Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

“Γράψε όσα είδες Σωκράτη, όσα θυμάσαι και όσα στο μέλλον θα γίνουν μετά από αυτά”.

Μετά τον αλωνισμό, οι γονείς μας καλούσαν τον Θεμιστοκλή Παπαδόπουλο να καθαρίσει με το μηχάνημα το σιτάρι από την ξένη ύλη. Τριόριζε το σιτάρι στις γειτονιές, όπου ακουγόταν εκείνο το “γρι-γρι”. Ολη την ημέρα, ως αργά το βράδυ. Μύριζε φθινόπωρο όταν άρχιζε να τριορίζει στις γειτονιές. Χώριζε τον βίκο, τα χώματα, όλη την ξένη ύλη.

Οι μανάδες μετά τον αλωνισμό καταγίνονταν με την αποθήκευση χειμερινών αγαθών. Χώριζαν την καλή ποιότητα μαλακού σιταριού (καμπέρα), κατάλληλου για ζυμαρικά. Το σιτάρι το άλεθαν στους νερόμυλους των Ιωάννη Καζαντζίδη, Δημητρίου Χατζοπούλου και Δημητρίου Ζωίδη. Ποιότητας λευκό αλεύρι, χάσικο (φαρίνα το λέγανε) για να φτιάχνουν την χειμερινή τροφή.

Ερχόταν οι χειμώνας. Από τον μήνα Σεπτέμβριο οι μάνες συνεννοούνταν μεταξύ των πότε να αρχίσουν. Το χωριό Ροδώνας είχε τρεις συνοικισμούς: Ανω και κάτω συνοικισμό και στο βόρειο μέρος του χωριού οι Θράκες. Γίνονταν γειτονικές ομάδες δύο και τριών ατόμων και με την σειρά τελείωναν όλοι. Αναφέρω μια ομάδα του κάτω συνοικισμού: Μαργάλα Γερ. Παπαδοπούλου, Ταμάρα Γ. Παπαδοπούλου, Ανθή Στ. Ορφανίδου, Ελένη Ι. Παπαδοπούλου, Σαΐα Αν. Ορφανίδου, Σοφία Θεμ. Παπαδοπούλου, Μαρία Χρ. Ορφανίδου, Γεσθημανή Γ. Παπαδοπούλου, Συμέλα Κ. Παπαδοπούλου, Κυριακή Χ. Αναστασιάδου και Καλλιόπη Ν. Παυλίδου. Από τις οικοδέσποινες, η καθεμία είχε και την τέχνη· άλλη ν’ ανοίγει καλά φύλα, άλλη να ψήνει, άλλη να κόβει με το μαχαίρι γρήγορα. Να φτιάχνουν χωριάτικη μακαρίνα, εβριστέ, φυλλοτά, νισεστέ και άλλα.

Αναβαν τον φούρνο και έβαζαν σε ταψιά το κομμένο εβριστέ να ψηθεί. Και τι νόστιμα ήταν με αγελαδινό βούτυρο! Ολα αυτά τα εγνώριζαν από την πατρίδα τους, τον Πόντο, και τα φτιάχνανε και στο χωριό Ροδώνα. Στο τέλος, μετά την κοπιώδη δουλειά της ημέρας που είχαν, έλεγαν η μία ομάδα στην άλλη: “Κάλλη (Καλλιόπη), πίσω μας έναν τηγαναία φυλλοτά με αγελαδινό βούτυρο, ας τρώγωμεν, ας δοκιμάζωμε και ας έναν ας καλατσέβωμε”.

Στο γεύμα επάνω έλεγαν διάφορα ανέκδοτα. Γελούσαν και χαίρονταν τα νιάτα τους. Ηταν αγαπημένες. “Κάλλη, σκου­ντουλίσνε τα φυλλοτά, έμνοστα, με υγείαν και χαράν να στρόντζατα σο τραπέζις”, έλεγε η Κάλλη στην ομάδα από γειτόνισσες... “Γειά σα σερεσουν”, απαντούσαν μ’ ένα στόμα όλες μαζί. “Και τη σκιρού (του χρόνου) με υγεία και στ’ άλλα”.

Με αυτόν τον τρόπο λειτουργούσαν και στον επάνω συνοικισμό και στα Θρακιώτικα. Φτιάχνανε κουσκούς, τραχανά, γιουφκάδες και άλλα. Ηταν τεχνίτες, καλά χέρια, με αγνά υλικά στα παρασκευάσματα. Πάντα όλα τα χρόνια της ζωής των, εργάζονταν για την οικογένεια με αγάπη και σεβασμό.

Το περιεχόμενο της γραφής μου, στηρίζεται σε παλιές μου αναμνήσεις.

*Από το βιβλίο του “Μάρτυς μου το Μπέλλες” (Φωνή από το Ροδώνα)

 

Τα τρία βιβλία του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη “Μάρτυς μου το Μπέλλες”, “Το λεκανοπέδιο των Μουριών” και “Διηγώντας τα να κλαις, οι αναγνώστες μπορούν να τα βρουν στην Δημοτική Δανειστική Βιβλιοθήκη του δήμου Κιλκίς.

Ο Κιλκισιώτης κορυφαίος ποιητής της Βουλγαρίας

Μέρος 3ο. (Τελευταίο). Αποσπάσματα του έργου του

Επιμέλεια-παρουσίαση: Χρήστος Γκόλιαρης

Β! ΠΕΖΑ (ΔΙΗΓΗΜΑ) Η ΙΣΤΟΡIΑ ΤΗΣ ΣΚAΛΑΣ (ПРИКАЗКА ЗА СТЪЛБАТА)

Αφιερωμένο σε όλους όσους θα πουν: "Δεν με αφορά"

-Ποιος είσαι εσύ;

Τον ρώτησε ο διάβολος  ...

-Είμαι ένας πληβείος από τη γέννηση μου και όλος ο κουρελιασμένος λαός  είναι τ’ αδέλφια μου. Ω, πόσο τρομερός είναι ο κόσμος, πόσο άθλιοι οι άνθρωποι!

Αυτός ο νεαρός άνδρας μίλησε με όρθιο το  κεφάλι και σφιγμένες τις γροθιές. Στάθηκε μπροστά από τη Σκάλα που λαμπύριζε  από λευκό αστραφτερό μάρμαρο με ροζ φλέβες. Κοίταξε σταθερά σε απόσταση, όπως στα  νερά ενός φουσκωμένου  ποταμού. Και τότε ακούστηκε το πλήθος των φτωχών. Ήταν ενθουσιασμένοι και  ξαφνικά ύψωσαν ένα δάσος από όπλα και αγανάκτηση και έξαλλοι φώναζαν στον  αέρα και η ηχώ τους ξεθώριαζε αργά και πανηγυρικά σαν μακρινά πλάνα κανονιού. Το πλήθος μεγάλωσε, ήρθε στα σύννεφα σαν κίτρινη σκόνη. Μόνο σιλουέτες όλο και πιο ασαφείς αλλοίωσαν το συνολικό γκρι φόντο. Ήρθε κι  ένας γέρος, λυγισμένος χαμηλά στο έδαφος, σαν να αναζητούσε να βρει  τη νεολαία. Στα  κουρελιασμένα ρούχα του κρατά ένα ξυπόλυτο κορίτσι και κοιτάζει  με χαμόγελο την υψηλή Σκάλα με τα θολά  μπλε μάτια  του. Και τότε ήρθαν  όλοι με   την γκρίζα,  στεγνή και ξερή  φυσιογνωμία τους και η χορωδία τους ψάλλει ένα παρατεταμένο μοιρολόι. Κάποιος σφυρίζει  στριγκά, κάποιος άλλος χώνει  τα χέρια του στις τσέπες του και  γελά με  δυνατή, βραχνή  φωνή, ενώ  τα μάτια του φλογίζουν απ’ τον παροξυσμό.

- Είμαι ένας πληβείος από τη γέννηση μου και όλος ο κουρελιασμένος λαός  είναι τα’ αδέλφια μου. Ω, πόσο τρομερός είναι ο κόσμος, πόσο άθλιοι οι άνθρωποι! Ω, εσείς εκεί, θα ...

Αυτός ο νεαρός άνδρας μίλησε με όρθιο το κεφάλι και με σφιγμένες γροθιές, με οργή.

- Μισείτε αυτούς που κατοικούν εκεί πάνω; - Ρώτησε πονηρά ο διάβολος και   στράφηκε προς το νεαρό άνδρα.

- Ω, θα πάρω εκδίκηση από αυτούς τους ευγενείς και πρίγκιπες. Σκληρά θα εκδικηθώ για  τους αδελφούς μου, τα πρόσωπα των οποίων είναι κίτρινα σαν άμμος και που στενάζουν  από τις χιονοθύελλες του Δεκέμβρη! Δείτε γυμνό και ματωμένο  το σώμα τους,  ακούστε  τα βογκητά τους! Θα  εκδικηθώ! Επιτρέψτε μου να περάσω και  να ανέβω τη Σκάλα!

Ο διάβολος χαμογέλασε:

- Εγώ είμαι ο θεματοφύλακας  εκείνων που βρίσκονται στην κορυφή και χωρίς δωροδοκία δε θα τους προδώσω!

- Δεν έχω το χρυσό που ζητάς, δεν έχω τίποτα με το οποίο μπορώ να σας δωροδοκήσω... Είμαι φτωχός, από μια  νεολαία στα κουρέλια ... Αλλά είμαι πρόθυμος να βάλω το κεφάλι μου.

Ο διάβολος χαμογέλασε και πάλι:

- Ω, όχι, εγώ δεν ζητάω  τόσα πολλά! Μόνο θέλω να μου δώσεις  την ακοή σου!

- Την ακοή μου; Με ευχαρίστηση... Ας μην ακούω ποτέ τίποτα...

- Θα εξακολουθείτε να ακούτε! - Τον διαβεβαίωσε ο διάβολος, όμως λίγο!

Ο νεαρός έτρεξε και περπάτησε σε μια στιγμή τρία βήματα, αλλά το τριχωτό χέρι του διαβόλου τον έπιασε.

- Αρκετά! Σταματήστε. Ακούσω να υπάρχει γκρίνια κάτω  από τους αδελφούς σας!

Ο νεαρός άνδρας σταμάτησε να ακούσει:

- Παραδόξως, ξαφνικά άρχισαν να τραγουδούν ευτυχισμένα τραγούδια  με ξέγνοιαστο γέλιο ... - Πάλι   έτρεξε.

Πάλι ο Διάβολος τον σταμάτησε:

- Για να προχωρήσετε  τρία βήματα ακόμα  θα πρέπει να μου δώσετε  την όρασή σας!

Ο νεαρός άνδρας κούνησε απελπισμένα το χέρι του!

- Στη συνέχεια, όμως, δεν θα είμαι  σε θέση να δω τα αδέρφια μου ή εκείνους που πάω να τιμωρήσω!- Διάβολος:

- Θα εξακολουθείς να βλέπεις ... Θα σας δώσω όμως διαφορετική, πολύ καλύτερη όραση!

Ο νεαρός άνδρας προχώρησε ακόμα  τρία  βήματα και κοίταξε πίσω. Ο διάβολος  του θύμισε:

- Δείτε το γυμνό, ματωμένο σώμα τους.

- Θεέ μου! Αυτό είναι τόσο παράξενο! Πώς κατάφεραν να ντυθούν τόσο ωραία! Και αντί για ματωμένες πληγές, είναι πνιγμένοι σε κόκκινα ροδοπέταλα! Θαύμα!

Σε κάθε τρία βήματα ο διάβολος έπαιρνε τα μικρά του  λύτρα . Αλλά ο νεαρός άνδρας συνέχιζε. Πρόθυμα έδινε τα πάντα, αρκεί να φτάσει εκεί και να πάρει εκδίκηση από τους άπληστους  πρίγκιπες και άρχοντες! Εδώ είναι ένα βήμα, ένα μόλις βήμα, και θα τους έχει  στο χέρι! Αυτός θα εκδικηθεί τους αδελφούς του!

- Είμαι ένας πληβείος από τη γέννηση μου και όλος ο κουρελιασμένος λαός ...

- Ο νεαρός άνδρας ετοιμάζεται να κάνει  ένα βήμα παραπέρα! Απλά ένα ακόμα βήμα και θα εκδικηθεί. Αλλά  ο διάβολος ζητά… διπλά  διόδια πλέον!

-Θα μου δώσεις την καρδιά και τη μνήμη σου.

Το αγόρι κούνησε το χέρι του:

- Την καρδιά μου θέλετε ; Όχι! Αυτό είναι πολύ κακό!

Ο διάβολος γέλασε βαθιά και με αριστοτεχνικό γέλιο:

- Δεν είμαι τόσο σκληρός. Θα σου δώσω για αντάλλαγμα μια καρδιά και μνήμη από χρυσάφι! Αν αρνηθείτε, ποτέ δεν θα περπατήσετε το επόμενο βήμα. Ούτε θα  εκδικηθείτε  τους αδελφούς σας,  εκείνους των οποίων τα πρόσωπα είναι σαν την άμμο και το βογγητό τους σαν τις χιονοθύελλες  του Δεκέμβρη.

Ο νεαρός  κοίταξε το  ειρωνικό βλέμμα του διαβόλου:

- Αλλά θα είμαι  πολύ άτυχος . Παίρνετε όλα τα ανθρώπινα μου στοιχεία!

- Αντίθετα!  Θα είσαι πιο  ευτυχισμένος ... Λοιπόν συμφωνείτε; Μόνο την καρδιά και τη μνήμη σας.

Ο νεαρός άνδρας σκέφτεται. Μαύρη σκιά πέφτει  στο πρόσωπό του, και  το μέτωπο του γεμίζει  με αυλάκια  λασπωμένου ιδρώτα! Θυμωμένος με  σφιγμένες γροθιές και μέσα από τα δόντια του ψελλίζει:

- Να! Πάρτε τα!

... Και ως θερινή καταιγίδα της οργής και του θυμού, διασχίζει  το τελικό βήμα. Ήταν ήδη στην κορυφή. Και ξαφνικά το πρόσωπό του φωτίστηκε  με ένα χαρούμενο χαμόγελο, τα μάτια του έλαμψαν με γαλήνια χάρη και οι γροθιές του χαλάρωσαν. Κοίταζε πλέον γελαστούς πρίγκιπες και  έστρεψε  το βλέμμα του προς τα κάτω, όπου πριν βρυχιόταν, ένα γκρίζο και  τραχύς πλήθος. Τ’ αδέλφια του. Κοίταξε, αλλά κανένας μυς του δε συσπάστηκε και  το βλέμμα παρέμεινε ήρεμο στο πρόσωπό του: Ήταν φωτεινό, χαρούμενο, ικανοποιημένο! Είδε κάτω πανηγυρικά ντυμένο το λαό και αντί για  βογγητά του πλήθους  τώρα άκουγε ύμνους και κολακείες!

- Ποιος είσαι εσύ; Χαμηλόφωνα και  πονηρά ο  διάβολος, ρώτησε.

- Είμαι ένας πρίγκιπα από τη γέννηση μου και οι θεοί είναι οι αδελφοί μου! Ω, πόσο όμορφος είναι ο κόσμος και πόσο ευτυχισμένοι οι άνθρωποι!

*Η μετάφραση είναι του επιμελητή. Πραγματοποιήθηκε μέσω  του μεταφραστικού συστήματος της Google και είναι μια πολύ  ελεύθερη απόδοση,  από τη βουλγαρική γλώσσα.

Ο Χρίστο Σμύρνεφσκι στο διήγημα αυτό κάτω από τον τίτλο έγραψε τον υπότιτλο: « Για όσους θα πουν δεν με αφορά». Είναι ένα σκληρό και ανελέητο χτύπημα με ισχυρούς συμβολισμούς, που απευθύνεται σε δύο πόλους. Από τη μια πλευρά στους άπληστους, στους αριβίστες, στους οπορτουνιστές, στους μωροφιλόδοξους, στους αδίστακτους και στους λαοπλάνους. Από την άλλη πλευρά στο ευκολόπιστο των μαζών, στο μη λελογισμένο ενθουσιασμό των νέων και στον άκριτο φανατισμό.

Ο νεαρός της ιστορίας τα έδωσε όλα στο διάβολο για να επιτύχει το στόχο του και κατέληξε να γίνει όμοιος των εχθρών του. Πέρα όμως από αυτό καταλαμβάνοντας μια θέση ανάμεσα  στους ισχυρούς,  έβλεπε τα …πάντα θετικά στους ανίσχυρους!!!!!

Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε

Του Κωνσταντίνου Μιχ. Τζίκα*

Ένα από τα πιο σοβαρά ίσως ζητήματα το οποίο απασχολεί ιδιαίτερα τα τελευταία 2 χρόνια την γηραιά ήπειρο είναι η μετακίνηση Σύριων, ως επί των πλείστων, υπηκόων σε όλα τα κράτη της Ευρωπαϊκής ένωσης, αφού στο έδαφός τους επικρατεί μια συνεχιζόμενη εμπόλεμη κατάσταση με χιλιάδες νεκρούς, ήδη από το έτος 2010.

Ειδικότερα στο ελληνικό έδαφος η εισροή προσφύγων-μεταναστών (ο διαχωρισμός θα γίνει παρακάτω) είναι ανυπολόγιστη και μεταξύ των Σύριων υπηκόων, εισρέουν λαθραία στο έδαφός μας και άτομα άλλων εθνικοτήτων, όπως υπήκοοι από το Μπαγκλαντές, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, την Γεωργία κ.α., δηλαδή κάποιοι προέρχονται από εδάφη όπου στην πατρίδα τους δεν επικρατεί πλέον εμπόλεμη κατάσταση.

Το πρώτο πράγμα που επιζητά κάποιος ο οποίος εισέρχεται λαθραία σε ένα ξένο έδαφος είναι κάποιο νομιμοποιητικό έγγραφο για την ακώλυτη εν προκειμένω μετακίνησή του στο έδαφος αυτό. Τούτο επιτυγχάνεται στην περίπτωση των προσφύγων μόνο με την κατάθεση αιτήματος στην πλησιέστερη αστυνομική αρχή από όπου βρίσκεται για την χορήγηση πολιτικού ασύλου.

 

Ποιος είναι πρόσφυγας;

Το νομικό καθεστώς το οποίο διέπει τον όρο «πρόσφυγας» πηγάζει από την Σύμβαση της Γενεύης της 28ης Ιουλίου 1951 η οποία ρυθμίζει το καθεστώς των προσφύγων καθώς και από το Πρωτόκολλο για το Καθεστώς των Προσφύγων, το οποίο αναθεώρησε στις 31 Ιανουαρίου 1967 την ανωτέρω Σύμβαση. Στην Σύμβαση της Γενεύης έχουν προσχωρήσει 116 Κράτη παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένων όλων των Ευρωπαϊκών. 

Πρόσφυγας, σύμφωνα με το άρθρο 1 παρ.2 της ανωτέρω Σύμβασης, είναι κάθε άνθρωπος ο οποίος βρίσκεται έξω από το έδαφος της πατρίδας του, εξαιτίας δικαιολογημένου φόβου δίωξης λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, κοινωνικής τάξης ή πολιτικών πεποιθήσεων και δεν δύναται ή δεν επιθυμεί λόγω του φόβου του αυτού να απολαμβάνει την προστασία του κράτους του οποίου είναι πολίτης, δηλαδή να του εξασφαλίσει το κράτος του τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματά του. Συνέπεια αυτής του της δίωξης είναι να καταφεύγει σε άλλα κράτη είτε μόνος είτε μαζί με την οικογένεια του προκειμένου να εξασφαλίσει μια ασφαλέστερη και αξιοπρεπή διαβίωση. Αυτό μπορεί να το επιτύχει μόνο με την κτήση του πολιτικού ασύλου.

 

Τι είναι το πολιτικό άσυλο;

Το πολιτικό άσυλο είναι ουσιαστικά μια «ασπίδα» για αυτόν τον άνθρωπο ο οποίος διώκεται από την πατρίδα του σύμφωνα με τα ανωτέρω οριζόμενα του άρθρου 1 της Σύμβασης της Γενεύης. Μέχρι να αναγνωρισθεί νομικά ο όρος του πρόσφυγα στον άνθρωπο αυτόν, του χορηγείται από την αρμόδια αστυνομική αρχή «δελτίο αιτήσαντος άσυλο αλλοδαπού» με το οποίο δύναται να μετακινείται ελεύθερα στην ελληνική επικράτεια, εκτός εάν υπάρχουν περιορισμοί. Το πολιτικό άσυλο που παρέχει μια χώρα στο έδαφός της σε κάποιον του οποίου η ζωή κινδυνεύει εξαιτίας της δίωξης που υφίσταται από την πατρίδα του, γεννά για το άτομο αυτό δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις τις οποίες πρέπει να τηρεί σαν κανονικός πολίτης της χώρας αυτής στην οποία έχει εισέλθει. Δύναται να έχει πρόσβαση στην αγορά εργασίας, στις δημόσιες υπηρεσίες, στα νοσοκομεία, στα δικαστήρια και στα αστυνομικά τμήματα.

 

Πότε δεν εφαρμόζεται η Σύμβαση της Γενεύης; Ποιος θεωρείται οικονομικός μετανάστης;

1ον Όταν κάποιος αποδειχθεί ότι είναι οικονομικός μετανάστης, οι διατάξεις της Σύμβασης της Γενεύης δεν μπορούν να εφαρμοστούν γι αυτόν αφού ο άνθρωπος αυτός εγκατέλειψε το κράτος του για οικονομικούς λόγους, ήτοι για να βελτιώσει το βοιωτικό του επίπεδο σε άλλη χώρα και όχι λόγω δίωξης σύμφωνα με αυτά που ορίζονται στο άρθρο 1 παρ. 2 της Σύμβασης. Επομένως ο οικονομικός μετανάστης μπορεί να επιστρέψει στην πατρίδα του όποτε το θελήσει σε αντίθεση με τον πρόσφυγα του οποίου η ζωή κινδυνεύει εάν επιστρέψει στην χώρα του. Ωστόσο επειδή οι μεταναστευτικές ροές που πραγματοποιούνται στην χώρα μας είναι μικτές, ήτοι από πρόσφυγες πραγματικούς αλλά και από λαθρομετανάστες, θεωρείται ένα σοβαρό πρόβλημα για τις αστυνομικές μας αρχές αφού καλούνται να εξετάσουν ακόμη και καταχρηστικά αιτήματα χορήγησης ασύλου τα οποία εμποδίζουν την εξέταση των ουσιαστικών αιτημάτων. Ταυτόχρονα δίνουν την δυνατότητα ακόμη και σε κακοποιά στοιχεία που έχουν παρεισφρήσει εγκληματικά και κακοποιά στοιχεία τα οποία λυμαίνονται την κατάσταση που επικρατεί με τους πρόσφυγες στην χώρα μας και δημιουργούν έντονο κλίμα ανασφάλειας σε όλους μας (ληστείες, βιασμοί κλπ).

2ον Όποιος, σύμφωνα με την παράγραφο ΣΤ του άρθρου 1 της Σύμβασης, έχει διαπράξει εγκλήματα κατά της ειρήνης, έγκλημα πολέμου ή έγκλημα κατά της ανθρωπότητας κατά την έννοια των διεθνών συμφωνιών οι οποίες συνήφθησαν με σκοπό να αντιμετωπίσουν τα αδικήματα αυτά. Όποιος γενικά επιδεικνύει έντονη παραβατικότητα κατά το κοινό ποινικό δίκαιο και αντιτίθεται προς τους σκοπούς και τις αρχές των Ηνωμένων Εθνών.

 

Επισήμανση

Για να αναγνωρισθεί ένας άνθρωπος ως πρόσφυγας πρέπει να επικαλεσθεί αλλά και να αποδείξει στην επιτροπή εξέτασης του αιτήματός του δικαιολογημένο φόβο δίωξης σύμφωνα με τα οριζόμενα στην Σύμβαση της Γενεύης.

Κατά την ταπεινή μου άποψη θα πρέπει να αναθεωρηθεί ο Κανονισμός Δουβλίνο ΙΙΙ (ΕΚ 604/2013) προκειμένου να κατανεμηθούν δικαιότερα οι αιτούντες άσυλο στα κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή εν πάση περιπτώσει να κατανέμονται, ανεξάρτητα από την χώρα που θέλουν να επιλέξουν οι ίδιοι, σύμφωνα με ειδικά κριτήρια τα οποία θα ευνοούν την διατήρησή τους εκεί, όπως ο συντελεστής της οικονομικής ανάπτυξης που διέπει την χώρα αυτή, ο πληθυσμός της κλπ. Ταυτόχρονα επειδή εντείνεται ολοένα και περισσότερο ο φόβος των Ελλήνων από τα φαινόμενα βίας και έντονης παραβατικής συμπεριφοράς που εκδηλώνονται από τους εν δυνάμει πρόσφυγες (εκτός εάν τους έχει ήδη αναγνωρισθεί νομικά η ιδιότητα του πρόσφυγα) ή από τους μετανάστες που εισήλθαν λαθραία στο ελληνικό έδαφος, θα πρέπει ο αρμόδιος υπουργός και το Συμβούλιο Ηνωμένων Εθνών να συμπράξουν και να εξεύρουν τα «εργαλεία» εκείνα τα οποία θα καταστείλουν και θα τιμωρούν άμεσα τέτοιου είδους συμπεριφορές από τους «πρόσφυγες» και ταυτόχρονα θα εξασφαλίζουν την ασφάλεια στους πολίτες.

Το παρόν άρθρο μου δημοσιεύθηκε και στο περιοδικό ¨Security Report¨ (τεύχος Νοεμβρίου 2016).

*O κ. Τζίκας είναι δικηγόρος και πιστοποιημένος διαμεσολαβητής από το Υπουργείο Δικαιοσύνης,

Διαφάνειας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

www.tzikas-lawfirm.gr

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Η μακροβιότερη κυβερνητική θητεία ενός κόμματος μεταπολιτευτικά, ήταν η 11ετής (1993-2004) του ΠΑΣΟΚ. Με Α. Παπανδρέου στην αρχή και από το 1996 με τον Κ. Σημίτη. Οι εκπροσωπήσεις των τότε κυβερνήσεων στις Εθνικές Επετείους στο Κιλκίς, δεν ήταν και του υψηλότερου κυβερνητικού επιπέδου. Από ένα σημείο και μετά μάλιστα, είχε ιδρυθεί στο Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης (υπουργός ο αείμνηστος Κ. Τριαρίδης), και η περίφημη Γραμματεία Παλλινοστούντων Ελλήνων από χώρες της π. Σοβιετικής Ενωσης. Και εκείνος ο συμπαθής κατά τα άλλα, επικεφαλής της Γραμματείας Ν. Καμενίδης, κόντευε να δικαιωθεί και οικόπεδο στο Κιλκίς. Τόσες φορές είχε εκπροσωπήσει την κυβέρνηση στις Εθνικές Επετείους!

Φαίνεται αστείο αλλά, όλοι ήξεραν ότι η κυβέρνηση ήταν παρούσα. Μια χαρά ήταν ο Καμενίδης, αφού ο νομός είχε μεγάλο αριθμό παλλινοστούντων. Εκτοτε παρήλασαν διάφοροι... παγκοσμίως άγνωστοι από τις εκδηλώσεις των Επετείων. Δεν ενοχλούσε και πολύ το γεγονός όμως. Οι πολίτες ένοιωθαν ότι οι πόλεις είναι πολλές και το υπουργικό Συμβούλιο δεν επαρκεί.

Από το σημείο αυτό όμως, μέχρι μα ξεχαστεί τελείως το Κιλκίς, η απόσταση είναι μεγάλη. Και ειδικά σε μια Επέτειο, όπου ο νομός με τους ταλαιπωρημένους ακόμη τότε πρόσφυγες, έδωσε μαζικό παρόν και ανάλογο αίμα στα βουνά της Αλβανίας. Φυσικά και το ζήτημα δεν μετράται ποσοτικά. Αλλά να αγνοείς έναν τόπο όπου ακόμη ζουν και καμαρώνουν οι άμεσοι απόγονοι των νεκρών της Αλβανίας, αγγίζει τα όρια της υποτίμησης. Μια πραγματική “Τρύπα στη Γεωγραφία” το Κιλκίς, που έτσι κι αλλιώς είναι “γραμμένο” από τους κυβερνώντες.

Η Επέτειος της 28ης Οκτωβρίου θυμίζει ένα καθαρά πολεμικό γεγονός. Οπότε μια (σωτήρια) για τις εκάστοτε κυβερνήσεις λύση, είναι η πρώτη θέση στην εξέδρα να ανήκει στον ανώτερο Στρατιωτικό του τόπου. Αντί λοιπόν αυτού του αίσχους να χάσκει άδεια η θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου, θα ήταν πρέπον να είναι μπροστά ο Ταξίαρχος Διοικητής της 71ης Αερομεταφερόμενης Ταξιαρχίας μας. Που έχει και το όνομα “ΠΟΝΤΟΣ”. Και εννοείται, πως όση ώρα παρελαύνουν τα πολιτικά τμήματα, την πρώτη θέση να έχει ο Αντιπεριφερειάρχης. Και όλα θα ήταν καλά, αφού οι πολίτες θα ήξεραν ποιούς έχουν απέναντί τους και ποιούς να χειροκροτήσουν.

Η κατάργηση της εξέδρας με σκοπό οι επίσημοι να είναι στο ίδιο ύψος-άρα και επίπεδο-με τον απλό λαό, μόνο επικοινωνιακό τρυκ μπορεί πλέον να εκληφθεί. Αλλού είναι η ουσία. Και αυτή χάθηκε μαζί με κάθε σοβαρότητα. Η κατάργηση των παρελάσεων είναι εδώ και χρόνια διατυπωμένη επιθυμία του ΣΥΡΙΖΑ. Ας το αποφασίσουν, αν τους το επιτρέπει ο Καμμένος. Η συνειδητή υποβάθμισή τους όμως προσκρούει στην αισθητική, τη μνήμη και την αγανάκτηση των πολιτών.

Σελίδα 69 από 103
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree