Του Κωνσταντίνου Μιχ. Τζίκα*

Η αδυναμία των οφειλετών να εξυπηρετήσουν τα δάνεια ή τις κάρτες τους εξαιτίας της δεινής οικονομικής κρίσης, οδηγεί τους πάσης φύσεως δανειστές (εταιρίες) και τις τράπεζες - πιστωτικά ιδρύματα να καταφεύγουν σε εισπρακτικές εταιρίες προκειμένου να ενημερώνουν αυτές τους οφειλέτες για την άμεση εξόφληση των ληξιπρόθεσμων οφειλών τους. Ωστόσο παρατηρείται από τους οφειλέτες οι εισπρακτικές εταιρίες να καταφεύγουν σε απρόσφορα μέσα κατά τις οχλήσεις τους σε αυτούς με συνέπεια να τους δημιουργούν εύλογη αναστάτωση. Ειδικότερα, αφού οι οφειλέτες καταγγείλουν το συμβάν στον αρμόδιο φορέα και προσφύγουν στην δικαιοσύνη για την προστασία τους από την προσβολή που υφίστανται, διαπιστώνεται εν πολλοίς από τα καθ’ύλην αρμόδια δικαστήρια ότι οι εισπρακτικές εταιρίες παραβιάζουν τον νόμο, ακολουθώντας άκρως πιεστικές και προσβλητικές πρακτικές σε βάρος των οφειλετών.

Απόφαση από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών (κατ’έφεση) εντός του έτους 2017 η οποία επικυρώνει την πρωτόδικη απόφαση του Ειρηνοδικείου η οποία είχε επιδικάσει στον οφειλέτη αποζημίωση 3.000 ευρώ για την προσβολή της προσωπικότητάς του από την παράνομη και αθέμιτη πρακτική της εισπρακτικής εταιρίας.

Ειδικότερα η εν λόγω υπόθεση αφορά οφειλέτη ο οποίος ύστερα από αίτησή του στην τράπεζα είχε εκδώσει μια κάρτα η οποία όμως εκλάπη αλλά δηλώθηκε η απώλειά της εμπρόθεσμα στην τράπεζα. Πάρα ταύτα η κάρτα χρεώθηκε και η εισπρακτική εταιρία ενοχλούσε τον κάτοχό της επίμονα, πιεστικά και προσβλητικά 8 φορές μέσα σε διάστημα 18 ημερών. Στο μεσοδιάστημα ο οφειλέτης είχε αμφισβητήσει τα ποσά και τις χρεώσεις.

Ύστερα από τα ανωτέρω ο οφειλέτης προσέφυγε στο αρμόδιο δικαστήριο εν προκειμένω για την αποζημίωσή του, για την προσβολή που υπέστη η προσωπικότητά του από την αθέμιτη πρακτική της εισπρακτικής. Ειδικότερα, η εν λόγω εισπρακτική εταιρία με τις διαρκείς οχλήσεις προς τον οφειλέτη, με τρόπο πιεστικό, προσβλητικό και υποτιμητικό, και αντιμετωπίζοντας αυτόν, τόσο προσωπικά όσο και έναντι του οικογενειακού και επαγγελματικού του περιβάλλοντος, ως πρόσωπο αφερέγγυο και ανειλικρινές, είχε ως αποτέλεσμα να του δημιουργήσουν εύλογη αναστάτωση και αισθήματα θυμού, λαμβανομένου υπόψη ιδίως του γεγονότος, ότι βρισκόταν σε εξέλιξη η διαδικασία αμφισβητήσεως εκ μέρους του της οφειλής έναντι της τράπεζας.

Σύμφωνα με την απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που δίκαζε κατ’έφεση την υπόθεση απεδείχθηκαν τα εξής:

Ακολούθως, ο εφεσίβλητος ήλθε σε επαφή με τα αρμόδια τμήματα της πρώτης εκκαλούσας τράπεζας και δη το τμήμα καρτών, προκειμένου να ενημερωθεί για την κίνηση της κάρτας και το είδος των επικαλούμενων συναλλαγών, και υπέβαλε στις εκκαλούσα, επικαλούμενος ότι κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα δεν είχε χρησιμοποιήσει την επίδικη κάρτα. Κατά το ίδιο ως άνω χρονικό διάστημα, υπάλληλοι της δεύτερης εκκαλούσας εισπρακτική εταιρίας που ενεργούσε για λογαριασμό της πρώτης εκκαλούσας τράπεζας, όπως προεκτέθηκε, ήλθαν σε επανειλημμένη τηλεφωνική επικοινωνία στο προσωπικό του τηλέφωνο και δη κατά τις 6, 11, 13 και 18 Μαΐου του έτους 2010, κατά τη διάρκεια της οποίας με τρόπο επίμονο και πιεστικό επιθυμούσαν να λάβουν γνώση περί της πορείας της ανωτέρω αμφισβητήσεως, και του ζητούσαν επιτακτικά να τους αναφέρει τα προσωπικά του στοιχεία, όπως τον αριθμό του δελτίου ταυτότητάς του και του αριθμού φορολογικού του μητρώου, κάτι το οποίο ο εφεσίβλητος αρνήθηκε να πράξει. Περαιτέρω, προστηθέντες υπάλληλοι της δεύτερης εκκαλούσας καλούσαν επανειλημμένα στο τηλέφωνο του δικηγορικού του γραφείου, έχοντας μάλιστα έλθει σε επικοινωνία και με τον πατέρα του εφεσιβλήτου, στον οποίον συνέστησαν να τον προτρέψει να εξοφλήσει την σε βάρος του προβαλλόμενη απαίτηση της πρώτης εκκαλούσας.

Το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών απέρριψε την έφεση της εισπρακτικής εταιρίας και επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση που είχε επιδικάσει στον οφειλέτη αποζημίωση ποσού 3.000 ευρώ για την προσβολή της προσωπικότητάς του εξαιτίας της παράνομης και αθέμιτης πρακτικής της εισπρακτικής εταιρίας.

*O κ. Τζίκας είναι δικηγόρος και πιστοποιημένος διαμεσολαβητής από το Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

www.tzikas-lawfirm.gr

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Στην εποχή της Σοβιετικής Ενωσης κυκλοφορούσε ένα χαριτωμένο “ανεκδοτάκι”, δηλωτικό της προπαγάνδας του καθεστώτος: Στο δελτίο ειδήσεων λοιπόν, ο εκφωνητής έμπλεως ενθουσιασμού, πληροφορούσε το κοινό ότι στους τάδε αγώνες στίβου η Σοβιετική Ενωση πραγματοποίησε μεγάλη εμφάνιση. Ο Σοβιετικός αθλητής στα 100 μέτρα κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο, ενώ το χάλκινο κατέκτησε η Λαϊκή Δημοκρατία της Ανατολικής Γερμανίας. Ο εκφωνητής βέβαια παρέλειπε να πει, ότι το χρυσό μετάλλιο το κατέκτησε ο Αμερικανός αθλητής!

Τέτοια... Σοβιετικά κολπάκια προπαγάνδας χρησιμοποιούν κατά κόρον και οι κυβερνώντες. Και των δύο αποχρώσεων του συγκυβερνητικού σχήματος. Είναι πολύ πιθανό δηλαδή, στο δελτίο τύπου που θα εκδώσει ο Τοπικός ΣΥΡΙΖΑ μετά τη συγκέντρωση-ομιλία του υπουργού Δικαιοσύνης Στ. Κοντονή σήμερα το βράδυ (Πέμπτη 16/3) στο Επιμελητήριο, να αναφέρεται ότι “ο υπουργός μίλησε στην κατάμεστη αίθουσα του Επιμελητηρίου. Θα παραλείψει βέβαια το Γραφείο Τύπου την λεπτομέρεια ότι η αίθουσα του Επιμελητηρίου χωράει 60 άτομα!

Καλή η γραφικότητα, η ιλαρότητα, τα επικοινωνιακά κολπάκια, αλλά σε άλλες εποχές. Το θέμα με τον Κοντονή είναι ότι έρχεται στο ν. Κιλκίς σαν να μη συμβαίνει τίποτε. Καμμία διαμαρτυρία από κανένα αιρετό, καμμία απόφαση για κήρυξη του-έστω προπαγανδιστικά-σε “persona non grata” (ανεπιθύμητο πρόσωπο). Τί άλλο δηλαδή θα’πρεπε να κάνει ένας υπουργός σ’ έναν νομό από το α) να πάρει τα υπογεγραμμένα λεφτά (200 χιλ). από τον υπηρεσιακό υπουργό Ν. Χριστοδουλάκη το 2015 για το Στάδιο του Κιλκίς και να τα πάει στην ιδιαίτερη πατρίδα του όπου εκλέγεται (Κεφαλλονιά) και β) να καθυστερήσει τις διαδικασίες μετεγκατάστασης των Δικαστικών Υπηρεσιών στο π. Εκκλησιαστικό Λύκειο, με αποτέλεσμα η όλη διαδικασία να ακυρωθεί. Με κόστος μεταστέγασης πρί τις 140 χιλ. μόνο. Τόσο κοστίζει ο εξανθρωπισμός των χώρων όπου καθημερινά εργάζονται και προσέρχονται δικαστές, υπάλληλοι, δικηγόροι, πολίτες εντέλει.

Είναι σίγουρο ότι ο κ. Κοντονής θα εξαγγείλει τα έργα απ’ την αρχή. Με κεραυνούς βεβαίως κατά των προηγούμενων φαύλων κυβερνήσεων των Σαμαροβενιζέλων, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, κλπ. Την φτηνή προπαγάνδα την παίζουν στα δάχτυλα οι συγκυβερνώντες. Με λάσπη όπου χρειάζεται, με ύβρεις όπου χρειάζεται, με άκρατες υποσχέσεις όπου πάντα χρειάζεται. Κάποιος πρέπει να τον ρωτήσει όμως το εξής: μήπως προτίθεται να προβεί σε καμμία ενέργεια ώστε να ακυρωθεί ο άθλιος νόμος βάσει του οποίου αποφυλακίζονται βαρυποινίτες; Ενα νόμο που έφτιαξε ο προκάτοχός του, ο οποίος και εκείνος είχε προτάξει την αποφυλάκιση του Ξηρού και του Στεφανάκου απ’ τον εξανθρωπισμό του Δικαστικού Μεγάρου Κιλκίς;

  • 09
  • Μαρ

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Ο Γεώργιος Ν. Ποιμενίδης, πρόσφυγας Σοχούμ Ρωσίας, ήρθε στην Ελλάδα 22 Μαΐου του 1940 στον Πειραιά, μετά της οικογενείας. Η σύζυγος Κυριακή. Τα παιδιά του Κώστας, Νικόλας (Κόλιας), Ευστάθιος (Στάσκας) και η κόρη του Παρθένα. Από τον Πειραιά ήρθαν στο χωριό Κεντρικό Κιλκίς.

Την μήνα Ιούνιο του 1942 ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στον Ροδώνα.

Ο Γεώργιος ήταν τεχνίτης σιδεράς. Εκτισε το σιδεράδικο επάνω στον συνοικισμό, κοντά στου Λεοντή Ορφανίδη το σπίτι. Οι χωριανοί τον ευχαρίστησαν που ήλθε στο χωριό, γιατί ήθελαν ένα καλό τεχνίτη που θα τους εξυπηρετούσε. Βοηθό του είχε τον μεγάλο γιό του Κώστα, τσιράκι μαχαντζή (έτσι έλεγαν το φυσερό). Εκεί στο σιδεράδικο κατασκεύαζε διάφορα γεωργικά εργαλεία, τσάπες, μικρά και μεγάλα δρεπάνια, αξινάρε, γυνί για το αλέτρι κλπ. Είχε δίπλα από το τζάκι ένα μισοκομμένο βαρελάκι με νερό για να μαλακώνει τα σίδερα, για τσαλίκωμα, όπως έλεγαν το ατσάλωμα, αφού τα σφυρηλατούσαν. Ακουγες ρυθμικά και γρήγορα τακ-τακ-τακ. Το έβαζε ο μάστορας στο νερό, σιγά-σιγά, για να γίνει το σίδερο σκληρό, ανθεκτικό. Ημουν ένας από τους θεατές, που πήγαινα και έβλεπα πολύ τακτικά, γιατί ο πατέρας ήθελε να μάθω τέχνη. Τους καμάρωνα. Μου έκανε μια παρατήρηση ο αρχιμάστορας ο Γιώρτ’ς, αστειευόμενος και να λέει: “Ατός θα παίρ την δουλείαν ας σα χέρεμουν”. Ολα αυτά τυπώθηκαν ανεξίτηλα στη μνήμη μου, σαν να τα βλέπω τώρα εκεί, που είχε το σιδεράδικο ο Γιώρτ’ς ο σιδεράς, όπως τον φώναζαν και αισθάνομαι το παιδί εκείνο που χάζευα όλη την ιστορία του τζακιού, το καμίνι με τα ζωντανά χρώματα όταν πίεζε ο Κώστας εκείνο το παράλληλο ξύλο που είχε το φυσερό, έβγαιναν χρώματα κόκκινα, κίτρινα, πράσινα, χρυσαφένια, ασημένια, πύρινες γλώσσες το κενό. Κατά διαστήματα, έκανε διάλειμμα, έβγαζε την ταμπακέρα για ένα λαθραίο στριφτό τσιγάρο, για ξεκούραση. Ο ιδρώτας έλουζε και τον δύο όλο το σώμα και το καπνισμένο πρόσωπο. Καλός τεχνίτης. Το σφυρί έπαιζε στα χέρια του αρχιμάστορα.

Μετά την ξεκούραση, δέκα-δεκαπέντε λεπτά, εσηκώνετο ο Γιώρτ’ς ο μάστορας και το τσιράκι ο Κώστας και εζώνοντο την δερμάτινη ποδιά. Οταν εγίνετο πυρωμένο το σίδερο για σφυρηλάτισμα, ακουγόταν τότε ο μάστορας να φωνάζει το τσιράκι: “Ελα, πάρε το σφυρί, τρέξον ντος αδακά αγλήγορα λαφρά-λαφρά μερ κεκά κρούω ντος άλμεξον, α, αδά ντος σκώσον, το πίσ’ το χέρισ’ σο στόμαν το μάτες εμπροστάς ντος μη, μη μη κ’ ακούς; ντε πίκες ατώρα ετσέρτσεσα, τη γαϊδερίσιμ το βίο. Κ’ ελέπ’ς μερκενά κρούω, ναι γιαβρούμ... ντεγνάψαμε νε ανατούμ αρ αστά κανείται ’λέγωσε ατώρα. Σύρον σο μαχάν’ κι αν να γίνεται ευλογημένο το γουρζούλ χα ατώρα γιαβρούμ, φύσα το μαχάν πάτε το κά άνοιξον το χερτς ολίγον κι άλλο μη κοτζίζ’ς σα μη κόφσα’ το έλα αγλήγορα χα, χα ντέπικαν έβρασαν οβά... τσαπούα, τσαπούα ατώρα έλα ντος. Χα, χα έβρασεν το σίδερον να είναι ευλογημένο”. Αυτά και άλλα έλεγαν, όταν είχε βράση σιδήρου.

Αυτά ελέγοντο κατά την ώρα της σκληρής δουλειάς.

*Από το βιβλίο του “Μάρτυς μου το Μπέλλες” (Φωνή από τον Ροδώνα

 

Τα τρία βιβλία του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη “Μάρτυς μου το Μπέλλες”, “Το λεκανοπέδιο των Μουριών” και “Διηγώντας τα να κλαις, οι αναγνώστες μπορούν να τα βρουν στην Δημοτική Δανειστική Βιβλιοθήκη του δήμου Κιλκίς.)

Η διαδρομή του εθίμου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα

Γράφει η Δέποινα Μοσχούτα

« Ίδε το έαρ το γλυκύ πάλιν επανατέλλει,

φέρον υγεία και χαράν και την ευημερίαν»

Το δίστιχο αυτό, έχει ηλικία πάνω από 11 αιώνες και ήταν η αρχή από ένα «άσμα ευχετήριον» για τον Βυζαντινό αυτοκράτορα, που το λέγαν τα «μέρη» (Πράσινοι και Βένετοι), στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης, πριν αρχίσουν οι ανοιξιάτικοι ιππικοί αγώνες.

Πάντα η άνοιξη ενέπνεε τους ανθρώπους ,μετά τη βαρυχειμωνιά, σιγά-σιγά, ξεκινούσε η αναβλάστηση της γης, ο ζωοδότης ήλιος έστελνε τις ακτίνες του ,και ξυπνούσαν τα πάντα... Τα πουλιά, τα έντομα, οι άνθρωποι. Άρχιζαν οι αγροτικές εργασίες, η μυρωδιά της σκαμμένης γης κυριαρχούσε στην ατμόσφαιρα, και τα κελαϊδίσματα των πουλιών ανήγγειλαν τον ερχομό της καλύτερης εποχής του χρόνου, της άνοιξης. Αυτός ο οργασμός της φύσης, δέν άφησε ασυγκίνητους καλλιτέχνες ποιητές, αλλά και τον απλό λαό. Τα χελιδονίσματα τα κάλαντα του Μάρτη είναι ένα έθιμο που έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα.

«Ήλθ' ήλθε χελιδών,

καλάς ώρας άγουσα,

καλούς ενιαυτούς,

επί γαστέρι λευκά

κηπί (και επί)νώτα μέλαινα»

Η χελιδώνα αγγελιοφόρος της άνοιξης όλων των εποχών, ξεκινώντας από την ειδωλολατρική Ελλάδα και πετώντας ασταμάτητα, για αιώνες ολόκληρους, πέρασε από το Βυζάντιο, και συνεχίζοντας το ταξίδι της έφτασε μέχρι τις ημέρες μας, κελαηδώντας ακόμη.

«Ήρθε,ήρθε η χελιδώνα,

ήρθε πάλι η μεληδόνα,

κάθησε και λάλησε

και γλυκά κελάϊδησε»

Η αντίστοιχη γιορτή της άνοιξης στην αρχαιότητα ήταν τα ανθεστήρια, προς τιμή του Λιμναίου Διονύσου και του χθόνιου Ερμή. Διοργανώνονταν στην Αθήνα κατά τον μήνα Ανθεστηριώνα επί τρείς ημέρες. Στα πρώτα Βυζαντινά χρόνια το έθιμο της χελιδώνας θεωρήθηκε ειδωλολατρικό και στην αρχή απαγορεύτηκε από την εκκλησία. Τα παιδιά συνέχισαν να το τραγουδούν όμως και έτσι το έθιμο διατηρήθηκε μέχρι σήμερα όπως ακριβώς και στην αρχαιότητα.

Σε πολλές περιοχές της χώρας μας, την πρώτη Μαρτίου ή στις 21 Μαρτίου ημέρα της εαρινής Ισημερίας, τα παιδιά γυρνάνε στα σπίτια κρατώντας ένα ομοίωμα χελιδονιού την «χελιδώνα» και τραγουδούν τα χελιδονίσματα. Το έθιμο αναβιώνει στην Κεντρική Μακεδονία, τη Θράκη, την Ήπειρο και τα Δωδεκάνησα. Οι νοικοκυρές παλαιότερα έδιναν στα παιδιά αυγά σαρακοστιανά, λάδι κρασί, αλεύρι σιτάρι, και ενίοτε λίγα χρήματα. Τα χρήματα καθώς και τα προϊόντα τα έδιναν στην εκκλησία.

Τα παιδιά με τη σειρά τους πρόσφεραν στις νοικοκυρές φύλλα κισσού ,να τα βάλουν στο κοτέτσι για να γεννούν οι κότες. Επίσης η ευχή που έδιναν τα παιδιά στο σπίτι που επισκέπτονταν ήταν «καλά μπερεκέτια» να έχουν δηλαδή αφθονία στα αγροτικά προϊόντα πρωτίστως, και όχι μόνον.

Είναι πολύ σημαντικό γεγονός, η διαδρομή του εθίμου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, κάτι που αποδεικνύει την δύναμη και τη συνέχεια της Ελληνικής παράδοσης. Σαν τη διαδρομή της χελιδόνας που διάβηκε θάλασσες και στεριές, πετώντας και χελιδονίζοντας, για να μεταφέρει το μήνυμα του ερχομού της άνοιξης.

Σελίδα 3 από 55
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree