Του Γιώργου Πελίδη*

Συχνά όταν θέλουμε να προσδιορίσουμε την ικανότητα ενός αθλητή στο τρέξιμο μιας μεγάλης απόστασης τον χαρακτηρίζουμε ότι έχει καλή αντοχή. Τί εννοούμε όμως όταν αναφερόμαστε με στον όρο αντοχή; Ποιοί είναι οι παράγοντες που επηρεάζουν την ικανότητα της αντοχής; Πολλές φορές βλέπουμε αθλητές μεγάλων αποστάσεων να τρέχουν με ταχύτητα πάνω από 19 χιλιόμετρα την ώρα για μεγάλο χρονικό διάστημα, πετυχαίνοντας μεγάλες επιδόσεις.

Με τον όρο φυσική αντοχή εννοούμε τις βιολογικές και μορφολογικές προσαρμογές του οργανισμού που αντέχουν σε επιβαρύνσεις οι οποίες έχουν μεγάλη διάρκεια ενώ η έντασή τους είναι χαμηλή έως μεσαία. Με τον όρο φυσική αντοχή εννοούμε την ικανότητα του οργανισμού να αναστέλλει το αίσθημα της κόπωσης.

Για να έχει καλή αερόβια ικανότητα (δηλ. αντοχή) προϋπόθεση είναι η συχνότητα, η ποσότητα, η ένταση της προπόνησης και φυσικά η υφιστάμενη προπονητική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο αθλητής.

Παράγοντες που επηρεάζουν την αντοχή είναι ακόμα η μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου ( VO2MAX, δηλαδή η ανώτατη ποσότητα που μπορούν να καταναλώσουν οι ιστοί ενός οργανισμού, ανά κιλό σωματικού βάρους, στην μονάδα του χρόνου) είναι: η ηλικία, η κληρονομικότητας φύλο, το είδος και η ένταση της άσκησης και η προπονητική ηλικία.

 

Ποια είναι χρησιμότητα της αντοχής

Εκτός από τις επιδόσεις των δρομέων αντοχής που απαιτούν πολύ καλή αερόβια ικανότητα, η αντοχή συμβάλλει στους ελεύθερα αθλούμενους και στους ερασιτέχνες ομαδικών αθλημάτων στο να διατηρούν την υψηλή ικανότητα απόδοσης, την επιτάχυνση της ικανότητας ανάληψης του οργανισμού μετά από επιβαρύνσεις που προηγήθηκαν, την μείωση τω λαθών κατά την διάρκεια του παιχνιδιού, την μείωση των τραυματισμών, την σταθεροποίηση της υγείας, την ψυχική σταθερότητα και ευεξία.

 

Στο επόμενο: “Λειτουργική κατάσταση και ενεργειακοί μηχανισμοί στην προπόνηση αντοχής”.

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B'  Nέας σχολής 2015

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Η εφιαλτική νύχτα

Ε! μαύρα χρόνια και μαύρες ημέρες! Να φύγετε κι άλλο να μην γυρίσετε πίσω. Τέτοιο κακό ο τόπος μας άλλο να μη δει καμιά φορά. Χάθηκαν τόσα παιδιά άδικα των αδίκων, και απ’ τους μεν και απ’ τους δε.

Ηταν τα χρόνια 1946-1949. Τότε οι αντάρτες χτυπούσαν τα χωριά, καίγανε τα σπίτια ημέρα και νύχτα και οι Ροδωνίτες, καθώς και τ’ άλλα χωριά στο λεκανοπέδιο των Μουριών, πούλησαν ό,τι είχαν και δεν είχαν, τα ζώα τους, τα σιτάρια τους, τα έκαναν άλλοι χάρτινες δραχμές και άλλοι χρυσές λίρες. Ο Νικόλας-το παρατσούκλι του ήταν Πομποριόν, ας είναι ελαφρό το χώμα που τον σκεπάζει-είχε ένα κοπάδι αιγοπρόβατα και κάμποσα μεγάλα ζώα. Τα πούλησε, γιατί άλλο ζωή δεν γινόταν στο χωριό, για να φύγει στη Θεσσαλονίκη, στο γιο του Σωκράτη την επόμενη ημέρα. Τότε χάρτινο χρήμα κυκλοφορούσε πολύ λίγο, σε μικρό μέγεθος, δεκάδραχμα και εικοσάδραχμα. Κυκλοφορούσε μόνο χρυσό για μεγάλες αξίες. Τις χρυσές λίρες τις έβαλε στο ζουνάρι και της ζώστηκε στη μέση. Οι συγχωριανοί Ροδωνίτες και οι Μουριώτες έφυγαν, εγκατέλειψαν τα σπίτια τους κουρασμένοι, στεναχωρημένοι, με τα παιδιά στην αγκαλιά πέσανε στους δρόμους. Ενας λαός, καλός λαός, προκομμένος, ήρθαν στο Σιδηροδρομικό Σταθμό Μουριών.

Εγιναν πρόσφυγες στην Ελλάδα, στον τόπο τους, από τους συμμορίτες. Φόρτωσαν δέκα και περισσότερα βαγόνια επίκουρα, φόρτωσαν την τροφή τους και των κοριτσιών τις προίκες. Ολοι περιμένουν να έρθει το τρένο να δέσει τα επίκουρα βαγόνια και να φύγουν όλοι στη Θεσσαλονίκη.

Αργησε το τρένο να έρθει, νύχτωσε, πέρασε η ώρα.

Ολοι κοιμούνται. Οι αντάρτες κατέβηκαν από το Μπέλλες και χτύπησαν το Σταθμό. Βαθιά μεσάνυχτα άρχισαν τα όπλα, τα πολυβόλα να κελαηδούν. Χαμός. Οι αντάρτες με βενζίνη έλουσαν τα βαγόνια, τα έβαλαν φωτιά, καίγεται το Σταθμαρχείο, σκότωσαν τον σταθμάρχη Τηλέμαχο Τριανταφυλλίδη εικοσιέξι χρόνων, καίγεται η αποθήκη της ΟΥΝΡΑ με τα τρόφιμα, ήταν το μαγαζί του Ιωάννη Παπαδόπουλου, του Χατζηγιάννη.

Ζεστάθηκαν οι κονσέρβες με γάλα και άλλα είδη· έσκαγαν σαν βόμβες. Ανάστατος ο Σταθμός, λαμπάδιασε ο τόπος, το σταθμαρχείο, τα βαγόνια με τις τροφές των χωρικών. Οι χωριανοί που κοιμόνταν στα σπίτια τους πετάχτηκαν να πάνε να κρυφτούν. Πού όμως;

Παντού ριπές και χαλασμός. Ο Νικόλας ζωσμένος τις χρυσές λίρες στη μέση, φόρεσε γυναικεία ρούχα και τσεμπέρι στο κεφάλι και έμοιαζε για γριά. Κρύφτηκε στον καπνοδόχο, πατούσε πάνω σε ουρά αρότρου που ήταν καρφωμένο στον τοίχο που κρεμούσαν την πυροστιά. Ο καημένον να γλυτών τα χρυσά.

Η μάχη δεν σταματά, το Αστυνομικό Τμήμα αμύνεται με τον Ανθυπασπιστή Ευάγγελο Γαλανόπουλο και τον οπλίτη Γεώργιο Παυλίδη, που το έσωσε. Βουίζει ο τόπος.

Οι συμμορίτες άρχισαν να φωνάζουν “βγαίστε όλοι έξω, αλλιώς θα σας κάψουμε”. Σκοτάδι βαθύ. Ολοι βγήκαν έξω, δεν γνωρίζει ο ένας τον άλλο. Ο Νικόλας βγήκε από τον καπνοδόχο, ανακατεύτηκε με τις γυναίκες μέσα στο σκοτάδι. Ολοι μαζεύτηκαν εκεί στο στενό δρομάκι, του Γιώργου Καλκάνη το σπίτι. Οταν έκαναν το μεγάλο κακό οι αντάρτες, που φλέγονταν ο Σταθμός, έδωσαν το σύνθημα να φύγουν, φώναζαν από όλες τις πλευρές την οπισθοχώρηση με την λέξη... Σωκράτης, Σωκράτης, Σωκράτης.

Πήραν ένα παιδί, ένδεκα χρονώ αγόρι, από της μάνας τα χέρια, του Καραπαναγιωτίδη Χρήστου, ήταν πρόσφυγες στο Σταθμό, για να φύγουν στη Θεσσαλονίκη, από το Μυριόφυτο και λίγο έξω, προς το Φουντούξιο, στις γραμμές του τρένου βρέθηκε νεκρό το παιδί. Μέσα από τους συγκεντρωμένους η Καλλιόπη, του Νικόλα Παυλίδη η σύζυγος, φωνάζει δυνατά στους αντάρτες: “Ο Σωκράτης δεν είναι εδώ, είναι στη Θεσσαλονίκη”. Η μάνα Καλλιόπη εννούσε το γιό της Σωκράτη, που ήταν φευγάτος στη Θεσσαλονίκη.

*Από το βιβλίο του «Το Λεκανοπέδιο των Μουριών»

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Για δεκαετίες μετά τον πόλεμο, υπήρχε ο “από Βορρά κίνδυνος”. Ενας “βολικός” κίνδυνος, αφού ο νομός ήταν κυριολεκτικά στρατοκρατούμενος. Με Μεραρχία στο Κιλκίς, με Ταξιαρχία στο Πολύκαστρο, με Σύνταγμα σε Αξιούπολη και Γουμένισσα και με πλήρως επανδρωμένα Τάγματα σε χωριά όπως το Δροσάτο, το Χέρσο, η Ν. Σάντα και αλλού. Μια κατάσταση πάνω στην οποία βασίσθηκε η έωλη οικονομική ευμάρεια, κυρίως των χωριών.

Ο κίνδυνος όμως μεταφέρθηκε Ανατολικά. Και ο νομός άρχισε να “φθίνει” στρατιωτικά. Ξεκίνησαν οι διαμαρτυρίες για την αποψίλωση, που κορυφώθηκαν με την κατάργηση του Κέντρου Εκπαίδευσης στο στρατόπεδο Καμπάνη. Ως γνήσιοι επαρχιώτες ζητούσαμε να παραμείνει ο Στρατός “μας” για να μην καταρρεύσει το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών. Αγνοήθηκε φυσικά ότι η διάταξη των Ενόπλων Δυνάμεων δεν γίνεται για οικονομικούς και τουριστικούς λόγους, αλλά με βάση τις αμυντικές ανάγκες. (Το ότι υπάρχουν Κέντρα Εκπαίδευσης στην Κοζάνη, στην Καρδίτσα και άλλου, οφείλεται απλά στην γνωστή “καπατσοσύνη” κάποιων τοπικών παραγόντων, παλαιάς κοπής σίγουρα).

Κάποια στιγμή, το 1995 επιχειρήθηκε κι έγινε με επιτυχία η συγχώνευση Δημοτικών Σχολείων στο νομό. Στην πρώτη αιρετή Νομαρχία (νομάρχης Γ. Φλωρίδης), μια ομάδα φωτισμένων ανθρώπων, αιρετών και εκπαιδευτικών, εφάρμοσε μια μεταρρύθμιση που αποτέλεσε πρότυπο για όλη την Ελλάδα. Και τότε οι αντιδράσεις ήταν ισχυρές. Κάποιοι ήθελαν σχολεία με 10-12 μαθητές. Με κύριο επιχείρημα ότι ποθούσαν να βλέπουν κάθε πρωί να υψώνεται η Ελληνική σημαία στο προαύλιο του σχολείου. Δεν αντιλαμβανόντουσαν ότι το Σχολείο με 10-12 μαθητές, είναι πραγματική καταδίκη για τα παιδιά. Μέχρι και κανάλια ήλθαν τότε. Αλλά η αποφασιστική μεταρρύθμιση έγινε ανυποχώρητα. Γι’ αυτό και προκαλούν θλίψη οι πανηγυρισμοί της, εν έτει 2016, Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης για την επανασύσταση των δύο σχολείων της Παιονίας, όταν ακριβώς δίπλα λειτουργούν τα εύρωστα πολυθέσια Δημοτικά της Αξιούπολης και του Ευρωπού.

Το 1998 νομοθετήθηκε ο “Καποδίστριας” με τη συνένωση ισχνών κοινοτήτων σε στοιχειώδεις δήμους. Ο νομός μας και τότε πρωτοστάτησε στις κινητοποιήσεις ενάντια στις συνενώσεις, με συμμετοχή στις μαζώξεις των αντιδρώντων στην αλήστου μνήμης Καρδιτσομαγούλα.

Αυτές τις μέρες επισημοποιήθηκε η προαναγγελθείσα από το Νοέμβριο ακόμη, συγχώνευση Αστυνομικών Δομών του νομού. Ακολούθησε καταιγισμός ανακοινώσεων ενάντια στην υλοποίηση της απόφασης, που ανακοινώθηκε το Νοέμβριο στη Θεσσαλονίκη. Στους 10 μήνες που μεσολάβησαν δεν κατορθώθηκε τίποτε, για την ανατροπή της ειλημμένης απόφσης. Αρα... οι ντουφεκιές κατόπιν εορτής, δεν έχουν αντίκρυσμα. (Αυτή τη φορά τουλάχιστον, έγινε μόνο συγχώνευση δυνάμεων και όχι μετακίνηση απ’ το νομό).

Οι ανακοινώσεις βέβαια και τα συνεχή άσφαιρα πυρά, διαρκούν εδώ και χρόνια. Χωρίς προληπτικές ενέργειες, χωρίς πρόβλεψη, χωρίς σχέδιο, χωρίς τεκμηριωμένες προτάσεις, είναι σίγουρο ότι η ίδια κατάσταση και ακόμη χειρότερη, θα συνεχισθεί: Το ΤΕΙ μας, απ’ ό,τι φαίνεται, θα αποτελέσει παρελθόν, αντί να αναβαθμιστεί. Το “Δικαστικό” μας Μέγαρο συνεχώς “κολλάει”. Ας ελπίσουμε ότι δεν κολλάει επειδή θα χάσουμε και το Πρωτοδικείο μας. Το Τελωνείο μας αντί να αναβαθμισθεί βοηθώντας τις εξαγωγικές επιχειρήσεις μας, διαρκώς υποβαθμίζεται. Και οι ανακοινώσεις, οι συζητήσεις, οι οργίλες επιστολές καλά κρατούν, βομβαρδίζοντας τις κυβερνήσεις. Σαν χαρτοπόλεμο με κομφετί τον εκλαμβάνει το περίφημο “Κέντρο”. “Μια ντουφεκιά ζαχαρωτή” λέει ο Χαρούλης...

Τί φταίει; Ποιός φταίει; Συζητιέται αλλά δεν μορφοποιείται.

Του Γιώργου Πελίδη*

Κατά την άσκηση στους μυς αναπτύσσεται αυξημένη θερμοκρασία. Η θερμοκρασία είναι αποτέλεσμα πολλών και διάφορων χημικών μηχανισμών που γίνονται για την απόκτηση ενέργειας.

Το σώμα μας με διάφορους τρόπους αποβάλλει την παραγομένη θερμοκρασία. Μια μεγάλη ποσότητα μεταφέρεται με το αίμα στο δέρμα όπου η αποβολή του μέσω του ρεύματος αέρα και της ακτινοβολίας αυξάνεται. Αλλά η σημαντικότερη αποβολή της θερμοκρασίας γίνεται μέσω της εξάτμισης ιδρώτα.

Η θερμοκρασία του σώματος αυξάνεται. Μπορούμε να πούμε ότι το άτομο έχει πυρετό όταν εργάζεται. Όσο πιο έντονη είναι η άσκηση τόσο η θερμοκρασία ανεβαίνει. Κατά την μέγιστη μυϊκή εργασία η θερμοκρασία του σώματος μπορεί να φτάσει 41οC, ενώ η θερμοκρασία των μυών μπορεί να αυξηθεί μέχρι τους 43οC.

Η υψηλή θερμοκρασία αυξάνει την ικανότητα απόδοσης των μυών αλλά για να μην υπάρξει υπερθέρμανση είναι απαραίτητο να αποβάλλουν εάν μέρος της παραγομένης θερμοκρασίας αποβολή της θερμοκρασίας βελτιώνεται με την προπόνηση. Όσο πιο προπονημένο είναι εάν άτομο τόσο περσότερη είναι η ικανότητα του γι να αποβάλλει τη θερμοκρασία μέσω της εξάτμισης του ιδρώτα.

Η θερμοκρασία σε ένα καλά προπονημένο άτομο στην ίδια επιβάρυνση είναι χαμηλότερη από εάν άτομο που είναι απροπόνητο. Βασικός κανόνας λέει ότι η θερμοκρασία του σώματος ανεβαίνει στους 38οC κατά την μυϊκή εργασία που η ένταση της αντιστοιχεί με το 50% της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου(vomax).

 

ΑΣΚΗΣΗ ΣΕ ΘΕΡΜΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Όταν η άσκηση γίνεται σε θερμό περιβάλλον η αποβολή θερμότητας από το σώμα μας μέσω του ρεύματος αέρα και της ακτινοβολίας είναι πολύ μικρή. Οι απαιτήσεις της αποβολής θερμότητας μέσω της εξάτμισης του ιδρώτα μεγαλώνουν. Η αυξημένη θερμοκρασία του σώματος αποτελεί περιοριστικό παράγοντα απόδοσης. Όταν ο αέρας είναι πολύ υγρός η αποβολή θερμότητας δυσχεραίνεται αποβολή θερμότητας μέσω της εξάτμισης του αέρα μειώνεται.

 

ΝΕΡΟ

Οι ανάγκες των αθλητών σε νερό είναι πολύ μεγάλες ,ανάλογα πάντοτε με την ένταση και την διάρκεια της άσκησης. Οι απώλειες μπορεί να φτάσουν και τα 6 λίτρα. Από το χρώμα των ούρων μπορούμε να διαπιστώσουμε την ανάγκη για ενυδάτωση.

 

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B'  Nέας σχολής 2015

Σελίδα 80 από 100
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree