Του Παύλου Τονικίδη*

Απόσπασμα από το βιβλίο ο Ζητιάνος του Ανδρέα Καρκαβίτσα : «….O Tζιριτόκωστας  ενοίκιαζεν από φτωχούς γονέους παιδιά κουτσά, κουλά, τυφλά, άλαλα, τα εγύμναζε κάμποσον καιρό στα μυστήρια της ζητιανιάς και τα έφερεν έπειτα, σαν περατάρης γερανός τα χειλιδόνια, στη Σμύρνη, στην Πόλη, στην Bουλγαρία, έως επάνω στην Bλαχία! ….»

Ο ζητιάνος πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Εστία το1896 και σήμερα 120 χρόνια μετά !!! είναι τόσο επίκαιρος όσο ποτέ, μόνο που σήμερα τα «χελιδονάκια» ακολουθούν αντίστροφη πορεία από τη Βουλγαρία, Ρουμανία, Σκόπια και Αλβανία στους δρόμους και τις πλατείες της Κεντρικής Μακεδονίας και του Κιλκίς.

Το φαινόμενο της επαιτείας με τη χρήση ανηλίκων, συχνά μωρών, σαν κράχτη αποκτά διαστάσεις επιδημίας και απαιτεί άμεση αντιμετώπιση.

Δεν θα αναφερθούμε στο Ποινικό Κώδικα όπου στο Άρθρο 407 όπου: Όποιος επαιτεί από φυγοποινία ή από φιλοχρηματία ή κατά συνήθεια τιμωρείται με κράτηση έως έξι (6) μήνες ή με πρόστιμο έως τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ, μιας και οι πολιτικές λιτότητας και μείωσης των κοινωνικών δαπανών που εφαρμόζεται πανευρωπαϊκά έχουν οδηγήσει μεγάλα τμήματα του πληθυσμού στην ανεργία, απόλυτη φτωχοποίηση και περιθωριοποίηση.

Θα εστιάσουμε όμως στο απαράδεκτο φαινόμενο εκμετάλλευσης της ευάλωτης ηλικιακής ομάδας παιδιών από 5 έως 12 χρόνων όπου  σύμφωνα με τη κα Άρτεμις Καλαβάνου, πρόεδρου του Ελληνικού Δικτύου για την Καταπολέμηση της Φτώχειας είναι η ηλικιακή ομάδα που περισσότερο πλήττεται τελευταία.

Στη περίπτωση αυτή θα περιμέναμε από τα εντεταλμένα όργανα της Πολιτείας να εφαρμόζουν με ζήλο το Άρθρο 409 του ποινικού κώδικα όπου: Τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι έξι μηνών ή με χρηματική ποινή:

α) όποιος εξωθεί σε επαιτεία ή παραλείπει να εμποδίσει από την επαιτεία ή την αλητεία πρόσωπα που έχει την επιμέλειά του ή που βρίσκονται σε σχέση εξάρτησης από αυτόν.

β) όποιος παραδίδει ή προμηθεύει σε άλλους πρόσωπα ηλικίας κάτω των 17 ετών ή που έχουν υπερβεί αυτήν την ηλικία, είναι όμως σωματικά ή διανοητικά ανάπηρα, για να προκαλούν με τη νεαρή τους ηλικίας ή με τη τυχόν σωματική ή διανοητική ασθένεια ή αναπηρία τους τον οίκτο ή την περιέργεια του κοινού για χρηματικό όφελος δικό του ή άλλου.

Αποτελεί υποχρέωση μιας ευνομούμενης πολιτείας να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία αυτών των παιδιών, καθώς, αφενός το φαινόμενο της παιδικής εκμετάλλευσης λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις στην Ελλάδα, αφετέρου η χώρα δεσμεύεται νομικά να το πράξει έχοντας υπογράψει τη Σύμβαση του ΟΗΕ για τα δικαιώματα του παιδιού, η οποία προβλέπει ότι «τα παιδιά πρέπει να προστατεύονται από κάθε μορφής οικονομική εκμετάλλευση (επαιτεία, εκπόρνευση, πορνογραφία, δουλεμπόριο, κ.λπ.).

Συναφώς, το άρθρο 3 παράγραφος 3 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση δεσμεύει ρητώς την ΕΕ να προωθεί την προστασία των δικαιωμάτων του παιδιού, ενώ τα δικαιώματα του παιδιού κατοχυρώνονται επίσης με τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το άρθρο 24 του οποίου αναγνωρίζει ότι τα παιδιά είναι ανεξάρτητοι και αυτοτελείς κάτοχοι δικαιωμάτων, και  παράλληλα αναγορεύει το υπέρτατο συμφέρον του παιδιού σε πρωταρχικό μέλημα των Δημόσιων Αρχών και των Ιδιωτικών οργανισμών.

Το Επιμελητήριο Κιλκίς Μέλος του Οικουμενικού Συμφώνου του ΟΗΕ οφείλει να είναι ιδιαιτέρως ευαισθητοποιημένο στο θέμα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και θεωρεί πως για να υπάρξει ένα ουσιαστικό πρόγραμμα αντιμετώπισης του προβλήματος της επαιτείας μέσω της εκμετάλλευσης ανηλίκων χρειάζεται η συνεργασία όλων μας.

Η αντιμετώπιση του φαινομένου απαιτεί την ευαισθητοποίηση, συντονισμό, αναφορά και καταγραφή συμβάντων και βιώσιμες παρεμβάσεις από όλους τους τοπικούς φορείς: Αυτοδιοίκηση, Εισαγγελία, Αστυνομία, Επιχειρήσεις, Επιμελητήριο, Εκκλησία, ΜΚΟ, Συλλογικότητες Πολιτών, αλλά και όλους εμάς τους μεμονωμένους Ενεργούς Πολίτες που λέμε ΟΧΙ στην εκμετάλλευση ανηλίκων με αφορμή την επαιτεία.

*Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Κιλκίς

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Το 1968 στο Βουκουρέστι πραγματοποιήθηκε η έβδομη Ολομέλεια του εξόριστου ΚΚΕ. Εκεί το Κόμμα διασπάσθηκε και προέκυψε το ΚΚΕ Εσωτερικού. Το κόμμα της Ανανεωτικής Αριστεράς, του Ευρωκομμουνισμού, του Σοσιαλισμού, με ανθρώπινο πρόσωπο.

Ο Στρατής Τσίρκας στις “Ακυβέρνητες Πολιτείες” περιγράφει ένα γεγονός αμέσως μετά τη διάσπαση: Δύο πολιτικοί εξόριστοι, φίλοι αδελφικοί, διαφωνούν. Ο ένας παρέμεινε πιστός στο ορθόδοξο ΚΚΕ και ο άλλος προσχώρησε στο ΚΚΕ Εσωτερικού. Ο πρώτος γεμάτος στεναχώρια ρωτά τον παλιό του σύντροφο γιατί προσχώρησε στη διάσπαση. Και η απάντηση:

-Επειδή νοστάλγησα λίγη αμαρτία ρε σύντροφε!

Εκτοτε, η Κομουνιστική Ανανέωση “διέπραξε” πολλές αμαρτίες. Μία εξ αυτών, που δεν της επέτρεπε να σηκώνει “εκλογικό κεφάλι” ήταν η πολλή αμφισβήτηση, η πολλή συζήτηση, οι διαφορετικές αναλύσεις, οι πάμπολλες τάσεις. Ο χώρος πήγαινε από διάσπαση σε διάσπαση. Κάθε παρέα και τάση και νέο κόμμα. Ωσπου φτάσαμε στη διάσπαση και του Συνασπισμού της Αριστεράς, τη δημιουργία της ΔΗΜ.ΑΡ. Και τον ΣΥΡΙΖΑ, με τις πολλές και εξωφρενικά ετερόκλητες “συνιστώσες”. Από την νεοσταλινική, μαοϊκή, Βορειοκορεατική Αριστερά, έως κάποιους με εμφανή εθνικοπατριωτικά-άρα εθνοκαπηλικά πιστεύω και πρακτικές.

Οι συνιστώσες με τα απίθανα ονόματα και την επακόλουθη γραφικότητα, ζούσαν και βασίλευαν μέχρι πρόσφατα. Ακόμη και μετά την εκλογική επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ, η εμφάνισή τους στο προσκήνιο με τις αλλοπρόσαλλες προτάσεις τους, δημιουργούσαν μεγάλους πονοκεφάλους στην κυβενητική ομάδα.

Ολα αυτά όμως μέχρι προχθές. Γιατί προχθές συνετελέσθη το μέγα θαύμα: Συνεδρίασε η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ για να συζητήσει το κείμενο των Πολιτικών Θέσεων για το επικείμενο Συνέδριο του κόμματος. Το πλέον θεμελιώδες κείμενο δηλαδή. Κι ενώ όλοι περίμεναν να γίνει της κακομοίρας λόγω της ακολουθούμενης αιματηρής πολιτικής... όλα κύλησαν απολύτως ομόφωνα! Ολα καλά και τιμημένα. Ούτε Μαοϊκοί, ούτε Σταλινικοί, ούτε Ζλαβόι Ζίζεκ (δηλαδή Στάλιν, Πολ Ποτ κλπ), ούτε εθνικοσοσιαλιστές.

Η εξήγηση για το θαύμα δεν είναι δύσκολη. Στο εικοσάμηνο της διακυβέρνησης χτίζεται συστηματικά και απροκάλυπτα πλέον το νέο κράτος, το νέο καθεστώς. Και αυτό το νέο “κτίσμα” χώρεσε και κατάπιε τους πάντες. Από τον Καρανίκα μέχρι τον Κυρίτση, τη Σία, την Τασία, τον αδούλωτο Πολάκη, τους πάντες. Είχε χώρο και χρήμα για όλες τις συνιστώσες, όσο ατίθασες κι αν ήταν.

Το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία, αλλά φέρνει σίγουρα την ομοφωνία!

*Ρόζα: είναι το όνομα μιας από τις συνιστώσες. Προφανώς αναφέρεται στη Ρόζα Λούξενμπουργκ, κι όχι στη Ρόζα Εσκενάζυ! (Αν και όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα πια, δεν είμαστε σίγουροι για τίποτε).

(Ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε-μετά συγχωρήσεως-από τον Γ. Πρετεντέρη στο ΒΗΜΑ).

Του Κων. Πουντζουκίδη

Η άσκηση είναι πολύ σημαντικό μέρος της υγιεινής ζωής. Αποτελεί το κλειδί για την πρόληψη τραυματισμών αλλά και διαφόρων παθολογικών καταστάσεων.

 

Αυτοί που γυμνάζονται μειώνουν τις πιθανότητες για εμφάνιση παθήσεων όπως:

– Κατάθλιψη

– Αύξηση του σωματικού βάρους

– Διαταραχές του ύπνου

– Παθήσεις που σχετίζονται με την παχυσαρκία (διαβήτης, υπερχοληστεριναιμία, υπέρταση)

– Καρκίνος

Ο έλεγχος των κληρονομικών ασθενειών, όπως είναι η προδιάθεση για υψηλή αρτηριακή πίεση, δεν είναι δυνατό να ελεγχθεί. Μπορεί όμως να ελεγχθεί η σωματική δραστηριότητα, οι διαιτητικές συνήθειες και το κάπνισμα.

Η άσκηση αποτελεί επιλογή ζωής που βοηθά στην βελτίωση της σωματικής και ψυχικής υγείας συνολικά.

 

Πρόληψη ασθενειών

Οι καρδιοπάθειες και τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια αποτελούν τις πρωταρχικές αιτίες θανάτου στις ΗΠΑ. Η άσκηση μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης αυτών των παθήσεων ενισχύοντας την καρδιακή λειτουργία και βελτιώνοντας την ροή του αίματος. Έτσι μειώνεται η αρτηριακή πίεση καθώς και τα επίπεδα χοληστερίνης.

Η τακτική άσκηση βοηθάει επίσης στον έλεγχο του βάρους και την αποφυγή της παχυσαρκίας. Η παχυσαρκία αυξάνει την πιθανότητα διαφόρων παθολογικών καταστάσεων, κυρίως του μη ινσουλινοεξαρτώμενου διαβήτη και της αρτηριακής υπέρτασης. Επίσης, λόγω των αυξημένων φορτίων στις αρθρώσεις, η παχυσαρκία επιδεινώνει τα προβλήματα σε οστά και αρθρώσεις, όπως η οσφυαλγία και η οστεοαρθρίτιδα.
Η τακτική άσκηση βελτιώνει τα συμπτώματα αυτών των παθήσεων αυξάνοντας την μυϊκή δύναμη και ευλυγισία και μειώνοντας το σωματικό λίπος.

 

Επίδραση στη Ψυχική Υγεία

Είναι γνωστή η θετική επίδραση της άσκησης στην ψυχική υγεία. Μελέτες έχουν δείξει ότι αυτοί που ασκούνται έχουν λιγότερες πιθανότητες να εμφανίσουν κατάθλιψη ή άγχος. Επιπρόσθετα, η άσκηση βοηθά στον έλεγχο του stress, στην αίσθηση νευρικότητας και στην ποιότητα του ύπνου.

Τα σωματικά οφέλη της τακτικής άσκησης δημιουργούν και ψυχολογικά οφέλη. Η αύξηση της σωματικής δύναμης και ευλυγισίας βοηθούν σε όλες τις καθημερινές δραστηριότητες. Ως επακόλουθο αυξάνεται η αυτοεκτίμηση και η απόλαυση της ζωής.

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Κατακτητές είχαμε στην περιοχή μας Γερμανούς και Βούλγαρους. Αυτοί, από τον Εβρο μέχρι τα Πλατανάκια των Σερρών, γειτονικό μας χωριό, διοικούσαν τα κατακτημένα, ενώ τα μέρη μας τα διοικούσαν οι Γερμανοί.

Αυτά ήσαν γερμανοκρατούμενα.

Ηταν 17 Φεβρουαρίου του 1943. Τα πάντα σκεπασμένα με χιόνι. Τη νύχτα το χιόνι σταμάτησε να πέφτει και ένας ψυχρός βοριάς από το Μπέλλες σκορπούσε τα σταχτιά σύννεφα. Ησυχία επικρατούσε στο χωριό Ροδώνα, παρόλους τους μικρούς θορύβους, το μουγκρητό των αγελάδων και το  βέλασμα των προβάτων. Δεν άκουγες ανθρώπινη λαλιά. Ηταν απόγευμα, η καμπάνα της εκκλησίας εξακολουθούσε να χτυπά και έπειτα σταμάτησε απότομα. Θα ήταν κάποια άγια μέρα. Ημουν στην εκκλησία, βοηθούσα τον παπά Γιάννη στο Ιερό. Πάντα, σε όλες τις Ακολουθίες με άλλα παιδιά, ντυμένοι τα παπαδίστικα, ήμασταν μαζί του. Οταν σχόλασε η εκκλησία φεύγω για το σπίτι, γιατί είχαν κρυώσει τα πόδια μου. Πήραμε μαζί να κατηφορίζουμε από την εκκλησία για το σπίτι, η γιαγιά μου Μάρθα Αναστασιάδου κι εγώ. Είχε χιόνι πολύ και ο βοριάς το κοκάλωσε. Οταν έφθασα στο ρυάκι, κάποιος σκύλος μας γάβγιζε θυμωμένος. Ημουν κοντά στη γειτονιά μας. Με καλεί τότε η Μαργαρίτα Γιολτζή στην αυλή της και μου λέει:

“Θα πας, Σωκράτη, σύνδεσμος στα Πλατανάκια”.

Δεν απάντησα ούτε ναι, ούτε όχι.

Ημουν δεκαεπτά χρονών παιδί. Είχαμε κάποιο φόβο από την οργάνωση, ακούγαμε πολλά τις άχαρες εκείνες ημέρες και νύχτες. Σκέφτηκα να το πω στον πατέρα μου. Με άκουσε ο πατέρας, κούνησε το κεφάλι και αναστέναξε βαθιά. “Παιδί μου, θα πας” μου λέει με κομμένη φωνή. Η μάνα μου προσευχόταν στο εικονοστάσι, τα τέσσερα μικρότερα αδέλφια γύρω από το τζάκι με βλέπουν, θέλουν να με υπερασπισθούν, βλέπουν στα μάτια τη μάνα, βλέπουν του πατέρα την ταραχή κι είναι έτοιμα να κλάψουν.

Πήγα στη Μαργαρίτα και της λέω “Θα πάω...”. “Ελα να φύγει” μου λέει. “Τώρα θα πάω;” τη ρωτώ. “Ναι, τώρα θα πας!”

Πιάσαμε διάλογο. “Θα προλάβω να πάω με αυτά τα χιόνια, σε τόσο μεγάλη απόσταση; Να, ο ήλιος σε λίγο θα χαθεί” της λέω! “Είσαι νέος, θα προλάβεις!” Αυτή ήταν η τελευταία απάντηση που πήρα. Μου δίνει ένα διπλωμένο χαρτί και μου λέει:

“Πρώτα θα πας στον Θεμιστοκλή Γρηγοριάδη στα Ανω Σούρμενα και από εκεί θα πας στην Αγία Παρασκευή, στον Αδαμίδη”. Τα ονόματα δεν ήταν πουθενά γραμμένα, μόνο στο παιδικό μυαλό είχα τρεις λέξεις. Πλατανάκια, Κλεάνθης Παπαδόπουλος-ήταν ο τελευταίος της αποστολής μου. Οταν βγήκα έξω από το χωριό μου Ροδώνα έκανα την προσευχή μου, λέγοντας τρεις φορές το “Πάτερ ημών” και τότε με έσπρωξε μια δύναμη.

Η γιαγιά μου η καλή, πολύ θρήσκια, μου έλεγε: Οταν σε κυριεύει φόβος, λέγε το “Πάτερ ημών” τρεις φορές. Σαν τη σπίθα κρυμμένη στη στάχτη κρύβονταν για μας η Λευτεριά. Είχαμε τους κατακτητές, είχαμε κι αυτούς. Ενιωθα μέσα μου ελεύθερος όταν απομακρύνθηκα από το χωριό μου, ωστόσο έριχνα πλάγιες ματιές πίσω μου.

Αφού τελείωσα με τον πρώτο, τον Θεμιστοκλή, πήρα δρόμο κι έφτασα έξω από την Αγία Παρασκευή. Το σπίτι ήταν το πρώτο αριστερά, ένα σπίτι παλιό τότε, με σκάλες πέτρινες και μπαλκόνι με κάγκελο καμωμένο από ξύλο (παλιά Αγία Παρασκευή). Τελειώνοντας με τον δεύτερο, όλο βιαστικά, του λέω να μου δείξει κατεύθυνση. Βγήκε μαζί μου έξω. Λίγα μέτρα από το σπίτι του δεξιά, ήταν ο δρόμος για το χωριό Πλατανάκια. Ο δρόμος δεν φαινόταν από το πολύ χιόνι. Ηταν καρόδρομος τότε, στενός, όσο να περνάει κάρο. Βαδίζω μόνος μέσα στο απάτητο χιόνι. Ο ήλιος έπεσε, άφησε πίσω το σκοτάδι μαζί και την κρύα νύχτα. Ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς για τον προορισμό μου. Βαδίζω στους πρόποδες του Μπέλλες. Δεν φαίνεται ο δρόμος, μόνο που χώριζα τα μικρά απάτητα βλαστάρια στη μέση του δρόμου-δεξιά και αριστερά ήταν πατημένα από τις ρόδες του κάρου. Αυτά τα βλαστάρια με οδηγούσαν. Συνεχίζω την πορεία και φθάνω σε γέφυρα ανατιναγμένη από τον στρατό μας, όταν στις 6 Απριλίου 1941 οι Γερμανοί μπήκαν στην Ελλάδα. Εκεί σκοτείνιασε και δυσκολεύτηκα πολύ από τα συντρίμμια να περάσω απέναντι. Το χιόνι κοκάλωσε κάτω από τα λαστιχένια παπούτσια, που κι αυτά γέμισαν χιόνι.

Τι αγωνία, Θεέ μου, να παλέβω μέσα στο λευκό σκοτάδι! Κρύωσε το αδύνατο κορμί μου και το αξύριστο ακόμη τρίχωμα του προσώπου· έτρεμε μέσα βαθιά η ψυχή μου. “Θεέ μου, βγάλε με μέσα από τα συντρίμμια της καταστροφής, βοήθα να βρω τον δρόμο της ζωής”. Το σημείωμα στο χέρι κρατώ, ούτε στην τσέπη μου δεν είχα εμπιστοσύνη. Είχα τον τρόμο και τον φόβο, δεν τολμούσα να το διαβάσω. Τί έγραφε άραγε; Ποιός ξέρει. Δεν το διάβασα, μήπως και με έβλεπε κανένα μάτι... Θεέ μου, στο σκοτάδι. Πλησιάζοντας στα Πλατανάκια άκουγα βαθιά, κουφά γαυγίσματα σκύλων. Ελεγα “έφθασα επιτέλους”.

Στα Πλατανάκια θυμάμαι, η μάνα μου, η γιαγιά μου, με πήγαν σε μικρή ηλικία στην πανήγυρη, οκτώ εννέα χρόνων, σε συγγενείς μας. Εφθασα με άγχος, με αγωνία, γιατί φοβόμουν και τ’ αγρίμια της νύχτας ακόμη. Είναι αρκετά χιλιόμετρα Ροδώνα-Σούρμενα-Αγία Παρασκευή-Πλατανάκια, περισσότερο από είκοσι χιλιόμετρα.

Μέσα στο λευκό σκοτάδι έχασα το δρόμο, έπεσα σ’ ένα στενό μονοπάτι αλεπούς που τυφλά με έβγαζε στον επάνω μαχαλά, εκεί κοντά στην εκκλησία, στην πλατεία.

Δεν βάδιζε κανείς. Φοβισμένα, με προσοχή, μπαίνω στην πλατεία, όταν σε λίγα μέτρα συνάντησα έναν άγνωστο χωρικό που τον ρωτώ που είναι το σπίτι του Κλεάνθη Παπαδόπουλου. Μου λέει “κοντά στο σχολείο”. Κατηφορίζω και φθάνοντας στο σπίτι του, μια λάμπα πετρελαίου στον τοίχο κρεμασμένη, δίνει ένα αμυδρό φως στο μικρό χωματένιο διάδρομο. Ζήτησα το όνομα. “Εγώ είμαι” μου λέει.

Με το φως της γκαζόλαμπας δεν μπόρεσα να διακρίνω το χρώμα του προσώπου του.

“Σου έφερα αυτό το σημείωμα” από τη Μαργαρίτα, του λέω. Κρουράστηκε η φούχτα μου να σφίγγω το σημείωμα. “Αν έχει τίποτα να μου πεις...” πρόσθεσα. Απάντηση: “Δεν έχω να πω τίποτα”. Μ’ έδωσε απάντηση χωρίς καν να το διαβάσει. “Φεύγω” του λέω, “καληνύχτα” και χωρίσαμε. Δεν μου είπε “Πού θα πας, που θα μείνεις τώρα νύχτα, παγωνιά, με χιόνια έξω!”

Μας είχαν για εξόντωση. Ενώ ήμασταν στην ΕΠΟΝ, δεν στέλνανε σε τέτοιες επικίνδυνες αποστολές τα παιδιά τους. Φεύγω και μπαίνω στο δρόμο της επιστροφής. Σκέφτομαι: “Θεέ μου, τί να κάνω τώρα;” Το παιδικό μυαλό έπαιρνε στροφές. “Μέσα στη σκοτεινή παγωνιά, πού πάω Θεέ μου;”

Φτάνοντας στον επάνω μαχαλά, κοντά στην εκκλησία στην πλατεία, θυμήθηκα τη διάταξή της. Θυμήθηκα πως εδώ έχουμε συγγενείς, περίπου γνώρισα που είναι του θείου Θεμιστοκλή Βαρυτιμίδη και του αδελφού του και νουνού μας Χαρίτου ή Θεοχάρη το σπίτι, μόλις πήρα λίγη κατηφόρα δεξιά. Ηταν ο θείος παλαιστής.

Ηξερα πως έχουν πρόβατα, το μόνο που φοβήθηκα ήταν τα σκυλιά της μάντρας. Τα σκυλιά ήταν στη φωλιά τους από το πολύ κρύο. Δεν με πήραν είδηση, ανέβηκα τις ανηφορικές σκάλες. Είδα τη θεία Δέσποινα-ελαφρύ το χώμα που την σκεπάζει-την πρώτη που συνάντησα. Εντρομη, όταν με είδε, με πλησίασε και μου λέει: “Πώς έτσι αυτήν την ώρα;” Την εξήγησα. Με δέχθηκε σαν παιδί της, με περιποιήθηκε, μου άλλαξε τις κάλτσες, κάθησα δίπλα στο ζεστό τζάκι να συνέλθω. Μ’ έφερε να φάω, θυμάμαι ήταν αρνί ψητό στο ταψί με πιλάφι. Ρώτησα που είναι ο θείος μου. Απάντησε: “Χθες το βράδυ ήρθαν και τον πήραν δύο άνθρωποι. Να, πάρε διάβασε το γράμμα που μου έστειλε· σήμερα μου το έφεραν”.

Φίλε αναγνώστη, πριν τον σφάξουν τον Θεμιστοκλή, τον έβαλαν πρώτα κι έγραψε αυτά τα λόγια στη γυναίκα του: “Να με στείλεις το ρολόι (τσέπης), κάλτσες, την κάπα, εδώ κάνει κρύο”. Ο Θεμιστοκλής Βαρυτιμίδης ήταν το 1937-1938 παλαιστής. Οταν ένιωσε ότι θα τον εκτελούσαν μέσα στο σκοτάδι, τους έλεγε: Λύστε μου τα χέρια, εσείς με τα μαχαίρια κι εγώ με τα χέρια”.

Την άλλη μέρα πρωί-πρωί έφυγα για το χωριό μου και απορούσα με τη χθεσινοβραδυνή διαδρομή μου.

*Από το βιβλίο του “Το λεκανοπέδιο των Μουριών”

Σελίδα 79 από 103
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree