Του Παύλου Πασσαλίδη*

Το αγροτικό ζήτημα είναι χαμηλά ιεραρχημένο στον δημόσιο διάλογο. Αφορά την ύπαιθρο όπου ζει το μισό του πληθυσμού, σε έκταση 88% της χώρας και παράγει μόλις το 3,8% του ΑΕΠ.

Εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις ως πρόβλημα των αγροτών και λιγότερο ως πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας.

Οι προσπάθειες για την εθνική, την περιφερειακή ανάπτυξη βρίσκονται καιρό τώρα, στα όριά τους. Οι ενδοπεριφερειακές ανισότητες διατηρούνται και διευρύνονται όπως και μεταξύ των Περιφερειών.

Η δοκιμασμένη συνταγή του προγράμματος LEADER έχει εμπεδωθεί τοπικά, άντεξε στον χρόνο και είναι καιρός να διευρυνθεί σε αντικείμενο και χωρική εφαρμογή.

Ο Έλληνας σήμερα και ειδικότερα ο κάτοικος της υπαίθρου με τη χαμηλή αυτοεκτίμηση χρειάζεται όραμα, ελπίδα, αισιοδοξία και κυρίως εμψύχωση. Αυτά διατυπώνονται υποδειγματικά σήμερα από τις κατά τόπους Ομάδες Τοπικής Δράσης (ΟΤΔ) - Αναπτυξιακές εταιρείες, στο πλαίσιο του προγράμματος CLLD (Community Led Local Development) (Τοπική Ανάπτυξη με πρωτοβουλία των Τοπικών Κοινοτήτων).

Είναι μέθοδος σχεδιασμού και υλοποίησης αναπτυξιακών στρατηγικών βασισμένη στην προσέγγιση LEADER. Δεν είναι απλά η διαχείριση ενός ακόμη προγράμματος. Είναι μια μεθοδολογική προσέγγιση από «κάτω προς τα πάνω» με διαβούλευση με τους τοπικούς φορείς και κατοίκους. Με απόλυτα διαφανείς διαδικασίες σε τοπικό επίπεδο.

Τα πάντα γίνονται από ανθρώπους της περιοχής παρέμβασης για τους ανθρώπους της, κάτω από τους σχετικούς κανονισμούς της ΕΕ και το κανονιστικό πλαίσιο με υπεύθυνο εθνικό φορέα το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων.

Διαχρονικά όμως παραμένει το ερώτημα – πρόβλημα: τι είναι καινοτομία στην ύπαιθρο, πώς διαχέεται η έγκυρη γνώση και έρευνα από αποκεντρωμένη και περιφερειακή στους φορείς. Ποια δομή εγγυάται τη διαρκή μεταφορά τους στον αγροτικό χώρο, που πλέον είναι πολυλειτουργικός, ώστε να αξιοποιηθούν στις νέες απαιτήσεις για την ποιότητα των παραγόμενων προϊόντων στη γεωργία-κτηνοτροφία-δασοκομία, της μεταποίησης και εμπορίας του.

Έχουμε μπει κατ’ εξοχήν στην εποχή που το μέλλον ανήκει στο ανθρώπινο κεφάλαιο, με τη λογική της γνώσης, της δημιουργικότητας, της αποτελεσματικότητας, της αντίληψης.

Το ανεβασμένο μορφωτικό επίπεδο των κατοίκων της υπαίθρου είναι σε θέση να δεχθεί και να εφαρμόσει νεωτερισμούς με την αξιοποίηση της τεχνολογίας και της γνώσης.

Το LEADER είναι το μοναδικό πρόγραμμα που άντεξε στις τέσσερις προγραμματικές περιόδους και οδεύει προς την Πέμπτη, 2014-2020. Ώριμα πλέον μπορεί να αξιοποιηθεί περαιτέρω, τόσο η φιλοσοφία, όσο και το ανθρώπινο δυναμικό των Αναπτυξιακών Εταιρειών (ΑΝ.ΕΤ.).

Οι ΑΝ.ΕΤ. αποτελούν ήδη μια άυλη επένδυση και τοπικό κεφάλαιο με υψηλή προστιθέμενη αξία, ενώ το εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό τους συμβάλει στη δημιουργία κουλτούρας διαλόγου και επιχειρείν και στη διατοπική τους συνεργασία.

Ο «Φάρος γνώσης-καινοτομίας» για παράδειγμα είναι ο τίτλος του διατοπικού προγράμματος μεταξύ των ΑΝ.ΕΤ. της Π.Κ.Μακεδονίας και Συντονιστή την ΑΝ.ΚΙ. Α.Ε.

*Γεν. Διευθυντής ΑΝ.ΚΙ. Α.Ε.

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Η φωτογραφία έχει ιστορία 22 ετών. Κυριακή 29 Μαΐου 1994. Δεν ήταν μια ακόμη Επέτειος της Αλωσης της Πόλης. Ηταν η άλωση του Κιλκίς από την Λυδία Κονιόρδου. Την σπουδαία Κονιόρδου, που ήδη είχε κατακτήσει κορυφές καλλιτεχνικές, μέσα από τις ερμηνείες της, κυρίως στο Αρχαίο Δράμα. Με κορωνίδα την αξεπέραστη Ηλέκτρα, στην παράσταση των “Χοηφόρων” (σκηνοθεσία Κ. Τσιάνου, επιτόπια μουσική Ρος Ντέιλι).

Προσκαλεσμένη από την ΤΕΧΝΗ στο δικό της “Υπόγειο”, η Κονιόρδου παρέδωσε ένα πραγματικό μάθημα σε όσους είχαμε την ευλογημένη τύχη να είμαστε εκεί. Η Λυδία δεν έπαιξε θέατρο την ημέρα εκείνη. Μας δίδαξε την απαράμιλλη Τέχνη μέσα από μια διδασκαλία, πραγματική μυσταγωγία. Κινούμενη ανάμεσά μας και μιλώντας με την διαφορετικά χρωματιζόμενη φωνή της, μας έκανε να νοιώσουμε ότι “κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ, κάτι μυστικό...”

Αυτά την ευλογημένη εκείνη Κυριακή του 1994. Από το βράδυ της περασμένης Παρασκευής η Λυδία Κονιόρδου είναι Υπουργός Πολιτισμού. Ηδη κάποιοι, προσαρμοσμένοι απόλυτα στην εποχή του κενού εντυπωσιασμού, έσπευσαν να μιλήσουν για τη “νέα Μελίνα”. Ασχετοι κι επικίνδυνοι αντάμα! Η Μελίνα Μερκούρη ήταν μια σπουδαία ηθοποιός με Χολυγουντιανή λάμψη-γιατί αυτό να είναι κακό;-και ήταν επίσης μια έξοχη τραγουδίστρια. Ηταν όμως μια μέτρια πολιτικός. Ή, μάλλον, μια “καθόλου πολιτικός”. Γιατί όποιος θεωρεί, ότι η αντικατάσταση του Φώσκολου και του Τζέιμς Πάρις από τον Μπρέχτ και τον Ιονέσκο συνιστά πολιτισμό, τότε μάλλον θέλει “κοίταγμα”. Από καλό γιατρό.

“Ο κύκλος με την κιμωλία” και “Η φαλακρή τραγουδίστρια” εισέβαλαν στη ζωή μας τόσο άγαρμπα, που έμοιαζαν με επέμβαση χωρίς αναισθητικό. Με τις ευλογίες της Μελίνας, που κάθε τρεις και λίγο μας έφερνε το φίλο της, σπουδαίο βιολοντσελίστα Μοτισβλάβ Ροστροπόβιτς. Τεράστια καλλιτεχνικό γεγονός. Πλην όμως το δυσθεώρητο εισιτήριο του Ηρωδείου, απαγόρευε να δουν τον θρυλικό “Μότι” οι “εργάτες-αγρότες-φοιτητές”, οι θρυλικοί “μικρομεσαίοι” και φυσικά τα “περήφανα γηρατειά”. Τον Ροστροπόβιτς τον απολάμβαναν οι αργόσχολοι, αεριτζήδες νεόπλουτοι του Λεκανοπεδίου με την μηδενική, συν τοις άλλοις, αστική κουλτούρα. Πήγαιναν στο Ηρώδειο... έτσι. Για τη γκλαμουριά. Οπως στα μπουζούκια...

Η μεγαλύτερη προσφορά της Μελίνας στον εγχώριο πολιτισμό ήταν η δημιουργία του θεσμού των Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων. Τα σπουδαία ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ ανά την Ελλάδα έγραψαν τη δική τους ιστορία. Με τη Λυδία Κονιόρδου να αναλαμβάνει κάποια στιγμή την καλλιτεχνική διεύθυνση του νεοσύστατου ΔΗΠΕΘΕ Βόλου. Και απογείωσε το θεσμό. Ως σκηνοθέτης και ηθοποιός όμως. Οχι ως πολιτικός.

Κακό υπόδειγμα λοιπόν η Μελίνα για τη νέα Υπουργό Πολιτισμού. Και ας ελπίσουμε ότι πολύ σύντομα η Λυδία Κονιόρδου θα επιστρέψει στην “αρένα” της αξεπέραστης Τέχνης της. Για να συνεχίσει να μεγαλουργεί, καταγράφοντας ερμηνείες που δύσκολα θα βρουν “θαρραλέους” για σύγκριση.

Το ελπίζουμε και το ευχόμαστε. Και μάλλον η ευχή μας θα πραγματοποιηθεί. Σ’ αυτό το “μπουλούκι” που έμπλεξε η Κονιόρδου, το κακό δεν είναι ο ανίκανος σκηνοθέτης. Το κακό είναι ότι δεν υπάρχει σενάριο!

Εξ άλλου, πως να αντέξει η Λυδία τα αναρίθμητα, ατάλαντα πιράνχας, που κινούνται γύρω από τον Πολιτισμό, εφορμώντας στο Δημόσιο Ταμείο;

ΥΓ: Μια φορά μας απογοήτευσε ο Κονιόρδου επί σκηνής: Οταν έπαιξε την Λυσιστράτη. Τί δουλειά έχει η Λυδία με την κωμωδία; Οπως λέμε: Τί δουλειά έχει η Λυδία σε κυβέρνηση;

Του Γιώργου Φραγγίδη

Τώρα που πέρασαν αρκετές μέρες από το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και οι εξελίξεις τρέχουν, μας δίνεται η δυνατότητα να κάνουμε μερικές πιο ψύχραιμες διαπιστώσεις. Όσαν ειπώθηκαν εκεί, έφεραν μπροστά στα μάτια του πλέον καλοπροαίρετου δημοκρατικού πολίτη μια αδήριτη πραγματικότητα: Ο κ. Τσίπρας και ο ακροδεξιός εταίρος του στην εξουσία, ο κ. Καμμένος με τους ΑΝΕΛ του, δεν έχουν καμία σχέση ούτε με την αριστερά, ούτε με την σοσιαλδημοκρατία, την ώρα που αποκτούν προβληματική σχέση ακόμη και με την ίδια την Δημοκρατία.

Ποτέ άλλοτε πρωθυπουργός δεν υποτίμησε με τόσο θρασύ τρόπο την νοημοσύνη του ελληνικού λαού. Όχι μόνο δεν προχώρησε στην αυτοκριτική που επιβάλλεται να γίνεται σε μια κορυφαία κομματική διαδικασία όπως είναι το συνέδριο, αλλά μίλησε για θρίαμβο! Χαρακτήρισε θρίαμβο του ελληνικού λαού το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ σε όλα όσα ζητούσαν οι δανειστές.

Θριαμβολόγησε αντί να απολογείτο για ένα εγκληματικό δημοψήφισμα που είχε ως αποτέλεσμα να κλείσουν οι τράπεζες, να φορτωθεί ο ελληνικός λαός το θηριώδες τριετές μνημόνιο ύψους 86 δισεκατομμυρίων ευρώ που υποθηκεύει το μέλλον γενεών Ελλήνων. Τη φιέστα του κ. Τσίπρα χάλασαν, όμως, οι αποκαλύψεις του κ. Πούτιν στον κ. Ολάντ για το τύπωμα δραχμών στη Ρωσία. Ο πρωθυπουργός παρίστανε ότι διαπραγματεύεται λύση υπέρ των συμφερόντων του ελληνικού λαού, ενώ στην πραγματικότητα έψαχνε πιεστήριο για να τυπώσει δραχμές, μαζί με τον ανεκδιήγητο υπουργό Οικονομικών κ. Βαρουφάκη που ετοίμαζε το «παράλληλο νόμισμα».

Τι είχε να απαντήσει ο πρωθυπουργός για τα γεγονότα του Καλοκαιριού του 2015 που λίγο έλλειψε να οδηγήσουν την Ελλάδα εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Ότι για όλα φταίνε οι πρώην σύντροφοί του που πήγαν στη ΛΑΕ. Μοιραίος ο κ. Τσίπρας φόρτωσε όλη την ευθύνη στους πρώην συντρόφους του, μιλώντας για ένα ολοκληρωτικό κόμμα που δρούσε μέσα στο κόμμα. Απέδειξε έτσι ότι το ηθικό πλεονέκτημα που συχνά πυκνά επικαλείται δεν περιλαμβάνει την εντιμότητα και την ευθιξία. Αντί να αναλάβει την ευθύνη της πολιτικής του, κινήθηκε στη λογική της αναζήτησης αποδιοπομπαίων τράγων.

Το καθεστώς των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ παριστάνει ότι θέλει να τα αλλάξει όλα όταν στην πραγματικότητα θέλει να τα ελέγξει όλα. Η υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών και οι παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη αποδεικνύουν ότι όσο η κυβέρνηση απομονώνεται πολιτικά τόσο παρεκτρέπεται θεσμικά.

Φαίνεται όμως ότι ο κατήφορος δεν έχει τέλος. Η πρόταση Πολύδωρα για τη θέση του προέδρου του ΕΣΡ ήρθε να καταδείξει με τον χειρότερο τρόπο ότι η κυβέρνηση παίζει με τους θεσμούς. Η πρόταση Πολύδωρα δεν κάνει τίποτα παραπάνω από το να εξυπηρετεί τα γνωστά πολιτικά και επικοινωνιακά παιχνίδια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με ένα κομμάτι της Δεξιάς. Και ανερωτιέται κανείς για τις επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ: για πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας ο υπουργός της κυβέρνησης Καραμανλή που σε 3 χρόνια διόρισε με stage, 800000 άτομα, για υπουργός Άμυνας άλλος υπουργός Καραμανλή και για πρόεδρος του ΕΣΡ υπουργός του Καραμανλή που πριν λίγο καιρό πρότεινε τη συνεργασία του τότε κόμματός του της ΝΔ με τη Χρυσή Αυγή... Έλεος πιά! Αποκρύπτεται συνειδητά τις τεράστιες ευθύνες της περιόδου διακυβέρνησης Καραμανλή για την κρίση, αλλά τόση στήριξη; Συγνώμη αλλά ‘’πρώτη φορά Αριστερά’’ με τέτοια διακυβέρνηση, σίγουρα δεν πάει...

Η Δημοκρατική Συμπαράταξη απο την πρώτη στιγμή δήλωσε ότι δε θα ψηφίσει τον «Υπουργό της ζαρντινιέρας» και τον υπερασπιστή της Χρυσής Αυγής.

Και με συνέπεια-όπως πάντα-θα υπερασπίζεται την ανάγκη για πραγματικά ανεξάρτητες αρχές, για σεβασμό στους θεσμούς, για μια χειραφετημένη Δικαιοσύνη.

Του Γιώργου Πελίδη*

Το πόσο σημαντική είναι η ανάλυση της τακτικής αγωνιστικής ενέργειας στο ποδόσφαιρο μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία είναι σίγουρα αυτονόητο. Αυτό που θα πρέπει όμως να γίνει αντιληπτό από τον προπονητή -εκπαιδευτή είναι ο τρόπος μετάδοσης της συγκεκριμένης αντίληψης κατά την διάρκεια της προπόνησης ,έτσι ώστε ο ποδοσφαιριστής να αντιλαμβάνεται την ενέργεια αυτή για να μπορέσει να βελτίωση τις επιδόσεις του, λειτουργώντας μέσα από την διαδικασία της εσωτερικής ανατροφοδότησης (δηλ. την εκτίμηση και την αξιολόγηση της ενέργειάς του).

Στο ποδόσφαιρο όπως και σε όλα τα ομαδικά αλλά και ατομικά αθλήματα η τακτική είναι αναπόσπαστο στοιχείο της προετοιμασίας του αθλητή. Τι είναι όμως τακτική; τακτική είναι όλες εκείνες οι προγραμματισμένες ενέργειες αμυντικές -επιθετικές που έχουν σκοπό -στόχο την επιτυχία δηλ. την νίκη.

Η επιλογή της τακτικής προϋποθέτει την επίλυση όλων των αμυντικών και επιθετικών καταστάσεων που συμβαίνουν κατά την διάρκεια του αγώνα και απαιτούν άμεση λύση. Όμως σε κάθε τακτική αγωνιστική ενέργεια που συμβαίνει ,άλλοτε σωστή και άλλοτε λάθος θα πρέπει να γίνεται και ανάλυσή της για να υπάρχει και η αντίστοιχη διόρθωσή της έτσι ώστε να μην επαναλαμβάνεται το ίδιο λάθος και η καταγραφή στην μνήμη του παίκτη να είναι ως τι έκανε και τι έπρεπε να κάνει.

Όλη αυτή η διαδικασία, η ανάλυση της τακτικής αγωνιστικής ενέργειας κάνει την εμφάνισή της σε δύο φάσεις: στην ορατή και στην νοητική.

Στην νοητική φάση γίνεται ο σχεδιασμός της αγωνιστικής ενέργειας και η λήψη της απόφασης. Στην ορατή φάση γίνεται η εκτέλεση της ενέργειας Το αποτέλεσμα της σχεδίασης και της εκτέλεσης της αγωνιστικής ενέργειας καταγράφεται στην μνήμη.

Όταν το αποτέλεσμα της αγωνιστικής ενέργειας είναι αρνητικό τότε πρέπει να αναλύονται τα αίτια της αποτυχίας, σημαντικό ρόλο παίζουν στην ανάλυση των αποτελεσμάτων η αυτοκριτική (εσωτερική ανατροφοδότηση) του αθλητή -παίκτη όπως και η εξωτερική πληροφόρηση/ανατροφοδότηση από τον προπονητή.

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B'  Nέας σχολής 2015

Σελίδα 68 από 103
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree