Του Γιώργου Σακισλίδη*

Στη σημερινή Ελλάδα ένας εκ των βασικών παραγόντων  της κρίσης και της  παρακμής, η πολιτική, βρίσκεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Απέναντι της βρίσκεται μια νέα γενιά χωρίς όραμα και ελπίδα, η οποία σε κάθε ευκαιρία δηλώνει με εμφατικό τρόπο την αποστασιοποίηση της απ’ αυτήν. Η διαπίστωση αυτή περιλαμβάνει μια σειρά από μεγάλες αλήθειες, ενώ ταυτόχρονα  αποτελεί μέρος ενός μεγαλύτερου και πολυσύνθετου ερωτήματος: Κρίνεται ορθή η σημερινή επιφυλακτική στάση των νέων προς την πολιτική;

Ζούμε στην εποχή όπου η φράση «ζητείται ελπίς» παίρνει σάρκα και οστά. Αλίμονο εάν οι νέοι δεν «ψάχνουν» και δεν «ψάχνονται» , έστω και αν δε βρίσκουν. Αυτή όμως η απάθεια και η αδιαφορία για τα πολιτικά δρώμενα θ’ αποτελέσει μελλοντικά την απάθεια και την αδιαφορία ενός ολόκληρου λαού, γεγονός που θα επιφέρει τον κοινωνικό, οικονομικό, πολιτιστικό  και  πολιτικό μαρασμό της,  στοιχεία που ανάγονται  και σ’ αυτή την ύπαρξη της δημοκρατίας μας. Λαός που δεν εκδηλώνει ενδιαφέρον  και δραστηριότητα για την πολιτική μετατρέπεται σε μάζα, όχλο,  ενώ καθίσταται βορά για τη βουλιμία και την αρχομανία ψευδοηγετών. Εάν ατροφήσει τόσο το αισθητήριο όσο και το ενδιαφέρον των νέων για την πολιτική και εάν η άγνοια, η αδιαφορία και η απελπισία απαρτίζουν τη ψυχοσύνθεση τους τότε θα επικρατήσουν  o αριβισμός, ο οπορτουνισμός, ο νεποτισμός κ.ά που θα μας  οδηγήσουν βαθύτερα στη διαπλοκή, στη  διαφθορά,  στην αναξιοκρατία και τελικά στην εθνική μας απαξίωση.

Όπως άλλωστε έχει επισημάνει και ο Αριστοτέλης, ο άνθρωπος είναι ον πολιτικό, συνδεδεμένο με την κοινωνική και πολιτική ζωή και αυτόν τον κανόνα δεν μπορεί να τον αγνοήσουν ή να τον ανατρέψουν οι νέοι και  γι’  αυτό οφείλουν να συμμετέχουν στην πολιτική ζωή και να την απαλλάξουν από τα περιρρέοντα αρνητικά πολιτικά και κοινωνικά σύνδρομα. Επιζητείται, δηλαδή, η ανανέωση της πολιτικής με βαθιές τομές στο περιεχόμενο και τη λειτουργία της από τη γενιά που πρόκειται να ζήσει το αύριο, καθώς καθίσταται αντιληπτό πως κανένας προγραμματισμός και καμιά οργάνωση δεν πρόκειται να επιφέρουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα, εάν δεν επικρατήσουν ανανεωτικές, σύγχρονες και  ρηξικέλευθες ιδέες. Τις ιδέες αυτές όμως τις πρεσβεύουν και τις προωθούν σε κάθε γενιά μόνο οι νέοι, οι οποίοι  κρίνουν αμείλικτα την κοινωνία που τους έχουν διαμορφώσει οι προηγούμενες γενιές και διακατέχονται από   ήπιες έως επαναστατικές αντιλήψεις  για να ανακαλύψουν τα ανάλογα «εργαλεία» και να αλλάξουν προς το καλύτερο την κοινωνία αυτή. Εδώ βρίσκεται  και εστιάζεται η διαχρονική αντίθεση των νέων που αντιπαλεύουν τις συντηρητικές αντιλήψεις των παλαιοτέρων  και  βρίσκονται  σε μια συνεχή πάλη  μ΄αυτούς  που ονομάζεται «Σύγκρουση Γενεών»(The Conflict  of  Generations).

Από τα παραπάνω, καθίσταται εύλογα  αντιληπτό πως η νεολαία με πρωτοπόρο  το πεφωτισμένο τμήμα της, τη σπουδαγμένη νεολαία, δεν  επιτρέπεται  ν’ αφήσει την πολιτική  παρακαταθήκη αλλά και την μετεξέλιξη αυτής   στην τύχη  άμοιρων και άβουλων  πολιτικών διαχειριστών. Οφείλει ν’ αφουγκράζεται , ν’ αντιστέκεται, ν’ αντιπροτείνει και να συμμετέχει. Σύμφωνα και με τον Ουίλ. Τζόουνς, «Πρέπει να δυσπιστούμε στην εξουσία σ΄ όποια χέρια βρίσκεται». Με την ενεργή τους συμμετοχή στην πολιτική  οι νέοι θα έχουν την ευχέρεια να ασκούν πιέσεις  και να προβάλλουν  νέες αντιλήψεις στις εκάστοτε κυβερνήσεις για τη θεσμοθέτηση  νέων μέτρων που θα προωθούν την κοινωνική και  οικονομική πολιτική και θα  διασφαλίζουν  παράλληλα την αξιοκρατία,  την ισονομία και το παραπέρα βάθεμα της δημοκρατίας. Οι ίδιοι οι νέοι, μέσα από   θεσμούς, μπορούν να υποδείξουν τρόπους επίλυσης για όλα  τα προβλήματα που βιώνουν οι ίδιοι και η κοινωνία,  όπως η ανεργία, η παιδεία κλπ. και είναι φυσικό να αγωνίζονται  οι ίδιοι για την επίλυσή  τους.

Εξάλλου, με την ένταξη τους σ’  αυτό το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο, επιφορτίζονται επιπλέον με θέματα που αφορούν το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο, γεγονός που συντελεί στην πνευματική τους ωρίμανση. Περνούν από τη θεωρία στην πράξη. Έρχονται σε επαφή με την πραγματικότητα και συνειδητοποιούν πως δεν είναι εύκολη η υλοποίηση του ρομαντικού αιτήματος τους για έναν κόσμο καλύτερο και πιο  δίκαιο. Αντιλαμβάνονται τα όρια και τις δυνατότητες της δημοκρατίας και προσγειώνονται στη λογική των πραγμάτων· παύουν να είναι αιθεροβάμονες και καθορίζουν τα όρια των αγωνιστικών τους διεκδικήσεων στο πλαίσιο του εφικτού και των δυνατοτήτων της χώρας τους.

Καταλήγοντας, θεωρούμε  απαράδεκτο να αδιαφορούν οι νέοι για τις πολιτικές υποχρεώσεις τους και να τα περιμένουν όλα από τους άλλους. Οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι στη ζωή τίποτα δε χαρίζεται, αλλά τα πάντα κατακτώνται. Οφείλουν και μπορούν να αντισταθούν στην πτώση των αξιών, στο θάνατο της ελπίδας, στην παρακμή της πολιτικής. Εξάλλου, αυτοί είναι η ελπίδα, το όραμα και η πανάκεια για ένα μέλλον που μοιάζει πρώιμα γερασμένο. Ωστόσο, όπως επισημαίνει εύστοχα ο Ο. Ελύτης: «Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή».

*Τριτοετής  φοιτητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας

(Αναδημοσίευση από το  διαδικτυακό Περιοδικό MAXMAG)

Του Γιώργου Πελίδη*

  1. Ηλικία

Όσο μεγαλώνουμε τόσο μειώνεται η κινητικότητα μας. Η κινητική ικανότητα είναι μεγαλύτερη στην παιδική ηλικία από ότι μετά την ηλικία των 10-12 ετών (προ εφηβεία).

 

2.Φύλο

Οι γυναίκες υπερτερούν έναντι των ανδρών, γιατί οι αρθρώσεις τους μπορούν σε ορισμένες περιπτώσεις να πετύχουν μεγαλύτερο εύρος κίνησης .Έχουν μεγαλύτερο ποσοστό λίπους. Δεν παρεμποδίζει την κινητικότητα η μεγάλη μυϊκή μάζα.

 

3.Ψυχική ένταση

Αύξηση της μυϊκής τάσης εξαιτίας ψυχικών επιδράσεων (συναισθήματα, παρορμήσεις, φόβος, χαρά κ.τ.λ.). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το σφίξιμο των μυών και την αρνητική επίδραση στην κινητικότητα . Η σχετικά όχι πολύ έντονη ψυχική διέγερση επιδρά θετικά στη διατατική ικανότητα.

 

  1. Ώρα της ημέρας

Η κινητικότητα εξαρτάται από την ώρα της ημέρας Θερμοκρασία και προθέρμανση Η θερμοκρασία του περιβάλλοντος, του δέρματος και των μυών επιδρούν στην ποιότητα της κινητικότητας. Η ενεργητική προθέρμανση αυξάνει τη θερμοκρασία του σώματος και των μυών.

 

  1. Κόπωση

Οι έντονες προπονητικές επιβαρύνσεις προκαλούν νευρική κόπωση και αύξηση του μυϊκού τόνου με αποτέλεσμα να μειώνεται η κινητικότητα και να συνοδεύεται συνήθως από πόνο και αίσθηση ακαμψίας. Ο μυϊκός τόνος μετά από τέτοιες επιβαρύνσεις μειώνεται με τη βοήθεια ειδικών διατατικών ασκήσεων για τους καταπονημένους μυς.

 

ΣΤΟΧΟΙ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Α. Ιδανική ανάπτυξη των ελαστικών ιδιοτήτων των μυών.

Β. Εκμετάλλευση του ανατομικά δεδομένου εύρους της κίνησης των αρθρώσεων.

Γ. Βελτίωση των αντανακλαστικά ρυθμιζόμενων συντονιστικών διαδικασιών στους μυς. Κύριος: αύξηση της διατατικής ικανότητας του μυός με ταυτόχρονη βελτίωση της γενικής και ειδικής κινητικότητας σε όλες της ανατομικές περιοχές

 

ΠΩΣ ΒΕΛΤΙΩΝΕΤΑΙ Η ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ

  1. Σάν στόχο σε μια προπονητική μονάδα (στην προπόνηση)
  2. Στήν προθέρμανση.

3.Στα διαλείμματα μεταξύ των ασκήσεων.

  1. Μετά την προπόνηση, για γρήγορη αποκατάσταση.
  2. Σε προπόνηση αποκατάστασης.

 

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B'  Nέας σχολής 2015

Του Παύλου Πασσαλίδη*

“5η Δεκεμβρίου: Διεθνής Ημέρα Εθελοντισμούγια την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη”.

Ο ΟΗΕ καθιέρωσε από το 1985 της 5η Δεκεμβρίου ως Ημέρα Εθελοντισμού για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, για να αποτίσει φόρο τιμής στα εκατομμύρια εθελοντών που είναι ταγμένοι στην υπηρεσία του ανθρώπου.

Το μοντέλο του εθελοντισμού δεν είναι απόλυτα προσδιορισμένο. Μπορεί να θεωρηθεί ως συνδυασμός ακτιβισμού και αγαστής εργασίας, αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου και εν πολλοίς της ανιδιοτελούς προσφοράς.

Στη σύγχρονη εποχή η εθελοντική προσφορά έχει καθιερωθεί ως ο θεσμός εκείνος που συμβάλλει στην αντιμετώπιση των κοινωνικών, οικονομικών και περιβαλλοντικών προβλημάτων και καλείται να αναπληρώσει τα κενά που δημιουργεί η αδυναμία του Κράτους και οι μηχανισμοί της αγοράς.

Στο πλαίσιο αυτό, στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει την εμφάνισή τους πολλές Μ.Κ.Ο. με πληθώρα εθελοντικών δράσεων με κύρια πεδία εφαρμογών το περιβάλλον, τον πολιτισμό, τις κοινωνικές υπηρεσίες. Αυτές προστίθενται στις άτυπες παραδοσιακές εθελοντικές ομάδες που εξ άλλου είναι διαχρονικές και με διαφορετική αφετηρία.

 

Το Mentoring στην εθελοντική προσφορά

Οι σύγχρονοι μέντορες ακολουθώντας τα βήματα του Μέντορα, πιστού φίλου του Οδυσσέα, που στήριζε και καθοδηγούσε τον Τηλέμαχο σε όλη την μακρόχρονη απουσία του πατέρα του, μπορούν να στηρίξουν και να καθοδηγήσουν τους νέους της ελληνικής υπαίθρου. Μέσα από τη μεταφορά των γνώσεων και της εμπειρίας θα τους βοηθήσουν να επιλέξουν το δρόμο της δράσης, της ισότιμης συμμετοχής τους στην αγορά εργασίας και πιο συγκεκριμένα στο περιπετειώδες μονοπάτι της επιχειρηματικότητας.

Η ιδέα μας αυτή προκλήθηκε από την πρόθεση για ολοκληρωμένη προσέγγιση στην εμψύχωση των ανθρώπων και ιδιαίτερα των νέων της περιοχής μας, όσον αφορά την πρόθεσή τους για συμμετοχή σε επενδυτικά προγράμματα.

Γιατί:

  1. Είναι αναγκαίο να δεχθούν υποστήριξη, ώστε να βάλουν στόχους και προτεραιότητες που θα πραγματοποιήσουν.
  2. Να μάθουν τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων και τα βήματα που θα ακολουθήσουν με βάση τις προσωπικές τους δεξιότητες, προσόντα, ενδιαφέροντα και αξίες.
  3. Να ενθαρρυνθούν στην προσπάθεια τους να λειτουργήσουν επιτυχημένα μια επιχείρηση.

Αυτά απαιτούν προγραμματισμό και χρόνο για την εμπέδωσή τους.

Πιστεύουμε ότι περισσεύει στην περιοχή μας ανθρώπινο δυναμικό με γνώσεις, εμπειρία και διάθεση, όπως επίσης και νέοι δεκτικοί μάθησης, ικανοί να δεχθούν αποδοτικά το εθελοντικό mentoring.

Θα επανέλθουμε, θα επιμείνουμε στην προώθηση και εφαρμογή των αρχών του Mentoring για την περιοχή μας.

Εκ των ενόντων. Το επιτάσσει η κρίσιμη εποχή που διανύουμε.

*Γεν. Διευθυντή ΑΝ.ΚΙ. Α.Ε.

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Πριν μερικά χρόνια, ένας φίλος Κιλκισιώτης, αξιωματικός, ξεκίνησε τη φοίτηση στη Σχολή Πολέμου στη Θεσσαλονίκη. Ενα βράδυ, σε παρέα στο Κιλκίς, μας διηγήθηκε ένα περιστατικό, έμπλεως θαυμασμού, καθότι “αλλοεθνής” πολιτικά με τον πρωταγωνιστή της ιστορίας:

Στη Σχολή Πολέμου, υπηρετούσε ως ανώτατο στέλεχος ένας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού. Ο άνθρωπος αυτός το 1987 υπηρετούσε στο ΓΕΕΘΑ ως νεαρός αξιωματικός. Ηταν εκεί τη δραματική μεγάλη νύχτα, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου βρισκόταν στο Πεντάγωνο. Ηταν η ώρα που το “Σισμίκ” (απόγονος του “Χόρα”) επρόκειτο να εγκατασταθεί σε αμφισβητούμενα νερά (κατά τους Τούρκους), ώστε να αρχίσει έρευνες για υδρογονάνθρακες στο Αιγαίο. Ο νεαρός τότε αξιωματικός είχε το ρόλο του αγγελιοφόρου από γραφείο σε γραφείο του ΓΕΕΘΑ. Ολες οι εντολές ήταν γραπτές, αφού τα τηλέφωνα σε τέτοιες στιγμές είναι απαγορευμένα.

Κάποια στιγμή, ο Ανδρέας έγραψε ένα σημείωμα και με αποφασιστικό τόνο στη φωνή ανέγνωσε το περιεχόμενό του:

-Να φύγουν αμέσως τα υποβρύχια. Και αν το Σισμίκ παραβιάσει τα σύνορα έστω κι ένα μέτρο, να χτυπηθεί αμέσως.

-Αυτό κύριε πρόεδρε, σημαίνει πόλεμο, του είπε ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ.

-Ξέρω τί σημαίνει, απάντησε ο Ανδρέας.

Τη γραπτή εντολή μετέφερε στο αρμόδιο γραφείο ο νεαρός τότε αξιωματικός. Η κοινοποίησή της, προκάλεσε φρενίτιδα ενθουσιασμού, από το ΓΕΕΘΑ, μέχρι το Ναύσταθμο της Σαλαμίνας.

Τα δύο υποβρύχια ξεκίνησαν και έλαβαν τη θέση στα όρια των χωρικών υδάτων. Το “Σισμίκ” έφθασε μέχρι την “κόκκινη γραμμή”. Και κάνοντας μια θεαματική αναστροφή, αποχώρησε άπρακτο.

Αυτά συνέβησαν εκείνη την μεγάλη νύχτα του 1987. Οπως τα έζησε και τα μετέφερε χρόνια αργότερα ο νεαρός τότε αξιωματικός-αγγελιοφόρος του Πολεμικού Ναυτικού στην αίθουσα επιχειρήσεων του ΓΕΕΘΑ.

Το 1987 δεν γνωρίζαμε όλες αυτές τις λεπτομέρειες. Ζήσαμε όμως μια πατριωτική έξαρση με τους νησιώτες του Αιγαίου ιδιαίτερα, να αναφωνούν οργισμένοι, υπερήφανοι κι αποφασισμένοι συνάμα, μπροστά στις κάμερες το νέο “Μολών λαβέ”. Γνωρίζαμε όμως τότε, ότι ο Ανδρέας την προηγούμενη της εξόδου του “Σισμίκ” στο Αιγαίο είχε στείλει τον τότε υπουργό Εξωτερικών Κάρολο Παπούλια στη Σόφια. Η κυβέρνηση Ζίβκωφ δεν είχε και την καλύτερη σχέση με την Τουρκία. Και στη Βουλγαρία υπήρχε τουρκική μειονότητα, μέσω της οποίας η τουρκική διπλωματία “έκανε παιχνίδι” όπως στη Θράκη, χρόνια τώρα.

Το αν τα υποβρύχια θα βύθιζαν το Σισμίκ το 1987, δεν θα το μάθουμε ποτέ. Οπως δεν θα μάθουμε, αν ο Ζίβκωφ θα  προκαλούσε στρατιωτικό αντιπερισπασμό στα Βουλγαροτουρκικά σύνορα, όπως έλεγε το τότε προχωρημένο σενάριο. Εκείνο όμως που ξέρουμε σίγουρα, είναι το ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου, για άλλη μια φορά, έδειξε να γνωρίζει καλά, έως τέλεια, το παγκόσμιο γεωστρατηγικό παίγνιο. Ηξερε ότι οι διαταγές του θα περιερχόταν άμεσα σε γνώση των Τούρκων, των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ. Και ότι το ενδεχόμενο εκτόξευσης των τορπιλών από τα ελληνικά υποβρύχια, έστω και ως απειροελάχιστο ενδεχόμενο, δεν συνέφερε κανέναν από τους εμπλεκόμενους. Και φυσικά, η ενδεχόμενη εμπλοκή της Βουλγαρίας, ως χώρας του Συμφώνου της Βαρσοβίας, θα οδηγούσε σε καταστάσεις ανεξέλεγκτες.

Το σημείωμα γράφτηκε με αφορμή την νέα εντεινόμενη προκλητικότητα των Τούρκων στο Αιγαίο, με τη Συνθήκη της Λωζάνης εν αμφιβόλω. Τότε είχαμε τον Ανδρέα, άριστο γνώστη του Παγκόσμιου Παιγνίου. Σήμερα έχουμε απλά τη “Θεωρία των Παιγνίων” του Βαρουφάκη. Με τη μισή τουλάχιστον κυβέρνηση, να μην έχει ιδέα για το περιεχόμενο της Συνθήκης της Λωζάνης. Και τον Καμμένο να φοράει τη στολή παραλλαγής και να ζητάει συνεδρίαση της Επιτροπής Εξωτερικών και Αμυνας στο Καστελλόριζο. Και να “τρώει πόρτα” από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Βουλής για τις επικοινωνιακές του σαπουνόφουσκες. Και να πηγαίνει στο Καστελόριζο αγκαλιά με βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ-Ενωσης Κεντρώων, αλλά και “Χρυσής Αυγής”.

Το 1987 πέφτει πολύ μακρυά...

Σελίδα 62 από 103
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree