Του Γιώργου Πελίδη*
Η μέγιστη δύναμη έχει σχέση με την ηλικία, στην αναπτυξιακή ηλικία αυξάνεται προοδευτικά, έως την πλήρη ωρίμανση της εφηβείας και μεγιστοποιείται στην ηλικία των 20 ετών. Η διατήρηση της μέγιστης δύναμης διαρκεί περίπου 10 χρόνια ενώ στην συνέχεια αρχίζει η παρακμή της με την πάροδο του χρόνου. Η παρακμή της μέγιστης δύναμης είναι μικρότερη μέχρι την ηλικία των 50 ετών ενώ είναι μεγαλύτερη μετά τα 50 χρόνια. Ραγδαία είναι η πτώση της μετά τα 60 χρόνια.
Η απώλεια της μυϊκής μάζας οφείλεται στην μειωμένη ικανότητα σύνθεσης της πρωτεΐνης όπως και στις καθημερινές δραστηριότητες της καθημερινής ζωής οι οποίες περιορίζονται σημαντικά με το πέρασμα του χρόνου.
Η καθημερινή συστηματική άσκηση περιορίζει σημαντικά την μείωση της δύναμης και επιβραδύνει την παρακμή της, χωρίς όμως την αναστολή της.
Η μέγιστη δύναμη του μυός πρέπει να βελτιώνεται στη περίοδο της ακμής της και να διατηρείται καθ’ όλη την διάρκεια της αθλητικής δραστηριότητας. Η καριέρα των αθλητών μπορεί να παραταθεί για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα όταν διατηρείται η μέγιστη δύναμη και η ισχύς των μυών σε υψηλό επίπεδο.
Η μείωση της απόδοσης των παικτών αποδίδεται στην μείωση της ποσότητας και της έντασης της προπόνησης δύναμης και όχι στην ικανότητα τους να ανταπεξέλθουν στις επιβαρύνσεις.


*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ
Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ
Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών
Προπονητής: UEFA B' Nέας σχολής 2015

Του Στάθη Μακρίδη
Ως δημοσιογράφος και ως γιατρός μπήκε στο δημόσιο βίο της Γαλλίας ο Κλεμανσώ (1841-1929). Και από το 1870 επιδόθηκε στην πολιτική, όπου ανέπτυξε πλούσια πολιτική και δημοσιογραφική δραστηριότητα με το κόμμα των Ριζοσπαστικών-Σοσιαλιστών. Μία φράση του που διατυπώθηκε γύρω στο 1886 έμεινε γνωστή, περισσότερο ίσως και από τον δίο, που πέρασε στην Πρωθυπουργία της χώρας του στην περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Είπε: “Ο πόλεμος είναι πολύ σπουδαία υπόθεση για να την εμπιστευθούμε στους στρατιωτικούς”.
Την φράση αυτή συχνά την επαναλαμβάνουν κάποιοι, κυρίως πολιτικοί, κατά πως τους βολεύει, σαν να είναι χρησμός ή θέσφατο, με πρόθεση να απαξιώσουν τους στρατιωτικούς και το έργο τους.
Εμείς, φυσικά, που ούτε πολιτικοί αλλά ούτε και στρατιωτικοί είμαστε, δεν έχουμε αρμοδιότητα για συμφωνία ή διαφωνία! Μπορούμε ωστόσο να προσθέσουμε ακολουθώντας την λαϊκή σοφία που θέλει “κάθε πράγμα στον καιρό του”, πως ο Κλεμανσώ τότε, στα χρόνια εκείνα της ξιφολόγχης, δεν θα μπορούσε να φαντασθεί, ασφαλώς, που θα έφθανε η τεχνική και τα μέσα ενός πολέμου.
Βγήκε κάποια φορά και ο Μοντγκόμερι και έγραψε σχετικά “....είναι φυσικά, αλήθεια. Εξίσου θα μπορούσε να ειπωθεί ότι ο πόλεμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους πολιτικούς”! Κι εδώ θα πούμε πως έχει δίκαιο ο στρατηγός. Αυτό το βλέπουμε καθημερινά στην ίδια τη ζωή. Και στον βαθμό που πέφτει ο λόγος και σ’ εμάς τους ταπεινούς, μπορούμε να προσθέσουμε πως ούτε και αυτήν την ίδια την ειρήνη είναι σε θέση να χειρισθούν οι πολιτικοί. Τους βλέπουμε πως συμπεριφέρονται και σε στιγμές έντασης και σε ειρηνικές περιόδους.
Στους πολιτικούς αφέθηκε την μοιραία εκείνη νύχτα των Ιμίων η διαχείριση της κρίσης. Και χάσαμε τρία παλικάρια! Ο πρωθυπουργός μας όμως, ευχαριστούσε τους Αμερικανούς, ενώ ο πολυθρύλητος επί των Εξωτερικών υπουργός, μας βαυκάλιζε βυθισμένος στην πολυθρόνα τηλεοπτικού καναλιού!
Ειρηνικά διαβιούσαν οι λαοί της Γιουγκοσλαβίας. Αλλά ο Κλίντον ήθελε τον διαμελισμό της. Εψαχνε για “πυρηνικά” ο Μπους στο Ιράκ και μετέτρεψε την χώρα σε ερείπια. Ποίοι αποφάσισαν την ανατροπή του Καντάφι στη Λιβύη, ποίοι γέμισαν την χώρα μας με στρατιές προσφύγων; Στρατιωτικοί αποφάσισαν τάχα τον πόλεμο του Βιετνάμ; Και ποίοι έστειλαν τους Ελληνες στρατιώτες παλαιότερα στην Κορέα; Πολιτικοί και “πολιτικοί” ένθεν και ένθεν, δεν ευθύνονται για το δικό μας εμφύλιο; Ας αφήσουμε λοιπόν το στρατό στην ησυχία του, στους στρατώνες. Αλλωστε “εάν το άλας μωρανθή, εν τίνι αλισθήσεται;” Ας δούμε, επιτέλους, σοβαρά και κατάμουτρα τους πολιτικούς μας που μας έφεραν σ’ αυτά τα χάλια.
Θεωρητικά, σήμερα, διερχόμεθα μια περίοδο ειρηνική. Και θα έπρεπε όλα να κυλούν ομαλά, όπως σε μια ευνομούμενη χώρα. Να είχαμε δηλαδή έναν ήρεμο πολιτικό βίο, μια ισχυρή διπλωματία, μια καλή οικονομία, μια σωστή εσωτερική οργάνωση της χώρας. Η Ελλάδα άξιζε το καλύτερο, είχε τις προϋποθέσεις. Αλλά; Αλλά ο πολιτικοί μας δεν διδάχθηκαν τίποτε από τα λάθη τους. Σέρνουν την χώρα από το κακό στο χειρότερο, την ταπεινώνουν καθημερινά βαθύτερα, αφού την έθεσαν υπό επιτροπεία και κηδεμονία των δανειστών. Δέκα πέντε μήνες αδιαλείπτως διαπραγματεύεται η κυβέρνηση και η χώρα βρίσκεται εκεί απ’ όπου ξεκίνησε. Κομματάνθρωποι, μόνιμοι θαμώνες κομματικών ποιμνιοστασίων, εξαρτημένοι εξουσιολάγνοι, παίζουν στα ζάρια τις τύχες μας κι εμείς πληρώνουμε τον λογαριασμό!.. Κατασκηνωτές της πλατείας Συντάγματος διαμαρτυρόμενοι για το πρώτο μνημόνιο, ας έφεραν το Τρίτο! Με πολιτικούς κουτσαβακισμούς και νταηλίκια διαφεντεύεται το Υπουργείο Υγείας, ενώ το Παιδείας από κοιλιόδουλους ισόβιους φοιτητές. Τρεις δεκαετίες και κάτι παραπάνω ακούμε για το “ασφαλιστικό”. Οποιες προσπάθειες τολμήθηκαν, ναυάγησαν! Και έρχεται τώρα η κυβέρνηση να το λύσει με συνοπτικές διαδικασίες σε τρεις ημέρες. Παρελαύνουν, τρεις τώρα ημέρες, από το “βήμα” της Βουλής, κάθε λογής και διαλογής βουλευτές και ξερνούν σ’ ένα πεντάλεπτο, σε άδεια αίθουσα, τον ανούσιο δεκαρικό τους, ίσα-ίσα για να τους δει η μάνα τους στο “γυαλί”. Και τι μας λένε; Τίποτα! Αφού τίποτα δεν γνωρίζουν από το προς ψήφιση νομοσχέδιο. Τί νόημα συνεπώς έχει μια τέτοια συζήτηση, όταν η πορεία (η ψήφος) του κάθε βουλευτή είναι προδιαγεγραμμένη; Την στιγμή που κανείς δεν πείθεται ή μεταπείθεται; Ποιούς και έως πότε νομίζουν πως μπορούν να κοροϊδεύουν; Και αν δούμε και τους δύο μονομάχους; Ο Αλέξης εθισμένος στο ψέμα. Και ο Κυριάκος παραμένει σιβυλλικός. Και εμείς; Εμείς, που λέει κι ο Βάρναλης:

“Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!”

Του Παναγιώτη Φλωρίδη
Σε μια εκλογική αναμέτρηση στην Αμερική, ο ένας υποψήφιος κυβερνήτης της Πολιτείας κατηγόρησε τον βασικό του αντίπαλο ότι δεν μπορούσε να παρκάρει το αμάξι του. Εγινε “αναπαράσταση”. Οντως ο υποψήφιος, με τα σπουδαία (κατά τ’ άλλα) προσόντα, ήταν ατζαμής στο παρκάρισμα. Και έχασε τις εκλογές από τον... Τράμπ της εποχής και της Πολιτείας εκείνης. Αυτά γινόταν στην Αμερική. Εκεί όμως γίνονται και άλλα, ατελείωτα, θαύματα.
Στην πολιτική μπορείς να προσάψεις στους αντιπάλους σου λογής αδυναμίες: Ελλειψη προσόντων, αλαζονεία, αμετροέπεια, προχειρότητα, ανικανότητα, ταξική σκοπιμότητα. Οχι όμως ανηθικότητα. Αυτή καταργεί τη Δημοκρατία και καλεί “σε πρώτο πλάνο” τον Εισαγγελέα.
Το ακόμη χειρότερο βέβαια είναι, αυτή η κατηγορία να μένει αναπάντητη και ατιμώρητη. Και το ακόμη-ακόμη χειρότερο είναι, αυτή η κατηγορία να μένει αναπάντητη, ατιμώρητη και ταυτόχρονα να παραμένει αδιάφορη για το εκλογικό σώμα. Αυτός ο ύπουλος μιθριδατισμός είναι πραγματική βόμβα στα θεμέλια Δημοκρατίας και κοινωνίας. Καταργεί κάθε έννοια συλλογικότητας, καταργεί την ίδια την έννοια και την πρωταρχική ανάγκη του Κοινωνικού Συνόλου.
Συγκεκριμένα τώρα. Αυτή η κυβέρνηση έχει επισύρει, για λόγους πρωτοφανείς, τα μύρια όσα εναντίον της. Δεν υπάρχει “άρθρο” της πολιτικής δικονομίας που να μην έχει χρησιμοποιηθεί για τις εναντίον της κατηγορίες. Ολα όμως, όπως στην Αμερική, επιτρέπονται. Και η αμετροέπεια, και η ασυνέπεια και η αλαζονεία και γενικά η ανικανότητα. Αυτό που δεν επιτρέπεται είναι η κατηγορία για “χαμηλό ήθος”. Και αυτό που δεν επιτρέπεται-δύο φορές-είναι το γεγονός ότι αυτή η κατηγορία μένει αναπάντητη. Μένει χωρίς προσφυγή στον Εισαγγελέα.
Την περασμένη Κυριακή στην “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”, ο γνωστός αρθρογράφος Ν. Βατόπουλος το διατύπωσε ξεκάθαρα: συν τοις άλλοις, αυτή η κυβέρνηση (τα μέλη της δηλαδή και οι διτοί κομματικοί μηχανισμοί που την στηρίζουν), είναι “χαμηλού ήθους”. Η σκληρή-έσχατη-κατηγορία θα μπορούσε να περάσει ασχολίαστη, αν διατυπωνόταν σε κάποιο ρυπαρό, περιθωριακό φύλλο. Οχι όμως στην κυριακάτικη “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”.
Το πάθος των κυβερνώντων (του πυρήνα του 4%) για εξουσία, εξηγεί και ερμηνεύει πολλά. Από την “αστική τάξη με τύψεις”, όπως χαρακτήριζαν οι κακεντρεχείς του ’80, το τότε ΚΚΕ Εσωτερικού-μήτρα του μετέπειτα και σημερινού ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι την εξουσία του 2015 και από τον ανέμελο, επαναστατικό φραπέ του Dolce και των Εξαρχείων, μέχρι την απευθείας συνομιλία με Μέρκελ, Ολάντ, Ομπάμα, η απόσταση είναι μεγάλη. Αυτό όμως-επαναλαμβάνουμε-που ενοχλεί έως φρίκης, είναι η απάθεια όλων ημών και υμών που συναπαρτίζουμε αυτό που ακόμα αποκαλείται Κοινή Γνώμη. Θέλει πολλή κουβέντα...
ΥΓ (1): Ο Μιθριδάτης, πανίσχυρος βασιλιάς του Πόντου, φοβούμενος απόπειρα δολοφονίας του μέσω δηλητηρίου, κάθε λίγο και λιγάκι ελάμβανε μια ελάχιστη δόση δηλητηρίου, για να αποκτήσει ανοσία. Την απέκτησε όμως σε τέτοιο βαθμό που, όταν ήλθε η “κακιά ώρα” της σύλληψής του από τους νικητές Ρωμαίους προσπαθώντας να αυτοκτονήσει, δεν τον “έπιανε” το φαρμάκι. Είχε συνηθίσει ακόμη και στο πιο ισχυρό δηλητήριο. Από εκεί βγήκε και ο όρος “Μιθριδατισμός”.
ΥΓ(2): Ο Μιθριδάτης ήταν Ελληνικής καταγωγής. Με μητέρα Ελληνίδα, ποντιακής καταγωγής...
Λέει κάτι αυτό;

ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ ΜΑΚΡΙΔΗ Φθάσαμε στη Μεγάλη Εβδομάδα, στο επταήμερο των Παθών του Χριστού. Και φυσικό αλλά και λογικό θα ήταν τις μέρες αυτές, κυρίαρχος να είναι ο λόγος που αποδίδει το πνεύμα των ημερών, τα Πάθη του Θεανθρώπου. Η επικαιρότητα όμως έχει την δική της δυναμική και δίδει προτεραιότητα στα... πάθη του ανθρώπου! Και ν’ αγιάσουμε δεν μας αφήνουν οι αθεόφοβοι!

Ηρθε πριν ένα μήνα στην πόλη μας ο Γιάννης Μανιάτης, της Δημοκρατικής Συμπαράταξης της κ. Φώφης Γεννηματά. Ενα τμήμα του ΠΑΣΟΚ είναι κι αυτό, που ντρέπεται να πει τ’ όνομά του! Και προχθές μας ήρθε το άλλο κομμάτι του, μ’ ένα κλιμάκιο του “Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών” του Γιώργου Παπανδρέου, μ’ επικεφαλής τον Μιχάλη Καρχιμάκη και τον Γιώργο Πεταλωτή. Και τί μας είπαν; Τίποτα! Δύο ώρες μας κράτησαν, υμνούντες τον Γιώργο Παπανδρέου. Κι εμείς που πιστεύαμε πως ήρθαν-οι μεν και οι δε-κινούμενοι ή και υποκινούμενοι, να συνθέσουν τον πολιτικό χώρο που τους ανέθρεψε και επιτέλους έδωσε μια ανάσα δημοκρατίας στον Ελληνα πολίτη. Γιατί εμείς που ερχόμαστε από τα παλιά, δεν ξεχνάμε-είμαστε και αισθηματίες-την προσφορά των Παπανδρέου (Γεωργίου και Ανδρέα), στον τόπο. Δεν ξεχνάμε, ας πούμε, την συμβολή του Γεωργίου Παπανδρέου (παππού του Γιώργου) στον αγώνα για δημοκρατία στα πρώτα εκείνα χρόνια της δεκαετίας του ’60, τα χρόνια του Ανένδοτου, όταν τα τρίκυκλα έβγαιναν μέσα από τα αστυνομικά τμήματα! Τότε που και ο αείμνηστος Γεώργιος Ράλλης δήλωνε: “Στη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχει κράτος”! Οι φίλοι μας όμως, αντί της σύνθεσης, προτίμησαν την αποσύνθεση. Μ’ ένα εκατομμύριο ψήφους έγινε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ο Γιώργος. Και με ευρεία πλειοψηφία στη Βουλή, Πρωθυπουργός της χώρας. Τα σκόρπισε όλα. Και ζητάει τώρα... ακρόαση από την Φώφη, εκλιπαρώντας την συνεργασία της. Η Φώφη όμως δεν έχει χρόνο για χάσιμο! Συνομιλεί με το Ποτάμι, ένα κόμμα που οδηγείται σε πολιτική πτώχευση. Ιστορίες, δηλαδή, για αγρίους! Αυτά παθαίνουμε όταν παίρνουν τα μυαλά μας αέρα!..

Είναι βέβαια ωραίο και πολύ δελεαστικό να φέρει ο άνθρωπος ένα “βαρύ” όνομα. Ανοίγει δρόμους, προικίζει. Να έχει, θα λέγαμε, πατέρα η θείο υπουργό ή Πρωθυπουργό. Αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι γόνοι ή απόγονοι αυτών είναι κατ’ ανάγκη ισάξιοί τους, ικανοί να τους διαδεχθούν. Δεν είμαστε όλοι για όλα. Καθένας έχει το πολιτικό του ανάστημα. Ενα “βαρύ” όνομα έφερε ο Κώστας Καραμανλής. Αλλά δεν ήταν ο Κωνσταντίνος. Υποσχέθηκε επανίδρυση του κράτους. Και μας βύθισε βαθύτερα στο χρέος. Ο Γιώργος Παπανδρέου μας έστειλε στο Δ.Ν.Τ αφού πρώτα αποποινικοποίησε την... μεθαδόνη (για να έχουμε ευκολότερη την πρόσβαση!). Η Φώφη, μας έγινε βουλευτής, υπουργός και ό,τι άλλο. Αλλά δεν ξεδίψασε! Ποντάρει στο θυμικό των ψηφοφόρων της Β’ Αθηνών, έτοιμη για ψηλότερα! Ο Ανδρέας όμως, από άλλη στόφα ήταν φτιαγμένος. Εκανε κόμμα και προχώρησε. Ηταν ηγέτης. Εχουμε τώρα και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Προνομιούχος κι αυτός. Ισως όμως, είναι νωρίς για να τον κρίνουμε. Η παρουσία του πάντως στην πολιτική σκηνή μπορούμε να πούμε, πως έφερε αναταράξεις στο πολιτικό σύστημα. Και ίσως να προκύψει κάτι καλό. Οψόμεθα! Και γιατί όχι; Και ευχόμεθα!

Ηταν τα σημεία των καιρών και οι επιθυμίες των πολιτών για πολυκομματικές κυβερνήσεις στη χώρα μας, κάτι παρόμοιο που συναντάμε σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Πλην, αλίμονο! Βγήκαμε από τα χάλια των μονοκομματικών και μπήκαμε στα χειρότερα των δικομματικών! Νομίσαμε ακόμη πως η εμφάνιση μικρών κομμάτων στη Βουλή θα πλουτίσει την πολυφωνία, θα γονιμοποιήσει τον διάλογο και θα θερμάνει τη δημοκρατία που με τόσο κόπο κατακτήσαμε. Πλην όμως και πάλι αλίμονο! Γιατί στη Βουλή σήμερα, κάθε κόμμα μιλάει στη δική του γλώσσα, έχουμε “σύγχυση γλωσσών”, μια νέα Βαβέλ! Και σαν να μη μας έφθανε αυτό, ξυπνάμε κάθε πρωί μ’ ένα νέο κόμμα, μ’ ένα νέο σωτήρα κάθε μέρα, πρόθυμο να μας σώσει! Τίποτα δεν διδάχθηκαν οι φερέλπιδες σωτήρες μας. Αν κοιτούσαν πίσω τους, θα διέκριναν τον Αρσένη, τον Στεφανόπουλο, τον Τσοβόλα, τον Αβραμόπουλο, τον Σαμαρά, τον Καρατζαφέρη, τόσους άλλους, οι προσπάθειες των οποίων ναυάγησαν. Δεν κοιτούν στον καθρέφτη τους. Κοιτούν μόνο τη σκιά τους και την εκλαμβάνουν ως πολιτικό μπόι! Μας πήραν τον αέρα οι άθλιοι! Και μας δουλεύουν κι από πάνω! Κι εμείς αυτοσαρκαζόμενοι, προσφεύγουμε στη λαϊκή παροιμία: “Μάθανε πως............ πλακώσανε και οι γύφτοι!..”

Σελίδα 90 από 97
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree