Της Ευρώπης Αρτόγλου*

Εσπευσμένα, και χωρίς κανένα σοβαρό προηγουμένως διάλογο, το Υπουργείο Δικαιοσύνης επιχειρεί την ψήφιση ενός κρίσιμου για την Δικαιοσύνη νομοθετήματος. Η δημόσια διαβούλευση δεν έγινε ποτέ, καθώς το νομοσχέδιο αναρτήθηκε προσχηματικά και για μόνο πέντε (5) ημέρες (σε αντίθεση με τις διατάξεις του ν. 4048/2012) και μάλιστα εν μέσω αργιών πρωτοχρονιάς, ενώ η ψήφιση στη Βουλή προαναγγέλλεται μόλις για τις 12/1, την στιγμή που ως χρόνος έναρξης ισχύος αναφέρεται: «12 μήνες από την κύρωση», χωρίς επομένως να δικαιολογείται το κατεπείγον.

Παρουσιάζεται μάλιστα η υποχρεωτική διαμεσολάβηση ως μνημονιακό προαπαιτούμενο, χωρίς αυτό να προκύπτει από κανένα κείμενο. Αντίθετα, μοναδική μνημονιακή υποχρέωση της Χώρας αποτελεί η παροχή κινήτρων για τη διάδοση της διαμεσολάβησης.

Η αγωνιώδης προσπάθεια του Υπουργείου να νομοθετήσει την υποχρεωτικότητα, φανερώνει ότι πίσω από τη μεθόδευση αυτή κρύβονται συμφέροντα, που λίγο πολύ όλοι υποψιαζόμαστε. Μάλιστα αν ανατρέξει κανείς στο διαδίκτυο, μπορεί να εντοπίσει πολλές ιστοσελίδες, που τις τελευταίες ημέρες διαφημίζουν ιδιωτικά κέντρα διαμεσολάβησης, παράκεντρα δηλαδή απονομής Δικαιοσύνης. Η άποψη λοιπόν που εξέφρασε η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, ότι δηλαδή ιδιωτικοποιείται η Δικαιοσύνη δεν απέχει πολύ από την αλήθεια.

Η ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΤΗΤΑ, δε, της προσφυγής, καθώς και της συμμετοχής στην ιδιωτική διαμεσολάβηση δεν αποτελεί γράμμα κενό περιεχομένου, αλλά συνοδεύεται από απίστευτα εξοντωτικές ΧΡΗΜΑΤΙΚΕΣ ΠΟΙΝΕΣ (από 1.000 έως 5.000 ΕΥΡΩ για όποιον δεν προσέρχεται στην σχετική διαδικασία), που δεν αφήνουν οποιοδήποτε περιθώριο σε κανέναν να την αγνοήσει και να ματαιώσει τη λειτουργία της.

Αντίθετα είναι προφανές, ότι πρόκειται για ένα άνευ προηγουμένου και κραυγαλέα ύποπτο νομοθετικό ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ, που από καιρό τώρα είναι φανερό, ότι μεθοδεύεται, για να ικανοποιήσει τις πιεστικές αξιώσεις και τα καλώς ή … κακώς εννοούμενα συμφέροντα της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών, του Σ.Ε.Β., των Τραπεζών, του Ε.Β.Ε.Α. κλπ., που ήδη από τον Οκτώβριο του 2017, με κάθε τρόπο (διαβήματα, αρθρογραφία στο διαδίκτυο κλπ.) ζητούσαν την υποχρεωτικότητα της διαμεσολάβησης.

Γνωρίζουμε καλά όλοι ότι η υποχρεωτική διαμεσολάβηση ΔΕΝ έχει νομοθετηθεί σε κανένα κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην Ιταλία παρόμοια νομοθέτηση ακυρώθηκε από το Ιταλικό Συνταγματικό Δικαστήριο, μετά από αντίδραση σύσσωμου του εκεί νομικού κόσμου.

Στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (πλην ελαχιστότατων εξαιρέσεων (2-3) η ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ είναι προαιρετική και συγκεκριμένα από μια πρόχειρη μελέτη του θέματος προκύπτουν τα ακόλουθα:

ΒΕΛΓΙΟ

Η προσφυγή στη διαμεσολάβηση αποτελεί προαιρετική επιλογή των μερών και δεν προβλέπεται κύρωση σε περίπτωση αποτυχίας.

ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ

Η διαμεσολάβηση είναι απόλυτα προαιρετική. Μολονότι η διαμεσολάβηση προσφέρει εναλλακτικό τρόπο επίλυσης μιας διαφοράς χωρίς προσφυγή στο δικαστήριο, δεν αποτελεί προϋπόθεση της κίνησης δικαστικής διαδικασίας.

ΤΣΕΧΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η διαμεσολάβηση επιτρέπεται σε όλους τους τομείς του δικαίου, εφόσον δεν αποκλείεται από τον νόμο, συμπεριλαμβανομένου του οικογενειακού δικαίου, του εμπορικού δικαίου και του ποινικού δικαίου. Σύμφωνα με τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, ο προεδρεύων δικαστής μπορεί, εφόσον κρίνεται σκόπιμο και πρόσφορο, να διατάξει τους διαδίκους να παραστούν σε αρχική τρίωρη συνάντηση με διαμεσολαβητή. Στις περιπτώσεις αυτές, η δίκη αναστέλλεται για διάστημα έως τρεις μήνες.

ΔΑΝΙΑ

Στη Δανία μπορεί κανείς να προσφύγει στις υπηρεσίες διαμεσολαβητή σε ιδιωτική βάση. Η διαμεσολάβηση σε ιδιωτική βάση δεν ρυθμίζεται από το νόμο. Το κόστος της βαρύνει τα μέρη. Επίσης, ο νόμος προβλέπει δυνατότητα διαμεσολάβησης σε αστικές υποθέσεις ενώπιον περιφερειακού δικαστηρίου, πολυμελούς πρωτοδικείου ή του δικαστηρίου ναυτικών και εμπορικών υποθέσεων, καθώς και επίλυσης διαφορών σε ποινικές υποθέσεις

ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Αντί της προσφυγής στα δικαστήρια, οι διαφορές μπορούν να επιλύονται μέσω διαμεσολάβησης.

ΕΣΘΟΝΙΑ

Γενικά, βάσει του δικαίου της Εσθονίας, η προσφυγή στον συμβιβασμό γίνεται οικειοθελώς.

ΙΡΛΑΝΔΙΑ

Η προσφυγή στη διαμεσολάβηση είναι εθελοντική.

ΙΣΠΑΝΙΑ

Τα μέρη, με τη βοήθεια των δικηγόρων τους, ενδέχεται να αποφασίσουν να προσφύγουν στις υπηρεσίες διαμεσολαβητή με δική τους πρωτοβουλία και να κοινοποιήσουν την απόφασή τους αυτή στο δικαστήριο, ή ενδέχεται να τους το προτείνει το δικαστήριο εφόσον η υπόθεση είναι δεκτική διαμεσολάβησης.

Σε ποινικές υποθέσεις, συνήθως η πρόταση προσφυγής σε διαμεσολάβηση γίνεται πρώτα στον δράστη και, εφόσον αυτός συναινεί, προτείνεται και στο θύμα.

ΓΑΛΛΙΑ

Η προσφυγή στη διαμεσολάβηση προϋποθέτει προηγούμενη συμφωνία των μερών.

ΙΤΑΛΙΑ

Η διαμεσολάβηση είναι προαιρετική στην Ιταλία, και μπορεί να προταθεί από τον δικαστή ή να προβλεφθεί σε σύμβαση μεταξύ των μερών.

ΚΥΠΡΟΣ

Υπάρχει η δυνατότητα, εφόσον υπάρχει συναίνεση των εμπλεκομένων, να προσφύγει κάποιος στη διαδικασία της διαμεσολάβησης για να επιλύσει οποιαδήποτε αστική διαφορά, διασυνοριακή ή μη, περιλαμβανομένης εμπορικής διαφοράς.

ΛΕΤΟΝΙΑ

Η προσφυγή σε διαμεσολάβηση είναι απολύτως εθελοντική.

Η διαμεσολάβηση δεν είναι προαπαιτούμενο για την κίνηση ορισμένων τύπων δικαστικών διαδικασιών ούτε για τη συνέχιση δικαστικών διαδικασιών.

ΛΙΘΟΥΑΝΙΑ

Η προσφυγή στη διαμεσολάβηση είναι τελείως προαιρετική. Δεν υπάρχουν ειδικοί κανονισμοί όπως κώδικες δεοντολογίας για διαμεσολαβητές.

ΛΟΥΞΕΜΟΥΡΓΟ

Η προσφυγή στη διαμεσολάβηση είναι εντελώς προαιρετική.

ΟΥΓΓΑΡΙΑ

Η προσφυγή σε διαμεσολάβηση είναι εθελοντική

ΜΑΛΤΑ

Η διαμεσολάβηση είναι εθελοντική διαδικασία. Πρέπει να σημειωθεί, ωστόσο, ότι η διαμεσολάβηση είναι υποχρεωτική σε οικογενειακές υποθέσεις, και ιδίως σε υποθέσεις που αφορούν χωρισμό, επικοινωνία με τα τέκνα, τη φροντίδα και την επιμέλεια των τέκνων και τη διατροφή των τέκνων ή/και των συζύγων.

ΚΑΤΩ ΧΩΡΕΣ

Η προσφυγή σε διαμεσολάβηση είναι καθαρά προαιρετική.

 

ΑΥΣΤΡΙΑ

Η προσφυγή σε διαμεσολάβηση είναι προαιρετική.

Για ορισμένες διαφορές μεταξύ γειτόνων, πριν από την υποβολή αγωγής πρέπει υποχρεωτικά να καταβληθεί προσπάθεια για την εξώδικη επίλυση της διαφοράς από όργανο συνδιαλλαγής, είτε με «πραιτορικό συμβιβασμό» ενώπιον δικαστηρίου είτε με προσφυγή σε διαμεσολάβηση.

ΠΟΛΩΝΙΑ

Η διαμεσολάβηση είναι προαιρετικός τρόπος επίλυσης των διαφορών και των συγκρούσεων και διεξάγεται σε εθελοντική βάση.

ΠΟΡΤΟΓΑΛΛΙΑ

Η προσφυγή στη διαμεσολάβηση πραγματοποιείται σε εντελώς εθελοντική βάση.

ΡΟΥΜΑΝΙΑ

Η προσφυγή στη διαμεσολάβηση είναι εθελοντική.

ΣΛΟΒΕΝΙΑ

Η προσφυγή στη διαμεσολάβηση είναι προαιρετική.

ΣΛΟΒΑΚΙΑ

Η διαμεσολάβηση στη Σλοβακία είναι μια άτυπη, εκούσια και εμπιστευτική διαδικασία εξωδικαστικής επίλυσης διαφορών με τη βοήθεια διαμεσολαβητή.

ΦΙΛΑΝΔΙΑ

Στις αστικές υποθέσεις (διαμεσολάβηση συνδεόμενη με δικαστήριο) για την εκκίνηση της διαδικασίας διαμεσολάβησης απαιτείται η συναίνεση όλων των εμπλεκομένων.

ΣΟΥΗΔΙΑ

Η προσφυγή σε διαμεσολάβηση είναι απολύτως προαιρετική.

ΑΓΓΛΙΑ ΚΑΙ ΟΥΑΛΙΑ

Η αστική διαμεσολάβηση δεν ρυθμίζεται από τον νόμο ούτε είναι προαπαιτούμενο για τη διαδικασία ενώπιον δικαστηρίου.

ΚΡΟΑΤΙΑ

Η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Κροατίας, μέσω του Υπουργείου Δικαιοσύνης, παρέχει μεγάλη στήριξη (νομοθετική, οικονομική, τεχνική) για την ανάπτυξη και την προώθηση της διαμεσολάβησης, η οποία έχει καταστεί ένας από τους βασικούς πυλώνες της στρατηγικής για τη δικαστική μεταρρύθμιση.

Βλέπουμε λοιπόν ότι η ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ είναι μεν ένας θεσμός λειτουργικός στις χώρες της Ε.Ε χωρίς όμως το στοιχείο της ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ούτε της τιμωρίας για όποιον αρνηθεί να συμμετάσχει στην συγκεκριμένη διαδικασία όπως προβλέπει το συγκεκριμένο Σ/Ν (ΧΠ 1.000-5.000 ευρώ και επιπλέον 0,2% ή ) 0,1% επί του αντικειμένου της διαφοράς).

Υπενθυμίζουμε ακόμη στο σημείο αυτό, ότι κατά τη συνταγματική μας θεωρία, «το άρθρο 20§1 του Συντάγματος κατοχυρώνει το θεμελιώδες δικονομικό δικαίωμα της προσφυγής στα δικαστήρια και παροχής έννομης προστασίας από αυτά, εκτός από την εκούσια εξαίρεση της διαιτησίας. Μόνο η παροχή έννομης προστασίας από δικαστήρια εκπληρώνει την εγγύηση του Συντάγματος (βλ π.χ. Τσακιλτζής ΚΑΤΑ Ελλάδας), όχι απλώς η έννομη προστασία που παρέχεται με την άσκηση ενδικοφανούς προσφυγής από κάποια διοικητική επιτροπή. Δικαστήρια βάσει του Συντάγματος είναι μόνο εκείνα που συγκροτούνται (τουλάχιστον κατά πλειοψηφία) από τακτικούς δικαστές, που απολαύουν προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας».

Επίσης, το ΕΣΔΑ στην υπόθεση Συγγελίδης ΚΑΤΑ Ελλάδας έχει πει πως :«θα ήταν ασυμβίβαστο με την υπεροχή του δικαίου σε μία δημοκρατική κοινωνία ή με τη θεμελιώδη αρχή που διέπει το άρθρο 6 § 1, εάν ένα Κράτος είχε τη δυνατότητα, ανεπιφυλάκτως και άνευ ελέγχου εκ μέρους του Δικαστηρίου, να αποκλείει της δικαιοδοσίας των δικαστηρίων μία ολόκληρη σειρά προσφυγών αστικής φύσεως ή να παρέχει ασυλίες σε κατηγορίες προσώπων (βλέπε Fayed κατά Ηνωμένου Βασιλείου, 21 Σεπτεμβρίου 1994, § 65, Series A no. 294-Β)».

Αλλά και η 336/1992 Ολομέλεια του ΣτΕ επισημαίνει: «…δεν αντίκειται στη διάταξη του άρθρου 20 παρ. 1 του Συντάγματος, με το οποίο κατοχυρώνεται το δικαίωμα εκάστου σε παροχή εννόμου προστασίας από τα δικαστήρια, γιατί η συνταγματική αυτή διάταξη δεν εμποδίζει τον κοινό νομοθέτη να θεσπίζει δικονομικές προϋποθέσεις που αφορούν το έγκυρο της ασκήσεως των ενδίκων μέσων και την πρόοδο της δίκης, εφόσον οι προϋποθέσεις αυτές συνάπτονται προς τη λειτουργία των δικαστηρίων και την απονομή της δικαιοσύνης και δεν υπερβαίνουν τα όρια, πέραν των οποίων η θέσπισή τους θα ισοδυναμούσε με κατάλυση, άμεση ή έμμεση, του ανωτέρω ατομικού δικαιώματος».

Τα ερωτήματα λοιπόν τίθενται αμείλικτα.

Ποιος πραγματικά έχει ασχοληθεί με τα σοβαρά και υπαρκτά προβλήματα της Δικαιοσύνης; Σίγουρα όχι το αρμόδιο καθ’ ύλην Υπουργείο.

Τα χρόνια και ανεπίλυτα προβλήματα της λειτουργίας της ελληνικής Δικαιοσύνης, που αφορούν την ταχύτητα και την ποιότητα της απονομής της, οφείλονται σε αίτια με συγκεκριμένο ονοματεπώνυμο: Ανεπαρκής στελέχωση και υλικοτεχνική υποδομή – Πλημμελής έως συμβολική Επιθεώρηση των Δικαστηρίων.

Ειδικά για την στελέχωση (Δικαστές – Εισαγγελείς – Γραμματείς) και την υλικοτεχνική υποδομή (κτίρια, αίθουσες, γραφεία, ηλεκτρονική αρχειοθέτηση –μηχανοργάνωση κλπ.), είναι φανερό, ότι απαιτούνται επενδύσεις, χρήματα, δηλαδή και δυσβάστακτες δαπάνες.

Εκεί, λοιπόν, που η Πολιτεία χρειάζεται να πληρώσει, προτιμά την εντελώς ανέξοδη και ανώδυνη λύση: Αλλάζει συνεχώς και τροποποιεί τους βασικούς Κώδικες, τιτλοφορώντας τις σχετικές νομοθετικές της παρεμβάσεις, ως …«μέτρα επιτάχυνσης της απονομής της Δικαιοσύνης».

(Για την «ποιότητα» της απονεμόμενης Δικαιοσύνης έχει πάψει, πλέον, εδώ και χρόνια, να γίνεται λόγος, γιατί, προφανώς, θεωρείται … περιττή πολυτέλεια).

Πόσοι γνωρίζουν ότι τα χρήματα του ΤΑΧΔΙΚ, το οποίο οι πολίτες και δικηγόροι τροφοδοτούμε καθημερινά στα Δικαστήρια, δεν κατευθύνονται για την ανέγερση και συντήρηση δικαστικών μεγάρων; Δεν πηγαίνουν σε έργα υποδομής, αλλά τοποθετούνται στο κοινό ταμείο του Κράτους για να φαίνεται ότι έχουμε πλεονάσματα; Οι δικαστικές υπηρεσίες είναι οι μόνες στο ελληνικό δημόσιο, στις οποίες τα πιστοποιητικά και δημόσια έγγραφα πληρώνονται αδρά.

Κι όμως, αντί το Υπουργείο να στραφεί στην ποιότητα απονομής της δικαιοσύνης, στη δημιουργία σύγχρονων υποδομών που θα διευκολύνουν τους διαδίκους και τους παράγοντες της Δικαιοσύνης, αντί να αλλάξει τον τρόπο εισαγωγής στη Σχολή Δικαστών, αντί να εντοπίσει τις παθογένειες του συστήματος, το εγκαταλείπει στην φθορά και στην αδράνεια και προσπαθεί να αποφύγει τις τεράστιες ευθύνες του δια της υποχρεωτικής διαμεσολάβησης.

Ο Σύλλογός μας δεν εναντιώνεται στο θεσμό της διαμεσολάβησης. Αντίθετα τον υποστηρίζουμε ποικιλοτρόπως στη βάση που η διαμεσολάβηση προωθείται με την εκούσια βούληση των μερών. Η διαμεσολάβηση αυτή όμως, έτσι όπως θεσμοθετείται, δεν είναι οικειοθελής. Είναι υποχρεωτική. Συνεπώς, αυτό που θεσμοθετείται δεν είναι διαμεσολάβηση. Αντίθετα αποτελεί αδικαιολόγητο και παράνομο, συμφώνα με όσα προελέχθησαν, διαδικαστικό προαπαιτούμενο του παραδεκτού του ενδίκου βοηθήματος.

Το νομοσχέδιο που έχουμε μπροστά μας είναι αποτέλεσμα πιέσεων πολλών παραγόντων, οι οποίες έχουν κοινή συνισταμένη την υποβάθμιση του ρόλου των Δικαστών και των Δικηγόρων και τη δημιουργία μιας Δικαιοσύνης για αυτούς που μπορούν να πληρώσουν, για τους λίγους δηλαδή.

Το καθήκον μας, αυτό της υπεράσπισης των ατομικών ελευθεριών και των κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών, μας υποχρεώνει να αντισταθούμε. Τόσο γιατί με το νομοσχέδιο αυτό φαλκιδεύονται δικαιώματα των συμπολιτών μας, όσο και γιατί επιχειρείται για ακόμη μια φορά η υποβάθμιση του ρόλου μας ως συλλειτουργών της Δικαιοσύνης.

*Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Κιλκίς

Του Κωνσταντίνου Μ. Τζίκα*

Άρδην αλλάζει το καθεστώς έκδοσης συναινετικού διαζυγίου μεταξύ των συζύγων που επιθυμούν να χωρίσουν. Ειδικότερα από τις 22 Δεκεμβρίου 2017, ότε και δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως ο Νόμος 4509 (ΦΕΚ Α' 201/22.12.2017) με τίτλο ¨Μέτρα θεραπείας ατόμων που απαλλάσσονται από την ποινή λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής και άλλες διατάξεις¨, έχει τεθεί σε ισχύ μια νέα ρύθμιση, με την οποία ο νομοθέτης αλλάζει συλλήβδην την διαδικασία έκδοσης συναινετικού διαζυγίου για την λύση του γάμου, αφού πλέον η διαδικασία αυτη δεν θα απαιτεί δικαστική απόφαση από το Μονομελές Πρωτοδικείο, παρά μόνο μια υπογραφή ενώπιον συμβολαιογράφου. Οι δικηγόροι και σε αυτήν την διαδικασία θα συνεχίσουν να διαδραματίζουν ουσιαστικό ρόλο αφού η υπογραφή τους, ως πληρεξούσιοι δικηγόροι των πελατών τους, θα είναι καθοριστική για την συναινετική λύση του γάμου ενώπιον του συμβολαιογράφου.

 

Τι προβλέπει η νέα ρύθμιση:

Σύμφωνα με το άρθρο 22 του Ν. 4509/2017 αναφορικά με τις διατάξεις για το συναινετικό διαζύγιο προβλέπεονται τα εξής:

  1. Το άρθρο 1438 του Αστικού Κώδικα αντικαθίσταται ως εξής:

 «Άρθρο 1438

Ο γάμος μπορεί να λυθεί με διαζύγιο, το οποίο απαγγέλλεται με αμετάκλητη δικαστική απόφαση ή με συμφωνία μεταξύ των συζύγων, όπως ορίζεται στο άρθρο 1441.».

  1. Το άρθρο 1441 του Αστικού Κώδικα αντικαθίσταται ως εξής:

 «Άρθρο 1441

  1. Οι σύζυγοι μπορούν με έγγραφη συμφωνία να λύσουν τον γάμο τους. Η συμφωνία αυτή συνάπτεται μεταξύ των συζύγων με την παρουσία πληρεξούσιου δικηγόρου για καθέναν από αυτούς και υπογράφεται από τους ίδιους και από τους πληρεξούσιους δικηγόρους τους ή μόνον από τους τελευταίους, εφόσον είναι εφοδιασμένοι με ειδικό πληρεξούσιο. Η πληρεξουσιότητα πρέπει να έχει δοθεί μέσα στον τελευταίο μήνα πριν από την υπογραφή της συμφωνίας.
  2. Αν υπάρχουν ανήλικα τέκνα, για να λυθεί ο γάμος πρέπει να ρυθμίζεται η επιμέλειά τους, η επικοινωνία με αυτά και η διατροφή τους, με την ίδια ή με άλλη έγγραφη συμφωνία μεταξύ των συζύγων, που υπογράφεται όπως ορίζεται στην παράγραφο 1 και ισχύει για δύο (2) έτη τουλάχιστον.
  3. α) Η έγγραφη συμφωνία για τη λύση του γάμου, καθώς και η συμφωνία για την επιμέλεια, την επικοινωνία και τη διατροφή των ανήλικων τέκνων υποβάλλονται από τους πληρεξούσιους δικηγόρους του κάθε συζύγου, μαζί με τα ειδικά πληρεξούσια σε συμβολαιογράφο.

 β) Η κατάρτιση της συμβολαιογραφικής πράξης της παραγράφου 4 του παρόντος άρθρου απέχει τουλάχιστον δέκα (10) ημέρες από την έγγραφη συμφωνία των συζύγων, η ημερομηνία της οποίας αποδεικνύεται με βεβαίωση του γνησίου της υπογραφής των συζύγων από τη Γραμματεία του Ειρηνοδικείου της έδρας του συμβολαιογράφου που θα καταρτίσει τη συμβολαιογραφική πράξη.

  1. Ο συμβολαιογράφος συντάσσει πράξη με την οποία βεβαιώνει τη λύση του γάμου, επικυρώνει τις συμφωνίες των συζύγων και τις ενσωματώνει σε αυτή. Τη συμβολαιογραφική πράξη υπογράφουν οι σύζυγοι και οι πληρεξούσιοι δικηγόροι τους ή μόνον οι τελευταίοι, εφόσον είναι εφοδιασμένοι με ειδικό πληρεξούσιο. Η πληρεξουσιότητα πρέπει να έχει δοθεί μέσα στον τελευταίο μήνα πριν από την υπογραφή της πράξης. Όταν η βεβαίωση αφορά στην επιμέλεια, επικοινωνία και διατροφή των ανήλικων τέκνων, η πράξη αποτελεί εκτελεστό τίτλο, εφόσον έχουν συμπεριληφθεί στη συμφωνία οι ρυθμίσεις των άρθρων 950 και 951 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας. Μετά τη λήξη ισχύος της επικυρωμένης συμφωνίας, μπορεί να ρυθμίζεται η επιμέλεια, η επικοινωνία και η διατροφή των τέκνων για περαιτέρω χρονικό διάστημα με νέα συμφωνία και με την ίδια διαδικασία.
  2. Η λύση του γάμου επέρχεται με την κατάθεση αντιγράφου της συμβολαιογραφικής πράξης στο ληξιαρχείο όπου έχει καταχωρισθεί η σύσταση του γάμου.».

 

 ΠΡΟΣΟΧΗ!! Η ρύθμιση της προηγούμενης παραγράφου 5 δεν καταλαμβάνει τις ήδη κατατεθειμένες αιτήσεις στα δικαστήρια, οι οποίες εκδικάζονται κατά τη διαδικασία που ίσχυε κατά τον χρόνο της κατάθεσής τους.

Τέλος, σύμφωνα με τον ανωτέρω νόμο, σε περίπτωση θρησκευτικού γάμου, παραγγέλλεται η λύση αυτού από τον αρμόδιο Εισαγγελέα Πρωτοδικών, ύστερα από αίτηση του έχοντος έννομο συμφέρον η οποία συνοδεύεται από αντίγραφο της συμβολαιογραφικής πράξης. Η αίτηση με την παραγγελία συνυποβάλλονται στην Ιερά Μητρόπολη στην οποία ανήκει ο ιερός ναός όπου τελέστηκε ο γάμος. Η πνευματική λύση του γάμου είναι υποχρεωτική.

 

Επισήμανση:

Ωστόσο, ο νομοθέτης δεν προβλέπει το πως θα επιλύονται τα όποια νομικά ζητήματα προκύψουν από τυχόν παραβίαση των συμφωνιών από τον έναν εκ των δύο γονέων αναφορικά με την καταβολή της διατροφής και την ορθή άσκηση της επιμέλειας των ανηλίκων τέκνων τους.

Απομένει πλέον να δούμε το πως θα λειτουργήσει στην πράξη η νέα διαδικασία, κατά πόσο θα μειωθεί ο χρόνος έκδοσης του συναινετικού διαζυγίου και κατα πόσο θα αποσυμφορηθούν τα πινάκια του Μονομελούς Πρωτοδικείου, ύστερα από την απομάκρυνση των συναινετικών διαζυγίων, με σκοπό μεταξύ άλλων και την επιτάχυνση της δικαιοσύνης σε άλλου είδους υποθέσεις.

*ο κ. Τζίκας είναι δικηγόρος & πιστοποιημένος διαμεσολαβητής Υ.Δ.Δ.Α.Δ

www.tzikas-lawfirm.gr

Αυτή η διεύθυνση Email προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Μεγάλη προσοχή θα πρέπει να δίνεται στις διαστάσεις των γηπέδων στις μικρές ηλικίες, στον αριθμό των παιδιών που αγωνίζονται ,στον χρόνο διάρκειας του παιχνιδιού και στον συνολικό αριθμό αγώνων κατά την διάρκεια της ετήσιας αγωνιστικής περιόδου.

Στο στάδιο εκπαίδευσης στο οποίο βρίσκονται, όσον αφορά τα στοιχεία της τεχνικής, τακτικής θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η ημερολογιακή, βιολογική και προπονητική ηλικία των παιδιών.

Για τις εντάσεις και την συχνότητα των επιβαρύνσεων, απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή και παρακολούθηση από ειδικό προπονητή και όχι από εθελοντή.

Η καταπόνηση και η συσσωρευτική κόπωση μπορεί να παίξουν ιδιαίτερα αρνητικό ρόλο στην εξέλιξη ενός νεαρού παίκτη που χαρακτηρίζεται ταλέντο.

Πολλές φορές αποτελεί και αιτία διακοπής του αθλήματος.

'Έρευνες έδειξαν ότι οι λανθασμένες διαστάσεις των αγωνιστικών χώρων δηλ όταν είναι υπερβολικά μεγάλες ότι:

- Το παιχνίδι γίνεται παιχνίδι αντοχής και όχι διδασκαλία η εκπαίδευση τεχνικοτακτικών στοιχείων.

-Οι παίκτες που παίζουν στο κέντρο του γηπέδου επιβαρύνονται περισσότερο από τους επιθετικούς και τους αμυντικούς. Οι επιβαρύνσεις έδειξαν ότι σε μερικούς παίκτες η τιμές του γαλακτικού οξέος ξεπέρασαν συγκέντρωση των 8 mml/l.

Οι στόχοι της εκπαίδευσης στις ηλικίες αυτές είναι η συχνή επαφή με την μπάλα, η ικανότητα συναρμογής, η απόκτηση ποδοσφαιρικής αντίληψης μέσα από της συνεχόμενες μεταβαλλόμενες καταστάσεις του παιχνιδιού.

Στατιστικά της έρευνας έδειξαν:

-σε παιχνίδι 2χ25 λεπτών

- οι κεντρικοί παίκτες είχαν 38 επαφές με την μπάλα

- οι παίκτες της αμυντικοί ζώνης είχαν 20 επαφές με την μπάλα

Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι υπάρχει διαφορά στην ίδια συμμετοχή στο παιχνίδι.

 

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B' Νέας σχολής 2015

Προπονητής UEFA A' (σε εξέλιξη)

Ζούμε και δραστηριοποιούμαστε στο Κιλκίς, έναν ευλογημένο τόπο με τεράστια συγκριτικά πλεονεκτήματα που καλούμαστε μακροπρόθεσμα να εκμεταλευτούμε. Σε μία περίοδο που η κρίση έχει φτάσει παντού και όλοι δυσκολευόμαστε, πρέπει να αντιληφθούμε ότι είναι σωστό και άκρως απαραίτητο να προτιμούμε τις αγορές του νομού μας.

Αυτό θα δώσει μια ισχυρή ώθηση στη τοπική οικονομία να ορθοποδήσει, καθώς ως έμποροι, επιχειρηματίες, δημόσιοι, ιδιωτικοί υπάλληλοι, αγρότες και καταναλωτές είμαστε κρίκοι της ίδιας αλυσίδας, που πρέπει να μείνει άρρηκτη.

Η τοπική αγορά αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της κοινωνίας, καθώς οι επαγγελματίες μας παίζουν ένα πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή και την πρόοδο του τόπου μας. Συντηρούν θέσεις απασχόλησης, δημιουργούν εισοδήματα και εξυπηρετούν τις καθημερινές ανάγκες των κατοίκων.

Από τη δραστηριότητά τους τα οφέλη για την τοπική κοινωνία μας είναι πολλά, δεδομένου ότι απ’ αυτήν προέρχονται οι παραγωγοί, οι μεταποιητές, οι έμποροι και οι καταναλωτές.

Ο κάθε ένας από εμάς ως καταναλωτής, άσχετα από την επαγγελματική του υπόσταση, οφείλει να στηρίξει τις αγορές του νομού μας. Πρέπει να στηρίξουμε ο ένας τον άλλο. Αν δεν μας προτιμούν οι ντόπιοι καταναλωτές και φεύγουν για αγορές εκτός του νομού μας, αυτό θα έχει επιπτώσεις για όλους μας. Εδώ, ο τοπικός καταναλωτής μπορεί να βρει ό,τι χρειάζεται και να έχει την άμεση προσωπική επαφή με τον επαγγελματία.

Οφείλουμε να καταλάβουμε όλοι ότι πρέπει να τονώσουμε την οικονομία μας προτιμώντας τα δικά μας καταστήματα, έτσι ώστε η κίνηση του χρήματος να γίνεται εντός του νομού για να σταθεί όρθια η οικονομία μας στη δύσκολη εποχή που ζούμε.

Επιμένουμε λοιπόν και επιλέγουμε τις αγορές του νομού μας και καταναλώνουμε ότι παράγει ο τόπος μας. Είναι σημαντικό το παραπάνω μήνυμα να κερδίζει συνεχώς έδαφος στη συνείδηση αλλά και στην καθημερινή μας ζωή.

Η στήριξη της τοπικής αγοράς είναι βασικό ζητούμενο και η διαμόρφωση αντίστοιχης κουλτούρας στους καταναλωτές κάθε περιοχής, είναι επίσης θέμα που πρέπει να μας απασχολεί.

Το Επιμελητήριο Κιλκίς είναι αποφασισμένο να έχει σημαντικό μερίδιο παρέμβασης με δράσεις που δεν θα αφορούν μόνο στην προβολή της τοπικής αγοράς, αλλά και στην ενημέρωση του καταναλωτικού κοινού για τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που προκύπτουν από τη στήριξη των τοπικών καταστημάτων.

Αυτό μπορούμε να το πετύχουμε σε συνεργασία με άλλους φορείς, ακόμη και με τα σχολεία, δίνοντας να καταλάβουν τα παιδιά, τη σημασία που έχει η στήριξη της τοπικής αγοράς. Για παράδειγμα, ζητώντας από τοπικά καταστήματα να στηρίζουν εκδρομές και εκδηλώσεις τους, την ίδια στιγμή να προτιμούν την τοπική αγορά για ότι χρειάζονται.

Το ίδιο ισχύει και για τις συνεργασίες του Επιμελητηρίου με άλλους μαζικούς φορείς που εκπροσωπούν κλάδους της τοπικής αγοράς, όπως οι επαγγελματοβιοτέχνες, άλλα επαγγελματικά σωματεία και σύλλογοι.

Μην ξεχνάμε ότι επιλέγοντας να ψωνίζουμε από την τοπική αγορά επιτυγχάνουμε την στήριξη της τοπικής επιχειρηματικότητας, την αύξηση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων μας και κυρίως προστατεύουμε, εκτός από τους ίδιους τους επιχειρηματίες, τους ιδιωτικούς υπαλλήλους να έχουν δουλειά στον τόπο τους.

Εμείς οι ίδιοι, μέσα από τις επιλογές μας μπορούμε να βοηθήσουμε τον τόπο μας. Πρέπει να σκεφτόμαστε έξυπνα. Να αποκτήσουμε συνείδηση υπέρ της τοπικής επιχειρηματικότητας, υπέρ των τοπικών καταστημάτων.

Η κρίση που ταλανίζει τη χώρα µας έχει δηµιουργήσει µια σειρά προβληµάτων στην αγορά και ιδιαίτερα στις µικροµεσαίες επιχειρήσεις και τον εµπορικό κόσµο. Είναι αναγκαίο κι εµείς σαν πολίτες να στηρίξουµε τις τοπικές αγορές μας, όχι µόνο τώρα τις εορταστικές µέρες της αγοραστικής έξαρσης, αλλά και όλη τη χρονιά.

Είναι ανθρώπινο και δείχνουμε τον χαρακτήρα αλληλεγγύης της κοινωνίας µας, να στηρίζουµε το γείτονα, τον συγγενή, το φίλο και τον συντοπίτη µας. Με τον τρόπο αυτό θα περιορίσουµε την οικονοµική δυσκαµψία που υπάρχει και θα επαναβεβαιώσουµε τις σχέσεις µας.

Στην κατεύθυνση αυτή κινούνται και οι εµπορικοί σύλλογοι του νοµού µας, που δίνουν αγώνα στήριξης της τοπικής αγοράς. Στον αγώνα αυτό πρέπει να συµµετέχουµε όλοι. Είναι ένας µοναδικός αγώνας που στο τέλος θα µας βρει όλους «νικητές».

 

Παύλος Σπ. Τονικίδης

Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Κιλκίς

Σελίδα 14 από 103
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree