Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Μέχρι τη δεκαετία του 1970, σχεδόν όλες οι δουλειές των γεωργών στο λεκανοπέδιο των Μουριών, μετακινήσεις, μεταφορές προϊόντων, γεωργικές εργασίες, γίνονταν αποκλειστικά με τη βοήθεια των ζώων, με βόδια, άλογα, βουβάλια, μουλάρια και γαϊδούρια.

Ο πεταλωτής από το Σαράι της Θράκης Νικόλαος και ο γιος του Δημήτριος Αλμπάνης, κάτοικοι του χωριού Ακακίες των Μουριών, έκτισαν δίπλα στο σπίτι ένα υπόστεγο και δέχονταν τους πελάτες για το καλίγωμα των ζώων τους. Ο πεταλωτής αγόραζε φύλλο χοντρής λαμαρίνας, σημάδευε πάνω της το ανάλογο μέγεθος με την πατούσα του ζώου και με ειδικό ψαλίδι έκοβε τα σημαδεμένα πέταλα, χτυπώντας με βαριοπούλα πάνω στο ψαλίδι.

Ετοίμαζε όσα πέταλα είχε κόψει και μετά τα περνούσε ένα-ένα πάνω στο σιδερένιο αμόνι και με ζουμπά άνοιγε τρύπες. Υστερα από αυτή την δουλειά, με το σφυρί χτυπούσε πάνω στις τρύπες για να μην έχουν προεξοχές, λίμαρε γύρω και τα πέταλα ήταν έτοιμα.

Ο σιδεράς Μιχάλης Εμμανουηλίδης, κι αυτός απ’ τις Ακακίες, Θρακιώτης από το Σαράι, έκοβε πέταλα και τα πουλούσε στους πεταλάδες. Εκοβε πέταλα για όλα τα ζώα. Για άλογα και μουλάρια που κουβαλούσαν φορτίο από το βουνό, τα πέταλα ήταν διαφορετικά από των άλλων ζώων. Το πίσω μέρος είχε τακούνι για τον κατήγορο, ενώ στα άλογα και μουλάρια του κάμπου ήταν ίσια τα πέταλα, σε σχήμα μισοφέγγαρου. Πέταλο μεγάλο με τακούνια κρεμούσαν στην είσοδο του εργαστηρίου, αλλά και σε μαγαζιά και σπίτια και συμβόλιζε ευτυχία. Τα ζώα τα πεταλώνουν για να περπατούν άνετα στις δουλειές που τα οδηγούν οι άνθρωποι.

Δεν προϋπήρχαν στο λεκανοπέδιο τέχνες για να πάει κανείς να μάθει την τέχνη του πεταλωτή. Οι πεταλωτήδες ήσαν αυτοδίδακτοι.

Τα εργαλεία του πεταλωτή ήταν ψαλίδι, σφυρί, τανάλια για να βγάζει τα φθαρμένα καρφιά και πέταλα, λίμα για να λιμάρει τα πέταλα, ράσπα για να καθαρίζει τα ξερά νύχια, μαχαίρι για τα νύχια, σανδάκι (πάλι για τα νύχια), ζουμπάς για να ανοίγει τρύπες στο πέταλο, αμόνι και άλλα.

Με τα εργαλεία αυτά φορούσαν πέταλα στις οπλές των ζώων, μ’ άλλα λόγια, όπλιζαν τα νύχια τους.

Την ώρα του πεταλώματος καμιά φορά γινόταν λάθος, απροσεξία και ο πεταλωτής αντί να καρφώσει το καρφί στη σκληρή μεριά της οπλής, το κάρφωνε στη μαλακή με αποτέλεσμα να μολύνεται το πόδι του ζώου και αυτό να κουτσαίνει. Τότε αφαιρούσαν το πέταλο και έβαζαν κατράμι στην πληγή.

Ο πεταλωτής είναι ένα επάγγελμα αιώνων.

Τα ζώα που δουλεύουν κοντά στον άνθρωπο θέλουν φροντίδα, πρέπει να είναι πεταλωμένα για να μπορούν να αποδώσουν στη δουλειά. Την ώρα του πεταλώματος σηκώνουν το πόδι του ζώου, αυτό που θα καλιγώσουν. Αν το ζώο είναι ζωηρό και υπάρχει το ενδεχόμενο να κλωτσήσει, τότε δένουν τη μουσούδα του, αν είναι ανήσυχο, τότε τη σφίγγουν σιγά-σιγά, μέχρι να πονέσει και να ηρεμήσει.

Ο πεταλωτής, από την πολύ δουλειά, πολλές φορές δεν προλάβαινε. Ελεγε στον πελάτη “έλα αύριο”, όπως συνήθως γίνεται σήμερα με τα συνεργεία αυτοκινήτων. Με τη διαφορά ότι ο καλιγάς περνούσε τότε στα ζώα πέταλα, ενώ ο γκαραζιέρης στα αυτοκίνητα λάστιχα.

*Από το βιβλίο του “Το λεκανοπέδιο των Μουριών”

Τα τρία βιβλία του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη υπάρχουν τη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Κιλκίς.

“Η 14η Φεβρουαρίου-γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου-καθιερώθηκε ως γιορτή των ερωτευμένων. Μια εισαγόμενη ευρωπαϊκή γιορτή, όπως και του Σάντα Κλάους (Αγίου Βασιλείου). Και την κάναμε Ελληνική για να δείξουμε στους ευρωπαίους πόσο προοδευτικοί και μοντέρνοι είμαστε. Προσπαθούν, οι δήθεν μοντέρνοι, με κάθε τρόπο να μας κάνουν ν’ απαρνηθούμε την Ορθόδοξη Ελληνική μας παράδοση, τον Ελληνορθόδοξο πολιτισμό μας που κρατά 2.500 χρόνια τώρα, που τον μελετούν σοβαροί άνθρωποι και εξίστανται και αντί να περηφανευόμαστε και να τον προβάλλουμε, μας πλασάρουν κάθε ευρωπαϊκό σκουπίδι και το υιοθετούμε άκριτα.

Ετσι, αντί της αγιογραφίας και της ζωγραφικής μας, υιοθετήσαμε την αφηρημένη τέχνη. Αντί της αθάνατης Βυζαντινής μουσικής μας, μας πλάσαραν την ευρωπαϊκή. Αντί των λεβέντικων ελληνικών χορών και τραγουδιών, υιοθετήσαμε τα ιταλιάνικα, χαβανέζικα, μεξικάνικα, αμερικάνικα τριγλίσματα, ροκ, σέικ, ρέγκε, μέταλ, τους αφρικανικούς χορούς των αγρίων και όλοι κουνιούνται σε ρυθμούς πρωτόγονων αφρικανών και ινδιάνων. Μόνο τη δική μας μουσική και τους χορούς μας δεν καταδέχονται, γιατί δεν είναι μοντέρνοι!!! Κι αν δεν ιδρύονταν οι πολιτιστικοί σύλλογοι, που αντιστέκονται, ίσως να έσβηναν. Μαϊμουδίζουμε και παπαγαλίζουμε κάθε είδους καβουρ­ντίσματα και τρέχουμε  στην EUROVIZION να τραγουδήσουμε, όπως εκείνοι στη γλώσσα τους, για να τους δείξουμε πόσο πολιτισμένοι και προοδευτικοί είμαστε και πληρώνουμε αδρά για να πάρουμε το βραβείο του πιθηκισμού και του παπαγαλισμού και όχι μόνο δεν μας το δίνουν, μας κοροϊδεύουν και από πάνω και μας ξευτελίζουν. Αντί να ντυθούμε τις πανέμορφες εθνικές στολές μας, που τις θαυμάζουν οι ξένοι, αντί ν’ ακούσει η οικουμένη τα δικά μας τραγούδια και να θαυμάσει τους δικούς μας χορούς, όπως κάνουν πολλά κράτη που με περηφάνεια παρουσιάζουν τις παραδοσιακές τους στολές και τραγούδια στη γλώσσα τους, πετάμε τα διαμάντια μας σαν τιποτένια και παπαγαλίζουμε τα ξένα. Και παραδώσαμε τη νεολαία μας σ’ αυτό το σκουπιδαριό και τους  κάναμε να περιφρονούν ή να ντρέπο­νται να τραγουδήσουν και να χορέψουν  ελληνικούς ρυθμούς. Μήπως δεν υιοθετήσαμε και τις άθεες και υλιστικές θεωρίες; Θεωρούν την Εκκλησία μας σκοταδιστική, αναχρονιστική, οπισθοδρομική. Οχι λοιπόν εκκλησιασμός των μαθητών, όχι στην προσευχή στο σχολείο, όχι στο μάθημα των θρησκευτικών. Πετάξτε τις εικόνες, κρύψτε τους ήρωες για να μη γίνουν τα παιδιά μας, κοιτάζοντας των Κολοκοτρώνη και τον Καραϊσκάκη, φιλοπόλεμοι μιλιταριστές. Κάτω ο γάμος-τώρα συντροφικότητα, κάτω ο όρκος-τώρα ορκίζονται στην τίμια συνείδησή τους. Καμαρώσαμε στη Βουλή έναν τραγέλαφο: Αλλοι να ορκίζονται στο Ευαγγέλιο και άλοι στην αξιοπρεπέστατη τιμή τους!!!

Σαν μοντέρνοι λοιπόν, κάναμε εισαγωγή και τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Τους δικούς μας Αγίους μπορεί να μην τους γιορτάζουν, τον Αγιο Βαλε­ντίνο όμως τον τιμούν με ευλάβεια. Πόσοι όμως απ’ αυτούς τους μοντέρνους γνωρίζουν ότι, ιστορικά και εκκλησιαστικά Αγιος Βαλεντίνος δεν υπάρχει; Είναι μια κατασκευασμένη γιορτή των εμπόρων, για να κερδοσκοπούν από τους αφελείς πιστούς του Βαλεντίνου. Εκμεταλλεύονται λοιπόν τα ανθρώπινα συναισθήματα για να εισπράττουν άφθονο χρήμα. Επειδή όμως πολλοί Ελληνες είναι καχύποπτοι και δεν έπεσαν στην παγίδα του ξενόφερτου Αγίου, τί σοφίστηκαν; Να βρουν δικούς μας Αγίους, σαν τον Βαλεντίνο, να τον αντικαταστήσουν με ορθόδοξο Αγιο. Να λοιπόν ο Αγ. ΥΑΚΙΝΘΟΣ. Εζησε το 2ο αιώνα, μαρτύρησε σε ηλικία 20 χρονών και διακρίνονταν για την αγιότητα και δεν ήταν μουρντάρης σαν τον Βαλεντίνο. Ετσι θα προβάλλουμε στους νέους μας την αγνότητα. Αλλοι πάλι υποστηρίζουν στη θέση του Βαλεντίνου να βάλουμε τον Πάγκαλο Ιωσήφ, σαν πρότυπο αγνότητας και παρθενίας, ο οποίος δεν υπέκυψε στα θέλγητρα της βασίλισσας και τον πέταξε στη φυλακή.

Αυτά για τους ελεύθερους. Για τους παντρεμένους; Πρέπει και απ’ αυτούς να κερδίσουμε, να τους βάλουμε στο παιχνίδι του έρωτα.

Για τους παντρεμένους, σαν πρότυπο για το συζυγικό έρωτα και ιδανικό της οικογένειας, πρότειναν το ζευγάρι των μαρτύρων και Αποστόλων, τους συνεργάτες του Απ. Παύλου, ΑΚΥΛΛΑ και ΠΡΙΣΚΙΛΛΑ, που γιορτάζουν στις 13 Φεβρουαρίου.

Ετσι καί ελεύθεροι καί παντρεμένοι, στη γιορτή του έρωτα θα αγοράζουν όλοι δώρα για τις αγαπημένες τους και σαν ορθόδοξοι θα τιμάμαι τους Αγίους μας. Ελα όμως που οι ευρωπαίοι την προπαγάνδα την έχουν επιστήμη; Ετσι οι δικοί μας Αγιοι δεν έπιασαν.

Το ερώτημα όμως είναι: Για ποιό λόγο πρέπει να βρούμε Αγίους σαν υποκατάστατα του Βαλεντίνου; Γιατί μια ξενόφερτη εμπορική γιορτή να την κάνουμε Ορθόδοξη Ελληνική, ξένη προς την παράδοσή μας; Μας λείπουν οι γιορτές; Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας όχι μόνο τιμά τη γνήσια ερωτική σχέση, αλλά αναγνωρίζει την ερωτική ορμή, δοσμένη από το Θεό, που οδηγεί στο γάμο. Μέσα στο γάμο ο έρωτας μετατρέπεται σε αγάπη με τη θεία Χάρη. Δεν δέχεται τον προγαμιαίο έρωτα που οδηγεί σε χιλιάδες προβλήματα και δράματα. Ο έρωτας έξω από το γάμο, ο σαρκικός έρωτας είναι πάθος, δεν είναι αγάπη. Είναι εγωιστικός, γι’ αυτό ο ένας θέλει να παίρνει από το άλλο φύλο όσο περισσότερα μπορεί. Θεωρεί το άλλο φύλο κτήμα του. Το πάθος του τον οδηγεί σε βιαιότητες, ξυλοδαρμούς, φόνους, αυτοκτονίες, κλπ. Για την Εκκλησία μας ο έρωτας είναι αγνή αγάπη, που θέλει ο ένας να δίνει στο άλλο φύλο και όχι να παίρνει. Να θυσιάζεται ακόμα για το άλλο φύλο. Ετσι λοιπόν στους μοντέρνους καιρούς ξεχνάμε δυστυχώς τις δικές μας γιορτές και υιοθετούμε ξενόφερτες. Ενώ έχουμε θεσπίσει τόσο ωραίες γιορτές:

1) Για τη γιορτή της μητέρας, την Υπαπαντή του Κυρίου, στις 2 Φεβρουαρίου. 2) Για τη γιορτή της γυναίκας, την Κυριακή των μυροφόρων. 3) Για την οικογένεια, τη 2η Κυριακή του Ιανουαρίου, ημέρα μνήμης και τιμής της οικογένειας του Μ. Βασιλείου.

Με το πρόσχημα να γιορτάζουμε μαζί με τους ευρωπαίους, ρίξαμε στον κάλαθο των αχρήστων τις όμορφες εκκλησιαστικές γιορτές. Γι’ αυτό δίκαια μας ονόμασαν “Γραικύλους”, κοροϊδευτικά, οι ξένοι. Ο Γραικύλος Ελληνας, για να φαίνεται πολιτισμένος, παριστάνει τον άθεο, τον κοσμοπολίτη. Μοιάζει μ’ ένα νάνο που τεντώνεται όσο μπορεί, πατάει στα νύχια του, για να φτάσει στο ύψος του γίγαντα, για να φανεί κι αυτός γίγαντας. Νάνος όμως και γίγαντας δεν γίνεται, μένει πάντα νάνος, γι’ αυτό και ξευτελίζεται. Οι ψεύτικες χωρίς ουσία και περιεχόμενο ευρωπαϊκές γιορτές, Ορθόδοξες Ελληνικές δεν μπορεί να γίνουν, ας μην το ξεχνάμε ποτέ".

Με ευχές και τιμή

Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Αλεβιζάκης

Του Γιώργου Πελίδη*

Με τον όρο αντοχή εννοούμε την φυσική και ψυχική ανθεκτικότητα ενός αθλητή, ο οποίος αντέχει στην κόπωση σε μέτριες η χαμηλές εντάσεις για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Η φυσική αντοχή είναι η ικανότητα των λειτουργικών οργανικών συστημάτων να αντιστέκονται στην κόπωση.

Η ψυχική αντοχή είναι η ικανότητα του αθλητή να αντιστέκεται στην κόπωση για όσο δυνατό μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, αναστέλλοντας το ερέθισμα που προκαλεί την διακοπή της προσπάθειας.

Οι φυσιολογικές προσαρμογές από την προπόνηση της αντοχής είναι στο:

-Ενεργειακό σύστημα

-Αναπνευστικό σύστημα, πρόσληψης οξυγόνου

-Κυκλοφορικό σύστημα, μεταφοράς οξυγόνου

-Μυϊκό σύστημα, κατανάλωσης οξυγόνου

Η καλή βασική αντοχή που έχει ένας αθλητής είναι πολύ σημαντική γιατί:

-Επιτρέπει την διατήρηση της ικανότητας για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να υπάρχει μείωση της απόδοσης.

-Μετά από έντονες επιβαρύνσεις του οργανισμού ,επιταχύνει την ανάληψη δηλ την γρήγορη επαναφορά σε κατάσταση ηρεμίας, αλλά και την επανασύνθεση της φωσφοκρεατίνης και Α.Τ.P.

-Ελαχιστοποιεί τους τραυματισμούς, διατηρεί την ελαστικότητα και ευκαμψία των μυών και των αρθρώσεων.

-Σταθεροποιεί την υγεία ενδυναμώνοντας το ανοσοποιητικό σύστημα.

-Μειώνει τα τεχνοτακτικά λάθη, ο αθλητής μπορεί να παραμείνει συγκεντρωμένος προσεκτικός και πειθαρχημένος στο παιχνίδι και αυτό συμβαίνει γιατί οι τιμές του γαλακτικού οξέος σε ένα προπονημένο στην αντοχή αθλητή καθυστερούν να φτάσουν σε υψηλά επίπεδα ,αλλά και η αποδόμηση του γίνεται ταχύτερα.

*ΑΠΘ- ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ UEFA C΄ B΄ A΄

PERFOMANCE ANALYSIS -ΑΝΑΛΥΤΗΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Στο λεκανοπέδιο των Μουριών οι χωρικοί κύριο επάγγελμά τους είχαν τη γεωργία.

Η εργασία στο χωράφι, στην πρώτη της φάση με το όργωμα γινόταν με ζώα στο ζυγό, βόδια ή άλογα και γαϊδούρια. Για την μεταφορά όμως των γεωργών στα χωράφια και όλου του υλικού, χρησίμευαν τα κάρα. Πολλοί ζεύανε βουβάλια στο ζυγό, αργοκίνητα ή και βόδια-δεν έλειπαν και τα άλογα-που σέρνανε το κάρο και κουβαλούσαν τη σοδειά απ’ το χωράφι στις αποθήκες των σπιτιών ή πήγαιναν στο βουνό για ξύλα ή στο νερόμυλο για το άλεσμα του σιταριού. Και τη μεταφορά των καπνών στις καπναποθήκες του Κιλκίς, τα κάρα των Μουριών την έκαναν.

Το κάρο ήταν αποκλειστικά το μόνο μεταφορικό μέσο. Τα αυτοκίνητα σπάνιζαν την εποχή του μεσοπολέμου ή και αργότερα. Τα πρώτα ταξί που εμφανίστηκαν στα χωριά, ήταν αυτά που έφερναν κυρίως τους καπνέμπορους του Κιλκίς. Ολες οι μετακινήσεις γινόταν με κάρο. Κι όταν αρρώσταινε κανείς, έστρωναν το κάρο και πάνω σ’ αυτό μετέφεραν τον άρρωστο στο γιατρό. Αλλά και στις χαρές, στα πανηγύρια, τους αρραβώνες και τους γάμους, το κάρο έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Στα πανηγύρια που γιόρταζαν στα χωριά τον Αγιο της εκκλησίας τους, στόλιζαν το κάρο με καμπυλωτές βέργες, έβαζαν πάνω το λευκό πανί για τον ήλιο, κάθονταν οι πανηγυριστές πάνω στο κάρο και ξεκινούσαν για το πανηγύρι με τραγούδια και χαρούμενες φωνές, να σμίξουν με τους άλλους στο χώρο του πανηγυριού.

Σε μακρινούς αρραβώνες και γάμους, το κάρο τους μετέφερε καλεσμένους και τα προικιά της νύφης. Κι αν το κάρο το σέρνανε άλογα, τότε στόλιζαν με κορδέλες κι ένα σωρό μπλιχλιμπίδια και το κάρο και τα χάμουρα και τα γκέμια και τα άλογα τα ίδια και στήνανε και φλάμπουρο στο κάρο.

Κι έτρεχαν τ’ άλογα σέρνοντας το κάρο με τα κουδουνίσματα και ο οδηγός περήφανος να κάθεται μπροστά με τα γκέμια στα χέρια, κι οι καλεσμένοι και οι δικοί του γάμου ή του αρραβώνα, να τραγουδούν τραγούδια για τη νύφη και το γαμπρό.

Ενα τραγούδι της εποχής που αναφερόταν στο κάρο, άρχιζε ως εξής: “Αραμπάς περνά\σκόνη γίνεται/σηκωσ’ το φουστανάκι σου/να δεις τι γίνεται”.

Κάρο· αθάνατο μεταφορικό μέσο από τα αρχαιότερα χρόνια, κάρο ετεροκίνητο που σ’ έσερναν τα ζώα, πέθανες πια, σε νίκησαν οι μηχανές, οι “ίπποι” στα αυτοκίνητα οχήματα!

*Από το βιβλίο του “Το λεκανοπέδιο των Μουριών”

Τα τρία βιβλία του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη υπάρχουν τη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Κιλκίς.

Σελίδα 4 από 98
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree