Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Ενα από τα πλέον ηχηρά συνθήματα που δονούσαν την ατμόσφαιρα μετά τη Μεταπολίτευση, ήταν το “Εξω οι βάσεις του θανάτου”. Το ΠΑΣΟΚ κι ο Ανδρέας το είχαν ως ένα από τα λάβαρα της επερχόμενης Αλλαγής. Εννοείται πως ήταν η πεμπτουσία της επαναστατικής ρητορικής ΚΚΕ, ΚΚΕ Εσωτ. ΕΚΚΕ, Μ.Λ. ΚΚΕ, ΚΚΕ Μ-Λ και λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων.

Από την επαύριο της 18ης Οκτωβρίου 1981 και τον πρωτοφανή θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ, περιμέναμε με επαναστατική αγωνία την υλοποίηση του εθνεγερτικού συνθήματος (καθόλου περίεργο, ότι τις ανατρεπτικές εξελίξεις τις περίμεναν και πολλοί γαλάζιοι. Το “Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες” πυρπολούσε οριζόντια όλη την κοινωνία). Κι αφού λοιπόν ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις με τους Αμερικανούς, μετά από κάποιο διάστημα επήλθε μια συμφωνία που μας έκανε να πανηγυρίζουμε “απ’ έξω”, αλλά να είμαστε μουδιασμένοι “από μέσα”: Οι βάσεις του θανάτου θα παρέμεναν για άλλα 5 χρόνια και 18 μήνες. Και μετά θα έφευγαν. Τελικά οι περισσότερες έκλεισαν πολύ πριν, ως παροπλισμένες πλέον. Εμεινε μόνο η πανίσχυρη βάση της Σούδας.

Αυτά, την επαναστατική δεκαετία του ‘80. Εκτοτε μεσολάβησαν οι κυβερνητικές αλλαγές του δικομματισμού μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Ν. Δημοκρατίας. Ωσπου το 2015 ανέτειλε η “Πρώτη φορά Αριστερά”. Και από την πρώτη μέρα η κυβέρνηση, δια του υπερπατριώτη υπουργού Αμυνας, ξεκίνησε έναν αγώνα με αντίστροφη κατεύθυνση: η ετήσια συμφωνία για τη Σούδα έγινε πολύχρονη, η Σούδα διπλασιάζεται, στη Σούδα προγραμματίζεται ανάπτυξη ισχυρής δύναμης πεζοναυτών για πρώτη φορά, στη Σούδα σταθμεύουν πλέον δυνάμεις που αποχωρούν από την Τουρκική βάση του Ιντσιρλίκ. Και από την άλλη, ο υπερπατριώτης Καμμένος, εκλιπαρεί τους “φονιάδες των λαών Αμερικάνους” να ιδρύσουν μια νέα βάση στο Καστελόριζο ή όπου αλλού θέλουν. Παράλληλα, στο υπό ίδρυση αεροδρόμιο του Καστελίου στην Κρήτη, προβλέπονται εγκαταστάσεις για στάθμευση Αμερικανονατοϊκών δυνάμενων.

Το “Εξω οι βάσεις του θανάτου” μετατρέπεται σε ηχηρό “Μέσα οι βάσεις του θανάτου”. Και φέρτε κι άλλες βάσεις, όσες θέλετε. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εδώ είναι για τα εξηγήσουν στο λαό ότι όλα είναι προϊόν υπερήφανης διαπραγμάτευσης.

Για εμάς εδώ στο Κιλκίς, ίσως ξαναζωντανέψουν οι θρυλικές πορείες προς την Αργυρούπολη, με τις επανιδρυμένες Αμερικανικές βάσεις. Αυτή τη φορά όμως όχι με πανώ και συνθήματα “Εξω οι βάσεις” και “GO HOME YANKIES”, αλλά με γλυκά και λουλούδια και ιαχές “Καλώς ήλθατε παιδιά, καλή διαμονή, σας αγαπάμε και σας θέλουμε”. Και θα γεμίσει το Κιλκίς δολλάρια, θα αναστηθεί η αγορά, θα ανοίξουν κι άλλα καφέ, κι άλλες ταβέρνες. Και θα ξεκινήσει επιτέλους η ανάπτυξη. Λίγο οι “βάσεις του θανάτου”, λίγο τα αποκαλυφθέντα πλέον “μύρια” (εκατομύρια) για το Προσφυγικό, λίγο τα Μεταλλεία... να πως ξεκινά να πάρει μπρος η Οικονομία. Οχι με ΤΕΙ, Προαστιακούς, Δικαστικά, Γηροκομεία, Δρόμους και άλλα μπανάλ πράματα.

“Μέσα οι βάσεις του θανάτου” λοιπόν. Για να μείνουν πάλι μόνοι τους εκείνοι οι... συμμορίτες του ΚΚΕ να φωνάζουν στις πλατείες και τις πορείες. Οι οπισθοδρομικοί!

Του Βλάση Αγτζίδη*

“Η επιλογή του Ιβάν Σαββίδη να μιλά στα ρωσικά και να χρησιμοποιεί μεταφραστή έχει προκαλέσει διάφορες αντιδράσεις και επικριτικά σχόλια. Εάν αγνοήσουμε τις ρατσιστικές αναφορές του Ανδρέα Ανδριανόπουλου -ο οποίος πριν από καιρό λειτούργησε ως κοινός χουλιγκάνος- εμφανίστηκαν πλήθος αναφορών για το θέμα αυτό στο δημόσιο χώρο. Ο ίδιος φυσικά μιλά την ποντιακή διάλεκτο της ελληνικής, την οποία και αποφεύγει να χρησιμοποιεί όταν επιχειρεί να εκφράσει σύνθετες έννοιες. Τότε επιλέγει τη γλώσσα στην οποία έλαβε μια υψηλή παιδεία. Η δημοτική είχε εξοβελιστεί από την εκπαιδευτική διαδικασία στην ΕΣΣΔ από την ΕΣΣΔ, όταν καταργήθηκαν τα ελληνικά σχολεία από το σταλινισμό (1937-38) και ο ελληνικός πληθυσμός εκτοπίστηκε και διασπάρθηκε στην αχανή Κεντρική Ασία.

Στο πλαίσιο του προβληματισμού για το θέμα «της γλώσσας του Σαββίδη» εντάσσεται και η προχθεσινή σχετική αναφορά του Αλάφούζου, αλλά και πολλών σχολιασμών στο διαδίκτυο. Στην καλύτερη εκδοχή, τα σχόλια αυτά βασίζονται στην άγνοια περί των συνθηκών διαμόρφωσης του νέου ελληνισμού στο ελεύθερο κράτος, καθώς και στην απόλυτη άγνοια της ιστορίας των Ελλήνων στη Ρωσία και στην ΕΣΣΔ…

 

Από πού έρχεται ο Σαββίδης

Δεδομένο είναι ότι ο Σαββίδης προέρχεται από ελληνόφωνο πληθυσμό. Γεννήθηκε στον Σάντα της περιοχής της Τσάλκας της Κεντρικής Γεωργίας. Το χωριό αυτό το ίδρυσαν Πόντιοι μετανάστες στον Καύκασο πριν από 150 χρόνια. Αλλά ανεξάρτητα από αυτό το γεγονός,  στην ελληνική περίπτωση η γλώσσα ήταν δευτερεύον στοιχείο στην εθνική ταυτότητα. Το πρωτεύον ήταν η ελληνορθόδοξη προέλευση και η συνείδηση περί της ταυτότητας. Χαρακτηριστικό είναι ότι στις πρώτες ελληνικές συνεδριάσεις μετά το 1832, η αλβανοφωνία ήταν κοινός τόπος στη Βουλή των Ελλήνων λόγω της αρβανίτικης καταγωγής μεγάλου μέρους των Βουλευτών. Επίσης, η γλώσσα με την οποία συνεννοούνταν ο Μιαούλης με τους συντρόφους του πριν τινάξει την οθωμανική ναυαρχίδα ήταν επίσης η αλβανική. Χωρίς αυτό να σημαίνει τίποτα. Και για να μην έχουμε παρεξηγήσεις να διευκρινήσουμε ότι οι Αρβανίτες δεν υπήρξαν ποτέ Αλβανοί με τη εθνική σημασία του όρου. Ήταν ένας ελληνορθόδοξος ρωμαίικος πληθυσμός που επέλεξε ελεύθερα να συμμετάσχει στη διαδικασία συγκρότησης του νέου ελληνισμού.

Επίσης στις μέρες μας, ο κορυφαίος Έλλην της Διασποράς υπήρξε ο ελληνοαμερικανός μεγαλοβιομήχανος Άντριου Άθενς, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος στα πρώτα Δ.Σ. του ΣΑΕ. Ο Άθενς μιλούσε ελάχιστα ελληνικά και η συνεννόηση γινόταν μόνο στην αγγλική γλώσσα. Αυτό δεν σήμαινε τίποτα όμως στη συνείδησή του και στην δράση του υπέρ του ελληνισμού….

 

Η σοβιετική απομόνωση

Ο Ιβάν Σαββίδης προέρχεται από τον ελληνισμό που μεγαλούργησε από τον 19ο αιώνα στη Ρωσία, αλλά και στη σοβιετική περίοδο έως και το 1937, όταν ξεκίνησαν οι αντιμειονοτικές σταλινικές διώξεις…… Οι πληθυσμοί αυτοί διαπαιδαγωγήθηκαν μέσα στο σοβιετικό πλαίσιο των 70 χρόνων, πλήρως αποκομμένοι από τα δυτικά πρότυπα και από την ίδια την Ελλάδα, την οποία θεωρούσαν πατρίδα. Κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου μεγαλούργησαν πολιτιστικά αναπτύσσοντας μια αξιόλογη ελληνική πολιτιστική και πολιτική ηγεσία απολύτως συνδεδεμένη με τις σοβιετικές αρχές. Ήταν αναγνωρισμένοι ως επίσημη ελληνική μειονότητα που ο σκληρός πυρήνας της με βάση την απογραφή του 1989 έφτανε τις 360.000 (ο πραγματικός εκτιμάμε ότι πλησίαζε τις 500.000) άτομα περίπου.

Ένεκα των σταλινικών διώξεων του ’37-’38 (που έκλεισε τα ελληνικά σχολεία) και των εκτοπίσεων του ’49 στην Κεντρική Ασία ανάπτυξαν μια εξωφρενική ελλαδολατρεία…. Βέβαια, μετά τη σοβιετική κατάρρευση περισότεροι από 200.000 έφτασαν στην Ελλάδα (μεταξύ αυτών και οι γονείς του Σαββίδη). Εδώ συνάντησαν την πραγματική Ελλάδα και τον αληθινό Νεοέλληνα….

Οπότε, έως σήμερα έχουν μεσολαβήσει 25 χρόνια ελεύθερης επαφής των δύο ελληνικών κόσμων…. και υποθέτω ότι οι αυταπάτες και οι ωραιοποιήσεις είχαν παραχωρήσει πλέον τη θέση τους σε μια πιο ρεαλιστική εκτίμηση”.

*Ο Βλάσης Αγτζίδης είναι διδάκτωρ σύγχρονης Ιστορίας, μαθηματικός

Γράφει ο Οδυσσέας Μπαγκατουρίδης*

Βλέποντας ένα δημόσιο οργανισμό βορά στα νύχια ορισμένων κύκλων, που το κύριο μέλημα τους είναι η αρνητική δημοσιότητα, ο καθένας πρέπει να αναλογιστεί το “γιατί συμβαίνει” και να ψάξει “τι πραγματικά ισχύει”.

Το Γενικό Νοσοκομείο Κιλκίς τις τελευταίες μέρες εμφανίζεται στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης με διάφορα κοσμητικά επίθετα τα οποία δεν είναι καθόλου κολακευτικά και δεν ανταποκρίνονται επ' ουδενί στην πραγματικότητα.

Μέσα σε ένα περίπου χρόνο, η νέα διοίκηση του νοσοκομείου προχώρησε έργα τα οποία λίμναζαν για χρόνια και σε ορισμένες περιπτώσεις για δεκαετίες. Για το φλέγον θέμα των ημερών, τον χώρο των πλυντηρίων, είχε κολλήσει επί 12 χρόνια σε μια τεχνική μελέτη (2004-2016). Κανένα μέλος της ΠΟΕΔΗΝ και κανένα μέλος του σωματείου του νοσοκομείου δεν έκανε παράπονα και καταγγελίες. Όταν ανέλαβε η νέα διοίκηση, εν έτει 2016, ανακάλυψαν τον τροχό. Ξαφνικά εμφανίστηκαν φίδια, ψύλλοι, χάλασαν τα πλυντήρια και εμφανίστηκαν διάφορες λοιμώξεις.

Πράγματι, ο χώρος των πλυντηρίων δεν ήταν σε καλή κατάσταση και πράγματι από το Υπουργείο υπάρχει δέσμευση για εκταμίευση ποσού της τάξης των 500.000 ευρώ μετά την κατάθεση της τεχνικής μελέτης. Οι διαδικασίες κινήθηκαν άμεσα, και αυτή τη στιγμή βρίσκονται στην φάση της ολοκλήρωσης τους ώστε τα πλυντήρια να είναι αυτά που αρμόζουν σε ένα σύγχρονο δημόσιο φορέα.

Με την ανακοίνωση της η ΠΟΕΔΗΝ, αν και φαινομενικά βάλλει κατά της διοίκησης, υποτιμά ευθέως τις προσπάθειες του ιατρικού, νοσηλευτικού και διοικητικού προσωπικού του νοσοκομείου, οι οποίοι υπερβάλλουν καθημερινά εαυτό ώστε να κρατούν το νοσοκομείο ψηλά στην συνείδηση των πολιτών. Είναι αυτοί οι “μικροί ήρωες” οι οποίοι έβγαλαν ασπροπρόσωπη μια ολόκληρη χώρα όταν περιέθαλψαν πάνω από 25.000 πρόσφυγες.

Φυσικά το χρονικό σημείο της ανακοίνωσης δεν ήταν τυχαίο. Απ΄ ότι φαίνεται η θετική προβολή ενοχλεί ορισμένους, καθώς το νοσοκομείο ολοκλήρωσε το έργο της διασύνδεσης του με το δίκτυο του φυσικού αερίου (άλλο ένα έργο το οποίο βρισκόταν καθηλωμένο επί σειρά ετών), προχώρησε σε προσλήψεις ιατρικού, διοικητικού και λοιπού προσωπικού, αναβαθμίζει διαρκώς τον ιατροτεχνολογικό του εξοπλισμό και σχεδόν διπλασίασε τον προϋπολογισμό του για το έτος 2017.

Τα πλυντήρια, λοιπόν, όσο και να προχώρησε η τεχνολογία, δεν μπορεί να λειτουργούν για να ξεπλένονται συνειδήσεις και να διαγράφεται η συλλογική μνήμη.

Υ.Γ. 1: Τα μέλη του ΔΣ του σωματείου συμφωνούν με την ανακοίνωση της ΠΟΕΔΗΝ; Αν όχι, θα τοποθετηθούν δημόσια; Σε αυτές τις περιπτώσεις η σιωπή είναι συνενοχή.

Υ.Γ. 2: Περίεργες συμπτώσεις. Μόλις ξεκίνησε στην Βουλή η εξεταστική για την Υγεία ξεκίνησαν και οι ανακοινώσεις της ΠΟΕΔΗΝ. Φαντάζομαι θα συνεχιστούν για όσο θα διαρκέσει η εξεταστική ώστε να αποπροσανατολίζονται οι πολίτες από την ουσία.

Υ.Γ. 3: Αν αυτοί είναι οι εκπρόσωποι των εργαζομένων στα δημόσια νοσοκομεία και είναι αυτοί που κόπτονται για το δημόσιο συμφέρον, να τους χαιρόμαστε!!!

*Μέλος Διοικητικού Συμβουλίου Γενικού Νοσοκομείου Κιλκίς

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Το Μυριόφυτο είναι χωριό της πεδιάδας των Μουριών. Στη σλαβόφωνη διάλεκτο λέγεται Πόποβο. Μύρια φυτά σημαίνει το Μυριόφυτο. Τόπος των λουλουδιών στη διάλεκτο της Κίτκα. Οι κάτοικοί του είναι πρόσφυγες από το Σέσοβο της Σερβίας, στο έρημο από τους σλαβόφνους Πόποβο. Ακούστε τι μας αφηγήθηκαν:

“Οι παππούδες μας, νέοι τότε, το 1913 που ξέσπασε ο πόλεμος στην περιοχή μας, στο Σέσοβο και κινδύνευε η ζωή τους, πήραν απόφαση, φόρτωσαν στα γαϊδούρια ό,τι μπόρεσαν και έφθασαν στο Νίκολιτς, που συνορεύει με την Ελλάδα.

Πέρασαν το ελληνικά σύνορα χωρίς κανείς να τους εμποδίσει. Πήγανε στο Αραπλί (Διαβατά) Θεσσαλονίκης πεζή. Εκεί μείνανε τρεις μήνες, δεν γινόταν ζωή και φύγανε για το Κιλκίς.

Στο Κιλκίς δεν κάθησαν, πήγαν στο Σούρλοβο (Χέρσο), όπου παραμείναμε δύο μήνες. Ολο γύριζαν κοντά στα σύνορά τους, από εκεί που ήρθαν στην Ελλάδα. Ολα τα χωριά που πηγαίνανε ήταν άδεια, δεν είχε ανθρώπους, μύριζε ο τόπος καπνίλα, ερημιά, αποκαΐδια, μόνο αυτοί φαίνονταν σε χωραφίσιες στράτες. Τα σπίτια ήταν καμένα και πεσμένα. Φύγανε κι από το Σούρλοβο (Χέρσο), έρχονται στο Ποτορόζ (Δροσάτο) και βλέπουν απέναντι τη Σερβία, κι επιθυμούσαν να γυρίσουν πίσω. Ο πόλεμος τελείωσε στην Σερβία.

Στο Σέσοβο άφησαν τους συγγενείς τους, τα σπίτια, τα χωράφια τους. Ο πόλεμος του ανάγκασε και ήρθαν στην Ελλάσα. Ηταν Τούρκοι στα μέρη τους που πολεμούσαν με τους Σέρβους. Πήραν λοιπόν την απόφαση να πάνε πίσω στο Σέσοβο. Εφυγαν και έφτασαν στην Δοϊράνη. Εκεί συνάντησαν ελληνικό στρατό και πάνω στα σύνορα ήταν οι Σέρβοι στρατιώτες.

Οι Σέρβοι αξιωματικοί δεν τους επέτρεψαν να μπούνε μέσα στο σερβικό έδαφος, τους είπαν πως έκλεισαν οριστικά τα σύνορα Ελλάδας και Σερβίας.

Ετσι γύρισαν στο Δροσάτο όπου ήρθαν όλοι, κάνανε συμβούλιο και πήραν την απόφαση να πάνε στο Πόποβο να εγκατασταθούν. Είχαν εξαντληθεί να περιφέρονται από τόπο σε τόπο, τους τσάκιζε η πείνα, η κούραση, η αγωνία, με γερόντους, με μικρά παιδιά. Αρρώσταιναν, πέθαιναν στους δρόμους της εξορίας.

Στο Μυριόφυτο οι παπούδες μας ήρθαν οριστικά το 1918.

Οι πρώτοι πρόσφυγες που ήρθαν από το Σέσοβο της Σερβίας το 1913 και εγκαταστάθηκαν οριστικά στα 1918 στο Μυριόφυτο νομού Κιλκίς, ήσαν οι εξής:

  1. Ιωάννης Κυριάκου και Κωνσταντίνα. Ηταν ο πρώτος οπλαρχηγός των ανταρτικών ομάδων Ελλήνων κατά των Βουλγάρων.
  2. Στάμπος Καλεντέρης και Πολυξένη
  3. Γιουβάν Κυριάκου και Φίκια
  4. Πέος Καλεντέρης και Λεμονιά
  5. Κωνσταντίνος Κέρμος
  6. Ιωάννης Κέρμος και Μπογιάννα
  7. Ευάγγελος Δεμερτσής
  8. Δημήτριος Σουλιώτης και Μπερπερίσα
  9. Δημήτριος Πλάβος και Μαρία
  10. Ηλίας Δεληβασίλης
  11. Αθανάσιος Καρατσάς και Αναστασία
  12. Κωνσταντίνος Βεντούρης και Βελίτσα
  13. Ηλίας Ουζούνης
  14. Σάλες Στοΐτσες
  15. Αχιλλέας Φασουλάς
  16. Γεώργιος Κοντσολόκης και Μήλκα
  17. Χρίστος Λίμκος
  18. Γκλαβούνης Στάμκος
  19. Ιωάννης Κετσές
  20. Νικόλαος Μπουλγουρτζής
  21. Ηλίας Χορόζης
  22. Ευάγγελος Γκόνες
  23. Δημήτριος Γκόνες
  24. Πέτρος Καλεντέρης και Σοφία
  25. Σταύρος Κλαβούνης
  26. Ιωάννης Ζάλες και Κατίνα
  27. Ιωάννης Γιαννάκης και Σουλτάνα
  28. Αντώνιος Γιαννάκης
  29. Παντελής Γιαννάκης
  30. Αθανάσιος Βεντούρης
  31. Ζιγήρης Ντούγιος

Κοντά σ’ αυτούς εγκαταστάθηκαν και λίγοι Πόντιοι πρόσφυγες, οι παρακάτω:

  1. Κωνσταντίνος Καραπαναγιωτίδης και Καλλιόπη
  2. Χρίστος Καραπαναγιωτίδης και Αγάπη
  3. Δέσποινα Καραπαναγιωτίδου, χήρα
  4. Γεώργιος Καραπαναγιωτίδης και Μεταμόρφη
  5. Νικόλαος Καραπαναγιωτίδης και Σωτηρία
  6. Γεώργιος Τσομίδης και Μεταμόρφη
  7. Σάββας Κοσμίδης και Σοφία
  8. Φώτιος Υφαντίδης και Μάβη.

 

Συκιές-Νέο Μυριόφυτο

“Οι πρώτοι πρόσφυγες που ήρθαν από τον Καύκασο, χωριό Γιόλκετσμεζ, στα 1929, ήσαν οι εξής:

  1. Αντώνιος Αντωνιάδης και Κυριακή
  2. Χρίστος Αντωνιάδης και Ναταλία
  3. Μιχάλης Αντωνιάδης και Βαρβάρα
  4. Κωνσταντίνος Θεοδωρίδης και Χαρίκλεια
  5. Γρηγόρης Θεοδωρίδης και Αναστασία
  6. Παναγιώτης Βασιλειάδης και Μαρία
  7. Παναγιώτης Βασιλειάδης και Σημέλα
  8. Ματθαίος Κυριακίδης και Χαρίκλεια
  9. Ευθύμιος Κυριακίδης και Μαρία
  10. Φίλιππος Ματσουκατίδης και Βέρα
  11. Παναγιώτης Μεταλλίδης και Παρασκευούλα
  12. Ελευθέριος Ελευθεριάδης και Μαρία
  13. Σπύρος Λουκίδης και Σοφία
  14. Ιωάννης Γρηγοριάδης και Φωτεινή
  15. Κωνσταντίνος Φαχουρίδης και Ευθυμία
  16. Δημήτριος Ζουκουρίδης και Βαρβάρα
  17. Βασίλης Κοτσαλίδης και Ελισάβετ
  18. Στυλιανός Αντωνιάδης και Μαρία
  19. Κυριάκος Σπυριδωνίδης και Βαρβάρα

Είναι ένα όμορφο χωριουδάκη στο πράσινο, στις πλαγιές του Μαυροβουνίου, όπου το διατηρούν με τα ωραία και σύγχρονα σπίτια, στα σύνορα του π. δήμου των Μουριών”.

Αυτά τα αφηγήθηκε ο Αντώνης Αντωνιάδης.

*Από το βιβλίο του “Το λεκανοπέδιο των Μουριών”

Σελίδα 3 από 69
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree