Κοροϊδίες

12 Μαϊ 2016

Του Στάθη Μακρίδη
Ως δημοσιογράφος και ως γιατρός μπήκε στο δημόσιο βίο της Γαλλίας ο Κλεμανσώ (1841-1929). Και από το 1870 επιδόθηκε στην πολιτική, όπου ανέπτυξε πλούσια πολιτική και δημοσιογραφική δραστηριότητα με το κόμμα των Ριζοσπαστικών-Σοσιαλιστών. Μία φράση του που διατυπώθηκε γύρω στο 1886 έμεινε γνωστή, περισσότερο ίσως και από τον δίο, που πέρασε στην Πρωθυπουργία της χώρας του στην περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Είπε: “Ο πόλεμος είναι πολύ σπουδαία υπόθεση για να την εμπιστευθούμε στους στρατιωτικούς”.
Την φράση αυτή συχνά την επαναλαμβάνουν κάποιοι, κυρίως πολιτικοί, κατά πως τους βολεύει, σαν να είναι χρησμός ή θέσφατο, με πρόθεση να απαξιώσουν τους στρατιωτικούς και το έργο τους.
Εμείς, φυσικά, που ούτε πολιτικοί αλλά ούτε και στρατιωτικοί είμαστε, δεν έχουμε αρμοδιότητα για συμφωνία ή διαφωνία! Μπορούμε ωστόσο να προσθέσουμε ακολουθώντας την λαϊκή σοφία που θέλει “κάθε πράγμα στον καιρό του”, πως ο Κλεμανσώ τότε, στα χρόνια εκείνα της ξιφολόγχης, δεν θα μπορούσε να φαντασθεί, ασφαλώς, που θα έφθανε η τεχνική και τα μέσα ενός πολέμου.
Βγήκε κάποια φορά και ο Μοντγκόμερι και έγραψε σχετικά “....είναι φυσικά, αλήθεια. Εξίσου θα μπορούσε να ειπωθεί ότι ο πόλεμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους πολιτικούς”! Κι εδώ θα πούμε πως έχει δίκαιο ο στρατηγός. Αυτό το βλέπουμε καθημερινά στην ίδια τη ζωή. Και στον βαθμό που πέφτει ο λόγος και σ’ εμάς τους ταπεινούς, μπορούμε να προσθέσουμε πως ούτε και αυτήν την ίδια την ειρήνη είναι σε θέση να χειρισθούν οι πολιτικοί. Τους βλέπουμε πως συμπεριφέρονται και σε στιγμές έντασης και σε ειρηνικές περιόδους.
Στους πολιτικούς αφέθηκε την μοιραία εκείνη νύχτα των Ιμίων η διαχείριση της κρίσης. Και χάσαμε τρία παλικάρια! Ο πρωθυπουργός μας όμως, ευχαριστούσε τους Αμερικανούς, ενώ ο πολυθρύλητος επί των Εξωτερικών υπουργός, μας βαυκάλιζε βυθισμένος στην πολυθρόνα τηλεοπτικού καναλιού!
Ειρηνικά διαβιούσαν οι λαοί της Γιουγκοσλαβίας. Αλλά ο Κλίντον ήθελε τον διαμελισμό της. Εψαχνε για “πυρηνικά” ο Μπους στο Ιράκ και μετέτρεψε την χώρα σε ερείπια. Ποίοι αποφάσισαν την ανατροπή του Καντάφι στη Λιβύη, ποίοι γέμισαν την χώρα μας με στρατιές προσφύγων; Στρατιωτικοί αποφάσισαν τάχα τον πόλεμο του Βιετνάμ; Και ποίοι έστειλαν τους Ελληνες στρατιώτες παλαιότερα στην Κορέα; Πολιτικοί και “πολιτικοί” ένθεν και ένθεν, δεν ευθύνονται για το δικό μας εμφύλιο; Ας αφήσουμε λοιπόν το στρατό στην ησυχία του, στους στρατώνες. Αλλωστε “εάν το άλας μωρανθή, εν τίνι αλισθήσεται;” Ας δούμε, επιτέλους, σοβαρά και κατάμουτρα τους πολιτικούς μας που μας έφεραν σ’ αυτά τα χάλια.
Θεωρητικά, σήμερα, διερχόμεθα μια περίοδο ειρηνική. Και θα έπρεπε όλα να κυλούν ομαλά, όπως σε μια ευνομούμενη χώρα. Να είχαμε δηλαδή έναν ήρεμο πολιτικό βίο, μια ισχυρή διπλωματία, μια καλή οικονομία, μια σωστή εσωτερική οργάνωση της χώρας. Η Ελλάδα άξιζε το καλύτερο, είχε τις προϋποθέσεις. Αλλά; Αλλά ο πολιτικοί μας δεν διδάχθηκαν τίποτε από τα λάθη τους. Σέρνουν την χώρα από το κακό στο χειρότερο, την ταπεινώνουν καθημερινά βαθύτερα, αφού την έθεσαν υπό επιτροπεία και κηδεμονία των δανειστών. Δέκα πέντε μήνες αδιαλείπτως διαπραγματεύεται η κυβέρνηση και η χώρα βρίσκεται εκεί απ’ όπου ξεκίνησε. Κομματάνθρωποι, μόνιμοι θαμώνες κομματικών ποιμνιοστασίων, εξαρτημένοι εξουσιολάγνοι, παίζουν στα ζάρια τις τύχες μας κι εμείς πληρώνουμε τον λογαριασμό!.. Κατασκηνωτές της πλατείας Συντάγματος διαμαρτυρόμενοι για το πρώτο μνημόνιο, ας έφεραν το Τρίτο! Με πολιτικούς κουτσαβακισμούς και νταηλίκια διαφεντεύεται το Υπουργείο Υγείας, ενώ το Παιδείας από κοιλιόδουλους ισόβιους φοιτητές. Τρεις δεκαετίες και κάτι παραπάνω ακούμε για το “ασφαλιστικό”. Οποιες προσπάθειες τολμήθηκαν, ναυάγησαν! Και έρχεται τώρα η κυβέρνηση να το λύσει με συνοπτικές διαδικασίες σε τρεις ημέρες. Παρελαύνουν, τρεις τώρα ημέρες, από το “βήμα” της Βουλής, κάθε λογής και διαλογής βουλευτές και ξερνούν σ’ ένα πεντάλεπτο, σε άδεια αίθουσα, τον ανούσιο δεκαρικό τους, ίσα-ίσα για να τους δει η μάνα τους στο “γυαλί”. Και τι μας λένε; Τίποτα! Αφού τίποτα δεν γνωρίζουν από το προς ψήφιση νομοσχέδιο. Τί νόημα συνεπώς έχει μια τέτοια συζήτηση, όταν η πορεία (η ψήφος) του κάθε βουλευτή είναι προδιαγεγραμμένη; Την στιγμή που κανείς δεν πείθεται ή μεταπείθεται; Ποιούς και έως πότε νομίζουν πως μπορούν να κοροϊδεύουν; Και αν δούμε και τους δύο μονομάχους; Ο Αλέξης εθισμένος στο ψέμα. Και ο Κυριάκος παραμένει σιβυλλικός. Και εμείς; Εμείς, που λέει κι ο Βάρναλης:

“Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!”

We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree