Στην απέραντη στρατιά των μεγάλων ανδρών όλων των εποχών, την πρώτη θέση κατέχουν οι αθάνατοι, μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας μας, οι τρεις Ιεράρχες, οι Ιεροκήρυκες, οι δάσκαλοι, φιλόσοφοι, επιστήμονες και κοινωνικοί εργάτες, που γιορτάζουμε και τιμούμε αυτές τις μέρες. Τον ουρανοφάντορα Βασίλειο, τα “ουρανόβροντα χείλη” Γρηγόριο Θεολόγο και την “Χρυσή σάλπιγγα του ουρανού” Ιωάννη Χρυσόστομο. Οι σοφοί Αγιοι Ιεράρχες χωρίς να είναι οικονομολόγοι ή πολιτικοί, ερμήνευσαν σωστά το Ευαγγέλιο του Χριστού και μίλησαν με θάρρος και τόλμη για όλα τα κοινωνικά θέματα, χωρίς να φοβούνται μήπως κατηγορηθούν για απλούστευση ή νόθευση του Ευαγγελίου. Ο Κύριός μας ικανοποίησε όλες τις ανάγκες του ανθρώπου, θεραπεύοντας κάθε αρρώστια.

Πρώτος ο Βασίλειος μοίρασε την περιούσια του στους φτωχούς και απέδειξε στην πράξη ότι ζούσε για την Εκκλησία και όχι από την Εκκλησία. Και ο ίδιος ρωτούσε: “Μέχρι πότε το χρυσάφι θα είναι η αγχόνη των ψυχών; Το ψωμί που κατακρατείς είναι αυτού που πεινά. Το ρούχο που κρύβεις στις αποθήκες είναι του γυμνού. Τα παπούτσια που πετάς είναι του ξυπόλυτου. Και το χρήμα που το έχεις καταχωνιασμένο, είναι των φτωχών. Λοιπόν, τόσους ανθρώπους αδικείς, όσους μπορείς να βοηθάς. Τα πλούτη μοιάζουν με τα πηγάδια, που όταν χρησιμοποιούνται αποκτούν πιο πολύ και καθαρό νερό, ενώ όταν εγκαταλείπονται σαπίζουν, μουχλιάζουν και γίνονται άρχηστα. Ετσι και ο πλούτος, όταν μένει αχρησιμοποίητος είναι άχρηστος, ενώ όταν κινείται και μεταδίδεται, είναι κοινοφελής και καρποφόρος”. Ιδρυσε τη ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΑ της αγάπης των 30.000 φτωχών, “το όγδοο θαύμα των αρχαίων, που είναι και το λαμπρότερον”, έλεγεν ο φίλος του ο Γρηγόριος ο Θεολόγος. Αυτή η πόλη με τα πολλά φιλανθρωπικά ιδρύματα, ήταν η ανύπαρκτη κρατική πρόνοια. Γράφειο ο ιστορικός Κ. Παπαρρηγόπουλος: “Ο Μ. Βασίλειος υπήρξεν ο αληθής Επίσκοπος του Ευαγγελίου, ο φίλος των φτωχών, ο πατήρ του Λαού, ο αδιάσειστος εν πίστει και ο ανεξάντλητος εν τη ελεημοσύνη”.

Ο Αγ. Γρηγόριος αγωνίστηκε με ακατάβλητο θάρρος, τόσο για τα πνευματικά όσο και για τα κοινωνικά ζητήματα της εποχής του. Δώρησε και αυτός τη μεγάλη περιουσία του με διαθήκη στην Εκκλησία της γενέτειράς του Ναζιανζό, για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Με πύρινους λόγους κήρυξε τη μεγάλη σημασία της αγάπης και συνιστούσε ν’ αποφεύγουν οι χριστιανοί τη σπατάλη και την πολυτέλεια. “Να βοηθάμε τους φτωχούς και να ξοδεύουμε γι’ αυτούς το χρυσάφι και το ασήμι και τα πολύτιμα πετράδια, που για κείνους είναι αναγκαία για την επιβίωσή τους. Να φανούμε στους άλλους σαν αδερφοί και ούτε η νύχτα να μη διακόπτει τη φιλανθρωπία”.

Στον απαράμιλλο λόγο του “περί φιλοπτωχίας”, προέτρεπε τον πιστό: “Γίνε στο γείτονά σου πιο πολύτιμος με την αγάπη. Γίνε στο δυστυχισμένο Θεός, με το να μιμήσαι την αγάπη του Θεού. Το Χριστό να επισκεφθούμε. Το Χριστό να υπηρετήσουμε. Το Χριστό να θρέψουμε. Το Χριστό να ντύσουμε. Το Χριστό να περιμαζέψουμε. Το Χριστό να τιμήσουμε... με ευσπλαχνία που θα δείξουμε στους φτωχούς και αστέγους”. Δίκαια ο Αγ. Αυγουστίνος ονόμασε το Γρηγόριο “Μεγαλώνυμο και επιφανή επίσκοπο”.

Ο Ιερός Χρυσόστομος, έγινε από πλουσιόπαιδο με τη θέλησή του φτωχός, από αγάπη στον προδομένο λαό του Θεού. Στην Αντιόχεια έθρεφε κάθε μέρα 3.000 άτομα και αργότερα στην Κωνσταντινούπολη 7.000 άτομα. Πρόκειται πραγματικά για άθλο φιλανθρωπίας για εκείνη την εποχή, που η κρατική πρόνοια ήταν άγνωση στον κόσμο. Ηταν ευγενικός και πράος όσο κανένας άλλος. Αλλά σε θέματα κοινωνικής αδικίας ήταν τολμηρός και ασυμβίβαστος ελεγκτής και σ’ αυτούς τους άρχοντες ακόμα. Ο δίκαιος και θαρραλέος έλεγχος κατά του πρωθυπουργού Ευτροπίου, του στρατηγού Λαϊνά και της αυτοκράτειρας Ευδοξίας, τον οδήγησαν στην πικρή εξορία, στην οποία πέθανε. Οταν οι άδικοι πλούσιοι τον ρωτούσαν πότε θα σταματούσε τον έλεγχο, απαντούσε: “Οταν εσείς θα πάψετε να αδικείτε. Εσείς δεν χορταίνετε να τρώτε και να δαγκώνετε τους φτωχούς και εγώ δεν χορταίνω (δεν σταματώ) να σας ελέγχω και διορθώνω. Είναι απαράδεκτο, άλλοι να πεινούν και άλλοι να έχουν χρυσά χαλινάρια στ’ άλογα και χρυσές οροφές στα σπίτια και πολλοί ακόμα χρυσά και αργυρά και ελεφάντινα κρεββάτια”. Δεν δίστασε να καθαιρέσει 30 ανάξιους επισκόπους της Μ. Ασίας, μολονότι αργότερα είπε: “Τίποτα δεν φοβήθηκα παρά μόνο τους επισκόπους, εκτός ολίγων”.

Οι Τρεις Ιεράρχες εκλέχτηκαν “ψήφω κλήρου και λαού” και γι’ αυτό διέπρεψαν. Στην εποχή μας θα δούμε μέρες δόξας μόνον όταν ξαναζωντανέψει στην Εκκλησία ο αρχαίος και μοναδικός δημοκρατικός τρόπος εκλογής των ποιμένων με την ευρεία συμμετοχή Κληρικών και Λαϊκών και όχι με την εκλογή από την Ιεραρχία, οσονδήποτε άγια.

Οι Τρεις Ιεράρχες δεν αρνούνται το δικαίωμα των ανθρώπων ν’ αποκτούν και να διαχειρίζονται την περιουσία τους, όταν αυτή αποκτιέται με τίμιο τρόπο και χρησιμοποιείται για τις ανάγκες των ιδίων και των άλλων ανθρώπων. “Τίποτα δεν είναι μεγαλύτερο ή ίσο με την αγάπη, ούτε το ίδιο το μαρτύριο. Είναι αδύνατον να περάσουμε την πόρτα της Ουράνιας Βασιλείας, χωρίς την ελεημοσύνη κι αν ακόμα κατορθώσουμε αμέτρητες αρετές. Ο ελεήμονας άνθρωπος είναι λιμάνι για τους αναγκεμένους. Και το λιμάνι δέχεται όλους τους ναυαγούς, καλούς ή κακούς”.

Μίλησαν λοιπόν για όλα τα θέματα και οι λύσεις που έδωσαν αγγίζουν την τελειότητα. Εζησαν και πέθαναν για το Θεό και τον άνθρωπο. Ο Μ. Βασίλειας πέθανε κουρασμένος, σε ηλικία 49 ετών. Ο Αγ. Γρηγόριος σε ένδειξη διαμαρτυρίας, παραιτήθηκε απ’ τον Αρχιεπισκοπικό θρόνο. Και ο Ιωάννης πέθανε εξόριστος και καθηρημένος στα κακοτράχαλα βουνά της Αρμενίας.

Αφησαν πίσω τους τεράστιο έργο. Υπήρξαν ήρωες της πίστεως, της αρετής, της κοινωνικής δικαιοσύνης και των γραμμάτων. Είναι τα αιώνια πρότυπα των ανθρώπων και ιδιαίτερα των νέων μας. Είναι οι σοφοί και άγιοι, άψογα παραδείγματα μίμησης. Απέδειξαν ότι μόνο με τις αρχές του Ευαγγελίου είναι δυνατή μια δίκαιη και τέλεια λύση όλων των κοινωνικών προβλημάτων. Μόνον έτσι θα επικρατήσει η ειρήνη στον κόσμο, η συναδέλφωση των λαών, η εξάλειψη της φτώχειας, των στερήσεων, των φόβων, των ανησυχιών και ανισοτήτων και η επικράτηση της αγάπης και της αλληλεγγύης.

Αν θέλουμε, και πρέπει να θέλουμε, ν’ αλλάξει ο κόσμος και να γίνει πιο δίκαιος, πρέπει ν’ αγωνιστούμε όπως αγωνίστηκαν κι εκείνοι. Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά που η κρίση της Πατρίδας, μας βύθισε σε απερίγραπτη φτώχεια και δυστυχία.

Ας ακολουθήσουμε πιστά το παράδειγμα τους. Ιδιαίτερα όσοι προσδοκούν μια κοινωνία αγάπης, ισότητας, δικαιοσύνης και προόδου. Ας υμνήσουμε από τα βάθη της καρδιάς μας τον υπέροχο ύμνο “Μεγαλύνον ψυχή μου τους εκ τρισηλίου φωστήρας τους Μεγάλους...”, τους μεγίστους φωστήρες της Εκκλησίας μας.

Μ’ ευχές και τιμή

Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Αλεβιζάκης

Του Γιώργου Πελίδη*

Μεγάλη προσοχή θα πρέπει να δίνεται στις διαστάσεις των γηπέδων στις μικρές ηλικίες, στον αριθμό των παιδιών που αγωνίζονται ,στον χρόνο διάρκειας του παιχνιδιού και στον συνολικό αριθμό αγώνων κατά την διάρκεια της ετήσιας αγωνιστικής περιόδου.

Στο στάδιο εκπαίδευσης στο οποίο βρίσκονται ,όσον αφορά τα στοιχεία της τεχνικής, τακτικής θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η ημερολογιακή ,βιολογική και προπονητική ηλικία των παιδιών.

Για τις εντάσεις και την συχνότητα των επιβαρύνσεων, απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή και παρακολούθηση από ειδικό προπονητή και όχι από εθελοντή.

Η καταπόνηση και η συσσωρευτική κόπωση μπορεί να παίξουν ιδιαίτερα αρνητικό ρόλο στην εξέλιξη ενός νεαρού παίκτη που χαρακτηρίζεται ταλέντο. Πολλές φορές αποτελεί και αιτία διακοπής του αθλήματος.

Ερευνες έδειξαν ότι οι λανθασμένες διαστάσεις των αγωνιστικών χώρων δηλ όταν είναι υπερβολικά μεγάλες ότι:

- το παιχνίδι γίνεται παιχνίδι αντοχής και όχι διδασκαλία ή εκπαίδευση τεχνικοτακτικών στοιχείων.

- Οι παίκτες που παίζουν στο κέντρο του γηπέδου επιβαρύνονται περισσότερο από τους επιθετικούς και τους αμυντικούς.

Οι επιβαρύνσεις έδειξαν ότι σε μερικούς παίκτες η τιμές του γαλακτικού οξέος ξεπέρασαν συγκέντρωση των 8 mml/l.

Οι στόχοι της εκπαίδευσης στις ηλικίες αυτές είναι η συχνή επαφή με την μπάλα, η ικανότητα συναρμογής, η απόκτηση ποδοσφαιρικής αντίληψης μέσα από της συνεχόμενες μεταβαλλόμενες καταστάσεις του παιχνιδιού.

Στατιστικά της έρευνας έδειξαν:

-σε παιχνίδι 2χ25 λεπτών

-οι κεντρικοί παίκτες είχαν 38 επαφές με την μπάλα

-οι παίκτες της αμυντικοί ζώνης είχαν 20 επαφές με την μπάλα

Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι υπάρχει διαφορά στην ίδια συμμετοχή στο παιχνίδι.

 

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B' Νέας σχολής 2015

Προπονητής UEFA A' (σε εξέλιξη)

  • 18
  • Ιαν

Του Γιώργου Πελίδη*

Οι πρώτες εμπειρίες είναι αυτές πού επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τη συμμετοχή στον αθλητισμό.

Υπάρχουν πολλές πληροφορίες σχετικά με την επίδραση των πρώτων εμπειριών του παιδιού στον τρόπο που θα λειτουργήσει σε μια αθλητική ομάδα.

Οι εμπειρίες αυτές επηρεάζουν το παιδί στο πως θα αισθάνονται αργότερα απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας, όπως στην καθοδήγηση του προπονητή η του αρχηγού της ομάδας.

Έτσι, οι φιλοδοξίες του αθλητή διαμορφώνονται σε μεγάλο βαθμό και από τον τρόπο που συμπεριφέρονται οι γονείς.

Το πώς αισθάνεται το παιδί στον αθλητισμό εξαρτάται και από τις παρέες που έχει, του γονείς και γενικότερα το κοινωνικό του περιβάλλον.

Σε ότι αφορά τις πρώιμες ψυχολογικές εμπειρίες των παιδιών από τον αγωνιστικό αθλητισμό, υπάρχουν πολλές εμπειρίες που αποτελούν τη βάση στο παιδί για να συμμετάσχει.

Η συμπεριφορά των γονέων απέναντι στην επιτυχία η την αποτυχία οι αντιδράσεις των φίλων, συγγενών, επηρεάζουν το παιδί στην απόφαση του να συμμετέχει στον αθλητισμό.

Ακόμα και όταν τα παιδιά είναι μικρά, ο τρόπος που τα αντιμετωπίζουν οι γονείς στο σπίτι, σχετικά με την ενεργητικότητά του (δηλ πόσο ελεύθερα είναι για παιχνίδι) επηρεάζει την απόφαση των παιδιών να συμμετέχουν.

Άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν την συμμετοχή των παιδιών στον αθλητισμό είναι ο αριθμός των μελών μιας οικογένειας, το οικονομικό επίπεδο για το πόσα χρήματα μπορεί να διαθέσει η οικογένεια για την υποστήριξη της συμμετοχής των παιδιών της στον αθλητισμό.

Ακόμη οι χώροι άθλησης, η αρτιότητα των εγκαταστάσεων διαθεσιμότητα των χώρων.

Η σωματική διάπλαση, η νευρομυϊκή συναρμογή και η κληρονομικότητα είναι σημαντικοί παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν ένα παιδί να ασχοληθεί με τον αθλητισμό η να το αποτρέψει.

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B' Νέας σχολής 2015

Προπονητής UEFA A' (σε εξέλιξη)

Στο λαμπρό διαμάντι του τόπου μας που έσβησε

‘’Καλό ταξίδι, αλαργινό καράβι μου, στου απείρου και στης νυχτός την αγκαλιά, με τα χρυσά σου φώτα!

Να 'μουν στην πλώρη σου ήθελα, για να κοιτάζω γύρου σε λιτανεία να περνούν τα ονείρατα τα πρώτα.

Η τρικυμία στο πέλαγος και στη ζωή να παύει, μακριά μαζί σου φεύγοντας πέτρα να ρίχνω πίσω,

να μου λικνίζεις την αιώνια θλίψη μου, καράβι, δίχως να ξέρω πού με πας και δίχως να γυρίσω!

(Κώστας Καρυωτάκης-‘’Τελευταίο ταξίδι’’)

Έφυγε από κοντά μας λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, στα 72 του χρόνια ο Θόδωρος Αλμετίδης, ο αγαπημένος μας Θοδωρής γεμίζοντας πένθος τις καρδιές συγγενών, φίλων και όλων των ανθρώπων που τον γνώρισαν έστω και για λίγο.

Ο Θόδωρος γεννήθηκε στο Μεταλλικό (το Γιάννες της Τουρκοκρατίας) το 1945, σε μια μετακατοχική Ελλάδα που βρισκόταν στη δίνη των διαφόρων φάσεων του εμφυλίου, σ’ ένα Κιλκίς που δοκιμάστηκε άγρια τα δύσκολα αυτά χρόνια και σε ένα Μεταλλικό που πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος.

Η οικογένεια Αλμετίδη όπως οι περισσότερες οικογένειες του Μεταλλικού, ήταν προσφυγικής καταγωγής από την περιοχή του Καυκάσου και συγκεκριμένα από το χωριό Βεζίνκιοϊ 10 χιλιόμετρα από το Καρς. Ο Θόδωρος ήταν το τελευταίο από τα έξι παιδιά του Στέφανου και της Βαρβάρας Αλμετίδου. Τα άλλα πέντε αδέλφια του ήταν η Ανθούλα, η Έλλη, ο Κώστας, η Νιόβη και ο Μιχάλης. Δύσκολες οι συνθήκες ζωής τη δεκαετία του 50 για το Μεταλλικό όπως και για όλη την Ελλάδα. Ο αγώνας για την επιβίωση καθημερινός και επίπονος. Εκτός από τον αγώνα για τον επιούσιο,  η οικογένεια Αλμετίδη πέρασε τα δικά της ‘’πέτρινα χρόνια’’ που επηρέασαν βαθύτατα τον ψυχικό κόσμο του μικρού Θοδωρή.

Ο πατέρας Στέφανος, στέλεχος του ΚΚΕ, ήταν παλαίμαχος των αγώνων των κατοίκων του Μεταλλικού στις αρχές της δεκαετίας του 30 εναντίον του τσιφλικά Χατζηλαζάρου. Την γενικότερη αγωνιστική του δράση την πλήρωσε με συλλήψεις, βασανιστήρια και εξορίες στη Λήμνο, στη Φολέγανδρο, στην Ακροναυπλία, στον Αη Στράτη, στην Ικαρία, στην Κέρκυρα, στη Μακρόνησο και στη Γυάρο. Η μητέρα Βαρβάρα, μέλος του ΚΚΕ και ΕΑΜίτισσα στην Κατοχή, κρατήθηκε για οχτώ χρόνια στις φυλακές ‘’Αβέρωφ’’. Στον εμφύλιο καταδικάστηκε σε θάνατο με αναστολή της εκτέλεσης επειδή είχε ανήλικα παιδιά. Στα χρόνια της δικτατορίας του 1967 εξορίστηκε στη Γιούρα αφού πρώτα πέρασε από τις φυλακές Αλικαρνασσού. Λόγω των φυλακίσεων και των εξοριών των γονιών τους, τα έξι αδέλφια τα μεγάλωσε η γιαγιά τους, η ΄΄καλομάνα’’ Μαρία Αλμετίδου. 

Ο Θόδωρος στο Μεταλλικό της δεκαετίας του 50 ήταν ένα ιδιαίτερα χαρισματικό παιδί σ’ όλους τους τομείς. Τέλειωσε το Δημοτικό Σχολείο στο Μεταλλικό και γράφτηκε στο Γυμνάσιο του Κιλκίς. Οι συμμαθητές του τον θυμούνται ως τον ‘’μαθηταρά’’ του Γυμνασίου με το κοφτερό μυαλό στα θετικά μαθήματα αλλά και με υπέροχες εκθέσεις. Παρ’ όλ’ αυτά ο Θοδωρής ήταν πάντα χαμηλών τόνων χωρίς καμία έπαρση. Πολύ καλός αθλητής, έπαιξε ποδόσφαιρο στην ομάδα του χωριού του όπου εκτός από το ταλέντο του επέδειξε και ένα σπάνιο ήθος.

Πολυτάλαντη και πολύπλευρη προσωπικότητα ο Θόδωρος, συμμετείχε ως ερασιτέχνης ηθοποιός στην θεατρική δράση του Μεταλλικού. Μια θεατρική δράση που ξεκίνησε από το Βεζίνκιοϊ και συνεχίστηκε στο Μεταλλικό όπου οι προοδευτικοί κάτοικοί του δημιούργησαν θεατρικά σχήματα που ανέβασαν σπουδαίες παραστάσεις στις δεκαετίες του 50 και του 60. Από το Κιλκίς αλλά και τα γύρω χωριά έρχονταν στο Μεταλλικό πολλοί θεατρόφιλοι για να απολαύσουν υπέροχες παραστάσεις από το ελληνικό κλασσικό ρεπερτόριο και όχι μόνο.

Το 1963 έδωσε εξετάσεις και πέρασε στην Οδοντιατρική σχολή. Φοίτησε στο πρώτο έτος αλλά οι οικονομικές δυσκολίες και η αποστροφή του Θόδωρου στη θέα του αίματος τον ανάγκασαν να σταματήσει τις σπουδές του. Έμεινε στη Θεσσαλονίκη όπου δούλεψε για πολλά χρόνια σε Εταιρία διανομής κινηματογραφικών ταινιών ενώ παράλληλα βοηθούσε συγγενείς του στις δικές τους δουλειές.

Το 1983 προσλήφθηκε στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών Κιλκίς. Στην Ένωση ο Θόδωρος ήταν πάντα μπροστά στους αγώνες για τα αιτήματα των αγροτών και των άλλων εργαζομένων. Ήταν αγαπητός σε όλους τους συναδέλφους του για την αγωνιστικότητά του, συνδυασμένη με την έμφυτη εσωτερική του ευγένεια, την ανιδιοτελή αλληλεγγύη του προς όλους, την ακεραιότητα και την προσωπική του μόρφωση και καλλιέργεια. Συνταξιοδοτήθηκε το 2008.

Ο Θόδωρος δεν έκανε δική του οικογένεια. Αφοσιώθηκε στη βοήθεια προς τα μεγαλύτερης ηλικίας συγγενικά του πρόσωπα και όχι μόνο.

Τη δεκαετία του 90 και του 2000 ο Θόδωρος ξετύλιξε το ταλέντο του στο σκίτσο δημιουργώντας εμπνευσμένες και εύστοχες γελοιογραφίες στον ΜΑΧΗΤΗ και στην ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ του Κιλκίς, σχολιάζοντας με το δικό του μοναδικό τρόπο την επικαιρότητα. Ήταν από τις σπάνιες περιπτώσεις ανθρώπων που μετουσίωσαν την ιδεολογία τους σε πράξη, με αγκωνάρι της σκέψης του πάντα την αγάπη του για τον συνάνθρωπο. Η μεγαλοψυχία του υπήρξε μεγαλειώδης. Παρά τα όσα πέρασε αυτός και η οικογένειά του στα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, δεν ακούστηκε ποτέ από το στόμα του πικρή κουβέντα για οποιονδήποτε. Υπήρξε το διαμάντι του τόπου μας που έσβησε αλλά στις ψυχές των ανθρώπων που τον γνώρισαν, η λάμψη του θα παραμένει ανεξίτηλη μέχρι την τελευταία τους πνοή.

Θόδωρε, παρά τα μεγάλα σου χαρίσματα, υπήρξες ένας βαθιά λαϊκός άνθρωπος με μία σπάνια λαϊκή θυμοσοφία. Δίδαξες σε όλους μας, ακόμα και με τη σιωπή σου. Το κενό που αφήνεις στην ύπαρξή μας είναι τεράστιο και δυστυχώς δυσαναπλήρωτο. Σε θυμάμαι να δακρύζεις στο άκουσμα του παραδοσιακού τραγουδιού “Και γιατί δεν μας το λες”. Στο ταξίδι σου στη γειτονιά των αγγέλων, όλοι εμείς οι φίλοι σου, η επί χρόνια ζεστή, μεσημεριάτικη καθημερινή σου παρέα εκεί στο καφενείο του Αντώνη στον πεζόδρομο της 25ης Μαρτίου, σε αποχαιρετούμε με το τραγούδι αυτό που τόσο σε συγκινούσε:

Της θάλασσας κρατώ κακιά αμάν αμάν, του βαποριού αμάχη,

που πήρε την αγάπη μου αμάν αμάν και την εχαίρονται άλλοι

Και γιατί δε μας το λες, βρε και γιατί δε μας το λες,

και γιατί δε μας το λες, τον πόνο που ’χεις κι όλο κλαις…

 

Ιωσηφίδης Μάκης

 

ΠΗΓΕΣ

Η φωτογραφία του Θόδωρου παραχωρήθηκε από τον φίλο του κ. Σταύρο Μούσμουλα. Οι φωτογραφίες των γονιών και της γιαγιάς του από την ηλεκτρονική έκδοση του ‘’Ριζοσπάστη’’. Οι υπόλοιπες φωτογραφίες από το βιβλίο του Αλέκου Ιωαννίδη: ‘’Βεζίν-Κιοϊ Μεταλλικό. Το θέατρο’’.

Πληροφορίες για τη ζωή του από τον αγαπημένο του ανιψιό κ. Στέφανο Αλμετίδη, από τους ακριβούς του φίλους κ. Σταύρο Μούσμουλα και τη σύζυγό του Μαρία, από συμμαθητές του στο Γυμνάσιο, από συναδέλφους του στην ‘’’Ενωση’’ και από άλλους φίλους που τον έζησαν. 

Σελίδα 12 από 103
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree