Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Το θέμα με τη σύλληψη της νεαρής έξω από το 2ο Λύκειο του Κιλκίς την ώρα που μοίραζε προκηρύξεις για τις μαθητικές κινητοποιήσεις, κατατάσσεται χωρίς αμφιβολία στη μελανή πλευρά της Κιλκισιώτικης καθημερινότητας. Κανένα παιδί του Λυκείου δεν θα πάθαινε κάτι κακό, αν έπαιρνε στα χέρια του μια προκήρυξη από την Κνίτισσα. Ούτε βέβαια η Κνίτισσα θα είχε συλληφθεί αν μοίραζε το έντυπο υλικό στεκόμενη λίγα μέτρα μακρύτερα από την είσοδο του Σχολείου. Η Δημοκρατία και η Ελευθερία δεν πάνε με το μέτρο.

Η μεγάλη έκπληξη όμως προήλθε από αυτό που ακολούθησε το άσχημο αυτό γεγονός. Τόσες ανακοινώσεις και από τόσους φορείς, δεν εκδόθηκαν ποτέ για τα μείζονα ζητήματα του τόπου μας. Σε βαθμό που είναι να αναρωτιέται κανείς, μήπως όλοι αυτοί είναι βαλτοί από το ΚΚΕ! (Είναι ο “ανώνυμος” συντάκτης των προκηρύξεων και δεν το κρύβει φυσικά). Τόση προβολή το Κόμμα, ούτε στα όνειρά του τα καλύτερα.

Ανακοινώσεις με περιεχόμενο και απόψεις εκ διαμέτρου αντίθετες. Δικαιολογημένες και αναμενόμενες, σε μεγάλο βαθμό. Ο διάβολος όμως πάντα κρύβεται στις λεπτομέρειες. Και εν προκειμένω κρύβεται ανάμεσα στις γραμές. Στην ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ για το συμβάν λοιπόν, διαβάζουμε πρώτα ότι καταδικάζεται η στάση του διευθυντή του 2ου Λυκείου, ο οποίος κάλεσε την Αστυνομία και προέβη σε μήνυση. Αναμενόμενο. Σιγά που δεν θα καταδίκαζαν “αλλοεθνή” πολιτικά διευθυντή. Πιο κάτω όμως και μετά τις τετριμμένες παραδοχές περί ελεύθερης διακίνησης ιδεών κλπ, κλπ, η ανακοίνωση των συντρόφων του ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνει για την προκήρυξη “...πέρα από το αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε με το περιεχόμενο των φυλλαδίων.....” Το περιεχόμενο δηλαδή που υποκινούσε σε κατάληψη του Σχολείου απ’ τους μαθητές.

Μπα! Κι από πότε οι σύντροφοι της “Πρώτης Φοράς Αριστερά” έγιναν ένθερμοι οπαδοί του “Νόμος και Τάξη”; Από πότε είναι εναντίον των καταλήψεων; Θα τα υποστήριζαν αυτά πριν από 2,3,5 χρόνια, που τριγυρνούσαν στην έρημο της ισχνής αντιπολίτευσης; Από πότε δηλαδή το Σχολείο δεν πρέπει να μετατρέπεται σε αρένα κομματικών αντιπαραθέσεων, όπως γράφει άλλη ανακοίνωση νομοταγούς Φορέα; Μνήμη Πολυτεχνείου σήμερα Πέμπτη 17 Νοέμβρη. Να υποθέσουμε ότι το 1973 στο χώρο του Πολυτεχνείου κακώς εισέβαλαν “αι κομμουνιστικαί ιδέαι” της ανατροπής και της Δημοκρατίας; Να καταδικάσουμε αναδρομικά την μετατροπή του Πολυτεχνείου το 1973 σε αρένα κομματικών αντιπαραθέσεων; “...Ασχετα αν διαφωνούμε ή όχι με την κατάληψή του...”

Η Εξουσία είναι σίγουρο ότι φθείρει ιδέες και λειαίνει επαναστατικές γωνίες. Αλλά με το χρόνο. Οχι σε λιγότερο από δύο χρόνια...

Του Γιώργου Φραγγίδη

Η χρεοκοπημένη κυβέρνηση των Τσίπρα-Καμμένου δε μπορεί σε καμία περίπτωση να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Εφόσον το νέο κυβερνητικό σχήμα παραμένει δέσμιο των πολιτικών και ιδεολογικών εμμονών που σημάδεψαν και το προηγούμενο, τότε είναι απολύτως βέβαιο ότι δεν πρόκειται να ανασάνουν ούτε η κοινωνία, ούτε η οικονομία.

Η μείωση του μέσου όρου ηλικίας των μελών της νέας κυβέρνησης δεν αποτελεί ικανή συνθήκη ανανέωσης όταν πρόκειται για αναχρονιστικών αντιλήψεων στελέχη του κομματικού σωλήνα. Είναι ανίκανοι και αδύναμοι να διαπραγματευτούν, είναι κοινωνικά απομονωμένοι και η μερική αλλαγή προσώπων δεν αλλάζει την ουσία. Η ουσία είναι το αδιέξοδο που βρισκόμαστε, από το οποίο φαίνεται αδύνατον να ξεφύγουμε με τη συνέχιση της ίδιας αναποτελεσματικής πολιτικής.

Και για του λόγου το αληθές ας εξετάσουμε πιο διεξοδικά τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης, και το τι σηματοδοτεί το κάθε πρόσωπο.

Στο υπουργείο Οικονομικών, που είναι και αυτό που φέρει το κύριο βάρος της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, παρέμειναν ο κ. Τσακαλώτος και ο κ. Χουλιαράκης, ενώ απομακρύνθηκε ο κ. Αλεξιάδης. Αν και πέτυχε τους μνημονιακούς στόχους που είχαν τεθεί, και είναι από τους ελάχιστους υπουργούς που το κατάφεραν, ο κ. Αλεξιάδης επιλέχθηκε ως αποδιοπομπαίος τράγος, λες και η επιβολή των βάρβαρων φόρων ήταν δική του και μόνο επιλογή και όχι κεντρική επιλογή της κυβέρνησης Τσίπρα.

Την ίδια ώρα η παραμονή των κ.κ. Τσαλώτου και Χουλιαράκη αποκαλύπτει την επιμονή της κυβέρνησης στην πιστή εφαρμογή του τρίτου μνημονίου, με βάση την πεποίθηση πως κάποια υπόσχεση για το χρέος θα βοηθήσει την οικονομία στην επιστροφή στην ανάπτυξη.

Αυτό σημαίνει πως στην κυβέρνηση επικράτησε η άποψη της εξάντλησης της τετραετίας και όχι των πρόωρων εκλογών. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι θα τις αποφύγουν όταν οι συνέπειες της υπερφορολόγησης θα γίνονται όλο και πιο έντονες το προσεχές διάστημα και οι οποίες θα γίνονται ολοένα και περισσότερο ασθητές στην καθημερινότητα του κάθε Έλληνα πολίτη.

Η απομάκρυνση του κ. Σκουρλέτη από την κομβική θέση του υπουργείου Ενεργείας αποτελεί επίσης άλλο ένα μήνυμα υποταγής στους δανειστές που δεν έβλεπαν με καλό μάτι τα εμπόδια που έβαζε -για τους δικούς του ιδιοτελείς σκοπούς- στην πλήρη ιδιωτικοποίηση της μεγαλύτερης επιχείρησης της χώρας, της ΔΕΗ.

Άλλοι που «εκκαθαρίστηκαν» για τις απόψεις τους ήταν ο κ. Δρίτσας και ο κ. Φίλης.

Ο κ. Τσίπρας όχι μόνο δεν επέλεξε να υπερασπιστεί τις επιλογές του άριστου κατ’ αυτόν υπουργού Παιδείας, αλλά αντίθετα υπερασπίστηκε τον εθνικολαϊκιστή κυβερνητικό εταίρο του, θυμίζοντας την επομένη των εκλογών που «χάθηκε» πανηγυρίζοντας στην αγκαλιά του.

Πάρα τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης και την προσπάθεια ικανοποίησης των δανειστών, τίποτα δε φαίνεται ικανό να ανακόψει την πορεία προς την πλήρη κατάρρευση. Στην πραγματικότητα είναι αδιάφορο το ποιά πρόσωπα καλούνται να υλοποιήσουν την πιο αλλοπρόσαλλη, άδικη και αντικοινωνική πολιτική των τελευταίων δεκαετιών.

Λύση όμως δεν είναι ούτε και η ΝΔ. Πίσω από την αλλαγή ηγεσίας κρύβονται οι ίδιοι άνθρωποι και οι ίδιες πολιτικές που έφεραν τη χώρα εδώ.

Κρύβονται οι συντηρητικές δυνάμεις που δε μπορούν να φέρουν τις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα και που με τη συμπεριφορά τους δείχνουν, πως πάνω απο όλα είναι το κομματικό όφελος.

Eν κατακλείδι γίνεται σήμερα πιο επιτακτική από ποτέ για την ανασυγκρότηση της χώρας, η ανάγκη ανασυγκρότησης της Δημοκρατικής Παράταξης. Για να σταθεί και πάλι η χώρα στα πόδια της.

Του Γιώργου Πελίδη

Τι πρέπει να γνωρίζουμε

Τι πρέπει να ξέρουμε, έτσι ώστε να γυμναζόμαστε σωστά άλλα και χωρίς να κινδυνεύουμε να τραυματιστούμε.

Οι στόχοι των ατόμων που βρίσκονται στην κατηγορία αυτοί είναι: α) βελτίωση της καρδιοαναπνευστικής λειτουργίας β) μυϊκή ενδυνάμωση γ) συντονιστικές ικανότητές δ) σύσταση σώματος.

Η δοσολογία της προπονητικής επιβάρυνσης προσδιορίζεται από τα στοιχεία της επιβάρυνσης όπως

Α) η συχνότητα της άσκησης είναι 3 φόρες την εβδομάδα είναι η ελάχιστες μέρες που πρέπει να γυμναζόμαστε για να έχουμε αποτελέσματα. Δεν υπάρχει λόγος να αυξήσουμε την συχνότητα σε 5 φόρες γιατί η βελτίωση θα είναι ελάχιστη, ενώ ο κίνδυνος τραυματισμοί αυξάνεται. Λιγότερες από 3 φόρες άσκησης την εβδομάδα δεν θα έχουμε σημαντικό αποτέλεσμα.

Β) διάρκεια της άσκησης εξαρτάται από την ένταση της άσκησης ,για χαμηλές εντάσεις η διάρκεια πρέπει να είναι μεγαλύτερη των 30 λεπτών, ενώ για υψηλότερες εντάσεις η διάρκεια πρέπει να είναι μικρότερη των 20 λεπτών.

Γ) την ένταση της άσκησης πρέπει να την προσδιορίζουμε από την ζώνη προπόνησης. Η τακτική άσκηση χαμηλής έντασης έχει σημαντικά οφέλη για την υγεία. Στις υψηλές εντάσεις υπάρχει κίνδυνος καρδιοαναπνευστικών προβλημάτων άλλα και ορθοπεδικών τραυματισμών, και αυτό χρειάζεται προσοχή ,μέτρο και σωστό προγραμματισμό. Καλό θα είναι να γυμναζόμαστε στο 60 με 65% της ΜΚΣ η στο 75% της vo2max.

 

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΡΟΠΟΥ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥΖΩΝΩΝ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗΣ

Α) ΜΚΣ=220-ηλικία (0,845)

Αν για παράδειγμα ένα άτομο είναι 55 ετών τότε έχει ΜΈΓΙΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑΚΉ ΣΥΧΝΌΤΗΤΑ (ΜΚΣ)=220-(55*0,845)=173 σφυγμούς το λεπτό.

Β) Με δεδομένη την Μέγιστη Καρδιακή Συχνότητα που βρήκαμε παραπάνω (173σφ)

Ζώνη Α 65% ΜΚΣ =173 *0,65= 112 σφ

Ζώνη Β 75% ΜΚΣ=173*0,75 = 129 σφ

Ζώνη Γ 85% ΜΚΣ = 173*0,85= 147σφ

Ζώνη Δ 95 ΜΚΣ= 173* 0,95= 164 σφ.

Όταν γυμναζόμαστε στην ζώνη: Α ο στόχος είναι αερόβια ικανότητα -αποκατάσταση -διατήρηση στην ζώνη Β αερόβια ικανότητα στην ζώνη Γ αερόβιες =αναερόβιες προσαρμογές στην ζώνη Δ αερόβια -αναερόβια -ειδική αντοχή-αερόβια ισχύς.

 

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B'  Nέας σχολής 2015

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Αγνωστε φίλε, που κάνεις υπομονή και διαβάζεις αυτές τις αράδες έτσι ήταν η ζωή τότε  1924-1950. Για να συνεχίσει κανείς το ταξίδι προς τα νοτιοδυτικά, μπορεί να χρησιμοποιήσει τον μοναδικό αυτοκινητόδρομο, με αφετηρία τον ΣΣ Μουριών προς Ακίντζαλι (Μουριές). Τα περήφανα χωριά καλωσορίζουν ευπρόσδεκτα τον κάθε επισκέπτη οποιανδήποτε εποχή του χρόνου. Μια καλή, ίσως η καλύτερη ευκαιρία για να δείτε και να γνωρίσετε από κοντά τα διαφορετικά πρόσωπα της μεγάλης γης των Μουριών, το λεκανοπέδιο με την ωραία βλάστηση, την λίμνη Δοϊράνη, τους γύρω ορίζοντες, το Μπέλλες, το Μαυροβούνιο, τα γνωστά Χίλια Δέντρα με το γριβάδι στη σχάρα, καφετέριες, ρεστωράν. Οι κάτοικοι των Μουριών (Ακίντζαλι) είναι Θράκες, Πό­ντιοι, Μικρασιάτες, ντόπιοι και Σαρακατσάνοι. Ζούνε με αγάπη. Ο λαός των Μουριών είναι εργατικός, περήφανος. Δεν απλώνει ποτέ το χέρι για βοήθεια. Είναι τίμιος. Ομως δυστυχώς, δεν έχωμε αύξηση πληθυσμού αλλά αντιθέτως, μείωση!

Πόσες φορές δεν ταξιδεύει ο νους μου σε παρελθόντα γεγονότα, σε χρόνους και τόπους όπου πάτησε το πόδι μου. Εδώ περπάτησα, εκεί έπαιξα, εδώ εμπορευόμασταν το 1947 στο παζάρι Ακίντζαλι, πιο πέρα έσκαψα, φύτεψα, μπόλιασα δέντρα, συγκινήθηκα, επόνεσα, έκλαψα με φίλους. Προπά­ντων έκλαψα. Ολοι γνωστοί, όλοι φίλοι.

Ο Θεός μετά την δημιουργία, θέλοντας να θαυμάσει από πολύ κοντά την ομορφιά των έργων του, ασφαλώς... εδώ κατέβηκε, στο λεκανοπέδιο Μουριών πρώτα και περπάτησε! Το λέω αυτό γιατί τον τόπο αυτόν τον είδα, τον έζησα ως παιδί, ως έφηβος, ως μεγάλος και χάρηκα την αφθονία των αγαθών του. Τόπος ευφορώτατος και στα χαμηλά και στα ψηλώματα. Τα πλούτη αυτά της γης δεν είχαν περιορισμό. Προϊόντα κυρίως γεωργικά και κτηνοτροφικά. Προϊόντα δημητριακά άφθονα, αλιεία, το γριβάδι, το πρικί, γουλιανός, χέλι, οι γνωστοί τότε σε μεγάλη παραγωγή μεταξοσκώληκες (κουκούλια) με πολλά μουριόδεντρα τροφή γι’ αυτά, κτηνοτροφία, αλογάριαστα κηπευτικά. Γέμιζε ο τόπος από Γιώργο Πελτέκη, Στάθη Μακρίδη και Αλέξη Ασλανίδη (τον ανάπηρο). Χωριό Μικρόβρυση. Μπαξέδες κατά... στρέμματα. Χαιρόταν το μάτι σου. Αυτά τα πλούτη της φύσης που αρδεύονταν με τα μέσα του τότε καιρού, με το γαϊδούρι με παραπέτο στα μάτια, να γυρίζει γύρω από το πηγάδι και να βγάζει νερό.

Ως παραμεθόριος περιοχή, το Ακίντζαλι (Μουριές) τύγχανε της μέριμνας των αρχών αναφορικά με την πληθυσμιακή κίνηση. Η αγορά (το παζάρι) στο Ακίντζαλι καθιερώθηκε από την αρχή του 1924, όταν δημιουργήθηκαν τα γύρω χωριά με τον ερχομό των κατοίκων το 1923 και 1924 από τις αλησμόνητες πατρίδες των. Τα χωριά ονομάζονταν παλαιότερα, πριν το 1915 Αατλή (Καβαλλάρης), Γκενσεκλή, Δουργουτλή, Ερτεζελή, Καραλί, Καρά-Παζάρ, Καρλόβασι (Κρητικά-Αλεξάνδρα), Κιολεμενλή (Λιθωτό), Μενετλή, Μουλάμπασι (Πουλαματσλή), Τσααλί (Μικρόβρυση), Χατζή Ογλαρά. Αργότερα τα χωριά τα ένωσαν το 1928.

Στα ακριτικά χωριά, για να εξυπηρετηθούν οι κάτοικοι πάνω σε καθημερινή βάση, άνοιξαν παντοπωλεία (Ζαφείρης Αργυρόπουλος και άλλοι). Ερχονταν από πολύ μακριά με γαϊδούρια και άλογα καβάλα. Κατά διαστήματα υπήρχαν χάνια και διανυκτέρευαν εκεί. Μετά ήταν η αγορά. Αγοραπωλησία μικρών και μεγάλων ζώων. Κάθε Σάββατο παζάρι. Τα γύρω χωριά έφερναν αυγά, κοτόπουλα, βούτυρο. Τα αγόραζαν ειδικοί. Είχε αυγουλάδες που τοποθετούσαν τα αυγά σε κάσες με άχυρο. Ο κοτοπουλάς σε ειδικές κάσες μακρόστενες, φόρτωνε τα κοτόπουλα σε βαγόνια επίκουρα του ΣΕΚ τότε, για την Θεσσαλονίκη. Αυτοκίνητο δεν υπήρχε.

Το Ακίντζαλι (Μουριές), από το 1928 έως το 1940 είχε μονίμως ως φρουρά έναν λόχο στρατό για τον φόβο των κομιτατζίδων Βουλγάρων, που έσφαζαν δασκάλους και παπάδες. Οι στρατιώτες κάθε μέρα περιπολούσαν τα βουνά του Μαυροβουνίου, πότε πεζή και πότε έφιπποι, οπλισμένοι με αραβίδα (Μάνλιχερ) και ενέδρα σε καίρια σημεία.

Το Ακίντζαλι με τα γύρω χωριά, τα ωραία σύγχρονα σπίτια, αρχοντικά σπίτια, που μοιάζουν με βιλίτσες και τις εκκλησίες, κτίσματα της δεκαετίας του ΄30.

Για ορειβασία και ορειβάτες, το Μπέλλες. Αξίζει να επισκεφθείτε τον καταρράκτη του Μπέλλες. Ομως σίγουρα αυτό που θα σας αρέσει περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο, θα είναι να βρεθείτε ψηλά, χωρίς να κουρασθείτε και θα αγνα­ντεύετε τους γύρω ορίζοντες, την πεδιάδα των Μουριών, την λίμνη Δοϊράνη, την απέναντι μεριά, το Μαυροβούνιο. Αν απομακρυνθείτε από το σημείο αυτό, κατεβείτε κάτω. Θα δείτε πίσω από την πλάτη σας να υψώνεται το Μπέλλες, με εκεί υψόμετρο 1850 μέτρα.

 *Από το βιβλίο του “Μάρτυς μου το Μπέλλες” (Φωνή από το Ροδώνα)

 

Τα τρία βιβλία του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη “Μάρτυς μου το Μπέλλες”, “Το λεκανοπέδιο των Μουριών” και “Διηγώντας τα να κλαις, οι αναγνώστες μπορούν να τα βρουν στην Δημοτική Δανειστική Βιβλιοθήκη του δήμου Κιλκίς.

Σελίδα 67 από 103
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree