Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Το περυσινό καλοκαίρι με το φετινό, δεν έχει καμμία διαφορά. Η ίδια κατάσταση, η ίδια ανέχεια, η ίδια απαισιοδοξία, η ίδια απελπισία για τους περισσότερους. Ηταν η πρώτη φορά που με την παρακίνηση φιλικού ζεύγους, επισκέφθηκα τα Σκόπια από την πλευρά της Δοϊράνης.

Ηταν απόγευμα και το “προαύλιο” του καζίνο ήταν εντελώς άδειο. Σημάδι αισιοδοξίας και ελπίδας, ότι “επιτέλους οι Κιλκισιώτες και οι λοιποί, έβαλαν μυαλό. Δεν πατάνε το πόδι τους πλέον στο καταστροφικό καζίνο”. Αυτό κράτησε ως την επιστροφή. Είχε βραδυάσει και το μόνο όχημα που εκινείτο προς Ελλάδα, ήταν το δικό μας. Το προαύλιο του καζίνο ήταν ασφυκτικά γεμάτο, με κάποιους πολλούς επωχούμενους να αγωνιούν για μια θέση κάπου κοντά...

Πού τα βρίσκουν μέσα στη γενική φτώχεια; Πώς μπορούν να πηγαίνουν ακόμη στο σίγουρο σφαγείο; Απάντηση δεν υπάρχει. Και τα πέντε ευρώ που θα εξοικονομηθούν δεν θα πάνε για μια στοιχειώδη δαπάνη αλλά θα κατευθυνθούν στο “όνειρο”. Τα μαγαζιά στα χωριά κατά μήκος της συνοριακής γραμμής που κάποτε φάνταζαν κατάφωτα, πολύχρωμα, μέσα στη νύχτα, τώρα είναι σκοτεινά κουφάρια καταστροφής και απόγνωσης.

“Των φτωχών η υπομονή τα καπηλειά στεριώνει”, έλεγε μια παλιά παροιμία. Παιδιά την ακούγαμε, μεγάλοι την κατανοήσαμε. Κι από φτωχούς και απελπισμένους γονείς, τί θα προκύψουν; Παιδιά που ακολουθούν την ίδια οδό. Είτε ξεροσταλιάζοντας, όπως οι απελπισμένοι γονείς, μέσα κι έξω στα Πρακτορεία του τζόγου, περιμένοντας να “τους κάτσει”. Δεν τους κάθεται όμως ποτέ, αφού κι οι ίδιοι ξέρουν πως όλα είναι στημένα. Είτε προς τα καζίνο.

Μιλώντας για την εμπειρία στη μόνη έξοδο προς Σκόπια, κάποιοι άλλοι φίλοι , πιο ενήμεροι, μας έδειξαν φωτογραφίες ανηρτημένες στα Face Book. Εκεί, νεαροί καμάρωναν πάνω από το τραπέζι του πόκερ στα καζίνο των Σκοπίων. Στα τραπέζι των παρακμιακών καζίνο των Σκοπίων και όχι τουλάχιστον στο Μονακό, στο Μπάντεν-Μπάντεν, στο Λας Βέγκας, στο Μόντε Νέγκρο. Εκεί που, στο κάτω-κάτω, κάθισε κι έπαιξε είτε ως ηθοποιός, είτε ως πελάτης ο Ομάρ Σαρίφ κι ο Σον Κόνερι! Στην ξεφτίλα των καζίνο των Σκοπίων της παρακμής και της υποκουλτούρας.

Ολα αυτά, μαθηματικά και μοιραία, καταλήγουν σε μια πρόσφατη ανατριχιαστική στατιστική: Οι έφηβοι της Ελλάδας είναι εθισμένοι στο τζόγο σε βαθμό υπερδιπλάσιο του μέσου όρου της υπόλοιπης Ευρώπης. Μαζί με νέους άλλων τριτοκοσμικών και ουδέποτε “αναδυόμενων” χωρών.

Μπόντ. Τζέιμς Μπόντ! (Γιαλαντζί).

ΤΟΥ ΚΩΝ. ΠΟΥΝΤΖΟΥΚΙΔΗ*

Με το tae kwon do τα παιδιά καλλιεργούν όλες τις φυσικές του ικανότητες όπως ταχύτητα, δύναμη, ευλυγισία,και μυϊκή  συναρμογή.

Τα παιδιά  γνωρίζουν το σώμα τους, μαθαίνουν να το ελέγχουν και να απολαμβάνουν την κίνηση που προέρχεται από βιωμένες δραστηριότητες της καθημερινότητας τους. Αντιλαμβάνονται το χώρο και το σώμα τους σε αυτόν, αποκτούν και αναπτύσσουν ισορροπία και  δύναμη, ενισχύουν και αναπτύσσουν την ευλυγισία τους. Μαθαίνουν να εκφράζονται δημιουργικά μέσα από το σώμα τους και να εξελίσσουν τη φαντασία τους και φυσικά να διασκεδάζουν!

Επιπλέον διοχετεύουν την ενεργητικότητα τους με τρόπο δημιουργικό και άκρως ωφέλιμο τόσο για το σώμα τους όσο και για το πνεύμα τους. Τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να συμμετέχουν σε ποικίλες δαστηριότητες κίνησης οι οποίες τους επιτρέπουν όχι μόνο, να επαναλαμβάνουν αλλά και να εξελίσσουν προηγούμενες κινητικές τους εμπειρίες.

Συγχρόνως το tae kwon do βοήθα στην ανάπτυξη και στην καλλιέργεια του πνεύματος καθώς επίσης και στην διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού.  Το παιδί αποκτά αυτοπειθαρχία, αυτοέλεγχο σώματος και πνεύματος, επιμονή και προσήλωση στο στόχο και στη συνεχή προσπάθεια, αυτοπεποίθηση, ευγενή άμιλλα και ομαδικότητα μέσα από παιγνιώδεις ασκήσεις .

Αποκτά ιδιαίτερη έκφραση μέσα από το tae kwon do .Εκτός από την ψυχαγωγική του λειτουργία, που επιδρά ευεργετικά στην ψυχοσύνθεση του παιδιού, αποτελεί βασική ψυχοκινητική αγωγή που μεταξύ άλλων αναπτύσσει, την αίσθηση του ρυθμού και της αρμονίας της κίνησης.

Η ιδανική ηλικία για να ξεκινήσει ένα παιδί  τo tae kwon do είναι από 4 χρονών. Σε αυτή την ηλικία ο προπονητής μπορεί να κατανοήσει την ύπαρξη ιδιαίτερης κλίσης των παιδιών στο tae kwon do .Στο προνηπιακό και νηπιακό στάδιο τα παιδιά μπορούν να παρακολουθήσουν ακόμα και προγράμματα εντατικής προπονησης που με την καθοδήγηση ενός πιστοποιημένου προπονητή  μπορεί να οδηγηθούν  σε συμμετοχές πανελλήνιων  διοργανώσεων.

Το tae kwon do θωρείται από πολλούς-και όχι άδικα – ως η μητέρα όλων των μαχητικών αθλημάτων αφού παιδιά που σε μικρότερη ηλικία έχουν ασχοληθεί με το tae kwon do έχοντας κατάλληλα εφόδια, όπως  ένα δυνατό και ευλύγιστο μυϊκό σύστημα αλλά και ένα πειθαρχημένο μυαλό, διαπρέπουν με επιτυχία σε άλλα αθλήματα.

*Καθηγητης Φυσικης Αγωγης ΤΕΦΑΑ ΑΠΘ

Ειδικοτητες Γ.Γ.Α.

Tae kwon do - Kick boxing - Πυγμαχια - Σωματικη Διαπλαση

Προπονητης του Α.Σ. ΑΘΛΟΣ ΚΙΛΚΙΣ

Προπονητης Ομαδος ΤΑΕ ΚΒΟ ΝΤΟ Λιμενικου Σωματος

12 ετη Μελος Προπονητης και Εκπαιδευτης Αυτοαμυνας Ομαδας Ειδικων Αποστολων ΚΛΘ/Λ.Σ.

2 Φορες Παγκοσμιος Πρωταθλητης wasco kick boxing

Πρωταθλητης και Κυπελουχος Tae kwon do

Του Γιώργου Πελίδη

  1. Ηλικία Όσο μεγαλώνουμε τόσο μειώνεται η κινητικότητα μας. Η κινητική ικανότητα είναι μεγαλύτερη στην παιδική ηλικία από ότι μετά την ηλικία των 10-12 ετών (προ εφηβεία).
  2. Το φύλο Οι γυναίκες υπερτερούν έναντι των ανδρών, γιατί οι αρθρώσεις τους μπορούν σε ορισμένες περιπτώσεις να πετύχουν μεγαλύτερο εύρος κίνησης .Έχουν μεγαλύτερο ποσοστό λίπους. Δεν παρεμποδίζει την κινητικότητα η μεγάλη μυϊκή μάζα.

3.Ψυχική ένταση. Αύξηση της μυϊκής τάσης εξαιτίας ψυχικών επιδράσεων (συναισθήματα, παρορμήσεις, φόβος, χαρά κ.τ.λ.). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το σφίξιμο των μυών και την αρνητική επίδραση στην κινητικότητα. Η σχετικά όχι πολύ έντονη ψυχική διέγερση επιδρά θετικά στη διατατική ικανότητα.

4.Ώρα της ημέρα. Η κινητικότητα εξαρτάται από την ώρα της ημέρας Θερμοκρασία και προθέρμανση Η θερμοκρασία του περιβάλλοντος, του δέρματος και των μυών επιδρούν στην ποιότητα της κινητικότητας. Η ενεργητική προθέρμανση αυξάνει τη θερμοκρασία του σώματος και των μυών.

5.κόπωση. Οι έντονες προπονητικές επιβαρύνσεις προκαλούν νευρική κόπωση και αύξηση του μυϊκού τόνου με αποτέλεσμα να μειώνεται η κινητικότητα και να συνοδεύεται συνήθως από πόνο και αίσθηση ακαμψίας. Ο μυϊκός τόνος μετά από τέτοιες επιβαρύνσεις μειώνεται με τη βοήθεια ειδικών διατατικών ασκήσεων για τους καταπονημένους μυς

 

ΣΤΟΧΟΙ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Α. Ιδανική ανάπτυξη των ελαστικών ιδιοτήτων των μυών.

Β. Εκμετάλλευση του ανατομικά δεδομένου εύρους της κίνησης των αρθρώσεων.

Γ. Βελτίωση των αντανακλαστικά ρυθμιζόμενων συντονιστικών διαδικασιών στους μυς.

Κύριος: αύξηση της διατατικής ικανότητας του μυός με ταυτόχρονη βελτίωση της γενικής και

ειδικής κινητικότητας σε όλες της ανατομικές περιοχές.

 

ΠΩΣ ΒΕΛΤΙΩΝΕΤΑΙ Η ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ

1.Σαν στόχο σε μια προπονητική μονάδα (στην προπόνηση)

2.Στην προθέρμανση.

3.Στα διαλείμματα μεταξύ των ασκήσεων.

4.Μετά την προπόνηση, για γρήγορη αποκατάσταση.

5.Σε προπόνηση αποκατάστασης.

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B'  Nέας σχολής 2015

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Το ιστορικό του χωριού Ρόμποβο (Ροδώνα) νομού Κιλκίς όπως εγώ το έγραψα, άρχισε να ξαναζεί με την προσφυγιά των γονέων μας Θράκες και Πόντιοι από το 1923 όπου ε­γκαταστάθηκαν. Η ιστορία του Ροδώνα άλλωστε δεν είναι δυνατόν να γραφεί. Την μακρινή του ιστορία δεν τη ζήσαμε και δεν θα ήταν αντικειμενική, γιατί η απόσταση από πρόσωπα και γεγονότα είναι μακρινή. Μουσουλμάνοι και Βούλγαροι ζούσανε μαζί στο χωριό Ρόμποβο (Ροδώνα) τα μακρινά χρόνια. Θέλησα όμως να αναπαραστήσω τη ζωή του χωριού με τα ήθη και τα έθιμα, η γενέτειρα που, επαναλαμβάνω, τα λίγα χρόνια που έζησα κοντά, τα παιδικά και εφηβικά χρόνια και έτσι έγραψα για την γιαγιά μου Μάρθα Κ. Αναστασιάδου (ή Σηχούνα) που σάλευε ο νους της στα αγκαθωτά δρομάκια του Ροδώνα μήπως δει τον γιο της να έρχεται, το ξενιτεμένο της παιδί το 1916 όταν πήγε στην Αμερική. (Η ξενιτιά και ο θάνατος, τα δύο έναν και είνε, εζύγιξαν κι ετέρεξαν η ξενιτιά βαρύνεν). Να γράψω για τους χωριανούς, για τους γονείς μου, όλους στη δεκαετία του 1940-1950 όπου προσπαθώ να αναπαραστήσω τη ζωή του χωριού, τη ζωή γενικά των κατοίκων.

Οταν έφυγαν οι Τούρκοι και Βούλγαροι ήρθαν οι γονείς μας, ξεριζωμένοι από τις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής. Εγινε ένα όμορφο χωριό τα χρόνια που ανθούσε, από το 1923-1974, εκεί στα ριζά του Μαυροβουνίου και απέναντι “μάρτυς μου το Μπέλλες”, όμορφες οροσειρές με τις ψηλές και καμπύλες κορυφές, που μας χωρίζει το τριεθνές Ελλάς, Σερβία, Βουλγαρία. Αφηγούμαι τις δραστηριότητες των κατοίκων, την αγάπη μεταξύ τους για ένα καλύτερο αύριο. Ολα τα συνταρακτικά πολιτικά γεγονότα που πέρασαν, τα ζήσαμε στη γενέτειρά μου, το κίνημα του 1935 στο ποτάμι του Στρυμώνα και την κήρυξη του πολέμου με τους Ιταλούς στα Αλβανικά βουνά και την Κατοχή από τους Γερμανούς το 1941.

Το βιβλίο “Μάρτυς μου το Μπέλλες”, δεν είναι αφηγήματα. Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως το χρονικό της δραματικής δεκαετίας του 1940-1950, όπως εγώ το έζησα. Εχουν περάσει πολλά χρόνια από τα γεγονότα που γράφω, στηρίζομαι μόνο στις προσωπικές μου αναμνήσεις. Κάποτε αναγκάσθηκα να εγκαταλείψω το χωριό μου και να φύγω στην Θεσσαλονίκη, το 1946. Τρία χρόνια ήμουν στρατευμένος... Κάποτε ήμουν Δεκανέας (1949-1951). Με βασάνισε για αρκετό καιρό αυτό το κενό και τελικά αποφάσισα να γράψω ο ίδιος όσα είδα, με τα ίδια μου τα μάτια. Είναι αφηγήματα από τη ζωή των κατοίκων. Ο,τι συνέβαινε σε όλη την Ελλάδα συνέβαινε και στην γενέτειρά μου, η ατμόσφαιρα παντού ήταν ίδια, είτε στον πόλεμο, είτε στην Κατοχή, είτε στην αντίσταση ή στον βρόμικο εμφύλιο, όπως τον λένε.

Εχουν περάσει εξήντα έξι περίπου χρόνια από τα γεγονότα που γράφω, γεγονότα μιας ηρωικής αλλά και πονεμένης περιόδου, μιας ματωμένης και καταστρεπτικής για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό δεκαετίας. Τώρα πια έχουν εκλείψει οι α­ντιδικίες, έχουν σβηστεί τα μίση, οι διχόνοιες αποτελούν παρελθόν. Οι Ελληνες έχουν μονοιάσει, μπορεί να διατηρεί ο καθένας τις ιδεολογίες του, να ταιριάζει στο δημοκρατικό μας πολίτευμα. Εχουμε έναν λαό υπομονετικό και σκληροτράχηλο, που δεν έχασε ποτέ το θάρρος του. Δείξαμε τον εαυτό μας ενωμένοι σε δύσκολες ώρες και ξεχάσαμε τα μίση τα πολιτικά, που για κάποιες στιγμές μας χώρισαν. Κι αυτό είναι λαμπρότητα του λαού μας. Πολύ λίγοι έφθασαν στα άκρα. Αλλά και αυτοί γρήγορα μετάνιωσαν. Με τη συμφωνία της Βάρκιζας, οι Ελληνες αγωνίσθηκαν όχι μόνο κατά των κατακτητών, αλλά σε κάποιες χρονικές στιγμές σκοτώθηκαν μεταξύ τους. Ελληνες πολεμούσαν εναντίον Ελλήνων. Βγήκαμε, όσοι βγήκαμε, ζωντανοί, αυτό έχει σημασία. Ολοι καταλαβαίνουμε πως η περίοδος εκείνη δεν ήταν μόνο θλιβερή, ήταν και τραγική. Γεγονότα της εποχής εκείνης απαιτεί να θυμηθούμε το λαό του λεκανοπεδίου Μουριών που έδρασε στα σύνορα για να σώσει Πατρίδα, Θρησκεία, Οικογένεια, από την καταστροφική μανία του σκοτωμού. Ο διάολος έκανε καλά τη δουλειά του.

Τα έγραψα όλα αυτά κυρίως για τους νεώτερους, για να πάρουν μια εικόνα πως έζησαν οι πατέρες τους και οι παππούδες του. Με την ευχή να μη ζήσουν ποτέ οι νέοι, εκείνα που περάσαμε εμείς. Και βέβαιος πως έτσι θα συμβεί. Τέλος και τω Θεώ δόξα.

*Από το βιβλίο του “ΚΑΙ ΔΙΗΓΩΝΤΑΣ ΤΑ ΝΑ ΚΛΑΙΣ”

Σελίδα 75 από 103
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree