Του Γιώργου Πελίδη*

Όταν αναφερόμαστε στην προπονητική επιβάρυνση θα πρέπει να κατανοήσουμε τι ακριβώς είναι, για να μπορέσουμε να σχεδιάσουμε το προπονητικό μας πρόγραμμα έτσι ώστε να αποφεύγονται δυσάρεστα αποτελέσματα, τόσο σε θέματα υγείας όσο και σε θέματα επιδόσεων.

Προπονητική επιβάρυνση είναι όλα τα κινητικά ερεθίσματα που δέχεται ο οργανισμός κάθε φορά που κάνουμε προπόνηση. Τα κινητικά αυτά ερεθίσματα προκαλούν κάποιες μεταβολές στο σώμα μας οι οποίες είναι άμεσες, αλλά όταν τα ερεθίσματα επαναλαμβάνονται για μεγαλύτερη διάρκεια τότε προκαλούνται στον οργανισμό μας μακρόβιες προσαρμογές.

Η βελτίωση των επιδόσεων προέρχεται από τις μακρόβιες προσαρμογές όλων των λειτουργικών συστημάτων του οργανισμού, βιοχημικές, ιστοχημικές, μορφολογικές.

Τα στοιχεία της προπονητικής επιβάρυνσης που θα πρέπει να έχουν δομή και σωστή σχέση μεταξύ τους είναι:

Α) η ένταση της επιβάρυνσης αφορά τον ρυθμό της άσκησης.

Β) η διάρκεια της επιβάρυνσης αφορά τον χρόνο που απαιτείται να πραγματοποιηθεί η άσκηση ή το σύνολο των επαναλήψεων.

Γ) η συχνότητα της επιβάρυνσης, πόσες προπονητικές μονάδες έχουμε μέσα στην εβδομάδα.

Δ) η πυκνότητα αφορά το χρονικό διάστημα (το διάλειμμα) που μεσολαβεί ανάμεσα στις επιβαρύνσεις, επιβάρυνση-ανάληψη.

Ε) η ποσότητα (όγκος) του ερεθίσματος, πχ πόσα χιλιόμετρα κάναμε.

 

Τα διαλείμματα ανάμεσα στις επιβαρύνσεις έχουν συγκεκριμένο στόχο όπως : όταν αναφέρουμε ένα διάλειμμα είναι πλήρες αυτό σημαίνει ότι η καρδιακή συχνότητα είναι στα επίπεδα ηρεμίας . Όταν το διάλειμμα είναι αμειβόμενο δηλαδή δεν είναι πλήρες τότε σημαίνει ότι το επόμενο ερέθισμα που θα ακολουθήσει , η καρδιακή συχνότητα δεν θα είναι ηρεμίας αλλά μεγαλύτερη, πετυχαίνοντας με τον τρόπο αυτό τον στόχο της προπόνησης.

Βασικό στοιχείο για να καθορίσουμε τα επίπεδα επιβάρυνσης είναι ότι το κατώτατο επίπεδο δεν δημιουργεί προσαρμογές, ενώ ένα ισχυρότερο ερέθισμα μπορεί να οδηγήσει σε υπερπροπόνηση.

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B' Νέας σχολής 2015

Προπονητής UEFA A' (σε εξέλιξη)

Οι Γερμανικές εκλογές και η Ευρώπη

*Του Γρηγόρη Κυριακού

Το αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών οφείλει να προβληματίσει και να θέσει σε συναγερμό όλη τη δημοκρατική Ευρώπη. Όχι γιατί η Άνγκελα Μέρκελ παρέμεινε στην εξουσία ή οι σοσιαλδημοκράτες του Μάρτιν Σουλτς γνώρισαν την ήττα αλλά γιατί μετά από εβδομήντα δύο χρόνια ένα ακραίο κόμμα βρίσκεται εντός του γερμανικού κοινοβουλίου με τον διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό των 90 και πλέον βουλευτών. Γεγονός που ξυπνά μνήμες και προκαλεί ανατριχίλα.

Συγχρόνως είναι γεγονός ότι σε ολόκληρη την Ευρώπη τα ακροδεξιά κόμματα σημειώνουν άνοδο. Υπολογίζεται ότι από το 2015 στις διάφορες εκλογικές διαδικασίες οι καταμετρημένες ακραίες ψήφοι φτάνουν τα 27.000.000. Νούμερο που επίσης θα πρέπει να προκαλέσει προβληματισμό. Σε 16 χώρες τα ποσοστά κυμαίνονται από 0,5% (Πορτογαλία, 2013) έως 46,2 % (Αυστρία), με πιο εμβληματικές περιπτώσεις την Αυστρία όπου ο υποψήφιος ακροδεξιός πρόεδρος συγκέντρωσε στο β γύρο το 46,2%, τη Γαλλία με το 33,9% της Λε Πεν, την Ολλανδία όπου το ακροδεξιό κόμμα κατετάγη δεύτερο,  τη Δανία με 21,1%, τη Σουηδία με 12,9%, τη Φιλανδία με 17,8% και τέλος την Ελβετία και 29,4%. Φυσικά δεν μπορεί να απουσιάζει και η δική μας Χ.Α. με 7%.

Μια τέτοια κατάσταση έχει τις ρίζες της στην υλοποίηση μιας πολιτικής που ωθεί το λαό σε ακραίες λύσεις. Και κυρίως έχει τις ρίζες της στη συνεχή αναβλητικότητα των ηγετών της ΕΕ να βρουν λύσεις στα οικονομικά προβλήματα που μαστίζουν την Ένωση και διευρύνουν τις ανισότητες πάνω στις οποίες τα ακραία πολιτικά κόμματα διαμορφώνουν την ατζέντα τους.

Αν προσπαθήσουμε να αντιπαραβάλουμε τις συνθήκες που επέτρεψαν την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και την παρούσα κατάσταση, θα εντοπίσουμε μία ομοιότητα. Οικονομική κρίση που οξύνει τις κοινωνικοπολιτικές αντιθέσεις, ανεργία, υποχώρηση βιομηχανικής παραγωγής, χρεωκοπία επιχειρήσεων. Η Γερμανία της εποχής εκείνης ένιωθε ταπεινωμένη λόγω της συνθήκης των Βερσαλλιών και προσπαθούσε να ανορθώσει το ηθικό των πολιτών. Η Γερμανία της εποχής μας προσπαθεί και πετυχαίνει να συντηρεί το οικονομικό θαύμα με τα υψηλά πλεονάσματα που πέτυχε μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο με τη στήριξη των Αμερικανών και συγχρόνως αδιαφορεί για την τύχη όσων της έτειναν το χέρι μετά τον πόλεμο. Συγχρόνως βιώνει κρίση ασφάλειας και ταυτότητας που σε μεγάλο βαθμό οφείλονται στην εισδοχή των προσφύγων στην χώρα.

Όσο η Ε.Ε. ακολουθεί την πολιτική Σόϊμπλε με την πεποίθηση ότι η αυταρχική λιτότητα θα αναπτερώσει την Ευρώπη, λογική αντίστοιχη με τη πεποίθηση των κραταιών κύκλων της γερμανικής οικονομίας του μεσοπολέμου ότι το οικονομικό σύστημα θα σωθεί μόνο με ένα αυταρχικό κράτος, τόσο οι ανισότητες θα διευρύνονται και ο λαός θα ωθείται σε ακραίες λύσεις.

Αυτό το οποίο απαιτείται άμεσα είναι η σύγκλιση μιας συνόδου κορυφής που θα εγκύψει στο πρόβλημα και θα σταματήσει να εθελοτυφλεί πιστεύοντας ότι η Ευρώπη αποτελεί ακόμα το υπόδειγμα της δημοκρατικότητας και του ουμανισμού. Μια σύνοδος των ευρωπαίων ηγετών που θα κατανοήσει ότι για να οδηγούνται και πάλι οι λαοί σε τέτοιου είδους επιλογές μάλλον κάτι δεν έγινε καλά στα χρόνια που προηγήθηκαν. Ηγέτες που μέσα από τον διάλογο θα διαμορφώσουν νέες και ενδιαφέρουσες λύσεις για τις κοινωνικές ανασφάλειες και ανισότητες, θα καθορίζουν την ατζέντα και τον πολιτικό ανταγωνισμό και δεν θα γίνονται έρμαια της ακροδεξιάς. Ηγέτες που θα επιστρέψουν στις απαρχές της ΕΕ και στο όραμα των R.Schuman και J.Monnet για μια Ευρώπη που θα διαφυλάσσει την ειρήνη, θα ενισχύει την αλληλεγγύη, τη συνοχή και την ισότητα, θα αναζητά τα οφέλη μέσα από το κοινό όφελος, θα συμβάλει στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου, θα διατηρεί την πολυμορφία των πολιτισμών, των γλωσσών και των παραδόσεων, θα προωθεί τη δημοκρατία. Για την Ευρώπη των λαών.

Γραμματέας Ν.Ε. Κιλκίς της ΔΗΜ.ΑΡ.

Μέλος Περιφερειακού Συντονιστικού Οργάνου

Κεντρικής Μακεδονίας της ΔΗ.ΣΥ.

“Το κείμενο “Βλογημένη Ελλάδα”, είναι του κορυφαίου συγγραφέα-νεώτερου Παπαδιαμάντη-απαράμιλλο ζωγράφο, το δάσκαλο των Τσαρούχη και Εγγονόπουλου, το λάτρη της ελληνικής φύσης και θαλασσογραφίας, Φώτη Κόντογλου. Ετσι θα διατηρήσουμε ακόμα και την όσμωση του καλοκαιριού.

Ισως επειδή τα έργα του αποπνέουν Ελλάδα και Ορθοδοξία τον έριξαν στην αφάνεια, όπως και πολλούς παλιούς, σπουδαίους λογοτέχνες και ποιητές, για να προωθήσουν νεώτερους εκφραστές του υλισμού και της αθεΐας.

Πλημμύρισε ο τόπος μας από τα διάφορα ευκολοχώνευτα σκουπίδια ξένων, δήθεν σπουδαίων, συγγραφέων, εθίζοντας το Λαό στους ελεύθερους, παράνομους έρωτες, εγκλήματα και ληστείες, του σημερινού πολιτισμού μας”,

Πρωτοπρεσβύτερος

Γεώργιος Αλεβιζάκης

 

Περπατώντας σε βουνά και σε λαγκάδια

“Περπατούμε ανάμεσα σε βουνά και σε μικρά καμποβούνια. Περνούμε μέσα από κλεισούρες. Δρόμο παίρνουμε, δρόμο αφήνουμε. Είναι πρωί. Ο ήλιος βρίσκεται ως τρία μπόγια ψηλά. Πέρα φαίνονται τα βουνά, το’να πίσω απ’ τ’ άλλο. Από πίσω μας αφήσαμε άλλα βουνά. Τι είναι αυτά τα ελληνικά βουνά! Δεν είναι βράχοι και χώματα σωριασμένα, όπως σε άλλα μέρη· είναι ζωντανά· είναι ψυχές. Θαρρείς πως σε κοιτάζουνε. Κάποια απ’ αυτά θαρρείς πως κάθονται συλλογισμένα όπως οι άνθρωποι. Και τα σχέδιά τους είναι πολύ έμορφα και πολύ παράξενα. Αλλο στέκεται με όρθιο κεφάλι, παλληκαρόβουνο, κι αγναντεύει τον κάμπο, άλλο έχει γυρτή στο πλάγι την κεφαλή του, σαν να’ναι παραπονεμένο, άλλο έχει ξαπλωμένο το κορμί του σαν τον άνθρωπο που ξεκουράζεται, άλλο θαρρείς πως τεντώνει τον λαιμό του για να κοιτάξει πίσω από τ’ άλλα που βρίσκονται πιο μπροστά, κι από πίσω απ’ αυτό προβάλλει το κεφάλι του άλλο, και πιο μακριά άλλα, πολλά βουνά. Τα πιο έμορφα είναι όσα είναι ξεμοναχιασμένα, αποτραβηγμένα από τ’ άλλα, κι αυτά είναι τις περισσότερες φορές στρογγυλά και μυτερά στην κορφή και στέκουνται μέσα στον αγέρα σαν να’ναι από κρούσταλλο. Σχεδόν όλα είναι σπάνια και σταχτιά, χωρίς δέντρα. Μονάχα εδώ κι εκεί, χαμηλά στα ριζοβούνια που ζώνουνε το μεγάλο βουνό, όπως ζώνουμε το κάστρο οι πύργοι κι οι τάμπιες, βλέπεις κανένα δένδρο μοναχιασμένο, ή πέντ’-έξι μαζί κοντά-κοντά, σαν να κουβεντιάζουνε. Από μακριά, τα βουνά φαίνουνται αλλιώς, κι αλλιώς τα βλέπεις σαν πας κοντά. Οσο τα σιμώνεις, ολοένα αλλάζουνε όψη. Εκεί που το’βλεπες πριν στρογγυλό κι όρθιο, αρχίζει σιγά-σιγά και μακραίνει. Πολλές φορές, ενώ στην αρχή έβλεπες πως έχει μια κορυφή, σε λίγο φανερώνεται στα μάτια σου κι άλλη, που ήτανε κρυμμένη. Γι’ αυτό, φαίνονται σα να σαλεύουνε, σα να’ναι ζωντανά. Οποτε βρεθείς κάτω από τη ρίζα κανενός απόγκρεμνου βουνού που κρύβει τον ήλιο, γυρίζεις το κεφάλι σου και θαυμάζεις τα κράκουρα που στέκουνται κρεμάμενα, απάν’ από το κεφάλι σου, μολυβιά, περιχυμένα με κόκκινες σκουριές και μαύρες τρύπες και κάτι στριμμένα αγριόδενδρα που είναι ριζωμένα στις σκισμάδες και βλέπεις τα όρνια που κάνουμε βόλτες από πάνω σου, βουβά.

Υστερ’ από λίγη ώρα περπάτημα, βρίσκεσαι σε ανοιχτό μέρος, η ματιά σου, που ήτανε σαν φυλακισμένη, χύνεται μακριά, ελεύθερη, σαν το πουλί που πέταξε από το κλουβί. Η απλωσιά δίνει στην καρδιά ειρήνη και χαρά. Τα βουνά φαίνονται μακριά, λες κι αποτραβηχτήκανε ολόγυρα. Μονάχα μπροστά σου είναι κάτι μικρά χωματόβουνα, ήσυχα και ταπεινά. Το χώμα είναι αλλού σαν καφές αλεσμένος, αλλού σαν κεραμίδι τριμμένο, αλλού κίτρινο, σε λίγες μεριές σταχτί κι άσπρο. Εδώ κι εκεί βλέπεις δεντράκια μαζεμένα και στη μέση έχουνε ένα-δυό σπιτάκια ή ένα ερημοκκλήσι. Δροσερά αμπέλια πρασινίζουνε ανάμεσα στα ξερά χώματα και σε λίγο απλώνουνε όσο φθάνει το μάτι σου. Συκιές, ελιές κι άλλα δένδρα κάνουνε χαροποιά την όψη της γης. Από τις ρεματιές μοσχοβολάνε οι λυγαριές και σμίγουνε τη μυρουδιά τους με το θυμάρι, με τη ρίγανη και με τ’ άλλα αγριοβότανα. Από τις δυο μεριές του δρόμου συναπαντάς κάθε τόσο κανένα βουναλάκι ήμερο, κι απάνω στην κορφή του χρισμένο ένα ρημοκκλησάκι, που του κρατά συντροφιά ένα δένδρο γερμένο από πάνω του, με πολλή αγάπη. Ειρήνη κι ησυχία τα σκεπάζει, που μπαίνει στην ψυχή σου και ειρηνεύεις κι εσύ και γίνεσαι ένα μ’ αυτά.

***

Οπου να γυρίσεις να κοιτάξεις, βλέπεις εξωκκλήσια, στ’ απόγκρεμνο βουνό, στον κάμπο, ανάμεσα στ’ αμπέλια, στα μικρά χαμοβούνια. Οσα βρίσκονται κατά το μέρος της ανατολής δείχνουνε το πρόσωπό τους και τη μικρή πόρτα τους, κι όσα είναι κατά το βασίλεμα δείχνουνε τη στρογγυλή χηβάδα του αγίου βήματος. Πνεύμα ειρήνης απλώνει παντού. Η αγάπη των ανθρώπων στον Θεό έχει καταστολισμένη την πλάση. Απ’ αυτά τα αγιασμένα κτίσματα, άλλα στέκουνται στις απότομες κορφές των βουνών σαν αητοφωλιές και φαίνονται από πολύ μακριά και την ώρα που βασιλεύει ο ήλιος τα χρυσώνει και τα δοξάζει το “φως εσπερινόν”, ενώ χαμηλά, οι κάμποι και τα λαγκάδια έχουνε πια σκοτεινιάσει. Οσα ερημοκκλήσια πάλι βρίσκονται κάτω, μέσα στα χωράφια, είναι σαν τις ταπεινές ψυχές και θαρρείς πως θέλουνε να κρυφτούνε ανάμεσα στα λίγα δενδράκια και στις πρασινάδες που τα τυλίγουνε. Κάποια απ’ αυτά είναι ολότελα φτωχά, μοναχιασμένα μέσα σ’ έναν ξερότοπο ή σε κανένα χωράφι, χωρίς δένδρο, χωρίς καμιά παρηγοριά, με σφαλιστή την πόρτα· μονάχα σαν σκοτεινιάσει, φαίνεται κο καντήλι που φέγγει μέσ’ από το μικρό παραθυράκι της χηβάδας. Σταματάς και κάθεσαι σε μια πέτρα ή σε μια ξερολιθιά. Ησυχία βασιλεύει γύρω σου! Μονάχα κάτι μελίσσια βουίζουνε στα κοντινά δενδράκια, χρυσοβασιλιάδες, κανένα αλογάκι της Παναγιάς. Ολοένα θαρρείς πως θα βγει κανένας άνθρωπος από το ρημοκκλήσι, ή πως θα δεις καμιά γυναίκα να κάθεται στο πεζούλι, στον ίσκιο. Τίποτα! Δεν φαίνεται ψυχή. Μυστήριο γλυκό τα τυλίγει όλα. Σηκώνεσαι και παίρνεις τον ανήφορο, και σε λίγο βρίσκεσαι στην πόρτα του ρημοκκλησιού, που’ναι κλεισμένη. Ο αγέρας φυσά εδώ απάνω, ενώ κα΄τω δεν φυσούσε ολότελα. Κάθεσαι στο ασβεστωμένο πεζούλι και κοιτάζεις γύρω στου το έμορφο πανόραμα. Αποπάνω από την πόρτα είναι ζωγραφισμένος ο άγιος Γιάννης ο Πρόδρομος, ηλιοψημένος και σε κοιτάζει σαν να σου μιλά, σαν να σου λέγει: “Καλώς ώρισες, τέκνον μου!”. Λιθάρια αρχαία κείτονται σε μιαν άκρη. Ανοίγεις τη σκεβρωμένη πόρτα μ’ ένα σπάγκο που βαστά το μάνταλο και μπαίνεις μέσα. Σε χτυπά η δροσιά που βγαίνει από τα σκοτεινά. Σιγά-σιγά το μάτι σου συνηθίζει και βλέπεις το παλιό τέμπλο με τα εικονίσματα, που σε κοιτάζουνε σαν να σε περιμένανε. Το καντήλι της Παναγίας είναι αναμμένο. Ολα τα καντήλια έχουνε από ένα αγριάγκαθο κρεμασμένο, απάνω από το καντηλέρι, για να μην πίνουνε το λάδι τα ποντίκια. Μπροστά στην Ωραία Πύλη είναι απιθωμένο ένα κεραμίδι με σβησμένα κάρβουνα. Στα δεξιά είναι ένα χονδροκαμωμένο αναλόγιο από αγριόξυλο, κι απάνω βρίσκεται ένα παμπάλαιο Ψαλτήρι, γεμάτο κεριά και λάδια. Δύο μολυντήρια περπατάνε απάνω στον τοίχο, που γράφει, με αρχαία γραφή: “Μνήστητι Κύριε ημών των ελαχίστων και αμαρτωλών και των γονέων και πάππων των εν πίστει τετελειωμένων εν ημέρα κρίσεως”. Ο άνεμος βουίζει στην παλιά σκεπή. Κάνεις την προσευχή σου και βγαίνεις έξω. Ακούς τα πατήματά σου και θαρρείς πως είναι κανένας άλλος. Κλείνεις την πόρτα και κατεβαίνεις στον δρόμο.

Τραβάς κατά την όστρια. Κατα κει φανερώνονται άλλα βουνά, καινούργια. Περνάς κοντά από ένα χωριό με καμιά δεκαριά σπίτια, που έχουνε στη μέση, σαν μάνα, τη μικρή εκκλησία. Δεν φαίνεται άλλο ζωντανό πλάσμα, εξόν από μια γρια που γνέθει στο πιο ακρινό σπίτι και δυο-τρεις κατσίκες.

Ενα βουνό ξεχωρίζει από τ’ άλλα, είναι πιο απότομο και μυτερό, ίδιο πιθάρι αναποδογυρισμένο. Σε λίγη ώρα βρίσκεσαι κοντά του και το περνάς από τ’ αριστερό σου χέρι. Μονομιάς ανοίγει μπροστά σου ο κόσμος και παρουσιάζεται πέρα η θάλασσα, πίσω από κάτι χαμηλά χωματόβουνα. Ο δρόμος κατηφορίζει ανάμεσα στα πυκνά πεύκα, πεύκα αμέτρητα, που βουίζουνε από τα τζιτζίκια. Ο δρόμος φεύγει γρήγορα. Ως που να φουμάρεις ένα τσιγάρο, βρίσκεσαι σ’ ένα στρίψιμο του δρόμου που είναι απάνω από την ακροθαλασσιά. Βλέπεις έναν μικρόν κόρφο, μια αγκάλη αμμουδερή, ανάμεσα σε δυο μικρούς κάβους. Δυο σπιτάκια μοναχά είναι κοντά στη θάλασσα, κι ένας άνθρωπος θαλασσωμένος βγάζει θαλασσινά. Μια ψαρόβαρκα είναι τραβηγμένη έξω και ψήνεται στον ήλιο. Ενα καράβι με δυο άλμπουρα, ένα λόβερ, είναι φουνταρισμένο ανοιχτά φορτωμένο και μαυρίζει μέσα την αντηλιά που κάνει η θάλασσα σαν να’ναι υδράργυρος. Εξω στο πέλαγος ο βοριάς αφρίζει ελαφρά τα νερά, που είναι σαν γαλαζόπετρα.

Χωρίς να το καταλάβεις, βρίσκεσαι σε δυό πατήματα από το δροσερό κύμα. Μονομιάς, από τα ξεράγκαθα κι από τα βουνά που σε ζώνανε, άξαφνα σε χτυπά ο δροσερός κι αρμυρός αγέρας του πελάγου. Τα μικρά κυματάκια τρέχουνε χαρούμενα μέσα στον μικρό κόρφο κι ακούγεται ένα δροσερό σφύριγμα. Ο πάτος της θάλασσας φαίνεται κάτω από το νερό κατακάθαρος, με τα φύκια και με τις χορταριασμένες πέτρες· ψαράκια τρέχουνε κοπαδιαστά σαν να’ναι μέλισσες, μέλισσες της θάλασσας”.

ΤΟΥ ΝΟΤΗ ΜΑΡΙΑ*

Στις 4 Δεκεμβρίου 2013, ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ ανέφερε: «Η Βουλή δεν μπορεί να αφήσει απροστάτευτους τους αδύναμους πολίτες απέναντι σε τοκογλύφους και διεθνή funds που καραδοκούν και επενδύουν στην καταστροφή, φτάνοντας στο σημείο να τους παίρνουν και τα σπίτια».

Δυστυχώς, όμως, πριν λίγες μέρες, ο Υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κ. Δημήτρης Παπαδημητρίου ξεκαθάρισε: «Οι δανειολήπτες με κόκκινα δάνεια και υποθηκευμένη την πρώτη τους κατοικία δεν θα μπορούν να τα εξαγοράζουν κατά προτεραιότητα από την τράπεζα πριν αυτό καταλήξει σε κάποιο fund».

Επιπλέον όταν του ανέφεραν απόφαση της Κυβέρνησης της Κύπρου για το δικαίωμα πρώτης προτίμησης των δανειοληπτών, ο κ. Παπαδημητρίου απάντησε: «Αυτή τη μονομερή απόφαση, που έκανε η Κύπρος, εμείς δεν μπορούμε να την κάνουμε».

Εύλογα αναρωτιέται κανείς: Γιατί το μπορεί η Κυπριακή Κυβέρνηση και όχι η  Ελληνική;

Η ανειλικρίνεια και η ανικανότητα της Κυβέρνησης είναι έκδηλες και δυστυχώς και τραγικότερο όλων, η αδιαφορία ή  ακόμη χειρότερα η αναλγησία των Κυβερνόντων, απέναντι στα προβλήματα των Ελλήνων πολιτών, είναι τεράστια.

Έτσι αντί  να υπερασπίζονται τα συμφέροντα του Ελληνικού λαού, στηρίζουν, χωρίς αιδώ, τα  funds των τοκογλύφων, εις βάρος των συμπολιτών μας. Ανοίγουν το δρόμο για  το ξεπούλημα των κόκκινων δανείων στα κοράκια που θα αρπάξουν τα σπίτια των Ελλήνων.

Αφού οι Κυβερνώντες διαπίστωσαν ότι δεν μπορούν να κάνουν τους κλασσικούς πλειστηριασμούς, επειδή οι πολίτες αντιδρούν συντονισμένα και τους εμποδίζουν, αποφάσισαν να κάνουν κάτι πιο ασφαλές… τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς. Με αυτό τον τρόπο οι πολίτες δεν μπορούν να αντιδράσουν και έτσι τα κοράκια θα τους αρπάξουν τα σπίτια σε μια νύχτα.

Στη Συνέντευξη Τύπου, που πραγματοποιήσαμε στα πλαίσια της ΔΕΘ, αποδείξαμε με έγγραφο του Ντράγκι ότι δεν είναι μνημονιακή υποχρέωση η εκποίηση των κόκκινων δανείων και συνεπώς επιτρέπονται μονομερείς αποφάσεις για αυτά, αλλά και ταυτόχρονα, ως να μαντέψαμε τις δηλώσεις-δικαιολογίες  Παπαδημητρίου,  απαντήσαμε σε αυτές, πριν ακόμη λεχθούν.

Στη συνέχεια επαναλάβαμε την πρότασή μας, η οποία πιστεύουμε ότι βάζει τελεία και παύλα στους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς.

Η πρόταση μας ως Κόμμα «ΕΛΛΑΔΑ-Ο ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ» για τα Κόκκινα Δάνεια, είναι αυτή που διατύπωσα στις 30/3/2016.

Η Ελλάδα έχει πάρει δάνειο 86 δις ευρώ και απ’ ότι αποδείχθηκε, υπάρχει σχετικό έγγραφο της Κομισιόν, θα περισσέψουν μετά το τέλος του προγράμματος και αφού εξοφληθούν όλοι, τουλάχιστον 24,7 δις ευρώ.

Εμείς λοιπόν προτείνουμε με 4,5 δις ευρώ, από αυτά, να δημιουργηθεί ένα Ταμείο για Κόκκινα Δάνεια, το οποίο θα δώσει τη δυνατότητα στον δανειολήπτη να πάει ο ίδιος να αγοράσει, υπό προϋποθέσεις, το δάνειό του.

Η πρόταση μας είναι ρεαλιστική και εφαρμόσιμη αφού ακόμη και ο Ντράγκι, απαντώντας σε ερώτημά μου, αποδέχεται τη δημιουργία Ταμείου για Κόκκινα Δάνεια.

Έχω μάλιστα και τοποθέτηση του κ. Ντράγκι ότι αυτό το επιτρέπει στην Ισπανία.

Επίσης συνάδελφοί μου από την Πορτογαλία, ακούγοντας την πρότασή μας, την μετέφεραν στην Πορτογαλική Κυβέρνηση και σε συνεργασία μαζί της την προωθούν.

Επιπλέον, στη ΔΕΘ, καταθέσαμε πρόταση μείωσης του ΕΝΦΙΑ αναλόγως του ποσού του ανεξόφλητου δανείου. Αν, για παράδειγμα, κάποιος έχει αγοράσει ένα σπίτι αξίας 100.000 ευρώ, αλλά χρωστάει το 50% στην Τράπεζα, θα πρέπει να πληρώσει ΕΝΦΙΑ μειωμένο κατά 50%. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, αφού το χρωστάει ακόμη το σπίτι, να πληρώνει το 100% του ΕΝΦΙΑ.

Είναι δίκαιο να γίνει αναλογική μείωση, λαμβάνοντας υπόψη το ανεξόφλητο ποσό, διότι η Τράπεζα έχει εγγράψει  υποθήκη επί του ακινήτου  και εάν ο δανειολήπτης δεν εξοφλήσει το δάνειο, θα του πάρει το σπίτι.

Στη συνέχεια προτείναμε τη μείωση της δανειακής δόσης,  ανάλογα με το ποσοστό μείωσης του εισοδήματος, του δανειολήπτη.

Εάν π.χ κάποιος συνταξιούχος έπαιρνε 1500 ευρώ και είχε βάλει μια δόση δανείου στο 25% της σύνταξης του, τώρα που η σύνταξή του έχει κατρακυλήσει στα  700 ευρώ, θα πρέπει και πάλι να πληρώνει δόση ανάλογη του 25% της σύνταξής του.

Την ώρα, όμως, που εμείς προτείνουμε εφαρμόσιμες λύσεις για τα προβλήματα των συμπολιτών μας, η Κυβέρνηση «ασπρίζει τα κοράκια και τα κάνει περιστέρια»…Όμως ο Ελληνικός λαός που έχει χάσει, τα τελευταία χρόνια, περισσότερο από το 30% των εισοδημάτων του και περισσότερο από το 40% της αξίας της ακίνητης περιουσίας του και που τον υπέβαλλαν σε υπέρογκα χρέη, δεν αντέχει άλλο. Δεν ανέχεται πλέον τα ψέματα, την αδιαφορία, την αναλγησία, τα χρέη, τις αναποτελεσματικές πολιτικές και τους δήθεν μονόδρομους, που οδηγούν στην εξαθλίωση.

Ο Ελληνικός λαός γνωρίζει πλέον ότι υπάρχει για την ΕΛΛΑΔΑ Ο ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ.

*Πρόεδρος του Κόμματος  ΕΛΛΑΔΑ- Ο ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ,

Ευρωβουλευτής, 

Καθηγητής Θεσμών Ε.Ε.  στο Πανεπιστήμιο Κρήτης

Σελίδα 3 από 80
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree