Εκδήλωση στη μνήμη του Γρηγόρη Αυξεντίου

16 Μαρτίου 2017

Συγκλονιστική αφήγηση του συναγωνιστή του, για τις τελευταίες στιγμές του ήρωα.

Συγκίνησε το ακροατήριο ο Αυγουστής Ευσταθίου, ο ηλικιωμένος σήμερα συναγωνιστής του ήρωα της Κύπρου Γρηγόρη Αυξεντίου, διηγούμενος τις τελευταίες ώρες που πέρασαν μαζί, στο κρησφύγετο τους πριν οι Άγγλοι κάψουν ζωντανό τον Αυξεντίου.

Σε μια λιτή εκδήλωση που διοργάνωσε ο δήμος Κιλκίς στο συνεδριακό κέντρο, για να τιμήσει τον τότε ανθυπολοχαγό που υπηρέτησε στον Ακρίτα του Κιλκίς, ο «Ματρόζος» όπως ήταν το ψευδώνυμο του Αυγουστή, μας μετέφερε λεπτό προς λεπτό όλα όσα έζησε εξήντα χρόνια πριν. Όσοι βρεθήκαμε στην εκδήλωση ήταν σαν ακούγαμε τον θόρυβο του ελικοπτέρου που πλησίαζε την σπηλιά-κρησφύγετο μεταφέροντας τους Άγγλους αποικιοκράτες ,ακούγαμε τις βόμβες που έπεφταν, τις διαταγές των Άγγλων να βγουν έξω τα παλληκάρια, νοιώσαμε την αγωνία τους, και την αποφασιστικότητά τους να πεθάνουν. Όμως ο Αυξεντίου διέταξε τους συντρόφους του να παραδοθούν και ο ίδιος αποφάσισε να πεθάνει μαχόμενος. Τελικά οι Άγγλοι φοβήθηκαν να πλησιάσουν για να επιχειρήσουν να τον βγάλουν και ρίχνοντας βενζίνη, τον έκαψαν. Ήταν μόνον εικοσιοκτώ χρόνων....

Κάνοντας έρευνα στο διαδίκτυο, σε αφιερώματα Κυπριακών εφημερίδων, του ΡΙΚ, αλλά και από άλλες πηγές, στέκομαι σε αφηγήσεις τρίτων για τις αντιδράσεις των γονιών του παλληκαριού, όταν έμαθαν για το θάνατο του παιδιού τους. «Χαλάλιν της πατρίδας ο γιός μου» έλεγε η μητέρα του και ύστερα σπάραζε... Και ο πατέρας μας αφήνει άφωνους, όπως αφηγείται ο δικηγόρος Τριανταφύλλου, φίλος της οικογένειας «ο πατέρας Περής πήγε στο νεκροτομείο να αναγνωρίσει τον γιό του, εγώ περίμενα έξω δεν τόλμησα να μπω, τον βλέπω να βγαίνει μειδιών, και σκέφτηκα ότι δεν ήταν ο Γρηγόρης το σώμα που κλήθηκε να αναγνωρίσει, μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, να φύγουμε και τότε τον βλέπω να ξεσπά σε γοερό κλάμα...» «Νόμισα ότι δεν ήτο ο Γρηγόρης του λέγω» «όχι γιέ μου ο Γρηγόρης ήτο, αλλά να μή μας δουν οι σκύλοι να κλαίμε....»

Ο «Ζήδρος ή Μάστρος» όπως ήταν το ψευδώνυμο του Αυξεντίου, γεννήθηκε στη Λύση της Αμμοχώστου το 1928 και σκοτώθηκε στη μάχη που δόθηκε κοντά στο μοναστήρι του Μαχαιρά το 1957,ύστερα από προδοσία. Το ποσό για το οποίο τον είχαν επικηρύξει οι Άγγλοι ήταν 5000 λίρες, υπέρογκο για την εποχή, κάτι που αποδεικνύει τον φόβο τους, για τον Αυξεντίου. Ηταν ο δεύτερος στην ιεραρχία της ΕΟΚΑ κατά τον απελευθερωτικό αγώνα 1955-1959 εναντίον της Αγγλικής κατοχής.

Η μνήμη του παραμένει αιώνια, η θυσία του ενέπνευσε Έλληνες και ξένους ποιητές όπως ο Κύπριος Κώστας Μόντης και ο Γιάννης Ρίτσος «Αποχαιρετισμός», πολλά και τα τραγούδια που γράφτηκαν υμνώντας την παλληκαριά και τον ηρωισμό του.

Στο ακριτικό Κιλκίς πάντα θα θυμούνται με συγκίνηση τον νεαρό ανθυπολοχαγό, που υπηρέτησε την θητεία του στον πρώτο λόχο του 613ουτάγματος πεζικού ,άλλωστε και αυτή η Γή είναι ποτισμένη με αίμα, που χύθηκε για ελευθερία.

Δέσποινα Μοσχούτα

We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree