tzikas kon 1173Του Κωνσταντίνου Μιχ. Τζίκα

Τα τροχαία ατυχήματα στην Ελλάδα είναι ένα φαινόμενο σχεδόν καθημερινό το οποίο προκαλεί μεγάλη θλίψη σε όλους μας, ιδίως στο άκουσμα απώλειας ζωών και δη νέων. Αυτό που μου έλεγε συνέχεια o αείμνηστος πατέρας μου όταν πρωτοξεκίνησα να οδηγώ, ήταν το εξής: «εκτός από την δική μας οδήγηση, θα πρέπει πάντοτε να προσέχουμε και την οδήγηση των άλλων που έχουμε απέναντί μας». Με αυτόν τον τρόπο ήθελε να μου επιστήσει την προσοχή και σε άλλους απρόβλεπτους παράγοντες εν προκειμένω για μια ασφαλή μετακίνηση. Αν και τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί σημαντική μείωση των τροχαίων ατυχημάτων στην χώρα μας σύμφωνα με τους στατιστικούς δείκτες, πάρα ταύτα το τροχαίο ατύχημα συνεχίζει να αποτελεί μάστιγα για την Ελλάδα. 

 

Αιτίες ατυχημάτων

Στην Ελλάδα τουλάχιστον, ένας μεγάλος αριθμός τροχαίων συμβάντων οφείλεται, εκτός από τον ελλιπή φωτισμό, τις κακοτεχνίες και το ολισθηρό οδόστρωμα, στην απρόσεχτη οδήγηση, στην υπερβολική ταχύτητα και στο γεγονός ότι οι Έλληνες οδηγοί, κινούνται υπό την επήρεια μέθης ή χρήσης διαφόρων ουσιών που επηρεάζουν τις ικανότητές του στην οδήγηση.

 

Δικαιώματα

Από κάθε τροχαίο δυστύχημα συνήθως γεννιέται δικαίωμα αποζημιώσεως του παθόντος προσώπου και των ατόμων που συνεπέβαιναν στο όχημα του και παράλληλα γεννιέται η υποχρέωση αποζημιώσεως του ιδιοκτήτη του ζημιογόνου οχήματος και του οδηγού του. Και επειδή συνήθως στις περιπτώσεις αυτές των τροχαίων ατυχημάτων σπανίως ο υπαίτιος οδηγός δέχεται την ευθύνη του, η αποζημίωση κατά κανόνα καθορίζεται από τα δικαστήρια.

Αφού ασκηθεί η σχετική αγωγή αποζημιώσεως, το δικαστήριο αφού λάβει υπόψη του τα γεγονότα και τις ειδικές συνθήκες κάτω από τις οποίες έλαβε χώρα το συγκεκριμένο τροχαίο συμβάν θα αποδώσει την ευθύνη σ’αυτόν που ήταν υπαίτιος του τροχαίου συμβάντος και θα καθορίσει το ύψος της αποζημίωσης που πρέπει να καταβάλει ο υπαίτιος του τροχαίου γεγονότος στον παθόντα και στον ιδιοκτήτη του βλαβέντος οχήματος για τις υλικές ζημίες.

Το δικαστήριο θα καθορίσει το ύψος της αποζημίωσης τόσο για τις φθορές ή υλικές ζημιές του οχήματος όσο και για οποιαδήποτε ζημιά υπέστη ο οδηγός του οχήματος ο οποίος δεν είχε καμία υπαιτιότητα.

 

Πρόκληση θανάτου ή αναπηρίας κλπ

Σε περιπτώσεις που από το τροχαίο συμβάν επήλθε στον οδηγό του ενός οχήματος ή σε άτομα που συνεπέβαιναν σ’αυτό θάνατος, αναπηρία κλπ τότε στην περίπτωση θανάτου νομιμοποιούνται οι συγγενείς α΄ βαθμού να διεκδικήσουν και αποζημίωση για την ψυχική οδύνη που υπέστησαν από το συμβάν, ενώ σε περίπτωση που από το τροχαίο συμβάν επήλθαν μόνο σωματικές βλάβες, αναπηρία κλπ δικαιούται να διεκδικήσει ο παθών, αποζημίωση για τις ηθικές βλάβες που υπέστη λόγω του τραυματισμού και για ο,τι θα ζημιωθεί λόγω των σωματικών βλαβών ή της αναπηρίας που υπέστη από το τροχαίο γεγονός.

Η αγωγή αποζημιώσεως στρέφεται εναντίον του οδηγού ο οποίος ευθύνεται για το τροχαίο συμβάν, του ιδιοκτήτη του ζημιογόνου οχήματος και εναντίον της ασφαλιστικής εταιρίας η οποία εκάλυπτε το ζημιογόνο όχημα ασφαλιστικά έναντι τρίτων κατά τον χρόνο του ατυχήματος. Σε περίπτωση δε που το ζημιογόνο όχημα δεν ήταν ασφαλισμένο κατά τον χρόνο του ατυχήματος τότε η σχετική αγωγή στρέφεται εναντίον και του Επικουρικού Κεφαλαίου, το οποίο υπεισέρχεται στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της ασφαλιστικής εταιρίας.

 

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

Πρέπει να γνωρίζει ο κάθε οδηγός ότι σε κάθε τροχαίο συμβάν που προκαλείται κατά την κυκλοφορία του οχήματός του, έχει υποχρέωση αφού ακινητοποιήσει το όχημά του και τοποθετήσει το σχετικό τρίγωνο που προειδοποιεί ότι υπάρχει πρόβλημα στον δρόμο, να καλέσει την τροχαία δηλώνοντας το σημείο όπου βρίσκεται, καθώς επίσης να καλέσει ασθενοφόρο σε περίπτωση που υπάρχουν τραυματίες ή νεκροί και στην συνέχεια να ενημερώσει και την ασφαλιστική του εταιρία. Εάν τα πράγματα δεν κυλίσουν ομαλά για τον παθόντα κατά το στάδιο των διαπραγματεύσεων του με την ασφαλιστική εταιρία του προκαλέσαντα το τροχαίο συμβάν εν προκειμένω για την αποζημίωσή του, να επικοινωνήσει με τον δικηγόρο του για να τον συμβουλεύσει καταλλήλως. 

Εν κατακλείδι, κάθε οδηγός οποιουδήποτε οχήματος πρέπει να αναλογιστεί τις ευθύνες που αναλαμβάνει οδηγώντας το και να οδηγεί πάντοτε με σύνεση και σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου. Να σέβεται και να εφαρμόζει τη σήμανση των οδών που ενημερώνει τον κάθε οδηγό οχήματος για τους κινδύνους που ελλοχεύουν.

*O κ. Τζίκας είναι δικηγόρος και πιστοποιημένος διαμεσολαβητής από το Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων 

www.tzikas-lawfirm.gr

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Ο ευτραφής κύριος της φωτογραφίας είναι ο διάσημος Αϊ Γουέι-Γουέι. Κινέζος ηθοποιός και ακτιβιστής. Οταν έχεις εκατομμύρια και σκυλοβαριέσαι γίνεσαι ακτιβιστής, φιλάνθρωπος, εθελοντής. Γενικά ψυχοπονιάρης. Σαν τον Μπόνο των U2, τον άλλο ακτιβιστή, που κάνει συναυλίες για να σώσει τα παιδιά της Αφρικής. (Ο Τζίμης Πανούσης λέει ότι, όταν ο Μπόνο βαριέται, πετάει με το ιδιωτικό του τζετ πάνω απ’ την Αφρική, ρίχνοντας καραμέλες...)

Η φωτογραφία είναι “μαϊμού”. Ο χοντρο-ακτιβιστής δεν έπαθε απολύτως τίποτε. Απλά ξάπλωσε μπρούμυτα την κορμάρα του σε μια αμμουδιά της Μυτιλήνης, παριστάνοντας τον μικρούλη Αϊλάν τον οποίο ξέβρασε πνιγμένο το κύμα σε μια έρημη ακτή της Τουρκίας... Η φωτογραφία φυσικά έκανε το γύρο του κόσμου, χαρίζοντας κι άλλη δημοσιότητα στον καλλιτέχνη.

Ο κ. Αϊ Γουέι-Γουέι είναι πολύ πιθανόν να επιλέξει ως επόμενο σταθμό θρήνου την Ειδομένη. Δεν παίζει ρόλο αν θα ξαπλώσει το κορμί του στην όχθη του Αξιού, ή πάνω στη γραμμή “του Τραίνου της μεγάλης φυγής”, το οποίο περνάει στα Σκόπια, αλλά όχι στην ελευθερία.

Ο ψυχοπονιάρης Αϊ όμως θα πρέπει να βιαστεί. Πιθανόν να τον προλάβει η ευσυγκίνητη κ. Σούζαν Σάραντον, ή η “κόκκινη” Βανέσσα Ρεντγκρέιβ. Οι δικοί τους  ίματζ-μέϊκερς σίγουρα γνωρίζουν την Ειδομένη-Idomeni. Το πιο διάσημο χωριό στην Υφήλιο, ύστερα από εκείνο των Αστερίξ-Οβελίξ. Μπροστά σ’ αυτό που συμβαίνει και θα συμβεί στην Ειδομένη, οι εικόνες από Λέσβο, Κω, Λέρο κλπ, θα είναι ευχάριστο ντοκυμαντέρ. Υπολογίσθηκε ότι τα άλλα Hotspots σε Χέρσο, Ν. Καβάλα, Δροσάτο, Κεντρικό(!), θα λειτουργήσουν ως βαλβίδες εκτόνωσης της Ειδομένης. Στην πράξη όμως αποδεικνύεται το αντίθετο: τα σημεία αυτά λειτουργούν ως τροφοδότες της Ειδομένης. Και φυσικά έτσι θα γινόταν, αφού οι πρόσφυγες γνωρίζουν ότι βρίσκονται λίγα χιλιόμετρα μακρυά από το... Γαλατικό χωριό της Ελλάδας.

Την ίδια ώρα καμμία αναβάθμιση των υποδομών του νομού δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Ούτε καν των Υγειονομικών Μονάδων που, ενδεχομένως, να κληθούν να αντιμετωπίσουν και τα πρώτα κρούσματα πιθανής επιδημίας. Οι οποίες Υγειονομικές Μονάδες παραμένουν τρεις μήνες τώρα χωρίς Διοικητή. Για άλλες υποδομές ούτε λόγος. Στο Κιλκίς ξεδιπλώνεται η κατάσταση που παρουσιάζει η χώρα όσον αφορά στην “κεντρική” αντιμετώπιση του ασύμμετρου φαινομένου εξ αρχής... Κανείς σχεδιασμός, καμμία μελέτη, καμμία πρόβλεψη. Με το πρόβλημα και τη διαχείρισή του να ξεκινά από την ανεκδιήγητη υπουργό Τασία και να καταλήγει στον “στρατάρχη Καμμένο”. Εξ απίνης συνελήφθη ο νομός μια ωραία πρωία. Κι από την “επανάσταση του Γαλλικού” φτάσαμε στα τέσσερα Κέντρα, συν την Κόλαση της Ειδομένης.

Σε αναμονή λοιπόν του Αϊ Γουέι-Γουέι, της κ. Σάραντον, της κ. Ρεντγκρέιβ και όποιων άλλων μας επιλέξουν ως αρένα επιδείξεως αισθημάτων. Κοντά στην Ειδομένη ίσως γίνουν διάσημοι τόποι και το Χέρσο, η Ν. Καβάλα, το Δροσάτο, το Κεντρικό.

ΥΓ: Είναι απορίας άξιον το πως ακόμα ο αναπόφευκτος Νταλάρας δεν έκανε συναυλία για την Ειδομένη!

floridis pan 1166Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Για δεκαετίες λέγεται ότι μία από τις μεγαλύτερες ελληνικές πόλεις είναι η... Μελβούρνη. Δεν είναι βέβαια υπερβολή, αφού στην μεγαλούπολη της μακρινής Αυστραλίας κατοικούν εδώ και πολλά χρόνια εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες.

Τηρουμένων των αναλογιών, μπορούμε να λέμε πλέον ότι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Κιλκίς είναι η Ειδομένη! Γιατί 15.000 κατοίκους το Πολύκαστρο δεν είχε ποτέ. Το θέμα είναι πως πρόκειται για να μια “πόλη” άναρχη, εγκατελειμένη από το κράτος στο έλεος των κομπιναδόρων, μαυραγοριτών και άλλων επιτήδειων. Και τελευταία με τις βροχές, τείνει να γίνει μια δεύτερη “Πλωτή πόλη” μετά από εκείνην της Μάρως Δούκα. Χωρίς τα ωραία χρώματα εκείνης όμως...

Και όταν μετακινηθούν οι σύγχρονοι εσταυρωμένοι, η “πόλη της Ειδομένης” θα πάψει να υπάρχει. Το όνομα του χωριού όμως ως Idomeni, θα είναι χαραγμένο στην συλλογική-παγκόσμια Μνήμη για δεκαετίες. Ως τόπος μαρτυρίου αλλά και ως τόπος κρατικής και υπερκρατικής αναλγησίας και απανθρωπιάς. Αλλά και ως τόπος εκμετάλλευσης του έσχατου πόνου. Αλλά και ως τόπος όπου ασκήθηκε ο αγνός και άδολος αλτρουϊσμός, η αλληλεγγύη του ανώνυμου, η αυτοθυσία του εθελοντή, η αφιλοκερδής προσφορά του γιατρού.

Πριν λίγες μέρες είχε εγερθεί το ζήτημα της απονομής του Νόμπελ Ειρήνης στους νησιώτες Ελληνες, που πρώτοι έρχονται σε επαφή με της Γης τους κολασμένους. Πλειοδοτώντας, άλλοι πρότειναν το Νόμπελ να δοθεί σε όλους του Ελληνες. Και σ’ αυτούς δηλαδή που συνωθούνται στην Ειδομένη για μια φωτογραφία, με φόντο τον τόπο του Μαρτυρίου; Και σ’ αυτούς που οργώνουν τον τόπο τους για να μην στηθούν σκηνές για τους πρόσφυγες;

Το Νόμπελ Ειρήνης όμως θα πρέπει να δωθεί στο όνομα Ειδομένη-Idomeni. Για να θυμίζει τον διαρκή Γολγοθά όλων εκείνων που ξεσπιτώνονται απ’ τους πολέμους, είτε με βόμβες, είτε με οικονομική καταστροφή και πείνα. Για να θυμίζει την Πλωτή πόλη της σύγχρονης Παγκόσμιας ντροπής. Για να θυμίζει μια μαύρη “τρύπα στην Γεωγραφία” και στην ψυχή μας. Οπως παλιά η Σρεμπρένιτσα. Οπως η κοιλάδα του Μπλάτσε...

floridis pan 1166

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Τον Ιούνιο του 1984 έγιναν οι πλέον επεισοδιακές εκλογές της Μεταπολίτευσης. Και ήταν απλά Ευρωεκλογές! Ο Ευ. Αβέρωφ, αν και μείωσε τη διαφορά ΠΑΣΟΚ-ΝΔ από 12 σε 3 μονάδες, υπέβαλε την παραίτησή του και δρομολόγησε την εκλογή του νέου Προέδρου στο κόμμα.

Βασικοί διεκδικητές της προεδρίας ήταν τότε ο Κων. Μητσοτάκης και ο Κων. Στεφανόπουλος. Και τότε ακουγόταν, ότι το Καραμανλικό μπλοκ στήριζε τον κ. Στεφανόπουλο. Ο Κ. Μητσοτάκης όμως κέρδισε με ψήφους στην Κοινοβουλευτική Ομάδα 70-40 (τότε τους αρχηγούς τους εξέλεγαν οι βουλευτές).

Της εκλογής Μητσοτάκη ακολούθησε ένα γεγονός που έχει μια ιδιαίτερη σημασία και επιτρέπει (έως επιβάλλει), έναν παραλληλισμό με το σήμερα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ως πρωθυπουργός, βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για τα εγκαίνια της Διεθνούς Εκθεσης. Στην ιστορική “ΡΕΜΒΗ”, μετά τα εγκαίνια, δόθηκε η καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου. Κάποια στιγμή ένας δημοσιογράφος ζήτησε από τον Ανδρέα ένα σχόλιο για την “φρέσκια” εκλογή Μητσοτάκη. Και τότε έγινε η έκπληξη. Ο πανίσχυρος πρωθυπουργός άστραψε και βρόντηξε, καταλήγοντας με τη φράση “η Ν. Δημοκρατία εξέλεξε έναν Εφιάλτη!” Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο Ανδρέας ομολόγησε ότι η Ν. Δημοκρατία έκανε την καλύτερη επιλογή απέναντι στο ΠΑΣΟΚ. Χάνοντας την ψυχραιμία του έδειξε, ότι φοβάται τον Μητσοτάκη. Σε λίγους μήνες (1985) έγιναν εκλογές. Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε με 4,5 μονάδες διαφορά. Αλλά τέσσερα χρόνια μετά, ο Μητσοτάκης γινόταν Πρωθυπουργός με 47%...

Μας θυμίζει τίποτε αυτή η ιστορία; Και βέβαια. Πριν λίγες μέρες, η Ν. Δημοκρατία εξέλεξε πάλι έναν Μητσοτάκη στην ηγεσία της. Αυτή τη φορά από τη βάση, με εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους. Μ’ έναν Κυριάκο Μητσοτάκη εντελώς αουτσάιντερ από την αρχή. Μια εξέλιξη που, πολλοί την ευχόντουσαν, αλλά ελάχιστοι την πίστευαν. Και με το που εκλέχθηκε ο νεαρός, μέγα ρίγος και μεγάλη ταραχή διέτρεξε το πολιτικό στερέωμα.. Ολοι σχεδόν “απάντησαν” σε μια ερώτηση που δεν τους ετέθη! Οι κυβερνητικοί εταίροι πρώτα, έσπευσαν να χαρακτηρίσουν τον Κυρ. Μητσοτάκη ως ακραίο νεοφιλελεύθερο. Αντί να χαίρονται που θα τρομάξει ο κόσμος από τις ακραίες νεοφιλελεύθερες θέσεις του, έδειξαν να τρομάζουν οι ίδιοι. Η Φ. Γεννηματά έσπευσε, χωρίς να ερωτηθεί, να δηλώσει ότι την χωρίζει ιδεολογική άβυσσος από τη Ν. Δημοκρατία και τον Κυρ. Μητσοτάκη, ενώ το ΠΟΤΑΜΙ σχεδόν έριξε “λευκή σημαία”. Οι δημόσιοι υπάλληλοι ήδη άρχισαν να μιλούν για τις απολύσεις(!) που θα κάνει ο Κυριάκος στο Δημόσιο. Κι ένα παράδοξο: Ενώ όλοι του καταλογίζουν ακραίο νεοφιλελευθερισμό, παράλληλα υψώνουν αναχώματα για να μην αλώσει ο Κυριάκος το μετριοπαθές δημοκρατικό Κέντρο!

Συμπέρασμα: Ολο το Σύστημα, ήδη έχει αναγορεύσει τον Κυρ. Μητσοτάκη σε εν αναμονή (και σύντομη μάλιστα) Πρωθυπουργό. Εχουν ομολογήσει άπαντες ότι η Ν. Δημοκρατία έκανε την καλύτερη επιλογή. Ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ και Πρωθυπουργός, δεν κρύβει το θαυμασμό του για τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου. Φαίνεται όμως ότι δεν διδάχθηκε από τα λάθη και τις βεβιασμένες αστοχίες του.

Υ.Γ: Κάτι παρόμοιο με τα παραπάνω συνέβη και στην εκλογική μάχη για το δήμο Αθηναίων το 1994. Το ΠΑΣΟΚ έχρισε υποψήφιο τον Θοδ. Πάγκαλο. Και η Ν. Δημοκρατία τον άγνωστο σχετικά Δημ. Αβραμόπουλο, υπάλληλο του Υπουργείου Εξωτερικών. Οργισμένος ο ασυγκράτητος Πάγκαλος χαρακτήρισε τον Αβραμόπουλο ως “ο κύριος Τίποτε”. Στις εκλογές που ακολούθησαν, “ο κύριος Τίποτε” έκανε παρέλαση!

Σελίδα 100 από 101
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree