• 31
  • Μαρ
Του Γιώργου Πελίδη* Μεγάλη προσοχή θα πρέπει να δίνεται στις διαστάσεις των γηπέδων στις μικρές ηλικίες, στον αριθμό των παιδιών που αγωνίζονται, στον χρόνο διάρκειας του παιχνιδιού και στον συνολικό αριθμό αγώνων κατά την διάρκεια της ετήσιας αγωνιστικής περιόδου. Στο στάδιο εκπαίδευσης στο οποίο βρίσκονται, όσον αφορά τα στοιχεία της τεχνικής, τακτικής θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η ημερολογιακή, βιολογική και προπονητική ηλικία των παιδιών. Για τις εντάσεις και την συχνότητα των επιβαρύνσεων, απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή και παρακολούθηση από ειδικό προπονητή και όχι από εθελοντή. Η καταπόνηση και η συσσωρευτική κόπωση μπορεί να παίξουν ιδιαίτερα αρνητικό ρόλο στην εξέλιξη ενός νεαρού παίκτη που χαρακτηρίζεται ταλέντο. Πολλές φορές αποτελεί και αιτία διακοπής του αθλήματος. 'Έρευνες έδειξαν ότι οι λανθασμένες διαστάσεις των αγωνιστικών χώρων δηλ όταν είναι υπερβολικά μεγάλες ότι: -Το παιχνίδι γίνεται παιχνίδι αντοχής και όχι διδασκαλία η εκπαίδευση τεχνικοτακτικών στοιχείων. -Οι παίκτες που παίζουν στο κέντρο του γηπέδου επιβαρύνονται περισσότερο από τους επιθετικούς και τους αμυντικούς. Οι επιβαρύνσεις έδειξαν ότι σε μερικούς παίκτες η τιμές του γαλακτικού οξέος ξεπέρασαν συγκέντρωση των 8 mml/l. Οι στόχοι της εκπαίδευσης στις ηλικίες αυτές είναι η συχνή επαφή με την μπάλα, η ικανότητα συναρμογής, η απόκτηση ποδοσφαιρικής αντίληψης μέσα από της συνεχόμενες μεταβαλλόμενες καταστάσεις του παιχνιδιού. Στατιστικά της έρευνας έδειξαν: -σε παιχνίδι 2χ25 λεπτών -οι κεντρικοί παίκτες είχαν 38 επαφές με την μπάλα -οι παίκτες της αμυντικοί ζώνης είχαν 20 επαφές με την μπάλα -το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι υπάρχει διαφορά στην ίδια συμμετοχή στο παιχνίδι. Στο επόμενο φύλλο, ιδανικές διαστάσεις αγωνιστικών χώρων σε αναπτυξιακές ηλικίες σε παιχνίδι ποδοσφαίρου, προτεινόμενες από την Ε.Π.Ο (οδηγός αναπτυξιακών ηλικιών). *Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών Προπονητής: UEFA B' Nέας σχολής 2015

Του Στάθη Μακρίδη Το αφήγημα μας έρχεται από τα παλιά. Μοιάζει και λίγο με παραμύθι. Κρατάει όμως ό,τι και να’ναι μέσα του θα λέγαμε, την δροσιά της επικαιρότητας. Αναφέρεται στην “επανάσταση των μουλαριών”. Και το παραθέτουμε για να... τιμήσουμε, με την ευκαιρία, τα υπομονετικά εκείνα τετράποδα τα οποία κι εμείς ευδοκίμως υπηρετήσαμε, ως ημιονηγοί, τα πρώτα εκείνα χρόνια της δεκαετίας του ’60 στους σταύλους της Αξιούπολης. Στα μέσα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ένα καράβι φεύγει από το λιμάνι της Στυλίδας για τη Θεσσαλονίκη, μεταφέροντας μουλάρια του Στρατού. Τα μουλάρια πάντα ήταν ένα πολύτιμο μέσο μεταφοράς εφοδίων και στρατιωτών. Ηταν χειμώνας και το καράβι με δυσκολία διέσχιζε τα μανιασμένα κύματα. Το ταξίδι ήταν αργό, με συνέπεια τα όποια αποθέματα ζωοτροφών να καταναλωθούν πριν το καράβι φθάσει στον προορισμό του. Τα συμπαθή ζώα πεινούσαν. Και άρχισαν να διαμαρτύρονται φριμάζοντας και χλιμιντρίζοντας. Ανήσυχος ο υπεύθυνος ημιονηγός απευθύνεται στον λοχαγό του για να δώσει λύση. Κι εκείνος, μετά από σκέψη, του λέει: Ανόητε, “Βάρα Νομή”. Ο φαντάρος “Βάρεσε Νομή”. Εθισμένα τότε τα μουλάρια στο γνωστό σάλπισμα που το γνώριζαν πλέον ως ειδοποίηση ότι ήρθε η ώρα να φάνε, ησύχασαν. Σανός όμως δεν υπήρχε. Ξανά η εντολή του λοχαγού, ξανά σάλπισμα του φαντάρου, ξανά και η... οργή των μουλαριών. Το καράβι, κάτω από την πίεση των τετραπόδων, κινδύνευε να βουλιάξει. Και αναγκάσθηκε να προσαράξει κάπου εκεί κοντά στον Πλαταμώνα. Αυτά με τα μουλάρια. Εμείς βέβαια, μουλάρια δεν είμαστε. Μας θέτουν, όμως στην ίδια μοίρα όταν, δεκαπέντε τώρα μήνες, μας σαλπίζουν “Νομή” υποσχόμενοι καλύτερες μέρες. Σοφότερα όμως τα συμπαθή τετράποδα του αφηγήματός μας, επαναστάτησαν μόλις αντιλήφθηκαν τον εμπαιγμό, το σάλπισμα για... καλύτερες ώρες! Το κακό σήμερα είναι ότι αυτοί που χαράσσουν την κυβερνητική πολιτική, ξεπέρασαν τα όρια του καλώς νοούμενου λόγου και διαλόγου και μπήκαν στα χωράφια της πολιτκής αλητείας. Και μας δουλεύουν κι από πάνω. Τί άλλο μπορούμε να υποθέσουμε όταν βλέπουμε και ακούμε, για παράδειγμα, τον επί των Οικονομικών υπουργό, ειρωνικώς μειδιώντας, να μας λέει: “Τα δύσκολα πέρασαν, τα χειρότερα είνα μπροστά”. Ποιός, τέλος πάντων, νομίζετε ότι είστε κ. Αλεξιάδη; Να τώρα και ο επί των Εσωτερικών υπουργός μας. Εβλεπε, βέβαια, στα κανάλια τα χάλια της Ειδομένης και δεν πίστευε... τα μάτια του. Και πήγε να τα δει κι από κοντά. Και απελθών εδήλωσε: “Η Ειδομένη είναι Νταχάου”. Δεν μας είπε, όμως, ο κ. Κουρουμπλής ποιός ευθύνεται. Ηρθε και ο κ. Ξανθός για να λύσει με την σειρά του τα προβλήματα υγείας του Νομού μας. Είδε και το ακέφαλο Νοσοκομείο μας, είδε και τα χάλια του. Θα άκουσε, υποθέτουμε, ότι από τους ογδόντα γιατρούς που προβλέπει το οργανόγραμμα, υπηρετούν μόνο σαράντα. Και πρέπει τώρα οι σαράντα αυτοί γιατροί να καλύψουν, εργαζόμενοι νυχθημερόν, πέρα συχνά από τα όρια της ανθρώπινης αντοχής, τις ανάγκες του Ιδρύματος. Να νοιασθούν για την υγεία τους και για την δική μας υγεία! Βιαστικά μας ήρθε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Και; η Ειδομένη, δυστυχώς, κατάντησε δημόσιο θέαμα. Υπουργοί και τινές άλλοι, πάνε κι έρχονται. Γίνονται συσκέψεις μπροστά στις κάμερες, κυριολεκτικά στο πόδι. Και πέραν τούτου; Ουδέν!.. Θεωρούμε περισσότερο αξιοπρεπές οι τοπικοί μας άρχοντες που, ούτως ή άλλως, ζούνε τα προβλήματα των προσφύγων και μοχθούν για την αντιμετώπισή τους, να γυρίσουν την πλάτη στους παράξενους αυτούς επισκέπτες! Με δεδομένη μάλιστα την ομόθυμη στήριξη των πολιτών, θα προχωρήσουμε. Που λέει και ο Κάλβος σε μια Ωδή του (Τα Ηφαίστια). “Ω Ελληνες, ω θείαι ψυχαί, που εις τους μεγάλους κινδύνους φανερόνετε ακάμαντον ενέργειαν και υψηλήν φύσιν!”

Του Παναγιώτη Φλωρίδη Ηταν οπωσδήποτε μια έκπληξη. Αργοπορημένη έστω: Ο δήμαρχος Παιονίας ζητεί από τους αρμόδιους υπουργούς Εσωτερικών και αναπληρωτή Αμυνας-από την κυβέρνηση ουσιαστικά- την επίλυση του βασικότερου ίσως και πλέον πολυδάπανου έργου υποδομής για την Παιονία. Την ύδρευση Πολυκάστρου και των γύρω μεγάλων οικισμών, με τη μεταφορά νερού από το Πάικο. Ενα έργο για το οποίο είχε εκπονηθεί μελέτη από τη δημαρχία Λαπόρδα, με προβλεπόμενο κονδύλιο περί τα 5,5 εκατ. ευρώ. Ως αιτιολογία για το επείγον του έργου ο Χρ. Γκουντενούδης προβάλλει την παρουσία χιλιάδων προσφύγων-μεταναστών στην περιοχή (“μια ακόμη πόλη” χαρακτηρίζει τους πληθυσμούς αυτούς). Η κίνηση του δημάρχου-έστω και αργοπορημένη-είναι θεμιτή. “Οι μεγάλες καταστροφές γεννούν μεγάλες ευκαιρίες”, λένε και το έχουν αποδείξει και εφαρμόσει οι Αμερικανοί. Μετά τους ανηλεείς βομβαρδισμούς, ακολουθεί η οργιώδης ανοικοδόμηση. Και τα βομβαρδιστικά και οι Τεχνικές Εταιρείες, είναι ακριβώς των ίδιων συμφερόντων, Κυνικό μέν, αλλά έτσι συμβαίνει. Ο νομός Κιλκίς εδώ και μήνες υφίσταται μια ασύμμετρη και ασήκωτη δοκιμασία από τους μισούς πρόσφυγες-μετανάστες που “ξεβράσθηκαν” στην Ελλάδα. Η ταλαιπωρία της Παιονίας επεκτάθηκε μοιραία και στην περιοχή του Κιλκίς, με το Κέντρο στο Χέρσο και το ήδη προβληματικό Νοσοκομείο να υφίσταται αφόρητη πίεση και τις τοπικές κοινωνίες να βρίσκονται σε αναβρασμό απ’ το δυσανάλογο πλήθος φιλοξενούμενων προσφύγων. Δικαιούται λοιπόν και ο δήμαρχος Παιονίας να ζητεί τα στοιχειώδη “ισοδύναμα” για την περιοχή του. Οπως δικαιούται και ο δήμαρχος Κιλκίς να ζητεί με ένα λιτό, δίκαιο και ρεαλιστικό υπόμνημα τα “ισοδύναμα” για τη λειτουργία του Νοσοκομείου Κιλκίς, που κυριολεκτικά κοντεύει να “σηκώσει τα χέρια ψηλά”. Εννοείται βέβαια πως δεν πρόκειται να γίνει τίποτε. Για μεν την ύδρευση του Πολυκάστρου θα γίνει η γνωστή επίκληση της έλλειψης χρημάτων. Χώρια που ο Χρ. Γκουντενούδης μπορεί να κατηγορηθεί και ως... πονηρός, που προσπαθεί να εκμεταλλευθεί τον πόνο και τη δυστυχία των απελπισμένων προσφύγων-μεταναστών. Για δε τα αιτήματα του δημάρχου Κιλκίς, ο πολυαναμενόμενος υπουργός Υγείας κ. Ξανθός, εμφανίσθηκε στο νομό σαν να μην τον είχε ακούσει ποτέ στη ζωή του. Σαν να μην είχε απαντήσει στη Βουλή στην κατεπείγουσα ερώτηση του Γ. Γεωργαντά για την τραγικότητα του Νοσοκομείου με την ευθεία απειλή μάλιστα από τον βουλευτή για προσφυγή στον Εισαγγελέα. Κι έτσι, αντί για τον κατεπείγοντα διορισμό Παιδιάτρων στο Νοσοκομείο, ο κ. Ξανθός μας έστειλε... Παιδοψυχίατρο! Αυτά βέβαια είναι τα τελευταία επεισόδια στο ατελείωτο σήριαλ της αγνόησης του νομού από το κράτος. Η επαναλαμβανόμενη περίπτωση του ΤΕΙ μας είναι χαρακτηριστική: από τις 5 Μαρτίου έπρεπε να έχει λυθεί το ιδιοκτησιακό ζήτημα του νέου κτιρίου. Εστι είχε συμφωνηθεί στη σύσκεψη υπό την αρμόδια υπουργό Σία Αναγνωστοπούλου, με τη συμμετοχή Γεωργαντά-Παραστατίδη. Η Τροπολογία ακόμη αναμένεται, αφού δεν υπάρχει Νομοσχέδιο για να την δεχθεί! Δεν χρειάζεται άλλη μια επανάληψη των περιπτώσεων που δεν έχουν τελειωμό με τα “έργα” που μπαίνουν στο χρονοντούλαπο. Απλά οι αιρετοί μας θα πρέπει να αρχίσουν να σκέφτονται κάποια ενέργεια που ίσως ταρακουνήσει κάποιους, και, ίσως, γλιτώσει τους ίδιους από το χρονοντούλαπο μιας αδιάφορης Ιστορίας και παρουσίας στα κοινά. Μια παραίτηση δηλαδή, έστω για την τιμή των όπλων. Οχι ότι θα αλλάξει κάτι, επαναλαμβάνουμε, Αλλά έτσι, “για ένα φιλότιμο”.
  • 18
  • Μαρ

makridis stathis 1173Του Στάθη Μακρίδη

Μας ήρθε σαν αξίωμα από τα παλιά για να... πλουτίσει κι αυτό τον πολιτικό μας διάλογο, και το ακούμε σαν κάτι νέο, ακόμα και σήμερα. Είναι ένα εύρημα, ένα εξαιρετικό απόκτημα των πολιτικών για να μας καθησυχάζουν. Και το λένε μάλιστα σοβαρά λες και είναι χρησμός. “Η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα” μας λένε. Και τούτου δοθέντος να μην ανησυχούμε. Κάτι τέτοια ακούγαμε από τους πολιτικούς μας ταγούς και στη δεκαετία του ’60. Περιμέναμε εκλογές το 1967 μετά την ανατροπή της κυβέρνησης της Ενωσης Κέντρου τον Ιούλιο του 1965, για να αρθεί το αδιέξοδο που οι ίδιοι δημιούργησαν. Αλλά πρόλαβαν οι συνταγματάρχες με τη δική τους... διέξοδο. Την “νύφη” όμως και τότε δεν την πλήρωσαν οι πολιτικοί, οι υπεύθυνοι. Αυτοί οδηγήθηκαν στο Πικέρμι, στα ξενοδοχεία της περιοχής, εν αναμονή της απόλυσής τους ή της φυγάδευσής τους στο εξωτερικό. Αλλοι όμως, οι απλοί πολίτες, οδηγήθηκαν στη Γυάρο και κάποιοι άλλοι στην ταράτσα και στα υπόγεια της οδού Μπουμπουλίνας, δια τα... περαιτέρω. Μας θυμίζει συχνά ακόμη και σήμερα ο ακριβός μας φίλος Ανέστης Χαλκίδης το μαρτύριο του να εξασφαλίσει μια είσοδο από τον περιβόητο Λάμπρου για να δει τον Νίκο και την Εύη. Οι δημοκρατίες, λοιπόν, δεν έχουν αδιέξοδα. Και επειδή δεν έχουν (αν είναι έτσι), δεν χάλασε και ο κόσμος αν η χώρα οδηγείται στα βράχια!... Τέτοια παραμύθια ακούμε και σήμερα. Ολα αυτά δείχνουν ότι τίποτε δεν διδάχθηκαν οι κομματικές ηγεσίες από τα λάθη τους. Παρακολουθούν χαλαρά τις εξελίξεις σαν κακοί μαθητές φροντιστηρίων. Και εμείς ας πληρώνουμε τα δίδακτρα, τον λογαριασμό.

Ως διέξοδο στα αδιέξοδα, προφανώς εννοούν την προσφυγή στις κάλπες. Από το καλοκαίρι όμως του 1974, ζήσαμε πληθώρα εκλογικών αναμετρήσεων. Και πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο. Θα μπορούσαμε ασφαλώς να υποστηρίξουμε ότι οι εκλογές θα ήταν μια-κάποια λύση, αν στη θέση των αλληλοκατηγοριών και των ύβρεων, έμπαινε ο ήπιος πολιτικός λόγος, που γονιμοποιεί τον διάλογο και θερμαίνει την δημοκρατία και τον πολιτικό μας πολιτισμό. Αλλά; Αλλά στην ίδια αυτή στιγμή που ο “Τιτανικός” πλησιάζει το παγόβουνο, ο πολιτικός διάλογος διεξάγεται σήμερα από θλιβερές φιγούρες που σκαρφαλώνουν, νυχθημερόν, στα τηλεοπτικά παράθυρα, γνωστοί πλέον, ολίγιστοι αριβίστες και δεδηλωμένοι αβδηρίτες!... Συμπεριφέρονται σαν μικρά... κακιωμένα παιδιά. Και δεν γνωρίζουν ή και ξεχνούν ότι στις κρίσιμες εκείνες στιγμές, ο Ανδρέας Παπανδρέου, μετά από συνεννόηση με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, εκστόμισε εκείνο το “βυθίσατε το Χόρα”. Είχαν κι εκείνοι τις πολιτικές διαφορές τους. Αλλά συνομιλούσαν. 

Σήμερα βυθίζεται η χώρα. Ο ανθός μας, η νεολαία μας εκπατρίζεται για μία ακόμη φορά, ο κοινωνικός μας ιστός αποσυντίθεται. Και “των οικιών ημών εμπιπραμένων αυτοί άδουν”. Και τώρα; Το έχουμε ξαναγράψει ότι η χώρα μας στερείται ηγετών υψηλού πολιτικού αναστήματος. Και είμαστε τώρα υποχρεωμένοι να συνυπάρξουμε με πολιτικούς νάνους. Εχουμε μια κυβέρνηση που μας προέκυψε απο συρραφή ακροαριστερών, ακροδεξιών, παλαιοπασόκων, αναρχικών, μηδενιστών, οπορτουνιστών και ό,τινων άλλων! Συνεχίζει να διαπραγματεύεται με τους “δανειστές” και θέτει, δεκαπέντε τώρα μήνες, “κόκκινες γραμμές”. Και το μόνο που ως τώρα πέτυχε, ήταν να ονομάσει την τρόικα θεσμούς και οι συνεδριάσεις μαζί τους να γίνονται στο Χίλτον, αντί στα Υπουργεία. Η κυβέρνηση αυτή είναι επικίνδυνη. Και πρέπει να φύγει. Και αυτό είναι ευθύνη της μείζονος, κυρίως, αντιπολίτευσης. Εφόσν, βέβαια, κι αυτή έχει κάποιο πρόγραμμα, κάποια σχέδια εξόδου από την κρίση. Παρατηρούμε όμως ότι και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, επιμελώς αποφεύγει να ζητήσει προσφυγή στις κάλπες! Ισως γιατί φοβάται να πάρει στα χέρια του την “καυτή πατάτα”. Ισως πάλι και αυτός να πιστεύει ότι και στις δημοκρατίες υπάρχουν αδιέξοδα!... Σε κάθε, πάντως, περίπτωση, θα θέλαμε περισσότερο ξεκάθαρες τις “θέσεις” του και λιγότερο σιβυλλικές, ιδιαίτερα τώρα που οι σφυγμομετρήσεις τον φέρουν να προηγείται. Και εμείς; Εμείς κρατάμε δύο στίχους απο μια στροφή ποιητικής συλλογής (“Ηλιος ο Πρώτος”) του Νομπελίστα μας Οδυσσέα Ελύτη. Ενα ποίημα δοξαστικό που κυκλοφόρησε το 1943, μέσα στο ζοφερό κλίμα του πολέμου και της γερμανικής Κατοχής:

“Εμείς τη λέμε τη ζωή, πηγαίνουμε μπροστά

και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε.

Είμαστε Ελληνες. Είμαστε από καλή γενιά”.

Σελίδα 100 από 103
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree