Του Παναγιώτη Φλωρίδη
Σε μια εκλογική αναμέτρηση στην Αμερική, ο ένας υποψήφιος κυβερνήτης της Πολιτείας κατηγόρησε τον βασικό του αντίπαλο ότι δεν μπορούσε να παρκάρει το αμάξι του. Εγινε “αναπαράσταση”. Οντως ο υποψήφιος, με τα σπουδαία (κατά τ’ άλλα) προσόντα, ήταν ατζαμής στο παρκάρισμα. Και έχασε τις εκλογές από τον... Τράμπ της εποχής και της Πολιτείας εκείνης. Αυτά γινόταν στην Αμερική. Εκεί όμως γίνονται και άλλα, ατελείωτα, θαύματα.
Στην πολιτική μπορείς να προσάψεις στους αντιπάλους σου λογής αδυναμίες: Ελλειψη προσόντων, αλαζονεία, αμετροέπεια, προχειρότητα, ανικανότητα, ταξική σκοπιμότητα. Οχι όμως ανηθικότητα. Αυτή καταργεί τη Δημοκρατία και καλεί “σε πρώτο πλάνο” τον Εισαγγελέα.
Το ακόμη χειρότερο βέβαια είναι, αυτή η κατηγορία να μένει αναπάντητη και ατιμώρητη. Και το ακόμη-ακόμη χειρότερο είναι, αυτή η κατηγορία να μένει αναπάντητη, ατιμώρητη και ταυτόχρονα να παραμένει αδιάφορη για το εκλογικό σώμα. Αυτός ο ύπουλος μιθριδατισμός είναι πραγματική βόμβα στα θεμέλια Δημοκρατίας και κοινωνίας. Καταργεί κάθε έννοια συλλογικότητας, καταργεί την ίδια την έννοια και την πρωταρχική ανάγκη του Κοινωνικού Συνόλου.
Συγκεκριμένα τώρα. Αυτή η κυβέρνηση έχει επισύρει, για λόγους πρωτοφανείς, τα μύρια όσα εναντίον της. Δεν υπάρχει “άρθρο” της πολιτικής δικονομίας που να μην έχει χρησιμοποιηθεί για τις εναντίον της κατηγορίες. Ολα όμως, όπως στην Αμερική, επιτρέπονται. Και η αμετροέπεια, και η ασυνέπεια και η αλαζονεία και γενικά η ανικανότητα. Αυτό που δεν επιτρέπεται είναι η κατηγορία για “χαμηλό ήθος”. Και αυτό που δεν επιτρέπεται-δύο φορές-είναι το γεγονός ότι αυτή η κατηγορία μένει αναπάντητη. Μένει χωρίς προσφυγή στον Εισαγγελέα.
Την περασμένη Κυριακή στην “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”, ο γνωστός αρθρογράφος Ν. Βατόπουλος το διατύπωσε ξεκάθαρα: συν τοις άλλοις, αυτή η κυβέρνηση (τα μέλη της δηλαδή και οι διτοί κομματικοί μηχανισμοί που την στηρίζουν), είναι “χαμηλού ήθους”. Η σκληρή-έσχατη-κατηγορία θα μπορούσε να περάσει ασχολίαστη, αν διατυπωνόταν σε κάποιο ρυπαρό, περιθωριακό φύλλο. Οχι όμως στην κυριακάτικη “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”.
Το πάθος των κυβερνώντων (του πυρήνα του 4%) για εξουσία, εξηγεί και ερμηνεύει πολλά. Από την “αστική τάξη με τύψεις”, όπως χαρακτήριζαν οι κακεντρεχείς του ’80, το τότε ΚΚΕ Εσωτερικού-μήτρα του μετέπειτα και σημερινού ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι την εξουσία του 2015 και από τον ανέμελο, επαναστατικό φραπέ του Dolce και των Εξαρχείων, μέχρι την απευθείας συνομιλία με Μέρκελ, Ολάντ, Ομπάμα, η απόσταση είναι μεγάλη. Αυτό όμως-επαναλαμβάνουμε-που ενοχλεί έως φρίκης, είναι η απάθεια όλων ημών και υμών που συναπαρτίζουμε αυτό που ακόμα αποκαλείται Κοινή Γνώμη. Θέλει πολλή κουβέντα...
ΥΓ (1): Ο Μιθριδάτης, πανίσχυρος βασιλιάς του Πόντου, φοβούμενος απόπειρα δολοφονίας του μέσω δηλητηρίου, κάθε λίγο και λιγάκι ελάμβανε μια ελάχιστη δόση δηλητηρίου, για να αποκτήσει ανοσία. Την απέκτησε όμως σε τέτοιο βαθμό που, όταν ήλθε η “κακιά ώρα” της σύλληψής του από τους νικητές Ρωμαίους προσπαθώντας να αυτοκτονήσει, δεν τον “έπιανε” το φαρμάκι. Είχε συνηθίσει ακόμη και στο πιο ισχυρό δηλητήριο. Από εκεί βγήκε και ο όρος “Μιθριδατισμός”.
ΥΓ(2): Ο Μιθριδάτης ήταν Ελληνικής καταγωγής. Με μητέρα Ελληνίδα, ποντιακής καταγωγής...
Λέει κάτι αυτό;

ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ ΜΑΚΡΙΔΗ Φθάσαμε στη Μεγάλη Εβδομάδα, στο επταήμερο των Παθών του Χριστού. Και φυσικό αλλά και λογικό θα ήταν τις μέρες αυτές, κυρίαρχος να είναι ο λόγος που αποδίδει το πνεύμα των ημερών, τα Πάθη του Θεανθρώπου. Η επικαιρότητα όμως έχει την δική της δυναμική και δίδει προτεραιότητα στα... πάθη του ανθρώπου! Και ν’ αγιάσουμε δεν μας αφήνουν οι αθεόφοβοι!

Ηρθε πριν ένα μήνα στην πόλη μας ο Γιάννης Μανιάτης, της Δημοκρατικής Συμπαράταξης της κ. Φώφης Γεννηματά. Ενα τμήμα του ΠΑΣΟΚ είναι κι αυτό, που ντρέπεται να πει τ’ όνομά του! Και προχθές μας ήρθε το άλλο κομμάτι του, μ’ ένα κλιμάκιο του “Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών” του Γιώργου Παπανδρέου, μ’ επικεφαλής τον Μιχάλη Καρχιμάκη και τον Γιώργο Πεταλωτή. Και τί μας είπαν; Τίποτα! Δύο ώρες μας κράτησαν, υμνούντες τον Γιώργο Παπανδρέου. Κι εμείς που πιστεύαμε πως ήρθαν-οι μεν και οι δε-κινούμενοι ή και υποκινούμενοι, να συνθέσουν τον πολιτικό χώρο που τους ανέθρεψε και επιτέλους έδωσε μια ανάσα δημοκρατίας στον Ελληνα πολίτη. Γιατί εμείς που ερχόμαστε από τα παλιά, δεν ξεχνάμε-είμαστε και αισθηματίες-την προσφορά των Παπανδρέου (Γεωργίου και Ανδρέα), στον τόπο. Δεν ξεχνάμε, ας πούμε, την συμβολή του Γεωργίου Παπανδρέου (παππού του Γιώργου) στον αγώνα για δημοκρατία στα πρώτα εκείνα χρόνια της δεκαετίας του ’60, τα χρόνια του Ανένδοτου, όταν τα τρίκυκλα έβγαιναν μέσα από τα αστυνομικά τμήματα! Τότε που και ο αείμνηστος Γεώργιος Ράλλης δήλωνε: “Στη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχει κράτος”! Οι φίλοι μας όμως, αντί της σύνθεσης, προτίμησαν την αποσύνθεση. Μ’ ένα εκατομμύριο ψήφους έγινε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ο Γιώργος. Και με ευρεία πλειοψηφία στη Βουλή, Πρωθυπουργός της χώρας. Τα σκόρπισε όλα. Και ζητάει τώρα... ακρόαση από την Φώφη, εκλιπαρώντας την συνεργασία της. Η Φώφη όμως δεν έχει χρόνο για χάσιμο! Συνομιλεί με το Ποτάμι, ένα κόμμα που οδηγείται σε πολιτική πτώχευση. Ιστορίες, δηλαδή, για αγρίους! Αυτά παθαίνουμε όταν παίρνουν τα μυαλά μας αέρα!..

Είναι βέβαια ωραίο και πολύ δελεαστικό να φέρει ο άνθρωπος ένα “βαρύ” όνομα. Ανοίγει δρόμους, προικίζει. Να έχει, θα λέγαμε, πατέρα η θείο υπουργό ή Πρωθυπουργό. Αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι γόνοι ή απόγονοι αυτών είναι κατ’ ανάγκη ισάξιοί τους, ικανοί να τους διαδεχθούν. Δεν είμαστε όλοι για όλα. Καθένας έχει το πολιτικό του ανάστημα. Ενα “βαρύ” όνομα έφερε ο Κώστας Καραμανλής. Αλλά δεν ήταν ο Κωνσταντίνος. Υποσχέθηκε επανίδρυση του κράτους. Και μας βύθισε βαθύτερα στο χρέος. Ο Γιώργος Παπανδρέου μας έστειλε στο Δ.Ν.Τ αφού πρώτα αποποινικοποίησε την... μεθαδόνη (για να έχουμε ευκολότερη την πρόσβαση!). Η Φώφη, μας έγινε βουλευτής, υπουργός και ό,τι άλλο. Αλλά δεν ξεδίψασε! Ποντάρει στο θυμικό των ψηφοφόρων της Β’ Αθηνών, έτοιμη για ψηλότερα! Ο Ανδρέας όμως, από άλλη στόφα ήταν φτιαγμένος. Εκανε κόμμα και προχώρησε. Ηταν ηγέτης. Εχουμε τώρα και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Προνομιούχος κι αυτός. Ισως όμως, είναι νωρίς για να τον κρίνουμε. Η παρουσία του πάντως στην πολιτική σκηνή μπορούμε να πούμε, πως έφερε αναταράξεις στο πολιτικό σύστημα. Και ίσως να προκύψει κάτι καλό. Οψόμεθα! Και γιατί όχι; Και ευχόμεθα!

Ηταν τα σημεία των καιρών και οι επιθυμίες των πολιτών για πολυκομματικές κυβερνήσεις στη χώρα μας, κάτι παρόμοιο που συναντάμε σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Πλην, αλίμονο! Βγήκαμε από τα χάλια των μονοκομματικών και μπήκαμε στα χειρότερα των δικομματικών! Νομίσαμε ακόμη πως η εμφάνιση μικρών κομμάτων στη Βουλή θα πλουτίσει την πολυφωνία, θα γονιμοποιήσει τον διάλογο και θα θερμάνει τη δημοκρατία που με τόσο κόπο κατακτήσαμε. Πλην όμως και πάλι αλίμονο! Γιατί στη Βουλή σήμερα, κάθε κόμμα μιλάει στη δική του γλώσσα, έχουμε “σύγχυση γλωσσών”, μια νέα Βαβέλ! Και σαν να μη μας έφθανε αυτό, ξυπνάμε κάθε πρωί μ’ ένα νέο κόμμα, μ’ ένα νέο σωτήρα κάθε μέρα, πρόθυμο να μας σώσει! Τίποτα δεν διδάχθηκαν οι φερέλπιδες σωτήρες μας. Αν κοιτούσαν πίσω τους, θα διέκριναν τον Αρσένη, τον Στεφανόπουλο, τον Τσοβόλα, τον Αβραμόπουλο, τον Σαμαρά, τον Καρατζαφέρη, τόσους άλλους, οι προσπάθειες των οποίων ναυάγησαν. Δεν κοιτούν στον καθρέφτη τους. Κοιτούν μόνο τη σκιά τους και την εκλαμβάνουν ως πολιτικό μπόι! Μας πήραν τον αέρα οι άθλιοι! Και μας δουλεύουν κι από πάνω! Κι εμείς αυτοσαρκαζόμενοι, προσφεύγουμε στη λαϊκή παροιμία: “Μάθανε πως............ πλακώσανε και οι γύφτοι!..”

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, το Δημοτικό Συμβούλιο Κιλκίς ακόμη δεν έχει συνεδριάσει (βράδυ Τετάρτης). Το θέμα του ΤΕΙ δεν περιλαμβανόταν στην Ημερήσια Διάταξη. Η επιστολή όμως της Διευθύντριας απευθυνόταν πρωτίστως στο δήμαρχο Κιλκίς. Οπότε το θέμα θα ήταν πρωτεύον, έστω εκτός Ημερήσιας Διάταξης. Πάλι δηλαδή θα είχαμε οργή και αγανάκτηση για τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις. Πάλι ομόφωνα ψηφίσματα για την υποβάθμιση και μοιραία την ΟΡΙΣΤΙΚΗ κατάργηση του μοναδικού και μοναχικού από το 1999 Τμήματος. Πάλι επισήμανση ότι το ολοκαίνουργιο νέο κτίριο του ΤΕΙ Κιλκίς, ρημάζει αχρησιμοποίητο. Πάλι συννενόηση για κοινή δράση με βουλευτές, Αντιπεριφερειάρχη κλπ. Ολα βέβαια τζάμπα και στον αέρα. Ολα μάταια για άλλη μια φορά. Τα στοιχεία που παραθέτει η κ. Βενετία Κουτσού (πρώτο θέμα), δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας. Για άλλη μια φορά ο νομός αγνοείται.

Με μια επαναληπτικότητα που δικαιώνει το υπερβολικό, πρόσφατο πρωτοσέλιδο της “ΠΡΩΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ”, ότι δηλαδή “Καταργείται ο νομός, κομμάτι-κομμάτι”. Το Τελωνείο υποβαθμίζεται, Αστυνομικά Τμήματα καταργούνται, το Δικαστικό βάλτωσε, το Πρωτοδικείο κινδυνεύει, το Γηροκομείο εγκαταλείφθηκε, το Νοσοκομείο ρημάζει, οι δρόμοι χάνονται στη διαδρομή... και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Και έρχεται τώρα το τέλος του “ΤΕΙ Κιλκίς”. Από τις 5 Μαρτίου έπρεπε να έχει τελειώσει η αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος του ΤΕΙ. Με ειδική Τροπολογία, όπως συμφωνήθηκε με την αρμόδια υπουργό Σία Αναγνωστοπούλου. Εφθασε Πάσχα κι ακόμη να φανεί, όχι η Τροπολογία, αλλά το ίδιο το Νομοσχέδιο. Είναι περιττή και κουραστική άλλη μια παράθεση αιτιών και αιτίων για το ερώτημα “Ποιός φταίει;”. Κανένα στόμα δεν το’βρε και εν το’πε ακόμα...

Μια παραίτηση θα τάραζε κάπως τα νερά. Ετσι, για την τιμή των όπλων. Οχι δημάρχων, βουλευτών και άλλων τέτοιων “μεγεθών”. Μια παραίτηση, έστω κάποιου από τους Δημοτικούς Συμβούλους Κιλκίς. Απ’ αυτούς που τζάμπα ελπίζουν σε κάποια Αντιδημαρχία. Και είναι πολλοί...

Κατά τα λοιπά... ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ.

Του Κωνσταντίνου Πουντζουκίδη*
Στα γήπεδα θα παρατηρήσει κανείς δυο κατηγορίες γονέων. Στην πρώτη ανήκουν γονείς που σιωπηλά υποστηρίζουν τα παιδιά τους κατά τη διάρκεια του αγώνα, πριν και μετά απ’ αυτόν. Που θα τα αγκαλιάσουν και θα τα συγχαρούν για την προσπάθεια και όχι για το αποτέλεσμα. Και υπάρχει και η άλλη κατηγορία γονέων. Αυτή που δυστυχώς υπερισχύει και περιλαμβάνει γονείς που θα ακούσεις να φωνάζουν και να κριτικάρουν απ’ την κερκίδα για την εμφάνιση του παιδιού τους, για τις επιλογές του προπονητή, για τις αποφάσεις του διαιτητή ή τη βαθμολογία του κριτή κ.α.
Και ξαφνικά αναρωτιέσαι πού πήγε εκείνος ο γονέας που «έβαλε» το παιδί του στον αθλητισμό για να κάνει φίλους και να αποκτήσει νέες δεξιότητες. Πού πήγε εκείνος ο γονέας που στο ξεκίνημα του, του αγόρασε τον καλύτερο εξοπλισμό; Πού πήγε εκείνος ο γονέας που χαιρόταν όταν απλά και μόνο έβλεπε το παιδί του μέσα στον αθλητικό χώρο και που στο «παραπάτημα» του χαμογελούσε από περηφάνια για την προσπάθεια του;
Χαρακτηριστική είναι η έρευνα που πραγματοποιήθηκε από τους προπονητές Bruce E. Brown και Rob Miller ,όπου ρωτήθηκαν εκατοντάδες αθλητές πανεπιστημίων για το ποια είναι η χειρότερη τους ανάμνηση, από τότε που ήταν μικροί και συμμετείχαν σε αγώνες .
Η συντριπτική τους απάντηση: «Η επιστροφή σπίτι με τους γονείς μου». Οι ίδιοι αθλητές ρωτήθηκαν τι ήταν αυτό που τους έλεγαν οι γονείς τους και το οποίο τους έκανε να αισθάνονται όμορφα. Η επίσης, συντριπτική τους απάντηση: «Μ’ αρέσει πολύ να σε βλέπω να παίζεις- αγωνίζεσαι».
Οι γονείς πολλές φορές άθελά τους και πάντα με τις καλύτερες προθέσεις, καταλήγουν να σαμποτάρουν την αθλητική εξέλιξη του παιδιού τους καθώς και την προσπάθεια του προπονητή. Σε πόσες συζητήσεις με προπονητές και αν έχω ακούσει «Τι μπορούμε να κάνουμε με τους γονείς;». Ο ρόλος του αθλητή είναι ξεκάθαρος. Είναι εκεί για να δουλέψει, να διασκεδάσει, να μάθει και να εξελιχθεί. Ο ρόλος του προπονητή επίσης ευθύς. Είναι ο αρχηγός, ο καθοδηγητής, ο εκπαιδευτής. Είναι αυτός που θα εξελίξει τον αθλητή και θα δομήσει ένα ασφαλές και εποικοδομητικό πλάνο για την αθλητική σεζόν. Οπότε πολλές φορές ο γονέας αναρωτιέται ποιος ο ρόλος του. Σοφέρ; Χρηματοδότης; Θαυμαστής; Υποστηρικτής;

Πώς ο ίδιος μπορεί να υποστηρίξει τον αθλητή (αλλά και τον προπονητή);
Υποστήριξη άνευ όρων : πάντα διαθέσιμος να υποστηρίξει το παιδί χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα, μιας και έτσι δημιουργεί ενοχές στο παιδί
Μη εμπλοκή στο προπονητικό κομμάτι: ο προπονητής είναι ο μόνος υπεύθυνος για αυτό
Επικέντρωση και επευφημίες της προσπάθειας όλης της ομάδας και όχι μόνο του δικού του παιδιού: σημαντικό ο γονέας να μην λειτουργεί υπερπροστατευτικά ώστε να επιτρέπει στο παιδί να παλέψει με κύριους συμμάχους, τους συμπαίχτες του.
Αποδοχή της νίκης και της ήττας: το παιδί βλέποντας πως ο γονέας αποδέχεται και τα δυο, νιώθει συναισθηματικά ασφαλές και σίγουρο ότι θα είναι και το ίδιο αποδεκτό ανεξαρτήτου αποτελέσματος.
Προώθηση του ευ αγωνίζεσθαι: δίκαιο παιχνίδι, υπακοή στους κανόνες
Θετικό πρότυπο: ο γονέας είναι το πρωταρχικό πρότυπο του παιδιού, συνεπώς είναι πολύ σημαντικό να είναι θετικό
Ενίσχυση του κινήτρου της διασκέδασης μέσα από την συμμετοχή: εσωτερικά κίνητρα όπως της διασκέδασης ενισχύουν την θετική αυτοεικόνα και την προσκόλληση του αθλητή σε σχέση με τα εξωτερικά όπως νίκη και μετάλλια
Ακούει, ρωτάει, συζητάει και αφήνει το παιδί να πάρει πρωτοβουλίες: με τον τρόπο αυτό το παιδί νιώθει ότι έχει έναν πραγματικό υποστηρικτή και ταυτόχρονα ενισχύεται η αυτοπεποίθησή του ώστε να λειτουργεί και αυτόνομα

Τι είναι αυτό όμως που πρέπει να αποφύγει ο γονέας ενός αθλητή;
Επιβολή των δικών του φιλοδοξιών επάνω στο παιδί: πολλά παιδιά καταλήγουν να αθλούνται για να ικανοποιήσουν τους γονείς τους. Κάτι τέτοιο αυξάνει το άγχος του παιδιού και μειώνει την τα επίπεδα διασκέδασης. Τελικά πολλά από αυτά τα παιδιά διακόπτουν τον αθλητισμό ως επανάσταση ενάντια στο γονέα.
Βιασύνη να εξειδικευτεί και να εμπλακεί σε έντονους ρυθμούς προπόνησης από πολύ νωρίς και χωρίς να είναι έτοιμο το ίδιο: κάτι τέτοιο οδηγεί στο λεγόμενο «κάψιμο» του αθλητή, αλλά και σε πολλούς τραυματισμούς.
Υπερτίμηση της νίκης, των πρωταθλημάτων και της καριέρας στον αθλητισμό: το παιδί γνωρίζοντας ότι σημασία έχει το να νικήσει, αγχώνεται και πιστεύει πως όταν δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο δεν είναι αποδεκτό και δεν αξίζει την αγάπη του γονέα.
Διαφορετική στάση και συμπεριφορά μετά από μια ήττα, από ότι σε μια νίκη:σημαντική η ενίσχυση της σημασίας της συμμετοχής και του πόσο ο γονέας απολαμβάνει να βλέπει το παιδί του να αγωνίζεται.
Υποτίμηση του προπονητή ή του διαιτητή-κριτή: η κριτική των εξωτερικών παραγόντων απομακρύνει τον αθλητή από την αυτοκριτική και κατ’ επέκταση την διερεύνηση των στοιχείων που θα τον κάνουν να εξελιχθεί
Υποτίμηση και κριτική του ίδιου του παιδιού: η κριτική μπορεί να οδηγήσει σε χαμηλή αυτοπεποίθηση, άγχος απόδοσης, ανησυχία μη αποδοχής του, θυμό, παραβατική συμπεριφορά κλπ.
Να ξεχνάει ότι είναι πρώτα και πάνω απ’ όλα γονιός με ό,τι αυτό συνεπάγεται!
Ο αθλητισμός μπορεί να αναδείξει τον καλύτερο (και κάποιες φορές το χειρότερο) εαυτό του παιδιού και του γονέα εξίσου. Οι αξίες που θα πάρει το παιδί από τον αθλητισμό είναι πολύ πιο σημαντικές από οποιαδήποτε επιβράβευση. Επιτρέποντας στα παιδιά να αποτύχουν, να μάθουν, να αναπτυχθούν και να διασκεδάσουν θα πάρουν τα εφόδια εκείνα που θα τα κάνουν πραγματικούς νικητές.
Λοιπόν..; Εσείς τελικά με ποιανού το μέρος είστε;


*ΑΠΟΦΟΙΤΟΣ ΤΕΦΑΑ
ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΕΣ: ΤΑΕ ΚΒΟ ΝΤΟ- ΠΥΓΜΑΧΙΑ- KICK BOXING

Σελίδα 96 από 103
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree