Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Ο Μάρτιος προς το τέλος του μας έκανε τη χάρη κι έγινε θριαμβευτικά ανοιξιάτικος. Ενα ηλιόλουστο Σάββατο μετά από καιρό, είναι ό,τι πρέπει για μια ανάσα. Για μια βόλτα στην πόλη με μια διάθεση αισθητά καλύτερη, μέσα στο γενικό γκρίζο του καιρού που προηγήθηκε και της γενικής κατάστασης που εξακολουθεί να είναι γκρίζα-έως μαύρη κι άραχλη.

Ολοι οι δρόμοι τα Σάββατα στο Κιλκίς, οδηγούν στην 21ης Ιουνίου. Για την ποθητή βόλτα που λέγαμε. Λέγαμε... Στην πρώτη επαφή με το δρόμο, η πρώτη επαφή με την δυστυχία. Ανά δέκα μέτρα κι ένας επαίτης. Γυναίκες κυρίως, νεαρές, καθισμένες σε κάθε γωνιά με ένα μωρό στην αγκαλιά. Κι άλλες όρθιες να επαιτούν σχεδόν επιθετικά, μια βοήθεια για ψωμί, για γάλα, για το παιδί. Το “τροπάριο” ίδιο. Ο λυγμός στη φωνή ψεύτικος, αλλά πανομοιότυπος. Τα λόγια ακριβώς τα ίδια. Σημάδια ότι όλοι αυτοί οι δύστυχοι, “φοίτησαν” στην ίδια σχολή. Και όλοι “αποφοίτησαν” με τον ίδιο βαθμό.

Την ίδια ώρα τα μαγαζιά, για τον υποτιθέμενο ήσυχο καφέ, τραβούν των παθών τους τον τάραχο. Ανά πέντε λεπτά να μπαίνει και κάποιος, νεαρός αυτήν τη φορά-οι ρόλοι μοιράζονται με πειθαρχία-ο οποίος έχει βγεί από αποτοξίνωση και πουλάει κάποιο προϊόν, εικονίτσες κατά προτίμηση, για τα προς το ζην. Κι εδώ τα ίδια λόγια, το ίδιο ύφος, οι ίδες κινήσεις. Κι εδώ η “σχολή” ίδια.

Και όλοι αυτοί δεν είναι Κιλκισιώτες. Το Σάββατο στο Κιλκίς. Χθες στα Γιαννιτσά. Προχθές στον Πολύγυρο. Αύριο... ποιός ξέρει που.

Το φαινόμενο δεν είναι τωρινό. Και δεν είναι προϊόν-κι αυτό-της κρίσης. Απλά τα τελευταία χρόνια η κατάσταση είναι κόλαση. Το θέμα είναι, ότι όλοι αυτοί οι επαίτες δεν έρχονται από μόνοι τους στο Κιλκίς, δεν πάνε από μόνοι τους κάπου αλλού. Κάποιοι επιτήδειοι αδίστακτοι κρύβονται πίσω και κυριολεκτικά θησαυρίζουν.

Αυτούς τους “κάποιους” που τα απογεύματα, μετά τη λαϊκή, φορτώνουν σαν τα ζώα κυριολεκτικά το “προσωπικό” τους σε κλειστά φορτηγάκια, πρέπει να κυνηγήσει η Αστυνομία. Και δεν είναι δύσκολο να τους συλλάβει. Η πρώτη υπηρεσία που θα προσφέρει η σύλληψη των “εμπόρων των ψυχών” θα είναι προς όφελος των ιδίων των ξεγραμμένων και αχαρτογράφητων επαιτών.

Ο δικός μας ήσυχος καφές του Σαββάτου, είναι το τελευταίο.

Η Δ’ Κυριακή των Νηστειών κάλλιστα θα μπορούσε ν’ αφιερωθεί στο ΠΑΙΔΙ, αφού το ιερό ευαγγέλιο αυτής της Κυριακής έχει περιεχόμενη τη σωτηρία του παιδιού. Στο κατάντημα του νέου αυτής της περικοπής βλέπουμε ανάγλυφα το δράμα της σημερινής επαναστατημένης γενιάς. Το άμοιρο παιδί: “Αφρίζει και τρίζει τα δόντια του και ξηραίνεται. Πέφτει πότε στη φωτιά για να καεί και πότε στο νερό για να πνιγεί”. Ερείπιο σωστό. Οι γονείς του αγωνιούν, οι γύρω του ανησυχούν. Κάτι παρόμοιο, αλίμονο, συμβαίνει και με τα οργισμένα νιάτα σήμερα. Ποδοπατούν τις ηθικές αξίες, πέφτουν και καίγονται στη φωτιά που ανάβουν τα σαρκικά πάθη. Μεταβάλλονται σε ψυχικά ερείπια από τα ναρκωτικά και το sex. Στο όνομα, δήθεν, της ελευθερίας, ποδοπατούν ιδανικά, αμφισβητούν αξίες. Κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι, δάσκαλοι, γονείς, πολιτικοί και εκκλησιαστικοί ηγέτες, ερευνούν το πρόβλημα, ψάχνουν να βρουν λύση, όμως η κρίση γίνεται όλο και πιο μεγάλη και μαζί η αγωνία για το μέλλον.

Το περιστατικό που αναφέρει το ευαγγέλιο δεν θέτει μόνο το πρόβλημα, προτείνει και μια λύση αποτελεσματική. “Φέρετε αυτόν προς με” είναι η απάντηση του Χριστού στην παράκληση του δυστυχισμένου πατέρα, να βοηθήσει το παιδί του. Πριν πλησιάσει το Χριστό, χτύπησε πολλές πόρτες ζητώντας βοήθεια. Μεταχειρίστηκε άπειρα μέσα. Και που δεν πήγε και πόσα δεν ξόδεψε για να σώσει το παιδί του, κανένα αποτέλεσμα. Σώζεται το παιδί του μόλις το έφερε στο Χριστό. Ο νέος θεραπεύεται, γίνεται καινούργιος άνθρωπος, ικανός να παλαίψει και να νικήσει στη ζωή.

“Ελάτε, παιδιά μου, σε μένα”, λέει και σήμερα ο Χριστός στους νέους. Βοηθείστε τα παιδιά σας να’ρθουν σε μένα, λέει στους γονείς. Μέχρι τώρα δοκιμάσαμε όλα τα μέσα. Αποτύχαμε. Ενα πράγμα μένει τώρα, να οδηγήσουμε τους νέους στο Χριστό. Δύσκολο το εγχείρημα. Απαιτούνται πολλές προσπάθειες, αγώνες, θυσίες. Βασική προϋπόθεση για να φέρουμε τα παιδιά μας στο Χριστό είναι να ζούμε εμείς κοντά του. Πρέπει να τους δώσουμε εμείς το παράδειγμα. Τα χαρακτηριστικά μας γνωρίσματα να είναι: Η αγάπη, η αλήθεια, η ειρήνη, η δικαιοσύνη, η ελευθερία. Τα ακούνε οι νέοι, τα ζητούν, όμως πουθενά δεν τα βλέπουν, γι’ αυτό και εξοργίζονται και γίνονται έξαλλοι. Και υπεύθυνοι είμαστε εμείς οι μεγάλοι, που ιδανικό Θεό κάναμε το χρήμα, το πολύ χρήμα και την καλοπέραση. Τί συμβουλεύουμε τα παιδιά μας; Να κάνουν μια δουλειά, να βγάζουν μπόλικο χρήμα, για να τα απολαύσουν όλα. Να λοιπόν που οδηγούμε τα παιδιά μας. Ο σοφός Βάκων έλεγε: “Οποιος δίνει καλή συμβουλή και κακό παράδειγμα, μετο ένα χέρι χτίζει και με τ’άλλο γκρεμίζει. Οποιος δίνει καλή συμβολή και καλό παράδειγμα, χτίζει και μετα δύο χέρια”. Οταν τα νιάτα μας, με τη βοήθειά μας, συναντήσουν το Χριστό, θα βρουν το δρόμο τους, θ’ αναστηθούν, θα γίνουν ικανά να χτίσουν ένα καλύτερο μέλλον.

Για τη σημερινή κρίση που περνά η χώρα μας και προπάντων οι νέοι μας, είμαστε εμείς υπεύθυνοι. Απομακρυνθήκαμε από το Θεό, τον προδώσαμε. Ετσι τα παιδιά μας δεν τον γνώρισαν ποτέ. Και πολλοί από μας που λέμε ότι είμαστε κοντά στο Χριστό, προβάλλουμε ένα Χριστό στα δικά μας μέτρα, σύμφωνα με τα συμφέροντά μας. Ούτε με την αλήθεια του Χριστού τα μεγαλώνουμε, ούτε παράδειγμα γνήσιων χριστιανών τα δίνουμε και με τα δικά μας χέρια δημιουργήσαμε το σημερινό κατάντημά μας.

Εξω στην κοινωνία, αλλά και στο σχολείο (όλα τα προγράμματα του σχολείου οδηγούν τα παιδιά μας μακρυά από το Χριστό), ακούν χίλιες δύο θεωρίες: Οτι ο άνθρωπος κατάγεται από τον πίθηκο και σύμφωνα με τις δικές μας θεωρίες, φροντίζουν να ζουν σαν αγέλες πιθήκων όπου κυριαρχούν τα κτηνώδη ένστικτα, οι σαρκικές ορμές. Ακούν ότι εδώ είναι η κόλαση και ο παράδεισος, δεν υπάρχει Θεός “μία είναι η ουσία, δεν υπάρχει αθανασία...”, “όλα εδώ πληρώνονται”, “πεθαίνει ο άνθρωπος, γίνεται χώμα”. Γλεντήστε λοιπόν, κάντε έρωτα. καμαρώνουμε όταν το παιδί μας κλείνεται στο δωμάτιο με τη φίλη ή το φίλο. Ετσι γκρεμίσαμε τις θρησκευτικές αξίες, αφού η Εκκλησία είναι σκοταδιστική, αναχρονιστική, φασιστική. Ποδοπατήσαμε τις ηθικές αξίες”ταμπού του κατεστημένου”. Και τ’ αποτελέσματα;

Σοκάρουν τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο 6ο Πανελλήνιο Συνέδριο Γυναικολογικής Ενδοκρινολογίας. Στις 150.000 φτάνει κάνει χρόνο ο αριθμός των εκτρώσεων. Πάνω από 30.000 είναι κορίτσια κάτω των 16 ετών. Κάθε χρόνο χάνεται μια επαρχιακή πόλη. Και αντί να σημάνει συναγερμό η πολιτική και πνευματική ηγεσία, περί άλλων τυρβάζει, ενώ δολοφονείται η νεολαία μας. Ξυπνήστε Ελληνες! 150.000 παιδιά χάνονται κάθε χρόνο και μαζί 30.000 κοριτσόπουλα κάτω των 16 ετών.

Μελέτη της Σουηδικής Ακαδημίας αναφέρει ότι ο ελληνικός πληθυσμός, από τα 11.000.000 θα παγιωθεί ως το 2050 στα 2.000.000, ενώ η Τουρκία θα έχει 100.000.000 και η Αλβανία 12.500.000. Κάτι τέτοιο προέβλεψε ο Τούρκος πρωθυπουργός Οζάλ “... εμείς δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτε, παρά μόνο να περιμένουμε. Σε λίγα χρόνια οι Ελληνες θα είναι μειοψηφία στην Ελλάδα, πράγμα που μας το επιβεβαιώνουν οι αλβανικής καταγωγής στρατιώτες, με το έμβλημα της Αλβανίας.

Ομως ποτέ δεν είναι αργά. Μπορούμε από σήμερα ν’ αρχίσουμε ό,τι δεν κάναμε μέχρι τώρα. Να ξαναγυρίσουμε στον παλιό, λησμονημένο κανόνα αγωγής. “Οι πατέρες μη παροργίζετε τα τέκνα υμών, αλλ’ εκτρέφετε εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου” (Εφ. στ’ 4). Αν το κάνουμε έστω και τώρα, θα προλάβουμε την ολοκληρωτική καταστροφή.

Σήμερα αδελφοί μου, τα νιάτα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από το Θεό, γιατί οι κίνδυνοι είναι μεγάλοι και πολυποίκιλοι. Εχουμε υποχρέωση να τα φέρουμε κοντά στο Χριστό. Πολιτική ηγεσία, εκκλησιαστικοί, πνευματικοί, άνθρωποι με οποιαδήποτε υπεύθυνη θέση στην κοινωνία, γονείς, δάσκαλοι, ας ανταποκριθούμε στο κάλεσμα του Χριστού που αφορά κάθε νέο: “Φέρετε αυτόν, προς με”. Αν το κάνουμε, να’μαστε σίγουροι πως θα γίνουμε δημιουργοί μιας καινούργιας Ελλάδας. Πλησιάζοντας πρώτα εμείς το Θεό, να του πούμε: “Κύριε, φέραμε κοντά σου τα νιάτα, τα παιδιά μας, θεράπευσέ τα”.

Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Αλεβιζάκης

Τοποθέτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο της 23.3.2017 σχετικά με δημοσίευμα για την διαίρεση του Δήμου Παιονίας

“Δημοσιεύτηκε στον τοπικό τύπο ρεπορτάζ σχετικά με την πορεία της διεκδίκησης για την Δημιουργία νέου Δήμου Γουμένισσας που θα περιλαμβάνει εκτός από την Δ.Ε. Γουμένισσας, τον πρώην Δήμο Ευρωπού, την κοινότητα Λιβαδίων και τοπικές κοινότητες του πρώην Δήμου Αξιούπολης που ευρίσκονται στον οδικό άξονα της Γουμένισσας όπως αναγράφεται (δεν κατονομάζονται ποιες, οπότε μπορεί να υποθέσει κανείς ότι είναι η Γοργόπη και ίσως τα Ρύζια, το Βαλτοτόπι και το Καμποχώρι).

Όπως προκύπτει από τα αναγραφόμενα η διεκδίκηση είναι σε καλό δρόμο και έπονται εξελίξεις. Το ρεπορτάζ αναφέρει τα μέλη της συντονιστικής επιτροπής διεκδίκησης και μάλιστα συνοδεύεται από συνέντευξη ενός εξ αυτών.

Το μέλος της επιτροπής χαρακτηρίζει την πρόταση σαν ρεαλιστικό και αποτελεσματικό σενάριο, αναφέρει ότι ακούει και εκφράζει την θέληση της τοπικής κοινωνίας και χρησιμοποιεί ένα φιλοσόφημα για τη πορεία της ωρίμανσης των ιδεών. Η τοπική κοινωνία στην οποία όμως αναφέρεται φυσικά είναι της Γουμένισσας, και το σενάριο και η ιδέα κυοφορήθηκε εκεί.

Καταλήγει δε σε ένα αυθαίρετο συμπέρασμα για το μελλοντικό καλό της Αξιούπολης και του Πολυκάστρου. Το χαρακτηρίζω αυθαίρετο διότι δεν προέρχεται από καμία επιστημονική μελέτη, άλλωστε αν το μικρότερο μέγεθος ενός ΟΤΑ εγγυόταν από μόνο του και το καλύτερο μέλλον ή την καλύτερη εξυπηρέτηση του Δημότη, τότε θα πρέπει να επιστρέψουμε στις κοινότητες και όχι σε ένωση δύο και κάτι Καποδιστριακών Δήμων και μας Ιστορικής κοινότητας.

Το να επιθυμούν οι κάτοικοι της Γουμένισσας ένα αυτόνομο Δήμο Γουμένισσας είναι δημοκρατικό και αναμφισβήτητο δικαίωμα τους.

Το ότι τα μέλη της Συντονιστικής επιτροπής έχουν ευγενείς προθέσεις και αγαπούν τον τόπο τους,είναι δεδομένο και μακάρι να ευοδωθεί η προσπάθεια τους.

Δημιουργείται όμως εδώ ένα εύλογο ερώτημα.

Αυτή η επιτροπή δικαιούται να οραματίζεται και να σχεδιάζει το μέλλον του πρώην Δήμου Ευρωπού;

Πέραν των κατοίκων της Γουμένισσας, ποιούς εκφράζει και ποιους εκπροσωπεί;

Ποιος εξουσιοδότησε την επιτροπή να διαπραγματεύεται σχέδιο που περιλαμβάνει τον πρώην Δήμο Ευρωπού;

Για τις υπόλοιπες περιοχές δεν θα αναφερθώ, είναι παρόντες Σύμβουλοι, Αντιδήμαρχοι και πρώην Δήμαρχος που αν θελήσουν θα τοποθετηθούν.

Κύριε Δήμαρχε της Παιονίας.

Προς το παρόν ο Καλλικράτης είναι αυτός που ξέρουμε, οπότε εξακολουθείτε να είσαστε Δήμαρχος όλων μας.

Εσείς συμμερίζεστε τη πρόταση της επιτροπής;

Συμφωνείται με τη διαίρεση του Δήμου Παιονίας;

Αν πραγματικά η πρόταση αυτή έχει πιθανότητες να γίνει νόμος με το γεωγραφικό σχεδιασμό που έχει δημοσιευτεί, τότε στα πλαίσια της ισονομίας θα πρέπει να ενημερώσετε τις άλλες περιοχές ώστε να συστήσουν αντίστοιχες συντονιστικές επιτροπές που θα εκφράσουν αυθεντικά τους κατοίκους. Οι κάτοικοι των αναφερόμενων περιοχών έχουν και αυτοί το δικαίωμα να επιλέξουν και να διεκδικήσουν το καλύτερο για τον τόπο τους όπως κάνουν άλλωστε σήμερα και οι αγαπητοί συνδημότες της Γουμένισσας .

Θα είναι άδικο να βρεθούν προ τετελεσμένων γεγονότων διότι σήμερα θεωρούν ότι ο Καλλικράτης έχει ισχύσει οριστικά και αμετάκλητα ως προς τον αριθμό και την έκταση των Δήμων”.

Σωτήρης Τσέτος

Κάτοικος Τοπικής Κοινότητας Ευρωπού

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Η μάνα έλεγε στα παιδιά της: “Ερχεται το Πάσχα. Θα ντυθείτε όλοι με καινούργια ρούχα”. Μεγάλη η χαρά των παιδιών. Αγόραζαν ύφασμα από τον συγχωριανό μας Ευστάθιο Ορφανίδη. Ράπτρια και μοδίστρα η Δέσποινα Καραπαναγιωτίδου (η Ποινή) που με χειροκίνητη μηχανή έραβε υποκάμισα χωρίς γιακά. Ο πατέρας με τη σειρά του πήγαινε τα παιδιά στον τσαγκάρη για παπούτσια. Εβαζαν το πόδι το δεξί επάνω στο λευκό χαρτί και με το μολύβι σχεδίαζαν το πέλμα του ποδιού οι τσαγκάρηδες Πέτρος Δούκογλου και Κώστας Καρυπίδης, τεχνίτες και παιδιά του Ροδώνα. Ο πατέρας έλεγε να γίνουν δίχρωμα, ασπρόμαυρα, ανοιξιάτικα (πολύ της μόδας). Οι τεχνίτες δίπλα από τον πάγκο είχαν ένα σκαμνάκι χαμηλό όπου έβαζαν ένα καραφάκι ούζο και μεζέ με ελιές. Οι ράπτες ήταν οι Κώστας Γιολτζής και Μιχάλης Μποδίτσης, τεχνίτες και παιδιά του Ροδώνα.

Από τον μήνα Φεβρουάριο έως το πρώτο δεκαήμερο του Μαρτίου, πριν βγει η κότα για βοσκή στο πράσινο, διάλεγαν οι γονείς μας από νωρίς αυγά για τσούγκρισμα για το Πάσχα. Αμα η κότα τρώει πράσινο χόρτο έλεγαν, το αυγό δεν είναι γερό Γι’ αυτό διάλεγαν από νωρίς αυγά για τσούγκρισμα. Το αυγό το διάλεγαν χτυπώντας το στα μπροστινά δόντια και από τον ήχο που έπιανε το αυτί διάλεγαν το γερό. Ο μπακάλης, όλο τον χειμώνα από τα ψώνια των χωρικών, μάζευε αυγά σε κασόνια και από εκεί διάλεγαν το γερό αυγό οι μερακλήδες. Δίνανε και ονόματα στα αυγά που διαλέγανε: “Ταϊγάνας ή και κισκίρ στην στάχτη ψημένο”.

Οι χωριανοί εργάζονταν σαν τις μέλισσες μέσα στην κυψέλη. Ολες οι νοικοκυρές σκούπιζαν την αυλή, η οποία ήταν σκουπισμένη και καθαρή από την Μεγάλη Παρασκευή. Η καμπάνα χτυπά Μεγάλη Πέμπτη. “Απόψε έχουμε τα Δώδεκα Ευαγγέλια”, έλεγε η γιαγιά. Την Μεγάλη Πέμπτη το βράδυ, καθισμένοι κοντά στην μάνα, βλέπουμε πως βάφει τα κόκκινα αυγά. Την Μεγάλη Παρασκευή μαθητές και μαθήτριες, καλλίφωνοι, έψαλλαν γύρω από τον Επιτάφιο μαζί με τους δασκάλους τα εγκώμια, “η ζωή εν τάφω”, Αξιον Εστί”, “Αι γενεαί πάσαι”. Πένθιμη η καμπάνα, σκορπούσε τριγύρω την ανατριχίλα που φέρνει η θύμηση της ημέρας αυτής. Το Μεγάλο Σάββατο, όλα ήταν έτοιμα. Μοσχοβολούσε το σπίτι. Η μάνα από το φθινόπωρο έβαζε κυδώνια στο μπαούλο. Τα ρούχα μέσα στο ξύλινο μπαούλο ήταν πλημμυρισμένα από το άρωμα του κυδωνιού. Ετοιμα, μαζί με τα παπούτσια. Ο πατέρας ήταν χαρούμενος. Μεγάλο Σάββατο το σήμαντρο σημαίνει πένθιμα. Ελεγε ο πατέρες στην μάνα: “Σήκω, σήκω ν’ ανάψεις το καντήλι και να θυμιατίσεις. Πολλά είπαμε, να θυμηθούμε και τον Θεό”.

Μεγάλη ησυχία μέσα στο βαθύ σκοτάδι. Το σήμαντρο από νωρίς δεν χτυπά. Σηκωθείτε! Σηκωθείτε, ήρθε η ώρα γι ατην Ανάσταση! Η καμπάνα χτυπά μέσα στα βουβά μεσάνυχτα, αργά και πένθιμα. Ντυθήκαμε με τα καλά μας. Η μάνα μου φόρεσε το πρώτο μακρύ παντελόνι, μας έδωσε το κόκκινο αυγό και μας ευχήθηκε: “Σαν κι αυτό, χίλια να παλιώσετε παιδιά μου”. Ηταν η ευχή της μάνας.

Επτά λαμπάδες άναψαν εμπρός στην πόρτα της οικογένειας του πατέρα. Του πατέρα με την μάνα και τα πέντε παιδιά. Ξεκινήσαμε όλοι μαζί και περάσαμε από την αυλή της γιαγιάς Μάρθας και του θείου. Το σήμαντρο μας καλεί γρήγορα να πάμε. Κατηφορίζουμε σιγά-σιγά την ρεματιά και ανηφορίζουμε με τα κουρασμένα βήματα της μάνας και της γιαγιάς και φθάνουμε στην εκκλησία. Η εκλησία ήταν ολόφωτη από λαμπάδες, μέσα και έξω και γεμάτη από χωριανούς. Οι ψαλτάδες ακούγονταν έξω, ψέλνανε γλυκά και δυνατά. Βγαίνει από την Ωραία Πύλη του ιερού ο ιερέας παπα-Γιάννης με τρεις λαμπάδες σταυρωτές, που τις ανάβει από το ακοίμητο καντήλι της Αγίας Τράπεζας, και ψέλνοντας το “Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός”, δίνει στους Χριστιανούς ν’ ανάψουν κι αυτοί τις λαμπάδες τους, να ευλογηθούν έτσι με το φως της θείας χάρης του Κυρίου. Κι έπειτα όλοι μαζί, ψαλτάδες και ο ιερέας, βγαίνουν έξω στον αυλόγυρο της εκκλησίας. Ο παπα-Γιάννης με την ωραία του φωνή, έψαλε το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο. “Διαγενομένου του Σαββάτου, Μαρία η Μαγδαληνή και Μαρία η του Ιακώβου και Σαλώμη, ηγόρασαν αρώματα ίνα ελθούσαι αλείψωσι τον Ιησού” κλπ.

Αμα τελείωσε το Ευαγγέλιο θύμιασε γύρω στους χωριανούς, οι οποίοι έσκυβαν με ευλάβεια. Το θυμίαμα ανέβαινε στον ουρανό. Με χαρούμενο τόνο ο ιερέας ψάλλει το “Χριστός Ανέστη”. Κανένας δεν μπορούσε να είναι κακός την στιγμή εκείνη. Πόντιοι και Θράκες έδιναν τα χέρια όλοι μεταξύ τους λέγοντας “Χριστός Ανέστη-Αληθώς Ανέστη”. Η ευχή αυτή ηχούσε παντού. Εμείς τα σχολειόπαιδα ένα τσούρμο, μικροί και μεγάλοι, μαζευόμασταν στις σκάλες του σχολείου, τοποθετούσαμε κροτίδες και σκάγαμε με το σφυρί. Πολλά παιδιά παρακολουθούσαν την όλη εξέλιξη, έχοντας δίπλα τους γονείς τους. Εκεί εγένετο Ανάσταση Κυρίου.

Εμένα, μου έσπασε το αυγό μεσ’ στην τσέπη. Κατάλαβα πως λέρωσα το πρώτο μου μακρύ παντελόνι. Πήγα στην μάνα μου: “Μάνα, πάει η χαρά μου για το πρώτο μου παντελόνι”. Εμεινα το Πάσχα δίχως παντελόνι. Οι χωριανοί περίμεναν και μετά την Ανάσταση στον αυλόγυρο της εκκλησίας ως τα καλά ξημερώματα, να δοκιμάσουν το διαλεγμένο αυγό που είχε χωρίσει ο καθένας. Ελεγαν “κάθκα πρώτα εσύ”. Εκεί γινόταν κάποια συμφωνία. Από την αρχή ξανά χτυπούσε το αυγό στα μπροστινά του δόντια για να βεβαιωθεί, κάνοντας λίγο πλάγια το σώμα του για να μην ακούσει ο αντίπαλος τι έχει το αυτό. Αγωνιούσαν την ώρα της δοκιμής, αλλά και την ώρα της νίκης.

Σήμερα, αδελφοί μου αναγνώστες, όλα αυτά και πολλά άλλα, έχουν φύγει και οι νοσταλγοί εκείνων των χρόνων των εν καιρώ ειρήνης, όπως λένε τώρα, τα θυμούνται. Σήμερα στην πόλη όπου ζούμε, πηγαίνουμε μέσα κι έξω από την εκκλησία, περιμένουν να βγει ο Μητροπολίτης με τους ιερείς και να ακούσουμε το “Χριστός Ανέστη”. Φεύγουμε με ένα τυπικό χαιρετισμό, χωρίς να δείξουμε ή να τσουγκρίσουμε το αυγό της Λαμπρής και γυρνάμε στα τσιμεντένια μας κλουβιά. Πίσω μένει ο Μητροπολίτης με τους ιερείς και τους ψαλτάδες, επάνω στην έδρα.

*Από το βιβλίο του “Μάρτυς μου το Μπέλλες” (Φωνή από τον Ροδώνα)

Σελίδα 4 από 60
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree