Του Γιώργου Πελίδη*

Ένα συχνό πρόβλημα, που είναι σχεδόν βέβαιο ότι κάποια στιγμή ότι θα συμβεί, είναι η παροδική η μόνιμη διακοπή της άθλησης εξ αιτίας ενός τραυματισμού κατά την διάρκεια της προπόνησης η του αγώνα. Είναι μεγάλος ο αριθμός των αθλητών που διακόπτουν πρόωρα την καριέρα τους εξ αιτίας τραυματισμού. Η πρόωρη διακοπή έχει μεγάλο αντίκτυπο στην υπόλοιπη ζωή των αθλητών, οικονομικών, ψυχολογικών προβλημάτων, μπορεί και αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Τα αίτια που οδηγούν σε τραυματισμό είναι πολλά, κάποια μπορεί να προβλεφθούν και κάποια όχι. Η επίπονη άσκηση, η ένταση, η ποσότητα, η διάρκειά της η επαφή με τον αντίπαλο αυξάνει τον κίνδυνο τραυματισμού.

ΕΞΩΓΕΝΗ ΑΙΤΙΑ

α) λανθασμένη προπόνηση, στον αριθμό και στον ρυθμό των προπονήσεων, στον τύπο της άσκησης, στον τύπο της κίνησης , στην τεχνική, στην προθέρμανση και αποθεραπεία στην χρήση οργάνων, β) στον αγωνιστικό χώρο γ) στα αθλητικά παπούτσια δ) στις καιρικές συνθήκες.

ΕΝΔΟΓΕΝΗ ΑΙΤΙΑ

α) μυϊκή ασυνεργία (διαφορές στην δύναμη των μυϊκών ομάδων που δραστηριοποιούνται σε μια κίνηση) β)έλλειμμα ευλυγισίας-ευκαμψίας των μυών και των αρθρώσεων γ) ανατομικά λειτουργικά προβλήματα δ)το φύλο, η ηλικία, και τα μορφολογικά χαρακτηριστικά.

 

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B'  Nέας σχολής 2015

Αποτελούν το 10% των ενδοκράνιων όγκων. Αναπτύσσονται στον πρόσθιο λοβό του αδένα της υπόφυσης. Λειτουργικά ταξινομούνται σε α) μη λειτουργικά -μη ορμονοεκκριτικά και β) λειτουργικά-ορμονοεκκριτικά. Επίσης με βάση το μέγεθος τους, ταξινομούνται σε μικροαδενώματα  <1 εκ. και μακροαδενώματα  >1 εκ.

Συμπτώματα και Σημεία:

  • ΄Απώλεια όρασης΄΄
  • Ανεπάρκεια έκκρισης ορμονών
  • Κεφαλαλγία

Επιβάλλεται εκτίμηση οπτικών πεδίων, οπτικής οξύτητας και οπτικού βυθού. Από την αδυναμία έκκρισης ορμονών από την υπόφυση (υποφυσισμός) εκδηλώνεται με ασαφή συμπτώματα όπως: αδικαιολόγητη κόπωση, μυϊκή αδυναμία και ανορεξία. Προοδευτικά  εμφανίζονται φυσική και διανοητική νωθρότητα, προτίμηση για θερμό περιβάλλον, επεισόδια σύγχυσης και υπνηλία.

Ανεπάρκεια έκκρισης γοναδοτροπινών ορμονών προ εφηβείας προκαλούν περιορισμένη γενειάδα στους άνδρες και αμηνόρροια στις γυναίκες, απουσία σεξουαλικής επιθυμίας και ανεπάρκεια τριχοφυΐας εφηβαίου και μασχάλης και στα δύο φύλα. Δύο είναι οι σοβαρές επείγουσες επιπλοκές: α) η ενδοκρινολογική κρίση η οποία μπορεί να πυροδοτηθεί ως αποτέλεσμα διαλείπουσας λοίμωξης και β) η αποπληξία υπόφυσης που προκύπτει από αυτόματη αιμορραγία μέσα στον υποφυσιακό όγκο με αιφνίδια έντονη κεφαλαλγία, απώλεια συνείδησης, εμέτους και φωτοφοβία.

Η θεραπεία είναι συντηρητική, χειρουργική ακτινοθεραπεία ή συνδυασμός όλων αυτών. Η χειρουργική αφαίρεση γίνεται διασφηνοειδικά (διαρρινικά ή διαστοματικά) και με κρανιοτομία.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΚΕΣΙΔΗΣ

ΝΕΥΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ

Πόντου 7-Κιλκίς, Τηλ: 23410 26208

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Χθες που γλυκοκοιμήθηκα, μες στ’ όνειρό μου είδα την εκκλησιά και το σχολειό αντάμα. Γεμάτος ο αυλόγυρος από χωριανούς, όπως πρώτα. Κι ένα δέντρο ολόκληρο με μεγάλα, χρυσά κλαδιά, απλώνονταν σ’ όλο τον περίβολο του σχολείου και της εκκλησιάς. Κάθονταν οι χωριανοί απάνω στα “χρυσά” κλαδιά και τα κουνούσαν και τα χέρια αντάμωναν. Στην πιο ψηλή κορυφή καθόταν περήφανος λεβέντης κι από ψηλά χαιρέταγε όλους, μικρούς και μεγάλους. Αλλοι κάθονταν στο δέντρο από κάτω, έπιναν και γλεντούσαν και συλλογίζονταν.

Ξέρα μεγάλη πλάκωσε στον Ροδώνα. Στον κάμπο, στο βουνό, βροχή περίμεναν. Μια φωνή από κει ψηλά ακούγεται να λέει: “Γέλα, τραγούδα, χοροπήδα όσο μπορείς, μια μέρα θα φθάσεις εδώ, μπορείς”... Χάθηκε ύστερα ο γέροντας, μα δεν ξέρω πως και που, κι αν ο θάνατος τον πήρε εκεί ψηλά.

Ολη νύχτα ο συλλογισμός φουρτούνιαζε μέσα μου. Εκεί που έβλεπα το όνειρο, βαθιά μεσάνυχτα, άστραψε, βρόντηξε και σφύριζε και ρίχνει βροχή, σπίθες. Αλλίμονο στα χαμηλά σπιτάκια την νύχτα εκείνη.

Από τις πόρτες και το παράθυρο έμπαινε η βροχή. Τρόμαξα και  ξύπνησα. Χάθηκαν όλα από εμπρός μου. Τα πήρε ο άνεμος. Κι έφτασε στ’ αυτιά, της γιαγιάς η “φωνή”, της βροχής. Γονατιστή στο εικονοστάσι, με το κερί στο χέρι. Βουβή η καμπάνα από χαρά. Κι εκεί ψηλά να βρέχει. Να βρέχει στο βουνό και στο λιβάδι, ασταμάτητα. Θεέ μου, μεγάλη η δύναμή Σου στο κάλεσμα των χωριανών.

Σαν έφθασε το βροχόνερο και σκέπασε τον κάμπο, όλοι οι χωριανοί, μαζί με τον παπα-Γιάννη, τρέξανε στην εκκλησιά να μπούνε, ν’ ανάψουνε κερί δίπλα στην Παναγιά. Επεσε η βροχή, ζωντάνεψε η φύση, ζωντάνεψαν καρδιές μαραζωμένες που καίγονταν σα ζωντανά μεσ’ στο μεσημεριανό του θέρους το λιοπύρι. Κόπασε η βροχή, έφυγε. Οι ουρανοί ανοίξανε και φώτισε ο κάμπος. Μόνο έμεινε το βουητό. Τα ρυάκια να βουίζουν.

Η λίμνη φούσκωσε. Λαμποκοπά σαν καθρέπτης. Σαν έπεσε ο ήλιος πάνω στα θολά νερά, κατηφόρισε προς τα βουνά του Νίκολιτς κι έδυσε στο σέρβικο χωριό. Μετά την βροχή ακούγεται φωνή χωριανού. Ενας Θρακιώτης στέκεται απέναντι στο ρυάκι και φωνάζει:

“Ακούστε μπρε χωριανοί... Κι εσείς Θρακιώτες... ούλοι μαζί ήρταμε σε τούτο το χωριό, ούλοι μαζί θα φύγμε. Δεν γλέπσ’ γκαρσί το Μαυροβούνι που χιονοδέρνεται και το κτυπά ο Βαρδάρς; Οπου βροντά και βρέχ’ και πέφτουν τ’ αστροπελέκια; Κι όμως, σαν έρτ’ η άνοιξη και φουντώσει το βελανίδ’, η οξιά, η γάβρα, κι εσύ μπρε γκριζόασπρη σφεντάμι, όπου απλώνεται στο γκρεμισμένο εγγλέζικο φρούριο. Κι εκείνα τα βράχια, τ’ αρχαία, τα γκρίζα-μαύρα, τα δασιά, όπου βόσκουν γίδια και πρόβατα που κυνηγούν το φύλλο. Ο κούκος πάνω στα δέντρα τα λιγνά πάτησε και διαλαλεί, ήρτε η άνοιξη. Τ’ αηδόνια, ο κότσυφας κι η πέρδικα του βουνού, όπου πετούν και ψάχνουν να ζευγαρωθούν. Εκείνα τα βράχια τα μοναχά που φωλιάζουν τα πουλιά, γύπες κι αετοί, τ’ ακίνητα λιθάρια γίνηκαν γκρίζα, σκούραιναν, γέρασαν απ΄ τον καιρό. Βλέπουν τη δύση απέναντι απ’ το χωριό, τον κάμπο αγναντεύουν κι ο αετός κι ο γύπας φωλιάζουν στο βουνού τα πηγαδούλια. Δουλευταράδες χωριανοί, που’ρθατε από τα πέρατα του Εύξεινου Πόντου και της Θράκης, σας έδιωξε η Τουρκιά απ’ την Ανατολή κι ήρθατε στη Δύση”...

Εκανε τα χέρια του χωνί και πήρε να φωνάζει στον πέρα μαχαλά: “Χωριανοί, εεε, χωριανοί... Απόψε το βράδ’ θα έχμε τον Καραγκιόζ συντροφιά στην πλατεία του χωριού (ήταν κοντά στον αχερώνα της άμιας Σοφίας Πούλου το 1934). Να μαζευτούμε ούλοι να γλέπμε τον Καραγκιόζ στον μπερτέ, να γελάσμε κομμάτ. Να φέρτε μαζί δυο-τρία αυγά για τον κόποτ. Και κανά κοτόπουλο μικρό, πουλάδα, για τον Καραγκιόζ, για να παιζ καλά (οι χωρικοί τότε δεν είχαν τόσο χρήμα). Τ’ ακούτε μπρε χωριανοί; Ηρτε ο Καραγκιόζης απ’ τα τρανά, τα πολλά τα σπίτια, τσακ πε την Αθήνα...”

Το μάθε το χωριό με μιάς, ούλοι μαζεύκαν πε παν το μαχαλά και πε-κατ’ το μαχαλά και χειροπιαστά από το στενό μονοπάτ’ έρκουνται στην πλατεία. Ούλοι ήρτανε στη μέσ’ του χωριού να γλέπνε τον Καραγκιόζ.

Νάτες, φάνκανε οι πρώτες. Η Αγάπη, να και η Ειρήνη, η Ελπίδα, η Ευρώπη, να και η Αθανασία, η Ανατολή, η Παρθένα, η Ρόδη, η Σοφία, η Δέσποινα (η Τσαβέλαιννα), η Αννα, η Σόνια, η Βασιλική. Φωνάζαν μεταξύ τους: “Ελα Γεωργία, Σουλτάνα κι εσύ Καβασλίνα, Παρασκευούλα, να κι η Πελαγιώ. Ελάτε να καθήσμε κοντά-κοντά. Να κι η Βαρβάρα, η Μαγάλα, η Καλλιόπ, η Νεραντζιώ, η Μάρθα ήρτε και η Ανθή, μαζί με την Ταμάρα, γειτόνισσες, η Ελένη, η Σαΐα, η Γεσθημανή, η Συμέλα”.

Ολες έφθασαν στην πλατεία, στο καφενείο του παπα-Γιάννη Ηλιάδη. “Ελα Παρθένα, Περιστέρα, γειτόνισσες να είμαστε μαζί. Ελα παπαδιά, έλα κοντά μας”. Η ανατολή δε φάνηκε ακόμη, τ’ αρμέγματα τελειώνει. Νάτες, νάτες, ήρταν κι εκείνες οι μακρινές, η Ελέν, η Αθηνά, η Κερατζώ, η Βασιλική, η Σουλτάνα, η Ασημένια, η Διαμαντώ, η Γιαννούλα, η Μαρούλα, η Θωμαή, η Κωνσταντίνα, η Κατερίνα, η Μαρία. Θρακιώτισσες όλες αυτές. Σαν έφθασαν την πλατεία, κάτι έλεγαν και γελούσαν.

Οι χωριανοί φέραν αυγά, κοτόπουλα, τ’ αφήναν στον Καραγκιόζ.

Ερχουνται κι άλλες. Η Μαρία η Μαριγώ, η Μίκρη, η Σουλτάνα, η Δέσποινα, η Ελισάβετ, η Κυριακή, η Μαρούλα, η Ευλαμπία. Ηταν όλες οι μάνες στην πλατεία. Απ’ άκρη σ’ άκρη της πλατείας, γιόμισε από παιδιά και  χωριανούς.

Τριγύρω έστρωσαν χορό πεντ’-έξι τσιγγάνες, γύφτισσες, σταράτες, ως εκεί πάνω, με βιολιά, ζουρνάδες και τουμπερλέκια. Και μες στα βουβά μεσάνυχτα πλέκαν οι χωριανοί τη χαρά τους. Ο Καραγκιόζης το καμπανάκι χτυπά, ν’ αρχίσει ο πρώτο γύρος. Σαν ήρτε ο Καραγκιόζης στον μπερτέ ζήτησε ησυχία.

“Ε,ε,ε, εγώ πάντα σας το΄λεγα, δεν μπορώ να το πιστέψω πως τον μπερτέ απόψε θα του δώσω μπουρλότο...” έλεγε ο Καραγκιόζης. Οι χωριανοί κύματα-κύματα το γέλιο... Με ησυχία και σιγαλά, καληνυχτίζονται ούλοι μεταξύ τους.

*Από το βιβλίο του “Μάρτυς μου το Μπέλλες” (Φωνή από τον Ροδώνα)

Του Θεόφιλου Γουλτίδη

“Πριν από 17 χρόνια ο Δήμος Κιλκίς ξεκίνησε τη διοργάνωση του Διεθνούς Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου και Παντομίμας και τοποθέτησε τον Juanjo Corrales σαν καλλιτεχνικό διευθυντή. Ήταν η εποχή των παχιών αγελάδων όπου ο προϋπολογισμός του φεστιβάλ επέτρεπε η αμοιβή του να ήταν   ιδιαίτερα υψηλή. Όλοι σχεδόν οι Κιλκισιώτες καμαρώναμε, γιατί μέσω του φεστιβάλ προβαλλόταν η μικρή μας πόλη στο διεθνές καλλιτεχνικό στερέωμα και για ένα τουλάχιστο εικοσαήμερο τα ΜΜΕ ασχολούνταν με το Κιλκίς. Υπήρχαν επίσης σεμινάρια για κάθε ενδιαφερόμενο, κυρίως εκπαιδευτικό, αλλά λειτούργησαν αποσπασματικά, χωρίς μακρόπνοο σχεδιασμό που θα απέδιδε ουσιαστικότερα οφέλη. 

Έχω την τύχη να ανήκω σ' αυτούς που παρακολούθησαν μεγάλο μέρος των παραστάσεων και σεμιναρίων του φεστιβάλ και ομολογώ ότι η ποιότητα και ο σχεδιασμός του Corrales ακολούθησαν μια φθίνουσα πορεία. Την τελευταία όμως πενταετία η προχειρότητα και ο κάκιστος σχεδιασμός έφεραν στο φεστιβάλ παραστάσεις που πολλές φορές απέπνεαν τη λογική της "αρπαχτής".   Όταν ήρθε η εποχή των ισχνών αγελάδων, ο Δήμος πολύ σωστά θέλησε προκειμένου να διατηρήσει το θεσμό του φεστιβάλ, να μειώσει όσο του επέτρεπαν τα οικονομικά του, τον προϋπολογισμό. Όπως όμως φαίνεται, μόλις η κρίση και οι περικοπές άγγιξαν και τον κ. Juanjo Corrales, αυτός εγκατέλειψε τη θέση του κι από "συνδημιουργός" του φεστιβάλ Κιλκίς, έγινε άσπονδος εχθρός του.  Γι' αυτό σε λίγε μέρες στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης χωρίς ίχνος ντροπής και καλλιτεχνικής νοοτροπίας, στήνει, υποκλέπτοντας τον τίτλο, το "δικό" του Διεθνές Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου και Παντομίμας. Έτσι δυστυχώς όσοι αφελώς πίστεψαν στην "αγάπη" του για το θεσμό και το Κιλκίς, διαψεύστηκαν με το χειρότερο τρόπο. Οι παραστάσεις που ετοιμάζεται να παρουσιάσει στο κοινό της Θεσσαλονίκης, είναι αυτές που καλώς ή κακώς είδαμε από το 2009 κι εμείς στο Κιλκίς. Σε περίοδο μάλιστα μεγάλης οικονομικής κρίσης το ιδιαίτερα υψηλό αντίτιμο εισιτηρίου 7 ευρώ καταδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας την ποιότητα, τις προθέσεις αλλά και το κίνητρο του οργανωτή.

Ελπίζω μετά από το συγκεκριμένο πάθημα, να αφήσουμε την ξενομανία και να εμπιστευτούμε τις δυνάμεις μας στηρίζοντας με κάθε μέσο και τρόπο το δικό μας φεστιβάλ, αλλά και τα πρόσωπα που στελεχώνουν το οργανωτικό του μέρος σε περίοδο μεγάλης οικονομικής δυσχέρειας”.

Σελίδα 64 από 103
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree