Ανάμεσα σ’ όλες τις προσευχές και τους ύμνους της Μ. Σαρακοστής, μια σύντομη προσευχή μπορεί να ονομαστεί “η προσευχή της Μ. Σαρακοστής”. Είναι απλή, αλλά γεμάτη πνευματική δύναμη και θεολογικό βάθος. Με λίγα λόγια καταφέρνει να συγκεφαλαιώσει όλο το περιεχόμενο της Μ. Σαρακοστής: “Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου, πνεύμα αργίας, περιεργείας, φιλαρχίας και αργολογίας, μη μοι δως. Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης, χάρισέ μοι τω σω δούλω. Ναι Κύριε βασιλεύ δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου· ότι ευλογητός ει, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν”.

Η θαυμάσια αυτή προσευχή μας λέει ότι όλος ο αγώνας που κάνουμε σαν χριστιανοί, είναι ν’ απελευθερωθούμε από μερικές βασικές αρρώστιες ψυχικές και πάθη, που μας καταδυναστεύουν και δεν μας αφήνουν να ζήσουμε τη μετάνοιά μας. Στη συνέχεια μας καλεί να στολίσουμε την ψυχή μας με τις απαραίτητες αρετές που θα μας οδηγήσουν στη σωτηρία. Την έγραψε ο μεγάλος δάσκαλος και θεολόγος του 4ου αιώνα, ο Εφραίμ ο Σύρος.

Α. α) Κύριε... πνεύμα αργίας μη μοι δως: Είναι περίεργο ότι αρχίζει από την “ΑΡΓΙΑ”, που εμείς τη θεωρούμε ακίνδυνη, ενώ είναι ο πρώτο εχθρός της σωτηρίας μας. Η εργασία είναι ευλογημένη. Οταν ο άνθρωπος είναι αργόσχολος, αναλαμβάνει να του δώσει δουλειά ο διάβολος. Στον άνθρωπο που δεν εργάζεται, φυτρώνουν όλες οι κακίες. Το χρυσάφι, που δεν καλλιεργείται, γεμίζει ζιζάνια. “Αργία, μήτηρ πάσης κακίας”, έλεγαν οι αρχαίοι.

β) ...πνεύμα περιεργείας: Δεν πρόκειται βέβαια για την περιέργεια που μας ωθεί στη γνώση, στη μάθηση και την πρόοδο, αλλά για την απάτη εκείνη του διαβόλου, που μας οδηγεί από περιέργεια στην αμαρτία.

γ) ...πνεύμα φιλαρχίας: Μήπως είναι κακό να επιθυμούμε αξιώματα, να καλλιεργούμε τα τάλαντά μας, για να φτάσουμε σε υψηλές θέσεις; Οχι βέβαια. Πρόκειται για τον εγωϊσμό και την τάση να κυριαρχούμε πάνω στους άλλους, να τους καταδυναστεύουμε, να τους πιέζουμε, να τους υποτάσσουμε στις παράλογες επιθυμίες μας.

δ) ...πνεύμα αργολογίας: Αργολογία είναι όσα άχρηστα και επιζήμια λέγει ο άνθρωπος. Απ’ όλα τα δημιουργήματα ο άνθρωπος έχει το χάρισμα του λόγου. Αν τον χρησιμοποιήσουμε, όπως συνήθως συμβαίνει, για το ψέμμα, τη χυδαιολογία, την κατάκριση, τη συκοφαντία, την κακολογία των άλλων, τα ανόητα και επιπόλαια λόγια μολύνουν την ύπαρξή μας. Ο λόγος σώζει τον άνθρωπο, αλλά και τον σκοτώνει. Ο λόγος εμπνέει, αλλά και δηλητηριάζει. Ενώ έχει αφάνταστα ευεργετική δύναμη, με την αργολογία γίνεται καταστροφή.

Αυτά είναι τα 4 μεγάλα πάθη που πρέπει να εξαλειφθούν, για να δώσουν τη θέση τους στις 4 μεγάλες αρετές.

Β. α) Χάρισέ μου πνεύμα σωφροσύνης: Η πρώτη μεγάλη αρετή είναι η σωφροσύνη. Είναι μια πολυδιάστατη αρετή και σημαίνει πολλά. Σημαίνει σύνεση (λογική), νηφαλιότητα, φρονιμάδα, εγκράτεια, αγνότητα, σεμνότητα. Γι’ αυτό οι Αγιοί μας, μας συμβουλεύουν κάθε φορά που μας οδηγεί ο διάβολος σε κάποιο πειρασμό, να ζητάμε από το Θεό “πνεύμα σωφροσύνης”. Με τη σωφροσύνη κόβουμε τον αέρα του πειρασμού και τον αποδυναμώνουμε. Γιατί η σωφροσύνη συγκρατεί όλες τις καλές σκέψεις και διαθέσεις, που μας ανεβάζουν στον ουρανό και καταργεί ό,τι μας απομακρύνει από το Θεό.

β) ...πνεύμα ταπεινοφροσύνης: Μήπως όμως με την αρετή αυτή, μείνουμε στην περιφρόνηση και στο περιθώριο της ζωής; Αφού αγωνιζόμαστε να γίνουμε κάτι, μήπως μας κόβει την έφεση για την επιτυχία; Γιατί η ταπεινοφροσύνη είναι μια παραξηγημένη αρετή. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μας εμποδίζει την πρόοδο και την εξέλιξη. Η ιστορία μας διαβεβαιώνει ότι όλοι οι μεγάλοι ήταν βαθειά ταπεινοί. Οι Αγιοι του Θεού είναι δάσκαλοι της ταπεινοφροσύνης. Ο ίδιος ο Κύριος μας καλεί να τον μιμηθούμε: “Μάθατε απ’ εμού ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία”. “Πας ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται”.

Ο ταπεινός είναι ο πιο τέλειος και ολοκληρωμένος. Ο πιο αγαπητός. Κανένας δεν θέλει παρέα τον εγωιστή, κανένας δεν τον εμπιστεύεται. Χρειάζεται όμως αγώνας για να γίνει ταπεινός ο άνθρωπος.

γ) Τρίτη αρετή είναι η υπομονή. Λένε ότι η υπομονή δεν είναι για τους νέους, που σφύζουν από ζωή και δραστηριότητα. Είναι για τους μεγάλους. Οι αρετές όμως είναι άξιες για όλους ή για κανέναν. Για να έχουμε αρετή όταν τη χρειαστούμε, πρέπει να την αποκτήσουμε στην ώρα της. Το ότι ο σημερινός άνθρωπος είναι ανυπόμονος, νευρόσπαστο, αυτό δεν σημαίνει ότι η υπομονή δεν είναι απαραίτητη. Ισα-ίσα, χρειάζεται πολύ περισσότερο. Η υπομονή είναι η πιο μεγάλη δύναμη αντοχής στις θλίψεις και τις δυσκολίες.

δ) Τέταρτη μεγάλη αρετή, είναι η αγάπη. Είναι η κορυφαία αρετή και με θέρμη καρδίας παρακαλούμε τον Κύριο να μας τη δώσει. Αλλωστε, με το νόμο της αγάπης θα κριθούμε κατά τη β’ παρουσία του Κυρίου μας.

Γ. Το τρίτο μέρος της προσευχής: Μας καλεί να στρέψουμε την προσοχή μας στον εαυτό μας και όχι στην κατάκριση των αδελφών μας. Ναι κύριε, “δώρησαι του οραν...” Ολοι μας έχουμε την τάση να κατηγορούμε τους άλλους, ποτέ τον εαυτό μας. Να μη βλέπουμε τα ελαττώματά μας, να βλέπουμε μόνον τα σφάλματα των άλλων και μάλιστα να τα μεγαλοποιούμε. Να προσέξουμε τη λέξη “αδελφός”. Αυτόν που κατακρίνουμε, που κουτσομπολεύουμε, δεν είναι ξένος, είναι αδελφός μας, αφού όλοι είμαστε “κατά χάριν” παιδιά του ενός πατέρα Θεού. Ολοι μεταξύ μας είμαστε αδέλφια “και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου”, λοιπόν.

Αυτή είναι η απλή και σύντομη προσευχή του αγίου Εφραίμ του Σύρου, που όμως είναι συγχρόνως και η πιο σημαντική προσευχή της Μ. Σαρακοστής. Αυτή πρέπει να έχουμε κάθε μέρα στα χείλη μας, στην καρδιά μας και στη ζωή μας. Να τη μάθουμε λοιπόν απ’ έξω να τη λέμε. Κάθε μέρα να ζούμε τα πλούσια νοήματά της.

Σας εύχομαι ευλογημένο Πάσχα

Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Αλεβιζάκης

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΥΣΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΤΩΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΩΝ

Του Γ. Πελίδη*

Η ανατροφοδότηση ως εργαλείο στην προπονητική διαδικασία της ανάλυσης στο ποδόσφαιρο. Ο ρόλος της ανατροφοδότησης στον αθλητισμό είναι η πληροφορία, η ενθάρρυνση, η παρακίνηση για την επανάληψη της προπονητικής διαδικασίας και την βελτίωση της απόδοσης.

Στόχος της ανατροφοδότησης είναι η μείωση του επιθυμητού με το πραγματικού αποτελέσματος , η υποκειμενική εκτίμηση του αγώνα και η αδυναμία του ανθρώπινου εγκεφάλου να αντιληφθεί το σύνολο των συμβάντων γύρω του, ισχύει τόσο για τον προπονητή όσο και για τον ποδοσφαιριστή.

Ο προπονητής για να πετύχει την καλύτερη δυνατή ανατροφοδότηση στους παίκτες προσπαθεί να το πετύχει δια μέσω της παρατήρησης. Κατά την διάρκεια της παρακολούθησης του παιχνιδιού από τον προπονητή σχηματίζονται εικόνες –παραστάσεις από θετικές και αρνητικές απόψεις.

Τα αποτελέσματα της παρατήρησης αυτής λαμβάνονται υπό και έτσι προχωρά η προπονητική διαδικασία μετά το τέλος του αγώνα ή της προπόνησης και η διαδικασία επαναλαμβάνεται για την προετοιμασία του επόμενου παιχνιδιού.

Ποια είναι η πραγματικότητα όμως: Κατά την διάρκεια της παρακολούθησης του αγώνα συμβαίνουν πολλά γεγονότα που όμως δεν καταγράφονται στην μνήμη ή μπορεί να ξεχαστούν εύκολα αφού επηρεάζονται από συναισθήματα και προσωπικές εντυπώσεις, έτσι όταν φτάνει η στιγμή της ανάκλησης των εικόνων για να δοθεί η πληροφορία συνήθως δεν είναι έγκυρη.

Το αποτελέσματα των ερευνών έχουν αποδείξει ότι για την παρατήρηση του παιχνιδιού ένα άτομο δεν είναι ικανό να παρακολουθήσει όλα τα γεγονότα που είναι πιθανό να συμβούν κατά την διάρκεια ενός αγώνα σε όλη την επιφάνεια του γηπέδου. Έτσι η ανατροφοδότηση στηρίζεται σε μερική πληροφόρηση η οποία σίγουρα είναι ανεπαρκείς με αποτέλεσμα να χάνονται ευκαιρίες για την βελτίωση της απόδοσης της ομάδας ή των παικτών ατομικά.

Έτσι ο προπονητής πρέπει να αναζητήσει την λύση στο πρόβλημα στο οποίο όλες οι οπτικές πληροφορίες δια μέσω του ανθρώπινου συστήματος είναι πολύ δύσκολο να επεξεργαστούν, αν η επιθυμία είναι η ανεύρεση της αντικειμενικής αποτίμησης των συμβάντων που συμβαίνουν στον αγωνιστικό χώρο.

Καταλήγοντας διαπιστώνουμε ότι στον σύγχρονο ποδόσφαιρο τα τεχνολογικά μέσα είναι πλέον απαραίτητα στην προπονητική διαδικασία ,όπως και οι ειδικοί αναλυτές , έτσι ώστε οι πληροφορίες που θα παρέχονται να είναι έγκυρες αντικειμενικές και αξιόπιστες για να μπορέσουν να πετύχουν δια μέσω αυτών τις μεγάλες επιδόσεις.

*ΑΠΘ- ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ UEFA C΄ B΄ A΄

PERFOMANCE ANALYSIS -ΑΝΑΛΥΤΗΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

  • 22
  • Φεβ

Η πρώτη Κυριακή της Μ. Σαρακοστής είναι αφιερωμένη στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Πανηγυρικά γιορτάζουμε το θρίαμβός της εναντίον των ποικιλώνυμων εχθρών της που την πολέμησαν σκληρά, από τα πρώτα βήματά της μέχρι τις μέρες μας. Και είναι τούτη η νίκη η επαλήθευση των λόγων του Κυρίου μας στο Ναθαναήλ “... Μείζων τούτων όψει...”. Είναι τούτος ο θρίαμβος το θαύμα των αιώνων. Ενα θαύμα καθημερινό και ατελείωτο, που συνεχίζεται εις τους αιώνες.

Το μέγιστο και αέναο αυτό θαύμα, είναι η ΙΔΡΥΣΗ και η πρόοδος της Εκκλησίας.

Ποιος είναι ο ιδρυτής: Είναι ένας φτωχός Ιουδαίος, γεννημένος μέσα σε μια φάτνη, ένας άσημος ξυλουργός. Ξεκίνησε από τη μικρή, κακόφημη Ναζαρέτ, χωρίς να έχει τίτλους και πτυχία, πλούτη και στρατούς, τίποτε από εκείνα που λάμπουν και υψώνουν και παρουσιάζουν τους ανθρώπους μεγάλους και επιφανείς στον Κόσμο. Θα μπορούσε να περιμένει κανείς τίποτε το σπουδαίο; Τίποτε απολύτως. Ετσι θα περνούσε απαρατήρητος.

Κι όμως, τον βλέπουμε ιδρυτή και αρχηγό της μεγαλύτερης δύναμη στον Κόσμο, της Εκκλησίας, που διευθύνει εκατομμύρια ψυχών. Αρχηγό της μεγαλύτερης Βασιλείας, που έχει αγκαλιάσει όλες τις ηπείρους, φυλές και γλώσσες. Τον αγαπούν αναρίθμητοι οπαδοί του, τον σέβονται, τον λατρεύουν. Υποφέρουν τα πάντα γι’ αυτόν. Θυσιάζουν κι αυτή τη ζωή τους. Πώς το κατόρθωσεν αυτό; Ανθρωπος ήταν αδύνατο να το πετύχει. Μόνον ο Θεός θα μπορούσε να το κατορθώσει. Και πράγματι, ο Χριστός δεν ήταν ένας απλός δάσκαλος, ένας επαναστάτης, όπως τον θέλουν οι άθεοι. Ηταν ο γιος του Θεού. Δεν είναι αυτό μέγα θαύμα; Δεν αξίζει να φωνάξουμε κι εμείς “Ραββί, συ ει ο Υιός του Θεού του ζώντος”;

Ποιό είναι το επιτελείο Του; Πόσοι και ποιοί το αποτελούν; Δώδεκα αδύναμοι άνθρωποι, αγράμματοι, φτωχοί και άσημοι ψαράδες. Αοπλοι, πρόβατα άκακα, τί θα μπορούσαν να κάνουν; Και όμως, ορμούν στο όνομα του Χριστού και κατακτούν όλη την Οικουμένη. Εξουδετερώνουν τις πάνοπλες στρατιές της Ρώμης. Ταπεινώνουν τους ισχυρούς, αποστομώνουν τους σοφούς και εξαπλώνουν σ’ όλη τη γη την Εκκλησία του Χριστού. Είναι ή δεν είναι θαύμα αυτό;

Και να σήμερα, η Εκκλησία συνεχώς επεκτείνεται καταπληκτικά. Αυξάνει και αριθμητικώς. Αυξάνει και ποιοτικώς. Αυξάνει και αποβαίνει εμπνευστής και ενισχυτής σε κάθε προσπάθεια επιστημονική, κοινωνική, καλλιτεχνική. Παντού θα τη βρεις μπροστά. Αυτή φτιάχνει ιδρύματα για να προστατεύει αδύνατους, απόκληρους της ζωής και η επίδρασή της φτάνει και στο πιο απομακρυσμένο χωριό. Αυτή οργανώνει αδελφές, αγγέλους παρηγοριάς, που παραστέκουν και βοηθούν και απαλύνουν τον πόνο κάθε εγκαταλειμμένου ανθρώπου. Αυτή εξαποστέλλει κατά χιλιάδες τους Ιεραπόστολους στους άγριους και τους ημερώνει. Στο ένα χέρι κρατούν οι Ιεραπόστολοι το Ευαγγέλιο και στο άλλο το σφυρί. Παντού η Εκκλησία χτίζει φιλανθρωπικά ιδρύματα, νοσοκομεία, ορφανοτροφεία, σχολεία, γηροκομεία, λεπροκομεία και άσυλα κάθε είδους. Μοναδική και θαυμαστή κατάκτηση. Οταν πανίσχυρες αυτοκρατορίες και θεσμοί αιωνόβιοι και ένδοξα βασίλεια καταρρέουν και διαλύονται παταγωδώς, μόνον η Εκκλησία του Χριστού μένει, επεκτείνεται και διαρκώς προοδεύει. Το θαύμα αυτό δεν αποδεικνύει τη θεότητα του ιδρυτή της και δεν μας αναγκάζει να φωνάξουμε κι εμείς “Ραββί, συ ει ο Υιός του Θεού...”

Για να φτάσει όμως η Εκκλησία του Χριστού ως εδώ, πέρασε από δυσκολίες αφάνταστες. Οι δυσκολίες ήταν ανυπέρβλητες, γιατί είχε ν’αντιμετωπίσει εχθρούς ποικίλους και λυσσώδεις και ο εξοντωτικός αυτός πόλεμος διήρκησε 2.000 χρόνια και συνεχίζεται.

α) Επιτέθηκαν οι άρχοντες του κόσμου εναντίον της. Βασιλιάδες και δικτάτορες τρομεροί, που διέθεταν δύναμη, οι οποίοι ενώ σ’ όλα τα άλλα ζητήματα ποτέ δεν συμφωνούσαν, σ’ ένα μόνο συμφώνησαν και συμμάχησαν: Στην εξόντωση της Εκκλησίας του Χριστού. Τη χτύπησαν μ’ όσα μέσα διέθεταν την παλιά εποχή: λόγχες, σταυρούς και τροχούς, με αυτόματα και όπλα παντός είδους. Κατόπιν με μαρτύρια εξοντωτικά και βασανιστήρια σατανικά, με φυλακίσεις, κρεμάλες, εξορίες, με στρατόπεδα συγκέντρωσης, με καθημερινές εκτελέσεις. Εσφαξαν, ξεκοίλιασαν, έγδαραν, σταύρωσαν, έκαψαν ζωντανούς. Και αυτό δεν έγινε μόνον στους τρεις πρώτους αιώνες, οπότε η Εκκλησία έδωσεν απειράριθμους μάρτυρες-11.000.000 έιναι μόνον οι γνωστοί-αλλά συνεχίστηκε και στους κατοπινούς χρόνους και επαναλήφθηκε και στην εποχή μας, με άνευ προηγουμένου λύσσα και μανία. Πώς ήταν δυνατόν ύστερα από όλ’ αυτά να ζει η Εκκλησία του Χριστού και να βγαίνει πιο δυνατή και ακμαία; Μία μόνο εξήγηση του θαύματος υπάρχει: Τη σκέπαζε, την προφύλαγε, τη δυνάμωνε και την έσωζε η πανίσχυρη δύναμη του Χριστού.

β) Εναντίον της επιτέθηκαν με όχι λιγότερη μανία και οι σοφοί, οι γραμματισμένοι. Αυτοί ήταν πιο επικίνδυνοι γιατί κρατούσα στο χέρι την πέννα και στο στόμα το ψέμμα και τη συκοφαντία. Εγραψαν βιβλία ογκώδη και πολύτομα. Παρεξήγησαν και διέστρεψαν το Ευαγγέλιο. Ειρωνεύτηκαν και ενέπαιξαν τα Θεία και Ιερά. Εξαπέλυσαν συνθήματα και προπαγάδες, για να κλονίσουν τους πιστούς και να διαλύσουν την Εκκλησία του Χριστού. Και σήμερα με τι κοσμητικά επίθετα δεν την στολίζουν: Αναχρονιστική, σκοταδιστική, φασιστική...

Σ’ αυτή λοιπόν τη λυσσώδη και πολύχρονη πολεμική, πώς θα μπορούσε να σωθεί το οικοδόμημα των αγράμματων και μωρών και εξουθενωμένων οπαδών του ξυλουργού της Ναζαρέτ, εάν εκείνος δεν τους είχε οπλίσει με το πνεύμα του Θεού;

γ) Και σαν να μην έφταναν αυτά, στράφηκαν εναντίον της με το φοβερό όπλο της διαστροφής και του ψεύδους πολλοί, που ξεπήδησαν από τα σπλάχνα της, οι αιρετικοί, με επικεφαλής τον Αρειο και όλους τους άλλους που φτάνουν μέχρι τις μέρες μας, με τους σημερινούς Ιεχωβάδες. Τί πόλεμος ήταν αυτός! Ανοιξαν οι πύλες του Αδη και ξεχύθηκαν οι σατανικές δυνάμεις να την καταπιούν. Και όμως, δεν κατόρθωσαν τίποτε. Η Εκκλησία μοιάζει με πλοιάριο που ανεμοδέρνεται στη θάλασσα, της οποίας τ’ αγριεμένα κύματα σηκώνονται να το καταπιούν. Πειρατές τρομεροί και εξασκημένοι επιτίθενται με λύσσα. Βάλλεται από παντού. Απ’ τις ακτές πυροβόλα ξερνούν φωτιά και σίδερο κατ’ απάνω του. Από τον ουρανό αεροπλάνα ρίχνουν βροχή βόμβες. Κάτω από το βυθό, υποβρύχια ύπουλα τορπιλίζουν συνεχώς, για να το ανατινάξουν. Ανοιξε ο βυθός το στόμα του σαν Αδης, να το καταπιεί. Και κοντά σ’ αυτά, μαίνεται μέσα του εμφύλιος σπαραγμός μεταξύ του πληρώματος. Ποιός θα μπορούσε να φανταστεί ότι θα γλίτωνε; Κι όμως, όχι μόνον αύτανδρο δεν καταποντίστηκε, αλλά νίκησε όλους τους εχθρούς της και ουριοδρομεί: “Η Εκκλησία, αναφωνεί ο Ι. Χρυσόστομος, κλυδωνίζεται, αλλ’ ου καταποντίζεται, χειμάζεται, αλλά ναυάγιον ουχ υπομένει, παλαίει αλλ’ ουχ ηττάται. Μαινέσθω η θάλασσα, εγειρέσθω τα κύματα, Του Ιησού το πλοιάριο καταποντίσαι ου δύναται. Η Εκκλησία πολεμουμένη νικά και λαμπροτέρα καθίσταται”.

Βλέπουμε την Εκκλησία σήμερα νικήτρια και θριαμβεύουσα. “Πού είναι οι διώξαντες την Εκκλησία;” Ρωτάει πάλι ο Ι. Χρυσόστομος. “Πάντες ώχοντο και απώλοντο και ώσει καπνός εξέλιπον”. Οι αιρετικοί λούφαξαν, οι επιστήμονες αιχμάλωτοι κοσμούν το θρίαμβό της και τέθηκαν στην υπηρεσία της, πιστεύοντες σήμερα στη θεότητα του Ιησού, έπειτα από το θαύμα αυτό της ιδρύσεως και συντηρήσεως της Εκκλησίας, λέγοντας: “Ραββί, συ ει ο Υιός του Θεού”.

Καλή Σαρακοστή

Με ευχές και τιμή

Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Αλεβιζάκης

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Οταν αναλογίζομαι τη ζωή που γράφω, μου φαίνεται σαν παραμύθι. Οσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, ο παιδικές αναμνήσεις έρχονται πιο συχνά στο μυαλό του...

Ηταν απόγευμα Φθινοπώρου του 1938. Στο σχολείο ήμουν σαλπιγκτής, αλλά και στη Φάλαγγα της Ε.Ο.Ν. του χωριού μου Ροδώνα. Πήρα εντολή να σαλπίσω προσκλητήριο. Μαζεύτηκε όλη τη νεολαία του χωριού. Εκεί ο φαλαγγάρχης Ζαχαρίας Βαρυδήμος μας ανακοινώνει ότι αύριο το πρωί οφείλουμε όλοι να βρισκόμαστε στην αυλή του Σχολείου, για να αναχωρήσουμε στον Σιδηροδρομικό Σταθμό των Μουριών κι από κει με τρένο στην πόλη του Κιλκίς, για να παραβρεθούμε στα εγκαίνια του Νοσοκομείου.

Συγκεντρωθήκαμε την επόμενη ημέρα όλοι με τις μπλε σκούρες στολές μας, με γραβάτα λευκή και με σημαιοφόρο τον Δημήτρη Αργυρόπουλο, φτάσαμε στο Σταθμό των Μουριών. Εκεί ήσαν συγκεντρωμένοι όλοι οι φαλαγγίτες από το λεκανοπέδιο των Μουριών. Επιβιβαστήκαμε στο τρένο και φτάσαμε στον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Κρηστώνης. Παραταγμένοι, ξεκινήσαμε πεζοί και με τραγούδια έντονα και ζωηρά, φτάσαμε στη μικρή τότε πόλη του Κιλκίς. Πήρε να σουρουπώνει και τα φώτα της ήσαν λιγοστά.

Εκεί, έξω από την πόλη, στο Φόρο σα να θυμάμαι ότι είδα φανούς που καίγανε ασετιλίνη, για να φωτίζονται τα πεζοδρόμια.

Σε κάποιο σημείο μας περίμενε ο συντοπίτης Ιωάννης Γωνιάδης, που μας οδήγησε στο χώρο των εγκαινίων, όπου ήρθαν από όλα τα χωριά φαλαγγίτες με τις σημαίες τους. Δεν ήσαν όμως μόνο νέοι, ήθραν και χωρικοί απ’ όλα τα χωριά του νομού, πραγματική λαοθάλασσα. Παραταχθήκαμε, αναμένοντας τον πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά. Μας καθυστέρησε, έφθασε στο χώρο των εγκαινίων κι ο κόσμος τον υποδέχθηκε με χειροκροτήματα.

Μίλησαν ο διευθυντής της Νομαρχίας Σταύρος Πέτροβας, ο δήμαρχος Τζιερόπουλος, ο καθηγητής Αθανάσιος Τσούντας. Ηταν εκεί και ο υπομοίραρχος της χωροφυλακής Αίας Τζαμαλούκας. Στο τέλος, ο πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς ευχαρίστησε όλους, όσοι πρόσφεραν για να κτισθεί το έργο κι αυτούς που δούλεψαν με την προσωπική τους εργασία και είπε στους αγρότες: “Από σας τους αγρότες θέλω να σπείρετε σιτάρι, ακόμη και στις γλάστρες σας”. Τότε σηκώθηκε φωνή λαού από τους αγρότες να ονομάσουν το Νοσοκομείο “ΣΑΝΤΑΛΙ”-απ’ τα σαντάλια του καπνού που πρόσφεραν. Ημουν πίσω και δεν άκουγα καθαρά.

Μετά το πέρας των εγκαινίων, διανυκτερεύσαμε στο 3ο Δημοτικό Σχολείο του Κιλκίς και γυρίσαμε την άλλη μέρα με το τρένο.

Στα 1936 ρίχτηκε η ιδέα να χτιστεί στο Κιλκίς ένα σύγχρονο Νοσκομείο, κατάλληλο για τις ανάγκες του λαού. Κι αυτός που υλοποίησε την ιδέα ήταν ο νομάρχης Κιλκίς Χρήστος Δρέλλιας. Ζήτησε τη συνδρομή της Κυβέρνησης. Ο πρωθουπουργός του είπε ότι κονδύλια μεγάλα δεν μπορεί να διαθέσει το κράτος. Ο Δρέλλιας ήθελε μόνο την έγκριση και την πήρε. Εκανε γνωστή την απόφαση για την ανέγερση του Νοσοκομείου στους προέδρους των κοινοτήτων του νομού Κιλκίς, έργο που μελετήθηκε με προσοχή και που θα αναλάμβαναν όλοι μαζί να το χτίσουν.

Ο καθένας πρόσφερε την προσωπική του εργασία. Αν δεν ήθελε ή δεν μπορούσε, θα πρόσφερε χρήματα ή αγροτικά αγαθά, κυρίως οι καπνοπαραγωγοί καπνά ή σαντάλια. Τα κο­ντινά στο Κιλκίς χωριά ανέλαβαν με βοϊδάμαξες ή αλογάμαξες να κουβαλούν άμμο και πέτρα. Αλλοι δούλευαν ως εργάτες στο έργο· και πολλοί πρόσφεραν τα ΣΑΝΤΑΛΙΑ των καπνών. Και το Νοσοκομείο χτίστηκε και εγκαινιάσθηκε σε δύο χρόνια, στις αρχές του 1939.

Ως τότε τί υπήρχε στο Κιλκίς για την περίθαλψη των ασθενών της πόλης και της ευρύτερης περιοχής;

Η ελονοσία και η φυματίωση θέριζαν τον προσφυγικό κόσμο, που ήρθε και εγκαταστάθηκε στον τόπο, ταλαιπωρημένος, πεινασμένος, άστεγος. Πολλά παιδιά πέθαιναν πριν προφτάσουν να συμπληρώσουν τα πέντε τους χρόνια. Απ’ τα 1921 έως το 1923 λειτουργούσε στο Κιλκίς το “Προσφυγικό Παράπηγμα”, μία μονάδα υγείας της Αμερικανικής Επιτροπής Περίθαλψης. Μετά περιέρχεται η μονάδα αυτή στο κράτος, ως τα 1928. Τότε αναλαμβάνει ο “Σύνδεσμος Δήμων και Κοινοτήτων της περιοχής Κιλκίς” και δημιουργεί Νοσοκομείο για την περίθαλψη απόρων ασθενών της περιοχής Κιλκίς και στεγάζεται πρώτα σε προσφυγικό παράπηγμα, ύστερα στα κτήρια των τουρικών στρατώνων στο κέντρο του Κιλκίς κι απ’ τα 1936 στο Κτήριο των Λαζαριστών, όπου σήμερα στεγάζεται το “Πολυάνειο Ωδείο” της Μητρόπολης. Και τα 1939 εγκαινιάζεται το σύγχρονο Νοσοκομείο, με 120 κλίνες που φτάνει στα 1954 μετά την ανέγερση της β’ πτέρυγάς, της ορθοπεδικής, να αριθμεί 320 κλίνες με δύο ορθοπεδικές κλινικές, παθολογική, χειρουργική, μαιευτική, οφθαλμολογική, ωτορινολαρυγγολογική, παιδιατρική και με εργαστήρια μικροβιολογικό, ακτινολογικό και παθολογοανατομικό, καθώς και με τμήματα αναισθησιολογικό και σταθμό αιμοδοσίας. Και οι προοπτικές του για περαιτέρω εξέλιξη είναι πολύ μεγάλες, άφου ήδη θεμελιώνεται και η γ’ πτέρυγα. (Εχει ήδη τελειώσει και λειτουργεί).

Σήμερα υπάγεται στο Υπουργείο Υγείας, στο Εθνικό Σύστημα Υγείας (Ε.Σ.Υ), αλλά οι ανάγκες του είναι αυξημένες, αφού οι σύγχρονοι ασθενείς είναι πολυπληθέστεροι και πολύ περισσότερο απαιτητικοί από τους πρώτους πρόσφυγες ασθενείς.

*Από το βιβλίο του “Το λεκανοπέδιο των Μουριών”

Τα τρία βιβλία του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη υπάρχουν τη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Κιλκίς.

Σελίδα 8 από 103
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree