Του Γιώργου Πελίδη*

Ταχύτητα είναι η ικανότητα ένα άτομο να διανύει μια απόσταση σε λιγότερο δυνατό χρόνο και αυτό στον αθλητισμό συνήθως ταυτίζεται με τους δρόμους του στίβου 60 μέτρα η 100 μέτρα.

Στα ομαδικά αθλήματα όμως, η ικανότητα της ταχύτητας εκδηλώνεται με πολλές μορφές και αυτό είναι πολύ σημαντικό να επισημανθεί για να υπάρχει σωστή και μεθοδική προσέγγιση από τους προπονητές των ομαδικών αθλημάτων, σε σχέση με την βελτίωση της ταχύτητας.

Στην ανάλυση της δρομικής ταχύτητας θα δούμε ότι εκδηλώνεται σε τρείς φάσεις που είναι :η ταχύτητα επιτάχυνσης, η μέγιστη ταχύτητα και η μείωσή της. Η φάση της επιτάχυνσης στα δρομικά αγωνίσματα διαρκεί 30 μέτρα και η υψηλότερη ταχύτητα πετυχαίνεται μεταξύ των 20 και 30 μέτρων. Αυτό δεν βλέπουμε να συμβαίνει στα ομαδικά αθλήματα, γιατί σε πολύ λίγες περιπτώσεις θα χρειαστεί κάποιος αθλητής των ομαδικών αθλημάτων να αναπτύξει την μέγιστη ταχύτητά του σε αποστάσεις των 30 μέτρων και να την διατήρηση γιατί δεν το απαιτεί το άθλημα.

Ας θέσουμε ένα παράδειγμα ενός αργού παίκτη όσον αφορά την επίδοσή του στην δρομική ταχύτητα, αυτός ο παίκτης του ομαδικού αθλήματος ( ποδόσφαιρο ) στις μετρήσεις ταχύτητας καταλαμβάνει την τελευταία θέση, όμως όπως διαπιστώνεται ότι κατά την διάρκεια του παιχνιδιού εμφανίζεται στις αγωνιστικές του ενέργειες γρηγορότερος από ταχύτερους παίκτες από αυτόν.

Η απάντηση στον προβληματισμό που θέσαμε προκύπτει από την ανάλυση της αγωνιστικής ενέργειας που μας δείχνει γιατί  τον κάνει γρηγορότερο και αποτελεσματικότερο, είναι η διαφορετική αντίληψη για την ταχύτητα στα ομαδικά αθλήματα.

Και αυτή είναι η πολυπαραγοντική αντίληψη για την ταχύτητα η οποία αποτελεί μια περισσότερη σύνθετη ενέργεια και ικανότητα και ονομάζεται στο σύγχρονο ποδόσφαιρο ταχύτητα ενέργειας.

Η ταχύτητα ενέργειας εξαρτάται από τους κινητικούς παράγοντες και τους νοητικούς –ψυχικούς παράγοντες.

Έτσι η ταχύτητα ενέργειας είναι αυτή που στα ομαδικά αθλήματα θα βελτιώσει την επίδοση του παίκτη, είναι η βασική ταχύτητα με μπάλα ή χωρίς μπάλα, η ταχύτητα αντίδρασης του παίκτη σε δεδομένη αγωνιστική ενέργεια, ταχύτητα απόφασης, ταχύτητα πρόβλεψης και η ταχύτητα αντίληψης .

Τα παραπάνω συνιστούν μία διαφορετική προσέγγιση όσον αφορά την ταχύτητα στην σύγχρονη προπονητική διαδικασία των ομαδικών αθλημάτων.

 

Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B' Νέας σχολής 2015

Προπονητής UEFA A' (σε εξέλιξη)

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

“Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού”, είχε αποφανθεί ο Αριστοτέλης. Και έκτοτε αυτή η ρήση, πλήρως αποδεκτή, εφαρμόζεται ως κανόνας, με χαρακτηριστικά ρεαλισμού έως κυνισμού. Σε όλο τον κόσμο, πλην Ελλάδος. Εδώ η πολιτική είναι η τέχνη του ανέφικτου, του ανούσιου, του εντυπωσιακού, του κενού περιεχομένου.

Τη ρήση του Αριστοτέλη ασπαζόταν και εφάρμοζε ο σημαντικός εκλιπών των ημερών. Την εφάρμοζε σε βαθμό πρωτόγνωρο για τις εποχές του μακρού βίου του. Και κάθε φορά το κόστος ήταν μέγα, ιδίως για την υστεροφημία του. Και κάθε φορά ο Κων. Μητσοτάκης “επιζούσε” του κινδύνου των επιλογών του, ιδίως των λεγομένων του. Και ανά μία δεκαετία περίπου, δικαιωνόταν. Μόνο στο “Μακεδονικό” έπεσε έξω. “Σε μια δεκαετία θα έχει ξεχαστεί η ιστορία με το  όνομα”, είχε πει. Δεν ξεχάστηκε όμως, αφού αυτός που επένδυσε πάνω σ’ αυτό και τον ανέτρεψε αργότερα, έγινε αρχηγός του κόμματος και Πρωθυπουργός. Το εφικτό πάλι νικήθηκε από κραυγές, παροξυσμούς, σκόνη χωρίς αντίκρυσμα.

Την εμμονή του Κων. Μητσοτάκη στο “εφικτόν” δεν ασπάστηκε σχεδόν κανείς πολιτικός. Και ιδίως δεν το ασπάσθηκε κανείς στην πράξη. Ούτε τον ίδιο τον πολύπειρο πολιτικό δεν εκμεταλλεύθηκε η πολιτική ηγεσία της χώρας, ακόμη κι όταν ο Μητσοτάκης είχε αποχωρήσει από τα αγαπημένα του έδρανα της Βουλής. Για χρόνια μετά την ανατροπή του το 1993 ο Κων. Μητσοτάκης ήταν απλός βουλευτής της Ν. Δημοκρατίας. Ισότιμος με τον Γιακουμάτο, την Παπακώστα, τον Αρ. Παυλίδη και άλλους γραφικούς της ΝΔ και φυσικά όχι μόνο.

Ο άνθρωπος που φιλοξενούσε στο σπίτι του στα Χανιά τον πρώην Πρόεδρο και πατέρα του Προέδρου της Αμερικής Τζ. Μπους, είχε το ίδιο πολιτικό βάρος στο Κοινοβούλιο με τον κάθε τυχαίο βουλευτή που εκλέχθηκε κατά λάθος και από λάθος της Ιστορίας. Ο άνθρωπος που συνομιλούσε με την αφρόκρεμα της πολιτκής ζωής της Γερμανίας και της Τουρκίας, έμεινε παντελώς ανεκμετάλλευτος σ’ ένα Κοινοβούλιο της χαμηλότερης υποστάθμης, από τότε. (Το σημερινό χάλι του Κοινοβουλίου δεν είναι πρωτόγνωρο, όπως υποστηρίζεται. Απλώς φαίνεται, λόγω της έκρηξης των Μέσων Ενημέρωσης και Δικτύωσης).

Κάθε πέντε χρόνια, το Κοινοβούλιο ταρασσόταν από τη διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Και η εκλογική ίντριγκα και το αλισβερίσι ξεκινούσε από το θέσφατο: Οχι στον Μητσοτάκη. Και εκλεγόταν Πρόεδροι “μικροί, πλην έντιμοι”, κατά το αέναο “καλούπι” της μικράς και εντίμου Ελλάδος. Κανείς δεν θα αμφισβητήσει το ήθος και την εντιμότητα του αειμνήστου Κ. Στεφανόπουλου. Ούτε του Καρ. Παπούλια. Τα αυτονόητα αυτά χαρακτηριστικά ενός πολιτικού όμως, ήταν καλά και άγια για εσωτερική κατανάλωση. Μέχρι τα σύνορα της χώρας. Εξω απ’ αυτά, μόνο το εθιμοτυπικό-διακοσμητικό χαρακτηριστικό του εκάστοτε Ελληνα Προέδρου. Ωσπου ήρθε και η επιλογή του σημερινού Προέδρου από τον Κ. Καρμανλή τον νεώτερο, ο οποίος θυμήθηκε το κάζο που του έκανε ο Αβραμόπουλος το 2000 στον “Διόνυσο”. Και επέβαλε στον Τσίπρα τον Παυλόπουλο. Γνωστά αυτά.

Και η χώρα βυθισμένη μέσα σ’ αυτές τις μοιραίες μικρότητες και μικροψυχίες, στερήθηκε τις υπηρεσίες ενός πολιτικού που στο εξωτερικό θα ήταν ένας δεύτερος ισχυρός και ουσιώδης Υπουργός Εξωτερικών. Γιατί κάποιοι είχαν (ξε)μείνει στο 1965 και κάποιοι άλλοι φοβικοί, είχαν την ανασφάλεια ότι ο Μητσοτάκης θα τους επισκιάσει στο Εσωτερικό.

Ας μείνουμε με τους Προέδρους μας που “από τις εσχατιές της πατρίδας μας στέλνουν αυστηρά μηνύματα προς τους Τούρκους, τους Βόρειους γείτονες, τους Εταίρους”.

Μηνύματα χωρίς παραλήπτες, αφού το “σήμα” τους δεν είναι ισχυρό για να βγει απ’ τα σύνορα...

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Εγραψα το βιβλίο αυτό έχοντας το ένα πόδι στο Κιλκίς και άλλο στο λεκανοπέδιο των Μουριών.

Εζησα τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια στο χωριό Ροδώνα, στο λεκανοπέδιο των Μουριών· γεύτηκα όλες τις εκδηλώσεις και δραστηριότητες της ζωής των κατοίκων του· γνώρισα κατά τις μεγάλες προσπάθειές του για επιβίωση.

Εφυγαν απ’ την Ανατολή κι ο καινούργιος ήλιος τους βρήκε στη Δύση, στα ριζά του Μπέλλες, στο λεκανοπέδιο των Μουριών.

Αχ, αυτή η Ανατολή!... θέλει χρόνο και διάθεση για βαθιές καταδύσεις αυτή η λαοθάλασσα της Ανατολής, όπου δεν έχουν τέλος τα μυστικά της. Ιδιαίτερα η δική μας Ανατολή.

Ο καθένα πήρε ό,τι πρόλαβε να πάρει ή ό,τι πρόλαβε να σκεφτεί ότι πρέπει να πάρει μαζί του. Ο ένας κρατούσε ένα μπόγο, ο άλλος κάποιο σκεύος του σπιτιού, ο τρίτος της εικόνες και η μάνα το παιδί.

Φεύγουν και πίσω δεν κοιτούν· κυνηγημένος ένας καλός λαός, προκομμένος λαός, χάνεται· αφήνουν τα σπίτια τους, όπου αιώνες ζούσαν εκεί, Σμυρναίοι, Μικρασιάτες, Πόντιοι, Θρακιώτες και Καυκάσιοι· ρακένδυτοι, ταλαιπωρημένοι, πεινασμένοι, άστεγοι, με την ελονοσία και τη φυματίωση να τους θερίζει.

Νέοι τότε, πάλεψαν με τη γη, προσπάθησαν να ορθοποδήσουν από την αρχή.

Μέσα σε λίγα χρόνια έγιναν ζωντανοί, πολυάνθρωποι, όμορφοι· σπαρταρούσαν από κίνηση, ορμή και πρόοδο.

Ντύθηκαν και ανθρωπίστηκαν, κινήθηκαν ελεύθερα και δούλεψαν, για να εξασφαλίσουν τη ζωή τους.

Είχαν αγάπη, αλληλοβοήθεια μεταξύ τους, έλαμπε στο πρόσωπό τους η χαρά, το χαμόγελο. Ο πυρετός της οικονομικής δραστηριότητας ανέβαινε ολοένα και πιο ψηλά.

Παντοπωλεία, κρεοπωλεία, υφασματοπωλεία, ολοένα και πλήθαιναν στο λεκανοπέδιο των Μουριών. Η καπνοκαλλιέργεια ανέβαζε στην επιφάνεια καινούργιος τζορμπατζήδες, που χρόνο με το χρόνο μεγάλωναν τις φυτείες, τα στρέμματα. Καλλιεργούσαν τη γη, πολεμούσαν την πείνα.

Ετρεφαν μικρά και μεγάλα κοπάδια που κάλυπταν τα βουνά, τα λαγκάδια και τα λιβάδια.

Ο καθημερινός μόχθος και η σκληρότητα της αγροτικής ζωής, έγραψαν Ιστορία. Αυτούς του ανθρώπους του μόχθου γνώρισα όσο μπόρεσα καλύτερα. Δούλεψαν τη γη, έθρεψαν τα ζωντανά με τα αρχέγονα μέσα της χειρωνακτικής εργασίας, της σωματικής εξάντλησης.

Σήμερα βλέπουμε τη μεγάλη διαφορά της τυχερής γενιάς. Είμαι κι εγώ ένας από τους μάρτυρες που έζησα και είδα τις αρχέγονες συνθήκες της ζωής αυτών των ανθρώπων.

Το κάνω λοιπόν, γιατί από χρόνια θεωρούσα ότι έπρεπε να αποκτήσουμε την Ιστορία του λεκανοπεδίου Μουριών, του κάθε χωριού, βγαλμένη από τα δικά μας χέρια, γιατί αν δεν γινόταν τώρα, δεν θα γινόταν ποτέ.

Δύσκολα χρόνια συνάντησαν οι πρώτοι πατέρες που ήρθαν εδώ, στο λεκανοπέδιο των Μουριών απ’ τα 1913 έως τα 1924. Μέσα σε κρύους χειμώνες και πύρινα καλοκαίρια, πνιγμένοι στη δουλειά.

Οι άνθρωποι αυτοί στάθηκαν το αλάτι της γης. Συγκέντρωσα τα ονόματα όσων μπόρεσα· όσοι γλίτωσαν και έζησαν από τη σφαγή των αδίστακτων Τούρκων, είναι γραμμένοι στις καταστάσεις κάθε χωριού.

Εδώ και αρκετά χρόνια όλα τα χωριά του λεκανοπεδίου των Μουριών ερήμωσαν· φεύγει η νεολαία και πίσω δεν κοιτά. Ποιός φταίει για τη φυγή; Ο κόσμος φεύγει σαν ποτάμι χωρίς γυρισμό.

Φαίνεται πως είναι γραμμένο να γίνει μ’ αυτόν τον τρόπο η αλλαγή της ανθρώπινης ζωής.

Σκέφθηκα να συγκεντρώσω ό,τι μπόρεσα και να γράψω όσα μπορώ, κάθε ιστορικό και παραδοσιακό στοιχείο του λεκανοπεδίου των μουριών με τα χωριά του, προτού ακόμη φύγουν και οι τελευταίοι.

Με το βιβλίο αυτό έχω τη γνώμη ότι θα δώσω την ευκαιρία στους σημερινούς κατοίκους να θυμηθούν όσα έζησαν και στους νέους όσα άκουσαν, να μάθουν, διαβάζοντας όσα δεν έτυχε να ακούσουν και να γνωρίσουν τις πατρογονικές τους ρίζες.

Θεωρώ χρέος μου να ευχαριστήσω θερμά όλους εκείνους, άνδρες και γυναίκες, που συνέβαλαν πρόθυμα στην συγκέντρωση στοιχείων γύρω από την ζωή των κατοίκων της περιοχής μας.

Η έρευνά μου στηρίχθηκε κυρίως σε αφηγήσεις ανθρώπων μεγάλης ηλικίας, που ανασκάλεψαν τη μνήμη τους και μου έδωσαν πληροφορίες.

Εάν ανταποκρίθηκα στις προσδοκίες των ανθρώπων του λεκανοπεδίου των Μουριών, αυτό για μένα αποτελεί την πιο ιδανική δικαίωση και ηθική ικανοποίηση.

Τους ευχαριστώ από την καρδιά μου.

Παύλος-Σωκράτης Ν. Παυλίδης

Κιλκίς 2005

 

*Από το βιβλίο “Το Λεκανοπέδιο των Μουριών”

Του Γιώργου Φλωρίδη*

“Οι πρόσφατες εξελίξεις στη χώρα αποδεικνύουν ότι η μεγάλη πηγή της κακοδαιμονίας της, ο δεξιός και αριστερός λαϊκισμός, συνεχίζει να πρωτοστατεί. Από τη μία, η κυβέρνηση της αριστερής εξαπάτησης επικαλείται ανερυθρίαστα τη μεγάλη «διαπραγματευτική κατάκτηση» των αντιμέτρων. Από την άλλη, η συντηρητική αξιωματική αντιπολίτευση αρκείται στο ν' αναδεικνύει τις κυβερνητικές παλινωδίες, με στόχο τη με κάθε μέσο προσέλκυση ψηφοφόρων στον βωμό της εκλογικής αυτοδυναμίας. Και στη μέση βρίσκονται η χώρα  και η κοινωνία, εγκλωβισμένες στο ενδεχόμενο μιας εναλλαγής ανάμεσα στην οπισθοδρόμηση και τη στασιμότητα.

Δύο είναι τα παρήγορα στοιχεία που μπορούν να αναχαιτίσουν τη λαϊκιστική έξαρση: η αυξανόμενη συνειδητοποίηση ότι το παλιό αριστεροδεξιό πολιτικό σκηνικό έχει χρεοκοπήσει και η διαφαινόμενη ανάγκη για νέες λύσεις. Λύσεις σοβαρές κι όχι τυχοδιωκτικές, τέτοιες που να μπορούν να υποστηρίξουν πολιτικές και οικονομικές τομές αυτονόητες για τη χώρα.

Ολο και περισσότεροι πολίτες εμφανίζονται απαυδισμένοι από ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και παίρνουν αποστάσεις από ιδεοληψίες και μύθους. Αναζητούν πολιτικές ηγεσίες μακριά από ολιγαρχικά συμφέροντα και κοινωνικές πελατείες, που θα εφαρμόσουν επιτέλους διαρθρωτικές αλλαγές, θα προωθήσουν επενδύσεις, θα στηρίξουν την επιχειρηματικότητα και θα ανασυγκροτήσουν τον χώρο της εργασίας και της παραγωγής, με προτεραιότητα τη νέα γενιά. Μια γενιά που διψάει για αξιοκρατία και δικαιοσύνη.

Αυτή είναι σήμερα η πολιτική και κοινωνική επανάσταση για την Ελλάδα. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Και θα μπορούσε να επιτευχθεί με τη σταδιακή ανάδειξη ενός νέου πολιτικού συστήματος, με επίκεντρο μια νέα και ενωμένη προοδευτική παράταξη.

Ωστόσο, το εγχείρημα ανασύστασης του προοδευτικού χώρου, που θα μπορούσε να τροφοδοτήσει θετικές πολιτικές εξελίξεις και ταυτόχρονα να δώσει διέξοδο στην κοινωνική αναζήτηση καθυστερεί, διευκολύνοντας τις δυνάμεις του λαϊκισμού και της συντήρησης. Οσο δύσκολο κι αν είναι στην υλοποίησή του, τόσο σαφές είναι στις προϋποθέσεις του. Το πρώτο που χρειάζεται είναι σαφής πολιτική δέσμευση και ξεκάθαρη στόχευση. Από καιρό είναι αναμφισβήτητο ότι η κοινωνία του χώρου θέλει Νέο και Ενιαίο Προοδευτικό  Φορέα με νέα ηγεσία εκλεγμένη από τη βάση. Το δεύτερο είναι μια ανεξάρτητη και αντιπροσωπευτική επιτροπή υψηλού κύρους που θα αναλάβει να υλοποιήσει το σχέδιο εκλογής ηγεσίας και οργάνων του νέου σχήματος διασφαλίζοντας την αξιοπιστία του εγχειρήματος.

Η ανασύσταση του προοδευτικού χώρου βρίσκεται σε λεπτή φάση και κάθε πρόχειρη, ευκαιριακή και ατελής πρόταση αντιμετώπισης του γόρδιου δεσμού της παραταξιακής ενότητας κουράζει, φθείρει και απαξιώνει. Απαιτούνται ειλικρινείς προσπάθειες και όχι προσχηματικές και ασαφείς.

Ωστόσο, επειδή το εγχείρημα της προοδευτικής ανασύστασης είναι ζωτική ανάγκη όχι μόνο για τη χώρα μας, αλλά και για την Ευρώπη, έχουμε όλοι ευθύνη - κόμματα, κινήσεις και πρόσωπα - να το τοποθετήσουμε στις διαστάσεις που του αρμόζουν. Να ορίσουμε το νέο προοδευτικό πολιτικό στίγμα ως υπέρβαση του παρωχημένου διπόλου Δεξιά - Αριστερά. Να απαντήσουμε στα μεγάλα διακυβεύματα του 21ου αιώνα με το βλέμμα σταθερά στο μέλλον και όχι σε κάποιο «ένδοξο» παρελθόν. Ολα αυτά με ενιαίο σχήμα και νέα ηγεσία.

Ηρθε η ώρα των ξεκάθαρων αποφάσεων - και κυρίως των πράξεων”.  

*Ο Γιώργος Φλωρίδης είναι πρώην υπουργός, ιδρυτικό μέλος της κίνησης Ωρα Αποφάσεων

Σελίδα 10 από 74
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree