Του Θεόφιλου Γουλτίδη

“Με την υπόθεση της κυρίας που μοίραζε έντυπο ανώνυμο προπαγανδιστικό φυλλάδιο (γιατί άραγε;) στην είσοδο του 2ου Γενικού Λυκείου Κιλκίς, ζούμε τις τελευταίες μέρες το απόλυτο παράλογο. Ο Διευθυντής του σχολείου που έπραξε το αυτονόητο καλώντας την αστυνομία να επιληφθεί του θέματος, βρέθηκε στο στόχαστρο, τόσο του κρυπτόμενου φορέα που συνέταξε το φυλλάδιο, αλλά και διαφόρων σχετικών και ασχέτων "φορέων" των οποίων οι μέθοδοι εθίγησαν. Δυστυχώς σ' όλους αυτούς συμπεριλαμβάνεται και η νεολαία του κυβερνώντος κόμματος. Η υποκρισία κι ο στρουθοκαμηλισμός περίσσεψαν στη μικρή μας κοινωνία.      

Ο φορέας που συνέταξε το ανώνυμο έντυπο χρησιμοποίησε την πάγια τακτική, "ότι ελέγχω καπελώνω κι ότι δεν ελέγχω υπονομεύω" και λειτουργώντας σαν το λύκο σε περίοδο αντάρας, θέλησε να καπηλευτεί την απόλυτα σωστή μαθητική κινητοποίηση. Θεμιτό θα πει κανείς, δημοκρατία έχουμε. Γνωρίζοντας όμως, έτσι θέλω να πιστεύω, το νόμο προτίμησε να μείνει ανώνυμος.

Αλλά εμφανίζονται κάποιοι "αγανακτισμένοι" γονείς, οι οποίοι αντί να επιβραβεύσουν την άψογη συμπεριφορά του Διευθυντή που προστάτευσε τα παιδιά τους, ξεσηκώθηκαν λάβροι εναντίον του. Αλήθεια αν τα φυλλάδια ήταν της Χρυσής Αυγής ή οποιουδήποτε άλλου που προσπαθούσε να ψαρέψει τα θύματά του χρησιμοποιώντας το φυλλάδιο για προκάλυψη, θα αντιδρούσαν με τον ίδιο τρόπο;

Στον όλο παραλογισμό εμπλέκεται δυστυχώς μέρος, τόσο του έντυπου, όσο και του ηλεκτρονικού τύπου, οι οποίοι αντί να παραθέσουν όπως έχουν υποχρέωση τη διαμαρτυρία του κάθε επώνυμου φορέα σε δελτίο τύπου, υιοθετούν άκριτα ακόμα και σε πρωτοσέλιδες αναφορές τους, τις θέσεις των φορέων αυτών, αγνοώντας όχι μόνο το νόμο αλλά και τα πραγματικά γεγονότα.  

Η βροντερή όμως μέχρι παρεξηγήσεως απουσία αντίδρασης, έως σήμερα τουλάχιστον, από το συνδικαλιστικό όργανο των καθηγητών (ΕΛΜΕ Κιλκίς), από το σύλλογο Διευθυντών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και από τον προϊστάμενο Διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Κιλκίς είναι απολύτως ακατανόητη, γιατί όλοι αυτοί γνωρίζουν ή οφείλουν να γνωρίζουν το νόμο και θα έπρεπε ν' αντιδράσουν άμεσα. Η καθυστέρησή τους εκθέτει ανεπανόρθωτα ένα καταξιωμένο στέλεχος της εκπαίδευσης που απλά έκανε το καθήκον  του. Αιδώς Αργείοι”.

Του Σάκη Αλατζόγλου

Οι εκλογές στην Αμερική ανέδειξαν τον Τραμπ νικητή και παράλληλα επιβεβαίωσαν ηχηρά την επικράτηση της αντισυστημικής ψήφου. Η Χίλαρι Κλίντον, αν και είχε σχεδιάσει την εκστρατεία της στην εντέλεια, παρουσιάστηκε ως ο γνήσιος εκφραστής του συστήματος. Σχεδόν σε κάθε εμφάνισή της συνοδευόταν από δημοφιλή-«κατασκευασμένα» πρόσωπα των media, που κατέκτησαν πλούτο και δόξα μέσα από ένα σύστημα που το εξυπηρετούν και τους εξυπηρετεί. Είναι περισσότερο από εμφανές πως οι επιτελείς του Τραμπ επέλεξαν να «κυνηγήσουν» την ψήφο διαμαρτυρίας. Επέλεξαν να στοχεύσουν στον μέσο Αμερικανό, που νιώθει να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από το αμερικανικό όνειρο. Στον πολίτη που εξωθήθηκε στο περιθώριο λόγω του απάνθρωπου, ανταγωνιστικού περιβάλλοντος της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και νιώθει «ξεχασμένος» και «χαμένος». Οι «ξεχασμένοι» και οι «χαμένοι» του συστήματος που κινητοποίησε ο Τραμπ είναι οι ίδιοι που επέβαλαν το Brexit. Είναι αυτοί που σήμερα στηρίζουν τον Ορμπάν στην Ουγγαρία, τον Κατσίνσκυ στην Πολωνία. Είναι οι αγανακτισμένοι που ανέδειξαν χθες τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και τους Ποδέμος στην Ισπανία και που ίσως αύριο αναδείξουν την Λεπέν στη Γαλλία. Είναι οι πολίτες οι οποίοι θεωρούν πως με την ψήφο της «τιμωρίας» επιτυγχάνεται η ανατροπή του κατεστημένου, το οποίο ευθύνεται για τη δύσκολη κοινωνική και οικονομική θέση στην οποία έχουν περιέλθει. Είναι οι πολίτες που εύκολα εντάσσονται σε «αντισυστημικά» κόμματα και σε κινήματα διαμαρτυρίας κυρίως μέσω των κοινωνικών δικτύων, μιας και αυτά αποτελούν την ψηφιακή «πλατεία των αγανακτισμένων». Σε μια ανοικτή κοινωνία που υπερασπίζεται την ανοχή στη διαφορετικότητα, αντιπαραβάλλεται η ομοιογένεια της «ομάδας» του έθνους-κράτους, αφού μέσα στον ταχύτατα μεταβαλλόμενο κόσμο η αίσθηση του «διαφορετικού» μεγαλώνει την απειλή. Ως αντίδραση σε αυτή την απειλή σηκώνονται τείχη για να διατηρήσουν την καθαρότητα της «φυλής» και χαράσσονται σύνορα γεωγραφικά και πολιτισμικά για να διαχωρίσουν τους ανθρώπους. Ψυχολογικές διεργασίες, που έχουν ως αποτέλεσμα την ενίσχυση του εθνοκεντρισμού, ο οποίος είναι λογικό να προτάσσει την ικανοποίηση των αναγκών της «ομάδας» έθνους-κράτους από τη συμφιλίωση και τη συνεργασία των λαών σε έναν έντονα πολύπλοκο και αλληλεπιδραστικό κόσμο του σήμερα, που τον χαρακτηρίζει η μεγάλη ταχύτητα.

Η επίφαση της αντισυστημικότητας σαγηνεύει τα πλήθη, δίνοντας την ψευδαίσθηση πως κατέχουν την εξουσία και έτσι είναι σε θέση να επιβάλλουν την θέλησή τους. Κινήματα διαμαρτυρίας και περιθωριακά κόμματα εκδηλώνονται σε όλες σχεδόν τις χώρες του αναπτυγμένου κόσμου. Τα περισσότερα στοχεύουν «ρητορικά» στην αύξηση της επιρροής των πολιτών στις θεσμικές διαδικασίες αλλά στην πραγματικότητα οδηγούν στην μειωμένη αντιπροσωπευτικότητα. Αυτό συμβαίνει επειδή αυτά τα κινήματα και κόμματα θεωρούνται επιτυχημένα όταν διαταράσσουν και διακόπτουν την κοινοβουλευτική λειτουργία και όχι όταν την ενισχύουν. Στην πραγματικότητα, πλήττουν την καρδιά της Δημοκρατίας αφού αποδομούν το κοινοβουλευτικό σύστημα. Την αντισυστημική ψήφο ψάρευε και ο Χίτλερ, σε μια κατακερματισμένη Γερμανία από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Τον εθνοκεντρισμό των Γερμανών καλλιεργούσε, ως αντίδοτο, στην κατεστραμμένη οικονομία λόγω του παγκόσμιου οικονομικού κραχ του 1929. Οι «χαμένοι» και οι «ξεχασμένοι» Αμερικανοί θα είναι οι πρώτοι που θα πληγούν από τη μείωση της φορολογίας των πλουσίων και την κατάργηση του προγράμματος της ιατροφαρμακευτικής φροντίδας του Ομπάμα, καθώς αυτά δεν χωράνε στην πολιτική αντίληψη του Τραμπ.

Του Γιώργου Σακισλίδη*

Mια από τις πολλές ανάγκες του που προσπαθούσε να ικανοποιήσει ο άνθρωπος, από την αρχή της ιστορίας του, ήταν αυτή της επικοινωνίας. Ως επικοινωνία, εννοούμε τη δυνατότητα επαφής μεταξύ των ανθρώπων και επομένως και την αμοιβαία μεταβίβαση πληροφοριών και γνώσεων. Στη σημερινή εποχή της προχωρημένης τεχνολογίας και μεταμοντέρνας εκδοχής,  βασικό στοιχείο της κοινωνικής επικοινωνίας θεωρούνται τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας (Μ.Μ.Ε.), τα οποία ωστόσο αμφισβητούνται  στο έπακρο κατά πόσο αυτά λειτουργούν ορθά, δηλ. με βάση τις διαχρονικές αξίες και τους κανόνες της Πολιτείας.

Κατ’ αρχή  δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα Μ.Μ.Ε διαθέτουν αυξημένη ισχύ και διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην καθημερινότητα του ατόμου. Η τηλεόραση, το ραδιόφωνο και το διαδίκτυο εκμηδένισαν τις αποστάσεις και έκαναν την οικουμένη μια κοινότητα· το ίδιο μήνυμα διαχέεται  την ίδια στιγμή,  ενώ το βλέπουν και το ακούν εκατομμύρια άνθρωποι. Ο ενημερωτικός αυτός  ρόλος τους  δεν αποτυπώνεται  μόνο στις ειδήσεις αλλά και σε αγγελίες, διαφημίσεις, προγράμματα θεαμάτων, εκδηλώσεις, οικονομικές δραστηριότητες, αθλητισμό, τέχνες κλπ.

Εδώ όμως εμφιλοχωρεί το ερώτημα : Ο ρόλος των Μ.Μ.Ε. είναι δημιουργικός; Είναι εποικοδομητικός; Είναι θετικός; Στοχεύει στην ειλικρίνεια και τη σωστή ενημέρωση του ανθρώπου; Ή αντίθετα υπηρετεί όλα τα τρωτά και τις διαχρονικές ανθρώπινες αδυναμίες (διαφθορά, ψεύδος, εγκληματικότητα, διαπλοκή κλπ.) Υπηρετεί Αξίες ή απαξιώνει αυτές; Και τελικά είναι «έμπιστος φίλος ή ύπουλος εχθρός»;

Ας προσεγγίσουμε όμως πρώτα τις θετικές λειτουργίες των Μ.Μ.Ε. Σε μια κοινωνία όπου κυριαρχεί  το φαινόμενο της αστικοποίησης και οι μεγαλουπόλεις είναι αφιλόξενες, τα Μ.Μ.Ε συμβάλλουν στην κοινωνικοποίηση του ατόμου γιατί υποδεικνύουν τρόπους κοινωνικής συμπεριφοράς και προωθούν τους αναγκαίους όρους μιας υγιούς κοινωνικής ζωής. Καλλιεργείται ο διάλογος, η συνεργασία, η διαλλακτικότητα, η αναγνώριση της προσφοράς και η προώθηση του συλλογικού συμφέροντος έναντι του ατομικού. Παράλληλα, το άτομο ευαισθητοποιείται σε θέματα που αφορούν το συνάνθρωπο, ενώ ενθαρρύνεται για εκούσια συμμετοχή στην επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων. Έτσι, μια υγιής κοινωνία μπορεί να καταπολεμήσει και να αποβάλλει δόγματα και προκαταλήψεις, όπως ο φανατισμός, η κοινωνική αντιπαλότητα και ο ρατσισμός.

Παράλληλα, μέσω των Μ.Μ.Ε καλύπτεται και η βασική ανάγκη του ατόμου για ψυχαγωγία. Χάρη στην προβολή κινηματογραφικών ταινιών, ντοκιμαντέρ και διαφόρων ψυχαγωγικών προγραμμάτων το άτομο διευρύνει τους ορίζοντες του, πληροφορείται, και έρχεται σε επαφή με άλλους πολιτισμούς και κουλτούρες. Μ΄ αυτό τον τρόπο αντιμετωπίζει φαινόμενα όπως η πλήξη και η άνια, ενώ μαθαίνει να εκμεταλλεύεται με υγιή τρόπο τον ελεύθερο του χρόνο. Κρίνοντας από την ανωτέρω πολυποίκιλη και πολύμορφη προσφορά των Μ.Μ.Ε. μπορούμε να ισχυριστούμε ότι συμβάλλουν στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας του ανθρώπου.

Ωστόσο, είναι δυνατόν η δύναμη και η επιρροή που ασκούν τα Μ.Μ.Ε να έχουν αρνητικές επιδράσεις πάνω στο άτομο όταν αυτά προωθούν αρνητικές λειτουργίες. Έτσι λοιπόν δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη και διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα επειδή εξυπηρετούν –κατά κύριο- λόγο πολιτικές σκοπιμότητες. Ως απόρροια, ακμάζει η παραπληροφόρηση, η οποία καθιστά τα άτομα άβουλα όντα και έρμαια  ελεγχόμενων απόψεων. Παρεμποδίζεται  η ελευθερία της βούλησης, το άτομο εξορίζεται από τον πραγματικό του εαυτό, ενώ δέχεται άκριτα και ασυναίσθητα ό,τι του «σερβίρεται» χωρίς να διαθέτει την πολυτέλεια της αντίδρασης ή του εσωτερικού διαλόγου.

Επίσης, ελλοχεύει ο κίνδυνος της άσκησης προπαγάνδας, η οποία επιτυγχάνεται μέσω της πλύσης εγκεφάλου που υπόκειται το άτομο. Συγκεκριμένα, η τηλεόραση με τη δύναμη της εικόνας συντελεί στην αιχμαλώτιση και τον έλεγχο της σκέψης και οδηγεί στη χειραγώγηση του ατόμου. Φυσικό επακόλουθο είναι μέρος του πληθυσμού να καθίσταται φερέφωνο της εκάστοτε εξουσίας και να  υπηρετεί τυφλά τα διάφορα κομματικά συμφέροντα. Με τον τρόπο αυτό υπονομεύεται η δημοκρατία, καθώς καταστρατηγούνται αξίες και προωθείται η κάθε είδους διαφθορά.

Παράλληλα όμως  ευθύνονται κατά κύριο λόγο για την ηθική άμβλυνση, καθώς δεν προωθούν ηθικά πρότυπα, αλλά προβάλλουν σκηνές που διεγείρουν τη νοσηρή φαντασία και εξάπτουν και ικανοποιούν κατώτερα ένστικτα. Επιπλέον διασύρουν άτομα και αμαυρώνουν υπολήψεις, ενώ δεν είναι λίγες οι  περιπτώσεις όπου παρεμβαίνουν σε θέματα της δικαιοσύνης. Δημιουργούν πρότυπα βίας και εγκληματικότητας, καθώς ηρωοποιούν εγκληματίες, απατεώνες και περιθωριακούς , προβάλλοντας σκηνές ακραίας βίας και απανθρωπιάς.

Από τα παραπάνω διαπιστώνεται ότι  τα Μ.Μ.Ε αποτελούν αναπόδραστο μέρος της δράσης κάθε κοινωνίας και με την ισχύ τους  διαμορφώνουν ιδεολογίες και καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο ζωής των λαών. Για να αποφύγουμε όλο τα παραπάνω αρνητικά αλλά και τον  ετεροκαθορισμό μας, οφείλει κάθε οργανωμένη κοινωνία να εφαρμόζει  σε διαρκή βάση πολιτικές και μέτρα τα οποία θα εξαλείφουν σε μεγάλο ποσοστό τις αρνητικές λειτουργίες αυτών, ενώ παράλληλα  κάθε άτομο ξεχωριστά  να κρατά κριτική στάση απέναντι στα Μ.Μ.Ε. Με τον τρόπο αυτό μπορούμε  να ελαχιστοποιήσουμε τις αρνητικές επιδράσεις τους.

*Τριτοετής  φοιτητής της Νομικής Σχολής του UNIVERSITY OF NICOSIA

 (Αναδημοσίευση από το  διαδικτυακό Περιοδικό MAXMAG)

  • Επιστολή του Κιλκισιώτη Θεμ. Κοσμίδη

“Διαβάζοντας στο οπισθόφυλλο του φύλλου με αριθμό 1204 της Πρώτης Σελίδας με ημερομηνία κυκλοφορίας την 10η Νοεμβρίου 2016 τη δήλωση του Προέδρου του Επιμελητηρίου Κιλκίς, μου δημιουργήθηκε έντονος προβληματισμός για τη στάση που κατά καιρούς έχουν κρατήσει θεσμικοί Φορείς όπως τα κατά τόπους ανά την Ελλάδα Επιμελητήρια.

Συμπληρώνοντας ως επαγγελματίας του χώρου για τη διασφάλιση της προστασίας του καταναλωτή και της τήρησης του κανονιστικού πλαίσιου της ασφαλιστικής αγοράς επισημαίνω τα εξής :

«Η ολοένα αυξανόμενη χρήση των Direct πωλήσεων μέσω του Internet από τους ανθρώπους και της δυνατότητας πρόσβασης των ανθρώπων σε ασφαλιστικά προϊόντα μέσα από τις τράπεζες (Bancassurance), είναι καθοριστικοί για την αύξηση του μεριδίου της ασφαλιστικής αγοράς με νέες πρακτικές από νέας mορφής δικτύων πώλησης. Εξαιτίας της χρήσης της τεχνολογίας, οι Direct πωλήσεις και το Bancassurance έχουν αυξηθεί σημαντικά με αθέμιτες πρακτικές, κατά συνέπεια δεν αξιολογείται από την εποπτική αρχή αν εφαρμόζεται αυτό που επιτάσσει η ευρωπαϊκή οδηγία για την προστασία του καταναλωτή, όσον αφορά την τήρηση των προϋποθέσεων για την ενημέρωση του ασφαλισμένου από όλα τα δίκτυα.

Ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής έχει ρόλο συμβουλευτικό και παρέχει ολοκληρωμένη εξυπηρέτηση από τη ζημιά αλλά και τον επανασχεδιασμό ενός ασφαλιστικού προϊόντος με βάση τις ανάγκες του ασφαλισμένου. Συν τοις άλλοις υπάρχουν και οι λεγόμενοι αιώνιοι «μαύροι κωδικοί» οι οποίοι συνεχίζουν να τρώνε ασφαλιστικές εργασίες και σε συνδυασμό με την υψηλή φορολόγηση τα «γραφεία» κλείνουν πλέον κατά δεκάδες ανά το Πανελλήνιο.

Συνεπώς «απειλείται» η βιωσιμότητα των ασφαλιστικών διαμεσολαβητών.»

Επομένως, συγκλίνω με την άποψη πολλών συναδέλφων για τον περιορισμό του φαινομένου αυτού, δίνοντας ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στο ανθρώπινο δυναμικό, ψηφίζοντας νόμους που θα περιορίσουν την ανεξέλεγκτη ελευθερία τους”.

Με εκτίμηση,

Κοσμίδης Θεμιστοκλής

Ασφαλιστικός Σύμβουλος

Σελίδα 66 από 103
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree