής.

Ο Θόδωρος με την Βαγγελιώ βράχο δίπλα του, σπουδάζουν τα παιδιά τους και τα καμαρώνουν επιστήμονες. Αρχιτέκτονας ο Γιώργος και δικηγόρος η Χριστινούλα τους. Δυο εγγόνια τους χάρισε ο Γιώργος, τον Θοδωρή που πήρε το όνομα του παππού και την Ελένη. Μιαν εγγόνα τους χάρισε η Χριστίνα, την Βαγγελίτσα που πήρε το όνομα της γιαγιάς Βαγγελιώς.

Είναι πέντε χρόνια που η αγαπημένη του Βαγγελιώ πέθανε. Όταν ο γιατρός του μίλησε ιδιαίτερα για τον καρκίνο στα σωθικά της, τα γόνατά του λύγισαν. Γερό σκαρί η Βαγγελιώ πάλεψε τον ‘’βρικόλακα’’ κοντά δυο χρόνια. Από τότε που ‘’έφυγε’’, ο Θόδωρος αισθάνεται απέραντη μοναξιά. Μένει μόνος του στο μικρό διαμέρισμα αλλά δεν έχει παράπονο. Τα παιδιά του τον επισκέπτονται συχνά και τον φροντίζουν. Το ίδιο και τα εγγόνια του.

Ο Θόδωρος κάνει μια ακόμα προσπάθεια να χαλαρώσει τα δεσμά του και να λυθεί. Δεν τα καταφέρνει και ξαναγυρίζει στις σκέψεις του. Ματώνει η καρδιά του όταν θυμάται ότι από το 2010, τα πάντα στην πατρίδα μας άλλαξαν. Η Ελλάδα ζει τον εφιάλτη των μνημονίων. Απατεώνες πολιτικοί όλων των βαθμίδων και άλλοι πάσης φύσεως ντόπιοι και διεθνείς τυχοδιώκτες κατάκλεψαν τον εθνικό πλούτο της χώρας, λεηλάτησαν τον ιδρώτα του λαού μας και κυκλοφορούν σήμερα ελεύθεροι. Ο λαός μας εδώ και εφτά χρόνια πληρώνει τα κλεμμένα τους και η εγκληματικότητα βάρεσε κόκκινο. Αιματηρές ληστείες, απαγωγές για λύτρα, αδέσποτες σφαίρες που σκοτώνουν μικρά παιδάκια, μισθοφόροι εγκληματίες που σκοτώνουν εν ψυχρώ και πόσα άλλα…

Προσπαθεί να κοιμηθεί ο Θόδωρος. Άδικος κόπος. Οι σκέψεις τριβελίζουν το μυαλό του. ‘’Δεν μου αξίζει τέτοιος θάνατος’’ σκέφτεται. Η πατρίδα μας έγινε ξέφραγο αμπέλι. ‘’Μπάτε σκύλοι αλέστε’’ που λέει ο λαός μας. Οι δικές μας ελληνικές συμμορίες και οι πάσης φύσεως μαφίες Γεωργιανών, Αλβανών κτλ. αλωνίζουν. Μπαίνουν στα σπίτια, κλέβουν, ρημάζουν, σκοτώνουν. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, αυτοί που με τον ιδρώτα τους κράτησαν την Ελλάδα σε δύσκολες εποχές, αυτοί που έχτισαν την πατρίδα μας, ληστεύονται από αγέλες ανθρωποειδών και πεθαίνουν με μαρτυρικό θάνατο. Και δεν ιδρώνει το αυτί κανενός. Συλλαμβάνονται κάποιοι και την άλλη μέρα … κυκλοφορούν ελεύθεροι …

Ξάφνου, ασυναίσθητα, ο βετεράνος της ζωής πέφτει σε έναν βαθύ ύπνο σκέτο λήθαργο. Βλέπει ένα παράξενο όνειρο. Χιλιάδες Έλληνες ξεχύνονται στους δρόμους των μεγάλων πόλεων. Τα ανθρώπινα ρυάκια γίνονται ποτάμια αυθόρμητα, άναρχα και χωρίς καμιά κομματική καθοδήγηση. 1.000.000 στην Αθήνα στο Σύνταγμα … 500.000 στη Θεσσαλονίκη στην Αριστοτέλους καμιά πενηνταριά χιλιάδες στην Πάτρα, άλλοι τόσοι στη Λάρισα … στο Ηράκλειο … Η Ελλάδα είναι ένα καζάνι που βράζει. Μια μυριόστομη ιαχή αντηχεί απ’ άκρου σ’ άκρο στη χώρα…ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ….ΠΑΡΤΕ ΜΕΤΡΑ…ΣΚΛΗΡΑ ΜΕΤΡΑ…Έκτακτη συνεδρίαση της Βουλής. Ο αρμόδιος υπουργός κατεβάζει έναν νόμο που μετατρέπει σε ‘’ιδιώνυμο’’ αδίκημα την οπλοκατοχή. Στη Βουλή, με 1.000.000 οργισμένο κόσμο απ’ έξω, το ιδιώνυμο της οπλοκατοχής ψηφίζεται ομόφωνα απ’ όλα τα κόμματα. Δίνεται προθεσμία ενός μήνα σε όλους για να παραδώσουν τα όπλα τους στα οικεία αστυνομικά τμήματα. Μετά την παρέλευση του μήνα, όποιος συλλαμβάνεται να έχει πάνω του κάποιο όπλο, οδηγείται αμέσως στη φυλακή με αυστηρότατες ποινές χωρίς να έχει δικαίωμα προσφυγής σε δευτεροβάθμια όργανα. Βγάζουν εκατοντάδες αστυνομικούς από τα γραφεία και τους στέλνουν να περιπολούν στους δρόμους. Γίνονται αστραπιαίες επεμβάσεις στα ‘’άβατα’’, νησίδες παρανομίας όλης της επικράτειας….στα Ζωνιανά…στο Μενίδι….στα Λιόσια…Μετά από την εφαρμογή αυτού του μέτρου, η εγκληματικότητα στη χώρα μας βαθμιαία περιορίζεται θεαματικά με προοπτική εξαφάνισης.

Ο Θόδωρος ξυπνάει απότομα έτσι ακριβώς όπως κοιμήθηκε. Θυμάται το όνειρο που είδε και χαμογελάει πικρά. ‘’Στην Ελλάδα ζεις δεν υπάρχει ελπίς’’, σκέφτεται και αισθάνεται τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν. Η ζωή του φυλλοροεί και ματώνει η καρδιά του όταν αναλογίζεται ότι θα είναι απών όταν ο αγαπημένος του εγγονός θα ορκίζεται γιατρός. Ματώνει η καρδιά του όταν σκέφτεται ότι όταν παντρεύεται η αγαπημένη του εγγόνα η Βαγγελίτσα, αυτός δεν θα είναι δίπλα της για να την καμαρώσει.

Στο λυκόφως της ζωής του, σαν σε ασπρόμαυρη ταινία εναλλάσσονται αστραπιαία στο φιλμ της μνήμης οι εικόνες…παιδάκι στο χωριό να δουλεύει και να ονειρεύεται…η βιοπάλη…η επαγγελματική καταξίωση…η Αντίσταση…η αγαπημένη του Βαγγελιώ…τα παιδιά του…τα εγγόνια του…η Ελλάδα που χτίστηκε από τη γενιά του…η Ελλάδα που γκρεμίστηκε από τους απατεώνες…και η ζωή του που τόσο άδικα σβήνει με τέτοιο τρόπο… Σκέφτεται ότι αύριο ο θάνατός του θα γίνει ένα μονοστηλάκι στις εφημερίδες και στα ηλεκτρονικά blogs. Θα το διαβάσει ο κόσμος, κάποιοι θα ψιθυρίσουν ‘’βρε βρε…Σικάγο γίναμε…’’ και θα συνεχίσουν αμέριμνοι την ανάγνωση των άλλων ειδήσεων. Οι Έλληνες θα συνεχίσουν να βλέπουν Survivor και να βγάζουν selfies με κάποιον … Ντάνο…

Κρυώνει ο ξωμάχος της ζωής. Η μύτη του κλείνει. Ανασαίνει δύσκολα. Οι εικόνες ταξιδεύουν ανάκατες στο μυαλό του. Η άμμος στην κλεψύδρα της ζωής του αδειάζει. Το ρολόι του τοίχου δείχνει 3.38 όταν η ανάσα του μπαρμπα-Θόδωρου κόπηκε απότομα και η καρδιά του σταμάτησε να χτυπά. Οι δυνάμεις του κακού για μιαν ακόμα φορά θριάμβευσαν…

Από το ανοιχτό ραδιοφωνάκι του μπαρμπα-Θόδωρου ακούγεται ένα τραγούδι, σαν απόηχος της μαγικής δεκαετίας του 60:

…κι εμείς οι τρεις στον καφενέ

 τσιγάρο, πρέφα και καφέ

βρε δεν βαριέ- βρε δεν βαριέσαι αδελφέ

Καληνύχτα μπαρμπα-Θόδωρε… καληνύχτα Ελλάδα…

Σελίδα 6 από 86
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree