Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Η ΑΡΙΣΤΕΙΑ ΚΑΤΑ ΜΕΤΑΞΑΝ:  (Από συνέντευξη του πρωθυπουργού Ιωάννου Μεταξά στην εφημερίδα «Λαϊκός παρατηρητής» του Βερολίνου.) « [...] Θέλομεν να καταργήσωμεν το διανοητικόν προλεταριάτον, που εκαλλιεργήθη με το σύστημα των «προσόντων», δηλαδή των διπλωμάτων. Μέχρι σήμερον εθεωρείτο το δίπλωμα ενός πανεπιστημίου ως το επίσημον πειστήριον και περί της αξίας του κατόχου αυτού ως ανθρώπου και ως χαρακτήρος. Αυτό είναι όμως μία σφαλερά αντίληψις. Το δίπλωμα μιας Ανωτάτης Σχολής δεν πιστοποιεί ειμή την απόκτησιν επιστημονικών γνώσεων και δεν λέγει τίποτε περί της ανθρωπίνης αξίας και καταλληλότητος, ήτις χρειάζεται εις πολλά επαγγέλματα. [...].»

 

Αυτό το κείμενο γράφτηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ το 1936. Ογδόντα ολόκληρα χρόνια πριν δηλαδή.

Την εποχή των αυστηρών αρχών. Την εποχή που το Εθνος ήταν συνυφασμένο με τη Θρησκεία και την Ορθοδοξία.

Αρα το ερώτημα είναι αυτονόητο: Μήπως ο κ. Αρ.Μπαλτάς με την απόρριψη της Αριστείας είχε δίκιο;

Πιθανόν. Αλλά τότε, σίγουρα είχε δίκιο κι ο Ιωάννης Μεταξάς το 1936, όταν ήδη είχε εγκαθιδρύσει την 4η Αυγούστου.

Στον Πρωθυπουργό του ’36 που ανέστειλε τη Δημοκρατία και υποδεχόταν με τιμές τον Γκαίμπελς, ανήκει το παραπάνω κείμενο.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται, λένε. Αν είναι όμως να επαναλαμβάνεται έτσι... μάλλον να λείπει!

ΥΓ: Η ταλαιπωρούμενη εσχάτως Νομαρχιακή του ΣΥΡΙΖΑ και οι Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Κιλκίς, δεν χρειάζεται να μπουν στη βάσανο του σχολιασμού.

Δεν φταίνε σίγουρα.

ΥΓ(1): Ο Αρ. Μπαλτάς χαρακτηρίζει την πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ως “Δημοκρατικό δρόμο προς τον Σοσιαλισμό”. Ο Μεταξάς είχε βρει τον δρόμο προς τον Εθνικοσοσιαλισμό. Χωρίς δημοκρατία!

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Στα σύνορα της σημερινής Σερβίας με την Ουγγαρία, στην αυτόνομη περιοχή της Βοϊβοντίνας, υπάρχει ένα χωριό ονόματι Μάγκλιτς. Είναι ένα κλασικό σλαβικό χωριό με ολίγον κεντροευρωπαϊκό άρωμα, λόγω γειτονίας με τη χώρα των Μαγιάρων-χτισμένο στην στροφή του Δούναβη, σε απόσταση 15 χιλιομέτρων περίπου από το Νόβισαντ. Οι χίλιοι περίπου κάτοικοί του ζούνε σήμερα τη μεταπολεμική φτώχεια της Σερβίας, εξασφαλίζοντας τα προς το ζην από την γεωργία και την κτηνοτροφία.

Το όνομα Μάγκλιτς δεν λέει τίποτα στους Σέρβους, ούτε  στους πρώην Γιουγκοσλάβους. Για μας τους Ελληνες όμως σημαίνει πολλά, αφού κρύβει μια από τις πλέον σκοτεινές πτυχές του δράματος του εμφυλίου. Γιατί το σημερινό Μάγκλιτς δεν είναι άλλο από το διαβόητο Μπούλκες. Το καταφύγιο χιλιάδων αριστερών-κομμουνιστών μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, το κέντρο στρατιωτικής εκπαίδευσης, σύμφωνα με την νόμιμη κυβέρνηση των Αθηνών, αξιωματούχων του ΚΚΕ που στελέχωναν και καθοδηγούσαν τις ομάδες του “Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος” (ΔΣΕ) στις συγκρούσεις στο Γράμμο και το Βίτσι, στο διάστημα 1946-1949. Ηταν Μάιος του 1945 όταν οι πρώτοι Ελληνες έφθασαν στο Μπούλκες. Το Μπούλκες ήταν και παραμένει μια κόκκινη σελίδα για την ελληνική αριστερά. Στο Μπούλκες λειτουργούσε στη διάρκεια του πολέμου Γράμμου και Βίτσι στρατιωτική ακαδημία του ΔΣΕ, στην οποία φοιτούσαν ομάδες μαχητών. Κάθε έξι μήνες έρχονταν στην Ελλάδα από μια φουρνιά. Η φοίτηση διαρκούσε δύο με τρεις μήνες και όσοι συμμετείχαν μάθαιναν θεωρία και τακτικές από φονικό μαχαίρι που τους προμήθευε ο γιουγκοσλαβικός στρατός. Μέσα στο 1946 εκπαιδεύτηκαν σε αυτήν την ακαδημία υπό συνθήκες άκρας μυστικότητας, εκατόν πενήντα αξιωματικοί, ενώ για το διάστημα 1946-1947, ο αριθμός τους ξεπέρασε τους επτακόσιους.

Στα τέλη του 1946 η μυστική αστυνομία του Τίτο UTBA, οργάνωσε τη μετάβαση να πάνε στην Ελλάδα από το Μπούλκες ένα γκρουπ αξιωματικών. Υπεύθυνος της επιχείρησης ήταν ο συνταγματάρχης Μπιλιάνοβιτς, που σχεδίασε και έκανε τη μεταφορά και την κάθοδο στην Ελλάδα. Η διέλευση των συνόρων έγινε από τρία σημεία: τη Γευγελή, τη Δοϊράνη και το Μοναστήρι, σε ομάδες των 30 ατόμων που περνούσαν από δύσβατα μονοπάτια, μέρα παρά μέρα. Το Μπούλκες ήταν μακριά από το Γράμμο και το Βίτσι και δεν έδινε υποψίες και προβλήματα στις Ελληνικές Αρχές. Εξέδιδαν εφημερίδα όπως τη “Φωνή του Μπούλκες” . Αυτή η Ελληνική “λαϊκή Δημοκρατία” που δημιουργήθηκε με τη βοήθεια του Τίτο, προκειμένου να εγκατασταθούν εκεί στη Σερβία κυνηγημένοι Ελληνες σύντροφοί του, για να τους διώξει στη συνέχεια ο ίδιος κακήν-κακώς, όταν στη σύγκρουσή του με το Στάλιν, ο Νίκος Ζαχαριάδης ενώθηκε με τον “πατερούλη των λαών”. “Ελληνικό Κολχόζ” που ο Νίκος Ζαχαριάδης σκόπευε να εφαρμόσει στο ελληνικό κομουνιστικό κίνημα. Οποιο στοιχείο του κόμματος τολμούσε στο Μπούλκες να εναντιωθεί στην κομματική ατμόσφαιρα αστυνομικού κράτους, κατέληγε σε κάποια από τις χαράδρες των γύρω βουνών ή στο Δούναβη με μια πέτρα στο λαιμό. Πολλά φρικτά εγκλήματα έγιναν στα φοβερά πηγάδια του Μπούλκες, εξαφανίστηκαν πάρα πολλοί άνθρωποι στο όνομα της κομματικής νομιμότητας, όπου η μυστική κομματική πολιτοφυλακή  εξαφάνιζε τους αμφισβητίες ή τους ύποπτους. Τέτοιοι στιγματίζοντας συνήθως παλαιοί καπετάνιοι του ΕΛΑΣ.

Πολλοί ήξεραν αλλά λίγοι τολμούσαν να μιλήσουν μετά την ήττα στο Γράμμο και Βίτσι. Μια ομάδα ανταρτών με τον καπετάν Μαύρο που δεν ανέχονταν την τρομοκρατία, επιχείρησαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα αλλά τους συνέλαβε η γιουγκοσλαβική αστυνομία στα σύνορα και τους έφεραν πίσω. Από τότε χάθηκαν, προφανώς τους έριξε η πολιτοφυλακή στα πηγάδια. Ο Ζαχαριάδης οργάνωσε μυστική αστυνομία που παρακολουθούσε όλους τους αξιωματικούς και πολίτες, παρακολουθούσαν ο ένας τον άλλον, χωρίς να γνωρίζει κανείς. Στην αρχή ενώθηκαν με τον Ζαχαριάδη και αργότερα, μετά στη συντριβή στον Γράμμο και το Βίτσι τον Αύγουστο του 1949, οι Γιουγκοσλάβοι έδιωξαν και τη συντριπτική πλειοψηφία των υπολοίπων. Μετρημένοι στα δάχτυλα των δύο χεριών είναι οι Ελληνες που ζουν στο σημερινό Μπούλκες ή Μάγκλιτς, το οποίο κατοικείται από Σέρβους της Βοσνίας.

 

*Από το βιβλίο του “Και διηγώντας τα να κλαις”

Του Γιώργου Πελίδη*

Οι πρώτες εμπειρίες είναι αυτές που επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τη συμμετοχή στον αθλητισμό.

Υπάρχουν πολλές πληροφορίες σχετικά με την επίδραση των πρώτων εμπειριών του παιδιού στον τρόπο που θα λειτουργήσει σε μια αθλητική ομάδα.

Οι εμπειρίες αυτές επηρεάζουν το παιδί στο πως θα αισθάνονται αργότερα απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας, όπως στην καθοδήγηση του προπονητή η του αρχηγού της ομάδας.

Έτσι, οι φιλοδοξίες του αθλητή διαμορφώνονται σε μεγάλο βαθμό και από τον τρόπο που συμπεριφέρονται οι γονείς.

Το πώς αισθάνεται το παιδί στον αθλητισμό εξαρτάται και από τις παρέες που έχει, τους γονείς και γενικότερα το κοινωνικό του περιβάλλον.

Σε ότι αφορά τις πρώιμες ψυχολογικές εμπειρίες των παιδιών από τον αγωνιστικό αθλητισμό, υπάρχουν πολλές εμπειρίες που αποτελούν τη βάση στο παιδί για να συμμετάσχει.

Η συμπεριφορά των γονέων απέναντι στην επιτυχία η την αποτυχία οι αντιδράσεις των φίλων, συγγενών, επηρεάζουν το παιδί στην απόφαση του να συμμετέχει στον αθλητισμό.

Ακόμα και όταν τα παιδιά είναι μικρά, ο τρόπος που τα αντιμετωπίζουν οι γονείς στο σπίτι, σχετικά με την ενεργητικότητά του (δηλαδή πόσο ελεύθερα είναι για παιχνίδι) επηρεάζει την απόφαση των παιδιών να συμμετέχουν στον αθλητισμό.

Άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν την συμμετοχή των παιδιών στον αθλητισμό είναι ο αριθμός των μελών μιας οικογένειας, το οικονομικό επίπεδο για το πόσα χρήματα μπορεί να διαθέσει η οικογένεια για την υποστήριξη της συμμετοχής των παιδιών της στον αθλητισμό.

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B'  Nέας σχολής 2015

Του Στάθη Μακρίδη

Κάποιες σκέψεις καταθέσαμε σε προηγούμενο κείμενό μας και ειλικρινά δεν περιμέναμε τόσο γρήγορα την δικαίωση. Για την διαχείριση των 246 εκατ. ευρώ από τις τηλεοπτικές άδεις, απαιτεί να έχει άποψη και η τρόικα. Ο πρωθυπουργός μας όμως τα έταξε στις “ευπαθείς ομάδες”. Και ο εκλεκτός φέρελπις καναλάρχης του ΣΥΡΙΖΑ κ. Καλογρίτσας, αντί για χρήματα προσκόμισε φωτογραφίες από κάποια βοσκοτόπια, ξένα κι αυτά, της Ιθάκης! Ισως εκεί, αν όλα του πάνε καλά, να βόσκει τους τηλεθεατές του! Ολοι τώρα ζητούν την παρέμβαση των εισαγγελέων. Αλλά που να πρωτοπροφθάσουν κι αυτοί; Λέγαμε, επίσης, πως σ’ αυτόν τον κατήφορο που κατρακυλάει σήμερα η χώρα μας, φέρουν την ευθύνη τους όλα τα κόμματα στο μερίδιο και στο βαθμό που στο καθένα αναλογεί. Την κύρια ευθύνη όμως την φέρει πάντα το κόμμα που κυβερνά ή που κυβέρνησε από την στιγμή που δεν κατάφερε να βάλει ένα ανάχωμα στην κατρακύλα. Τί μπορούν όμως να μας προσφέρουν τα κόμμματα με την σημερινή τους μορφή;

Το ΠΑΣΟΚ, που κι εμείς υπηρετήσαμε, δείχνει να έχει χάσει τον βηματισμό του. Μια παράταξη κραταιά που κυβέρνησε την χώρα μια εικοσαετία, με υψηλά ποσοστά αποδοχής από τους πολίτες, προσπαθεί σήμερα ασθμαίνουσα να σταθεί στα πόδια της. Η ηγεσία του κόμματος αντί να ψάξει τους λόγους και τις αιτίες που το οδήγησαν στον αφανισμό, κάνει ασκήσεις επί χάρτου και επαναστατική γυμναστική. Η κ. Γεννηματά θέλγεται με τα “συνολάκια” της μπροστά τους τηλεοπτικούς φακούς και αναζητεί συμμαχίες στο κουτσουρεμένο κόμμα του Κουβέλη και το ακρωτηριασμένο του Σ. Θεοδωράκη. Τί περιμένει, στ’ αλήθεια, από τον κ. Θεοχαρόπουλο και από ένα Ποτάμι που στερεύει; Αποφεύγει τα μεγάλα ανοίγματα η κ. Γεννηματά γιατί φοβάται μη χάσει την θαλπωρή της προεδρικής καρέκλας. Αντί ν’ ανοίξει ένα διάλογο και να συνομιλήσει με την Διαμαντοπούλου, με τον Φλωρίδη, με τον Νασιώκα, με τον Τσοβόλα, στελέχη που λάμπρυναν την παράταξη, χάνεται σε ατελέσφορες και άκαρπες συζητήσεις με μετριότητες. Ο Λεβέντης της Ενωσης Κεντρώων, πρέπει να παραδεχθούμε πως καλά τα πήγε το καλοκαίρι. Κάλυψε, λόγω της θερινής ραστώνης, τα “κενά” των τηλεοπτικών σταθμών (παλιός καναλάρχης άλλωστε), παρών πάντα εις πρώτην ζήτησιν και εις κάθε συζήτησιν. Πρόθυμος πάντα και παρών και στα αδιέξοδα του Τσίπρα. Φυλλορροεί όμως κι αυτός!

Ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων κ. Πάνος Καμμένος δεν είναι μόνο πάντα χαρούμενος. Είναι χαρισματικός. Βάζει “κόκκινες” γραμμές, βρυχάται, αλλά δεν δαγκώνει. Με βρυχηθμούς αντιμετώπισε τον Μουζάλα και τον Καλογρίτσα. Αλλά δεν κατάφερε να τους “φάει”! Σιγοτρώγονται όμως οι ψηφοφόροι του κι έτσι θα χάσει το Τσίπρας τον κυβερνητικό του εταίρο στην επόμενη Βουλή!

Το ΚουΚουΕ δεν δείχνει να επιθυμεί να μεγαλώσει. Καθηλωμένο στα χαμηλά ποσοστά του με λόγια περίσσια του Περισσού, δεν εμπνέει, δεν βρίσκει ευήκοα ώτα, νέους ψηφοφόρους. Ανέθεσε τον πολιτικό λόγο στην κ. Κανέλη που λαλεί αυτοθαυμαζόμενη. Κομμουνίστρια η Λιάνα!

Ολα δείχνουν την Νέα Δημοκρατία να εμφανίζει σημεία ανάκαμψης. Αυτό προκύπτει από τις τελευταίες σφυγμομετρήσεις. Κι ενώ αυτά συμβαίνουν, παρατηρούμε και τα πρώτα κρούσματα αυτομαστίγωσης. Δεν μπόρεσαν ακόμη να συμφιλιωθούν με την ιδέα οι Καραμανλής, Σαμαράς, Μεϊμαράκης και τινές άλλοι, ότι αρχηγός τους πλέον είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Και κρατούν τις αποστάσεις τους. Φθάσαμε στο σημείο να θεωρείται είδηση η συνάντηση του Κώστα με τον Κυριάκο. Και τί τάχα έχει να κερδίσει ο Μητσοτάκης από ένα άνθρωπο που βύθισε την χώρα στο χρέος, με τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό της περιόδου 2007-2009; Δεν καταδέχεται τα γραφεία του κόμματος ο Καραμανλής και προτιμά για την συνάντηση το Παγκράτι!

Εχουμε όμως και τον Σαμαρά που αφού “έφαγε” το 1993 τον πατέρα δεν χόρτασε και ορέγεται τώρα τον γιό. Από τον Μεϊμαράκη όμως περιμέναμε λίγη γενναιότητα!

Εμείς βέβαια, που δεν θεωρούμεθα και του... χώρου, από τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν περιμένουμε θαύματα, τον βλέπουμε συγκρατημένο και φειδωλό σε υποσχέσεις και παροχές. Και αυτό το εκτιμούμε. Αφήνει την εικόνα ενός ευφυούς ανθρώπου που ξέρει ότι πίσω από “τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα” κρύβεται ένα μνημόνιο, μια τρόικα και κάποια προαπαιτούμενα! Με την έννοια αυτή ουδόλως ενοχλούμεθα αν αύριο γίνει πρωθυπουργός. Μας ενοχλούν ιδιαίτερα όμως κάποιοι θερμοκέφαλοι που ενδημούν κυρίως σε μικρές κοινωνίες, μπολιασμένοι με πάθια εμφυλιοπολεμικά και εκλαμβάνουν την νίκη του κόμματός του ως κατάληψη... της Βαστίλης!

Ας μην προχωρήσουμε όμως! Γιατί θα είχαμε πολλά να θυμηθούμε. Και πολλά να πούμε. Και ας κλείσουμε με το δίστιχο του Παπαδιαμάντη!

“Σαν να’χαν ποτέ τελειωμό

τα πάθια και οι καημοί του κόσμου”

Σελίδα 78 από 103
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree