Του Γιώργου Πελίδη*

Προ εφηβεία. Χρυσή ηλικία μάθησης 11-12 ετών

Σωματικά χαρακτηριστικά.

Στην ηλικία αυτή παρατηρούνται σημαντικές φυσιολογικές αλλαγές, η αναλογία ύψους και δύναμης είναι σε υψηλό επίπεδο, το λίπος μειώνεται και αρχίζουν να διακρίνονται οι μύες.

Υπάρχει μορφολογική ανάπτυξη του εγκεφάλου και του οργάνου ισορροπίας, αναπτύσσεσαι η ικανότητα μάθησης σε δύσκολες κινήσεις και δεξιότητες προσανατολισμού στον χώρο.

Κινητικά χαρακτηριστικά

Η αερόβια ικανότητά τους είναι ανεπτυγμένη, ενώ η ταχύτητα αντίδρασης πλησιάζει αυτή των ενηλίκων, υπάρχει αισθητή βελτίωση της ικανότητας της ευλυγισίας ευκαμψίας των μυών και των αρθρώσεων, έχουν καλή ισορροπία και συναρμογή.

Ψυχολογικά-νοητικά χαρακτηριστικά

Εχουν αναπτυγμένη αντίληψη, αυτοσυγκέντρωσης, οπτική και ακουστική μνήμη και εξωστρεφή συμπεριφορά.

Αναπτύσσουν συναγωνιστικό πνεύμα, ενδιαφέρονται για μάθηση και έχουν μεγάλη παρατηρητικότητα, όπως και ομαδικό πνεύμα.

Στην ηλικία αυτή της χρυσής μάθησης βελτιώνουμε την τεχνική και την επιδεξιότητα, την ατομική τακτική, την ταχύτητα, την συναρμογή ενώ την δύναμη την βελτιώνουμε με ασκήσεις με το βάρος του σώματος.

Τα περιεχόμενα της προπόνησης πρέπει να είναι εξειδικευμένα για την ηλικία αυτή, όπως και γεια την κάθε ηλικία ,επιβεβαιώνουμε την δημιουργικότητα και την πρωτοβουλία μέσα από την ποιοτική ανατροφοδότηση, εξωτερική -εσωτερική.

 

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B' Nέας σχολής 2015

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Ας γυρίσω λίγο στις σχολικές μου αναμνήσεις. Οι δάσκαλοί μας, Στυλιανός Πιαστόπουλος και Πλάτων Λαβασάς, συνέστησαν στην Ε’ και Στ’ τάξη του δημοτικού σχολείου να γίνουν ομάδες ανά τέσσερις ή πέντε μαθητές, γιατί είχαμε τα ίδια μαθήματα. Ολα αυτά εγίνοντο με πρόγραμμα. Δηλαδή να μην αγοράσει ένας μαθητής και τους πέντε χάρτες των Ηπείρων, για οικονομία και δεύτερος, μετά το διάβασμα που είχαμε, να κάνουμε ερωτήσεις μεταξύ μας στη γεωγραφία, τα θρησκευτικά, τη φυσική πειραματική που μου άρεσε πάρα πολύ, στην ιστορία, τα ρήματα κλπ. Γιατί οι γονείς μας δεν μπορούσαν να μας βοηθήσουν περισσότερο. Μεταξύ μας εγίνετο η πρόταση για ομάδα, οι πιο κοντινοί γείτονες, όχι μεγάλη απόσταση. Κάναμε μια ομάδα στον κάτω συνοικισμό, με τους εξής μαθητές: Σοφία Ιωαν. Παπαδοπούλου, Ευάγγελος Αντ. Μποδίτσης, Θεόδωρος Γερά. Παπαδόπουλος, Παύλος (Σωκράτης) Ν. Παυλίδης.

Είχαμε συμφωνήσει να πηγαίνουμε πότε στου ενός και πότε στου άλλου το σπίτι και τι ώρα για συνάντηση για μάθημα. Δεν είχαμε μεγάλη απόσταση ο ένας από τον άλλον. Γείτονες ήμασταν.

Καθώς ενθυμούμαι ήταν χειμώνας και φυσούσε ένας διαμονισμένος βόρειος άνεμος. Μάρτυς μου το Μπέλλος, δεν μπορούσες να πάρεις ανάσα. Ο πατέρας στο μαντρί τάιζε τα γουρούνια, τα πρόβατα, τις αγελάδες. Εκοβε ξύλα για το τζάκι. Θυμάμαι τι χρόνια ήταν εκείνα. Χιόνιζε ασταμάτητα. Χιόνιζε νύχτα-μέρα, για πολλές ημέρες. Δεν κάναμε τότε διακοπές γιατί χιόνιζε. Βγήκα να συναντήσω τους συμμαθητές μου. Είχαμε σκυλί, επικίνδυνο προβατόσκυλο. Ανεβαίναμε τις εξωτερικές σκάλες. Γεμάτες χιόνι οι πατούσες, που έτριζε το βήμα. Η μάνα μου ακούει φωνές έξω, ανοίγει την πόρτα. “Ελάτε! Ελάτε! Παγώσατε! Μέσα έχουμε ζέστα”, έλεγε. Το τζάκι αναμένο σαν καμίνι. Πιάσαμε γύρω το τζάκι και οι τέσσερις. Τα χέρια κοκκάλιασαν, να τα ζεστάνουμε λίγο. Ο πατέρας σε μια γωνιά, μας βλέπει με τ’ άλλα παιδιά και χαμογελά. “Ρίξε χονδρά κούτσουρα στο τζάκι, να ζεσταθούν τα παιδιά!”

Η λάμπα κρεμασμένη στον τοίχο με το σκιό φως. Ησυχία μεγάλη έξω. Δεν ακούγεται λαλιά. Ούτε ένα γάβγισμα σκύλου. Θαρρείς και τα πλάκωσε η καταχνιά. Το χιόνι πυκνό και λευκό, πέφτει ασταμάτητα. Σε λίγο πήραμε το στρόγγυλο και χαμηλό τραπέζι, φέραμε την λάμπα στη μέση του τραπεζιού, στρωθήκαμε  γύρω-γύρω, άλλος γονατιστά, άλλος σταυρωτά να κάθεται, ν’ αρχίσουμε, αντιγραφή-ανάγνωση πρώτα.

Η αναλαμπή του τζακιού μας φώτιζε το τραπέζι, μαζί με την γκαζόλαμπα. Βγάλαμε από την λάμπα τον καθρέπτη που αντανακλά το φως, να μην δίνει σκοτάδι στην αντίθετη πλευρά. Εχουμε τις τσάντες τις πάνινες καθένας δίπλα του. Σκυφτό το κεφάλι, χωρίς φωνές, να μην ενοχλούμε κανέναν από τους παρακαθήμενους και στριμωχτά γράφαμε. Ολο γράφαμε στο χαμηλό, στρογγυλό τραπέζι. Πότε-πότε, έβγαινε και κανένας ψίθυρος μεταξύ μας. “Τελείωσα τα γραφτά”, έλεγε η Σοφία. Ο Θεόδωρος έλεγε “μια αράδα έχω και τελειώνω!” “Μόλις τελείωσα” έλεγε ο Ευάγγελος. Εγώ ζητούσα στάχτη κρύα από το τζάκι. Στυπόχαρτο δεν είχαμε. Διαβάζαμε τα ρήματα στο φως μιας λάμπας πετρελαίου, μέχρι που τα μάτια μας θόλωναν. Μας κουτούλαγε η νύστα.

*Από το βιβλίο του “Μάρτυς μου το Μπέλλες” (Φωνή από τον Ροδώνα)

Τα τρία βιβλία του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη “Μάρτυς μου το Μπέλλες”, “Το λεκανοπέδιο των Μουριών” και “Διηγώντας τα να κλαις, οι αναγνώστες μπορούν να τα βρουν στην Δημοτική Δανειστική Βιβλιοθήκη του δήμου Κιλκίς.

Του Αντώνη Κάλφα *

Μια εξαιρετική εκδήλωση θα γίνει στο Κιλκίς από τον Όμιλο για την Ιστορία και τον Πολιτισμό, τη Δημόσια Βιβλιοθήκη του Κιλκίς και τις εκδόσεις Επίκεντρο το Σάββατο 3-12-2016, στις 7.00 μ.μ. στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο. Αφορμή είναι η έκδοση ενός σημαντικού βιβλίου από τον ερευνητή Ανδρέα Βενιανάκη  που έχει ως τίτλο: «Δάγκουλας, ο “δράκος” της Θεσσαλονίκης – Συμβολή στην Ιστορία των Ταγμάτων Ασφαλείας επί Κατοχής (1941-1944)», εκδόσεις Επίκεντρο, με  πρόλογος των Στράτου Δορδανά και  Βάιου Καλογρηά.

Για το φαινόμενο του δωσιλογισμού και για το βιβλίο θα μιλήσουν οι Βλάσης Αγτζίδης, Στράτος Δορδανάς, Μιχάλης Βενιανάκης, Βασίλης Αντωνιάδης και ο συγγραφέας Ανδρέας Βενιανάκης. Θα ακολουθήσει συζήτηση…

Ο Δάγκουλας έχει σχέση και με την ιδιαίτερη ιστορία του Κιλκίς εφόσον έλαβε μέρος στην αιματηρή μάχη της 4ης Νοεμβρίου μεταξύ των δυνάμεων του ΕΛΑΣ και των ένοπλων ομάδων που είχαν συνεργαστεί με τους Γερμανούς κατά την περίοδο της Κατοχής.

Το βιβλίο αποτελεί καρπό πολυετούς έρευνας κυρίως σε αρχειακές πηγές (Ιστορικό Αρχείο Μακεδονίας, Γενικό Επιτελείο Στρατού, Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως και Προστασίας του Πολίτη, Στρατολογικά Γραφεία, ληξιαρχεία, δημοτολόγια κλπ.) αλλά και σε ποικίλες πηγές πληροφόρησης (θύματα αλλά και θύτες της περιόδου, εφημερίδες και βεβαίως την αναγκαία βιβλιογραφία γύρω από το αντικείμενο).

Ο Αντώνης Δάγκουλας, ο οποίος κατάφερε να μετατραπεί στον εφιάλτη της Θεσσαλονίκης και του δημοκρατικού της κόσμου αφού ο δωσίλογος και συνεργάτης των Γερμανών Δάγκουλας (1907, Αρτάκη Μικράς Ασίας—Θεσσαλονίκη, 21.11.1944) δολοφόνησε τουλάχιστον 334 ανθρώπους. Ο Βενιανάκης μέσα από την έρευνά του βρήκε στοιχεία μόνο για τους 259 (βεβαιώσεις νεκροταφείων, δημοτολόγια) αφού ο Δάγκουλας δεν άφηνε πάνω στα θύματά του κανένα αποδεικτικό στοιχεία ενώ σύμφωνα με τους υπολογισμούς του συγγραφέα οι θάνατοι δυνατόν να είναι περισσότεροι (ίσως και 600).

 

Η δράση του Αντώνη Δάγκουλα

Τι ακριβώς έκανε ο Δάγκουλας; Το 1944, λίγους μήνες πριν από την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής, ένοπλες ομάδες δωσιλόγων (Τάγματα Ασφαλείας) έκαναν την εμφάνισή τους στους δρόμους της πόλης, τρομοκρατώντας -υπό το πρόσχημα της «καταπολέμησης του κομμουνισμού»- για δέκα μήνες τον πληθυσμό της. Ανάμεσα σε αυτές ξεχώρισε χάρη στις «υψηλές επιδόσεις» της η ομάδα του «πρόσφυγα» εκ Γρεβενών Αντώνη Δάγκουλα, το όνομα του οποίου σημάδεψε ανεξίτηλα τη συλλογική μνήμη των κατοίκων της στα μεταπολεμικά χρόνια.

Μέντορας του Βενιανάκη για τη συγγραφή του βιβλίου υπήρξε ο επίκουρος καθηγητής ιστορίας στο ΑΠΘ Στράτος Δορδανάς και η εμπεριστατωμένη ιστορική μελέτη του με τίτλο «Ελληνες εναντίον Ελλήνων. Ο κόσμος των Ταγμάτων Ασφαλείας στην κατοχική Θεσσαλονίκη 1941-1944» (εκδ. Επίκεντρο), ο οποίος και μας δίνει με επιστημονική τεκμηρίωση το ζοφερό κλίμα των παρακρατικών που αποτελούσαν τα τελευταία χρόνια της κατοχής -με την προστασία των ναζί, τη βία και την αντικομμουνιστική υστερία- την πραγματική εξουσία στην πόλη.

Σχεδόν δέκα χρόνια ασχολούνταν ο Βενιανάκης με τον Αντώνη Δάγκουλα, τον πρώτο «δράκο» της Θεσσαλονίκης, ο οποίος έδρασε με τη συμμορία του τους τελευταίους δέκα μήνες της γερμανικής κατοχής σκορπώντας τον τρόμο και φέροντας την ευθύνη για εκατοντάδες εκτελέσεις (ο Βενιανάκης κατάφερε να εξιχνιάσει μόνο 259). Όπως δήλωσε ο συγγραφέας της μελέτης στον καλό δημοσιογράφο Απόστολο Λυκεσά (εφημερίδα των συντακτών, 31.7.2016): «Εγραψα το βιβλίο σαν εξιλέωση, γιατί η δράση του Δάγκουλα στοιχειώνει ακόμη τις ψυχές των Θεσσαλονικέων που ποτέ δεν ξέχασαν τη δράση του πρώτου “δράκου”.»

Συγκλονιστικές είναι οι σελίδες του βιβλίου οι οποίες περιγράφουν τις τελευταίες ημέρες του αμετανόητου δολοφόνου Δάγκουλα (Από τη μάχη του Κιλκίς στο Δημοτικό Νοσοκομείο, σσ. 235-238). Συλλαμβάνεται τραυματισμένος, με μια βαλίτσα λίρες στο πλευρό του, και μεταφέρεται στο Δημοτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης (σημερινό «Γ. Γεννηματάς»). Εκεί το ανακριτικό του ΕΛΑΣ του παίρνει τη μοναδική κατάθεση που διαθέτουμε, ενώ εκατοντάδες πολίτες είχαν μαζευτεί έξω για να τον λιντσάρουν.

Η αξιοποίηση του βιβλίου «Το ναζιστικό στρατόπεδο Παύλου Μελά Θεσσαλονίκης 1941-1944. Όπως το έζησε και το περιγράφει στο ημερολόγιό του ένας όμηρος ο Λεωνίδας Γιασημακόπουλος (αριθμός μητρώου φυλακής 4436)»

Ο Ανδρέας Βενιανάκης, για τη συμπλήρωση ή επιβεβαίωση των δολοφονημένων από τον Δάγκουλα πολιτών, χρησιμοποιεί πολλά στοιχεία από τον Λεωνίδα Γιασημακόπουλο. Η Μαρτυρία του Λεωνίδα Γιασημακόπουλου στο ναζιστικό στρατόπεδο Παύλου Μελά (Απρίλιος 1943-Οκτώβριος1944). 

 * ο Αντώνης Κάλφας είναι φιλόλογος

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Στους δικαστικούς κύκλους κυκλοφορεί μια φράση απόλυτα παγερή ως προ τη φρίκη: “Για τον τζόγο πούλησε την πρέζα του”. Για να παίξεις δηλαδή στο “Φρουτάκι”, στο “Στοίχημα”, στη ρουλέτα, πουλάς τη δόση της ηρωίνης που, πολύ πιθανόν, προμηθεύτηκες με χρήματα που υπεξαίρεσες ή απέκτησες  από παράνομη οδό.

Τζόγος παντού. Κι όσο φτωχαίνει η χώρα περισσότερος τζόγος, περισσότερο θέαμα. Ποδόσφαιρο νύχτα-μέρα, ποδόσφαιρο απ’ όλα τα πλάτη και τα μήκη της Γης. Ποδόσφαιρο Β’ κατηγορίας Νορβηγίας, Γ’ κατηγορίας Βελγίου, ποδόσφαιρο από τη Μογγολία μέχρι το Περού. Στοιχήματα για αγώνες εκ προοιμίου στημένους. Στοιχήματα που παίχτηκαν στο Καζακστάν, στην Κουάλα-Λουμπούρ, στο Μοντεβιδέο. Στοιχήματα πουλημένα, που μόνο καταστροφή φέρνουν. Οπως μόνο καταστροφή φέρνει κι η ηρωίνη. Αλλά... εκεί!

Δεν είναι μόνο το καζίνο και τα πρακτορεία, που σε προειδοποιούν κιόλας: “ο στοιχηματισμός προκαλεί εξάρτηση και πιθανή απώλεια περιουσίας”. Πιθανή... Ο τζόγος είναι παντού. Το ποδόσφαιρο είναι παντού. Οπως επί χούντας: “Κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο”. Οσο υποχωρεί μια χώρα, όσο απελπίζεται μια κοινωνία, ο τζόγος, η ουτοπία, η ελπίδα για “κονόμα” χωρίς προσόντα, μεγαλώνουν και κυριεύουν ζωτικό χώρο.

Στις καφετέριες, στις ταβέρνες και κυρίως, στα καφενεία, δεν ακούς τίποτε άλλο. Στοίχημα, όβερ, άντερ, ανατροπή, ημίχρονο, τελικό, γκολ-γκολ... Μια ορολογία απίστευτης κενότητας, αλλά ακόμη πιο απίστευτης δύναμης. Στοίχημα νόμιμο, παράνομο, ημιπαράνομο. Κληρώσεις στα καζίνο των Σκοπίων, κατευθυνόμενες. Κληρώσεις για να τσιμπήσουν τα θύματα. Κληρώσεις και μίζες για τους επιτήδειους, οι οποίοι θα μεταφέρουν στο καζίνο ως σωφέρ άλλα θύματα, υποψιασμένα κι ανυποψίαστα.

Κι από δίπλα ένα κράτος να ξεπουλάει τον ίδιο τον κρατικό τζόγο. Είναι δυνατόν ο τζόγος να είναι ζημιογόνος; Είναι δυνατόν να “εκχωρούνται” σε ιδιώτες όλες οι μορφές κρατικού τζόγου, με αντίτιμα-ξεφτίλα; Με τις εισπράξεις μιας χρονιάς αγοράζονται οι κρατικές εταιρείες τζόγου με το κράτος να χάνει ένα μόνιμο-ισχυρό έσοδο. Το ίδιο έργο σε όλες τις εποχές, με διαφορετικές κυβερνήσεις. Μια ομάδα ιστορική στην ιδιοκτηρσία του επενδυτή και έφοδος στον κρατικό μονοπωλιακό τζόγο.

Πριν λίγες μέρες, με παρέα παρακολουθήσαμε τον μοναδικό, απίστευτο, απρόβλεπτο ΠΑΟΚ, να μεγαλουργεί μέσα στη Φλωρεντία. Δεν έχει σημασία το καφενείο. Ο ΠΑΟΚ τα “τιγκάρει” όλα. Το 80% των θαμώνων, νεολαίοι. Το 100% των νεολαίων θαμώνων να συνδιαλέγεται με την απίστευτη γλώσσα του τζόγου. Παιδιά χωρίς ιδιαίτερα εκπαιδευτικά εφόδια, χωρίς εργασία φυσικά, με μόνο εφόδιο το τεράστιο κινητό. Μέσω του οποίου η απευθείας σύνδεση με τις αρένες όλου του Πλανήτη. Για το άντερ, το όβερ, το γκολ-γκολ, την ανατροπή.

Την ανατροπή όχι στα κακώς κείμενα και τα σάπια της κοινωνίας. Αλλά την ανατροπή στο τζόγο. Την ανατροπή όχι στην παραγωγή, ούτε στην παραγωγική ανασυγκρότηση. Ούτε στην ανατροπή της άχρηστης Παιδείας.

Αυτά προφανώς θα έλθουν από μόνα τους. Αρκεί να μπει το γκολ. Εστω και στις καθυστερήσεις. Και να μην πουληθεί ο  διαιτητής. Να μη στηθεί το παιχνίδι. Απίθανα πράγματα δηλαδή.

ΥΓ: Στη δεκαετία του ’80, ο Τζίμης Πανούσης τραγουδούσε τα “Κάγκελα. Κάγκελα παντού”. Δεν εννοούσε της φυλακής, αλλά των γηπέδων. Μικρή η διαφορά...

Σελίδα 63 από 103
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree