Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Ο ευτραφής κύριος της φωτογραφίας είναι ο διάσημος Αϊ Γουέι-Γουέι. Κινέζος ηθοποιός και ακτιβιστής. Οταν έχεις εκατομμύρια και σκυλοβαριέσαι γίνεσαι ακτιβιστής, φιλάνθρωπος, εθελοντής. Γενικά ψυχοπονιάρης. Σαν τον Μπόνο των U2, τον άλλο ακτιβιστή, που κάνει συναυλίες για να σώσει τα παιδιά της Αφρικής. (Ο Τζίμης Πανούσης λέει ότι, όταν ο Μπόνο βαριέται, πετάει με το ιδιωτικό του τζετ πάνω απ’ την Αφρική, ρίχνοντας καραμέλες...)

Η φωτογραφία είναι “μαϊμού”. Ο χοντρο-ακτιβιστής δεν έπαθε απολύτως τίποτε. Απλά ξάπλωσε μπρούμυτα την κορμάρα του σε μια αμμουδιά της Μυτιλήνης, παριστάνοντας τον μικρούλη Αϊλάν τον οποίο ξέβρασε πνιγμένο το κύμα σε μια έρημη ακτή της Τουρκίας... Η φωτογραφία φυσικά έκανε το γύρο του κόσμου, χαρίζοντας κι άλλη δημοσιότητα στον καλλιτέχνη.

Ο κ. Αϊ Γουέι-Γουέι είναι πολύ πιθανόν να επιλέξει ως επόμενο σταθμό θρήνου την Ειδομένη. Δεν παίζει ρόλο αν θα ξαπλώσει το κορμί του στην όχθη του Αξιού, ή πάνω στη γραμμή “του Τραίνου της μεγάλης φυγής”, το οποίο περνάει στα Σκόπια, αλλά όχι στην ελευθερία.

Ο ψυχοπονιάρης Αϊ όμως θα πρέπει να βιαστεί. Πιθανόν να τον προλάβει η ευσυγκίνητη κ. Σούζαν Σάραντον, ή η “κόκκινη” Βανέσσα Ρεντγκρέιβ. Οι δικοί τους  ίματζ-μέϊκερς σίγουρα γνωρίζουν την Ειδομένη-Idomeni. Το πιο διάσημο χωριό στην Υφήλιο, ύστερα από εκείνο των Αστερίξ-Οβελίξ. Μπροστά σ’ αυτό που συμβαίνει και θα συμβεί στην Ειδομένη, οι εικόνες από Λέσβο, Κω, Λέρο κλπ, θα είναι ευχάριστο ντοκυμαντέρ. Υπολογίσθηκε ότι τα άλλα Hotspots σε Χέρσο, Ν. Καβάλα, Δροσάτο, Κεντρικό(!), θα λειτουργήσουν ως βαλβίδες εκτόνωσης της Ειδομένης. Στην πράξη όμως αποδεικνύεται το αντίθετο: τα σημεία αυτά λειτουργούν ως τροφοδότες της Ειδομένης. Και φυσικά έτσι θα γινόταν, αφού οι πρόσφυγες γνωρίζουν ότι βρίσκονται λίγα χιλιόμετρα μακρυά από το... Γαλατικό χωριό της Ελλάδας.

Την ίδια ώρα καμμία αναβάθμιση των υποδομών του νομού δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Ούτε καν των Υγειονομικών Μονάδων που, ενδεχομένως, να κληθούν να αντιμετωπίσουν και τα πρώτα κρούσματα πιθανής επιδημίας. Οι οποίες Υγειονομικές Μονάδες παραμένουν τρεις μήνες τώρα χωρίς Διοικητή. Για άλλες υποδομές ούτε λόγος. Στο Κιλκίς ξεδιπλώνεται η κατάσταση που παρουσιάζει η χώρα όσον αφορά στην “κεντρική” αντιμετώπιση του ασύμμετρου φαινομένου εξ αρχής... Κανείς σχεδιασμός, καμμία μελέτη, καμμία πρόβλεψη. Με το πρόβλημα και τη διαχείρισή του να ξεκινά από την ανεκδιήγητη υπουργό Τασία και να καταλήγει στον “στρατάρχη Καμμένο”. Εξ απίνης συνελήφθη ο νομός μια ωραία πρωία. Κι από την “επανάσταση του Γαλλικού” φτάσαμε στα τέσσερα Κέντρα, συν την Κόλαση της Ειδομένης.

Σε αναμονή λοιπόν του Αϊ Γουέι-Γουέι, της κ. Σάραντον, της κ. Ρεντγκρέιβ και όποιων άλλων μας επιλέξουν ως αρένα επιδείξεως αισθημάτων. Κοντά στην Ειδομένη ίσως γίνουν διάσημοι τόποι και το Χέρσο, η Ν. Καβάλα, το Δροσάτο, το Κεντρικό.

ΥΓ: Είναι απορίας άξιον το πως ακόμα ο αναπόφευκτος Νταλάρας δεν έκανε συναυλία για την Ειδομένη!

floridis pan 1166Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Για δεκαετίες λέγεται ότι μία από τις μεγαλύτερες ελληνικές πόλεις είναι η... Μελβούρνη. Δεν είναι βέβαια υπερβολή, αφού στην μεγαλούπολη της μακρινής Αυστραλίας κατοικούν εδώ και πολλά χρόνια εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες.

Τηρουμένων των αναλογιών, μπορούμε να λέμε πλέον ότι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Κιλκίς είναι η Ειδομένη! Γιατί 15.000 κατοίκους το Πολύκαστρο δεν είχε ποτέ. Το θέμα είναι πως πρόκειται για να μια “πόλη” άναρχη, εγκατελειμένη από το κράτος στο έλεος των κομπιναδόρων, μαυραγοριτών και άλλων επιτήδειων. Και τελευταία με τις βροχές, τείνει να γίνει μια δεύτερη “Πλωτή πόλη” μετά από εκείνην της Μάρως Δούκα. Χωρίς τα ωραία χρώματα εκείνης όμως...

Και όταν μετακινηθούν οι σύγχρονοι εσταυρωμένοι, η “πόλη της Ειδομένης” θα πάψει να υπάρχει. Το όνομα του χωριού όμως ως Idomeni, θα είναι χαραγμένο στην συλλογική-παγκόσμια Μνήμη για δεκαετίες. Ως τόπος μαρτυρίου αλλά και ως τόπος κρατικής και υπερκρατικής αναλγησίας και απανθρωπιάς. Αλλά και ως τόπος εκμετάλλευσης του έσχατου πόνου. Αλλά και ως τόπος όπου ασκήθηκε ο αγνός και άδολος αλτρουϊσμός, η αλληλεγγύη του ανώνυμου, η αυτοθυσία του εθελοντή, η αφιλοκερδής προσφορά του γιατρού.

Πριν λίγες μέρες είχε εγερθεί το ζήτημα της απονομής του Νόμπελ Ειρήνης στους νησιώτες Ελληνες, που πρώτοι έρχονται σε επαφή με της Γης τους κολασμένους. Πλειοδοτώντας, άλλοι πρότειναν το Νόμπελ να δοθεί σε όλους του Ελληνες. Και σ’ αυτούς δηλαδή που συνωθούνται στην Ειδομένη για μια φωτογραφία, με φόντο τον τόπο του Μαρτυρίου; Και σ’ αυτούς που οργώνουν τον τόπο τους για να μην στηθούν σκηνές για τους πρόσφυγες;

Το Νόμπελ Ειρήνης όμως θα πρέπει να δωθεί στο όνομα Ειδομένη-Idomeni. Για να θυμίζει τον διαρκή Γολγοθά όλων εκείνων που ξεσπιτώνονται απ’ τους πολέμους, είτε με βόμβες, είτε με οικονομική καταστροφή και πείνα. Για να θυμίζει την Πλωτή πόλη της σύγχρονης Παγκόσμιας ντροπής. Για να θυμίζει μια μαύρη “τρύπα στην Γεωγραφία” και στην ψυχή μας. Οπως παλιά η Σρεμπρένιτσα. Οπως η κοιλάδα του Μπλάτσε...

floridis pan 1166

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Τον Ιούνιο του 1984 έγιναν οι πλέον επεισοδιακές εκλογές της Μεταπολίτευσης. Και ήταν απλά Ευρωεκλογές! Ο Ευ. Αβέρωφ, αν και μείωσε τη διαφορά ΠΑΣΟΚ-ΝΔ από 12 σε 3 μονάδες, υπέβαλε την παραίτησή του και δρομολόγησε την εκλογή του νέου Προέδρου στο κόμμα.

Βασικοί διεκδικητές της προεδρίας ήταν τότε ο Κων. Μητσοτάκης και ο Κων. Στεφανόπουλος. Και τότε ακουγόταν, ότι το Καραμανλικό μπλοκ στήριζε τον κ. Στεφανόπουλο. Ο Κ. Μητσοτάκης όμως κέρδισε με ψήφους στην Κοινοβουλευτική Ομάδα 70-40 (τότε τους αρχηγούς τους εξέλεγαν οι βουλευτές).

Της εκλογής Μητσοτάκη ακολούθησε ένα γεγονός που έχει μια ιδιαίτερη σημασία και επιτρέπει (έως επιβάλλει), έναν παραλληλισμό με το σήμερα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ως πρωθυπουργός, βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για τα εγκαίνια της Διεθνούς Εκθεσης. Στην ιστορική “ΡΕΜΒΗ”, μετά τα εγκαίνια, δόθηκε η καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου. Κάποια στιγμή ένας δημοσιογράφος ζήτησε από τον Ανδρέα ένα σχόλιο για την “φρέσκια” εκλογή Μητσοτάκη. Και τότε έγινε η έκπληξη. Ο πανίσχυρος πρωθυπουργός άστραψε και βρόντηξε, καταλήγοντας με τη φράση “η Ν. Δημοκρατία εξέλεξε έναν Εφιάλτη!” Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο Ανδρέας ομολόγησε ότι η Ν. Δημοκρατία έκανε την καλύτερη επιλογή απέναντι στο ΠΑΣΟΚ. Χάνοντας την ψυχραιμία του έδειξε, ότι φοβάται τον Μητσοτάκη. Σε λίγους μήνες (1985) έγιναν εκλογές. Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε με 4,5 μονάδες διαφορά. Αλλά τέσσερα χρόνια μετά, ο Μητσοτάκης γινόταν Πρωθυπουργός με 47%...

Μας θυμίζει τίποτε αυτή η ιστορία; Και βέβαια. Πριν λίγες μέρες, η Ν. Δημοκρατία εξέλεξε πάλι έναν Μητσοτάκη στην ηγεσία της. Αυτή τη φορά από τη βάση, με εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους. Μ’ έναν Κυριάκο Μητσοτάκη εντελώς αουτσάιντερ από την αρχή. Μια εξέλιξη που, πολλοί την ευχόντουσαν, αλλά ελάχιστοι την πίστευαν. Και με το που εκλέχθηκε ο νεαρός, μέγα ρίγος και μεγάλη ταραχή διέτρεξε το πολιτικό στερέωμα.. Ολοι σχεδόν “απάντησαν” σε μια ερώτηση που δεν τους ετέθη! Οι κυβερνητικοί εταίροι πρώτα, έσπευσαν να χαρακτηρίσουν τον Κυρ. Μητσοτάκη ως ακραίο νεοφιλελεύθερο. Αντί να χαίρονται που θα τρομάξει ο κόσμος από τις ακραίες νεοφιλελεύθερες θέσεις του, έδειξαν να τρομάζουν οι ίδιοι. Η Φ. Γεννηματά έσπευσε, χωρίς να ερωτηθεί, να δηλώσει ότι την χωρίζει ιδεολογική άβυσσος από τη Ν. Δημοκρατία και τον Κυρ. Μητσοτάκη, ενώ το ΠΟΤΑΜΙ σχεδόν έριξε “λευκή σημαία”. Οι δημόσιοι υπάλληλοι ήδη άρχισαν να μιλούν για τις απολύσεις(!) που θα κάνει ο Κυριάκος στο Δημόσιο. Κι ένα παράδοξο: Ενώ όλοι του καταλογίζουν ακραίο νεοφιλελευθερισμό, παράλληλα υψώνουν αναχώματα για να μην αλώσει ο Κυριάκος το μετριοπαθές δημοκρατικό Κέντρο!

Συμπέρασμα: Ολο το Σύστημα, ήδη έχει αναγορεύσει τον Κυρ. Μητσοτάκη σε εν αναμονή (και σύντομη μάλιστα) Πρωθυπουργό. Εχουν ομολογήσει άπαντες ότι η Ν. Δημοκρατία έκανε την καλύτερη επιλογή. Ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ και Πρωθυπουργός, δεν κρύβει το θαυμασμό του για τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου. Φαίνεται όμως ότι δεν διδάχθηκε από τα λάθη και τις βεβιασμένες αστοχίες του.

Υ.Γ: Κάτι παρόμοιο με τα παραπάνω συνέβη και στην εκλογική μάχη για το δήμο Αθηναίων το 1994. Το ΠΑΣΟΚ έχρισε υποψήφιο τον Θοδ. Πάγκαλο. Και η Ν. Δημοκρατία τον άγνωστο σχετικά Δημ. Αβραμόπουλο, υπάλληλο του Υπουργείου Εξωτερικών. Οργισμένος ο ασυγκράτητος Πάγκαλος χαρακτήρισε τον Αβραμόπουλο ως “ο κύριος Τίποτε”. Στις εκλογές που ακολούθησαν, “ο κύριος Τίποτε” έκανε παρέλαση!

Εδώ καράβια χάνονται βαρκούλες αρμενίζουν... Κάπως έτσι θα μπορούσε να αντιδράσει κάποιος σε οποιαδήποτε συζήτηση με θέμα, δημοτικές εκλογές και θα αντέτεινε επιχειρηματολογία που θα καθήλωνε οποιονδήποτε που, έστω και εγκυκλοπαιδικά, θα αποτολμούσε μία τέτοια συζήτηση. 

Τη στιγμή που ο άρτος ο επιούσιος είναι το ζητούμενο, ποιός διεστραμμένος νους έχει την διάθεση να ασχολείται με ...δημοτικές εκλογές;

Ποιόν νοήμονα νου μπορεί να απασχολεί τώρα το θέμα των δημοτικών εκλογών; Πόσο μπορεί να νοιάζει τον κυνηγημένο από χιλιάδες προβλήματα άνθρωπο, τι θα γίνει με τις δημοτικές εκλογές; 

Φαινομενικά το θέμα δεν απασχολεί και δεν θα έπρεπε να απασχολεί κανέναν εάν δεν ήταν ...εκλογές.

Παρά του ότι είναι... δημοτικές δεν παύει να είναι εκλογές!!! και οποιεσδήποτε εκλογές τρομάζουν.

Εάν δηλαδή η κατοχή στην Ελλάδα συνεχιστεί μέχρι τον Ιούνιου του 2014, οι πρώτες εκλογές που θα γίνουν θα είναι οι δημοτικές και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να αναζητηθούν οι προθέσεις των ντόπιων και ξένων "κοτζαμπάσηδων" οι οποίοι σε εκείνες τις εκλογές θα δώσουν την πρώτη μάχη τους εν μέσω μνημονίου.

Τα χρόνια μετά την μεταπολίτευση τα κόμματα μετά μανίας φρόντισαν να αλώσουν κάθε θεσμικό όργανο προκειμένου να ασκούν απόλυτο έλεγχο στις κοινωνίες. 

Ο συνδικαλισμός καπελώθηκε πολύπλευρα και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις λειτούργησαν σαν το μακρύ χέρι της εξουσίας. Ο συνδικαλισμός κατάντησε κλοσομηχανή της βουλής. Ο κάθε τυχάρπαστος συνδικαλιστής γινόταν βουλευτής. 

Το φαινόμενο πήρε διαστάσεις επιδημίας σε πολλούς άλλους θεσμικούς φορείς με την τοπική αυτοδιοίκηση να κατέχει τα σκήπτρα και έγινε το εφαλτήριο για κάθε πικραμένο που αντί για τη φυλακή όδευε στη βουλή. 

 Όλες οι κοινωνικές μετριότητες έγιναν σοφοί. Όπου υπήρχε υποψηφιότητα, τα τίποτα ήταν "παρόν". Ακόμα και υποψήφιος δεσπότης να χρειάζονταν, αυτοί θα ήταν εκεί. 

Αν γινόταν σε έναν χρόνο 10 εκλογές, έβλεπες τον ίδιο άνθρωπο να είναι υποψήφιος για δήμαρχος, νομάρχης, βουλευτής και οτιδήποτε άλλο είχε μάσα. 

Η ντόπια νομενκλατούρα ήταν ευτυχισμένη γιατί τέτοιους ήθελε και φρόντισε να φτιάξει νομοθεσία στα μέτρα τους. Τούς πέταξε μέσα στο μέλι και έφτιαξε τέτοια νομοθεσία που να τους δίνει το δικαίωμα να λειτουργήσουν ...εξ ενστίκτου. 

Τα σαρανταποεντάρια ήταν το δόλωμα και τα ποντίκια δεν είδαν τη φάκα. Στρώθηκαν στο φαγοπότι και αισθάνθηκαν θεοί. Όλοι έτρωγαν και τρώνε και αυτό βολεύει, γιατί όσο η αυτοδιοίκηση τρώει τόσο ποιό εξαρτημένη γίνεται.

Σήμερα που το παιχνίδι χοντραίνει συνδικαλισμός και αυτοδιοίκηση είναι στα κάγκελα. Μόλις πάει να δημιουργηθεί κάποια αντίδραση οι ιεροεξεταστές της κεντρικής εξουσίας κρούουν τον κώδωνα.  

Θα γίνει μακελειό, έλεγε ο Φωτόπουλος της ΔΕΗ και πριν προλάβει να τελειώσει τη φράση του... ΜΠΑΜ ηκούσθη στον αέρα, που του θύμιζε τον τρόπο που διαχειρίζεται το ταμείο του σωματείου. Έκλεψες, ήταν το μήνυμα.  

Το έκλεψες, είναι πλέον το φίμωτρο προς κάθε θεσμικό φορέα που θα μπορούσε να αποτελέσει πόλο αντίδρασης. Η περίπτωση Παπαγεοργόπουλου και Ψωμιάδη έστειλε το μήνυμα παντού. 

Με τα υπάρχοντα πρόσωπα στον συνδικαλισμό, την αυτοδιοίκηση και όλους τους θεσμικούς φορείς το σύστημα δουλεύει μια χαρά και κανείς δεν θέλει να λογίζεται τι θα συμβεί εάν γίνουν εκλογές και εκλεγούν άνθρωποι που δεν θα έχουν κανενός είδους εξαρτήσεις;

 Κανένας Βενιζέλος δεν θέλει να λογίζεται ότι μπορεί να γίνουν εκλογές και να μην έχει δικά του ανδρείκελα στις καρέκλες της εξουσίας γιατί ...μέσω αυτών των δήθεν υπάρχει και κάτι που λέγεται ΠΑΣΟΚ. 

Σήμερα τόσο ο Σαμαράς όσο και οι Βενιζέλος-Κουβέλης έχουν κόμμα γιατί σύμβουλοι, παρασύμβουλοι και διοικητές οργανισμών σιτίζονται χωρίς ντροπή και αυτοί, οι σιτισμένοι, αποτελούν τον ...εθνικό κομματικό κορμό. 

Επιπλέον σήμερα που όλοι οι εθνικοί πόροι ξεπουλιούνται κανείς δεν θέλει ανεξάρτητους. Για φανταστείτε τι θα μπορούσε να συμβεί στην περίπτωση των λατομείων, για παράδειγμα, εάν οι τοπικοί μας άρχοντες δεν είχαν την εμπλοκή τους με τη δικαιοσύνη; και για φανιστείτε πόσο ποιό εύκολος είναι ο ρόλος κάθε Ελντοράντο όταν υπάρχουν κάγκελα παντού.  

Σε καμία περίπτωση λοιπόν δεν θέλουν να αντικρύσουν την πραγματικότητα που θα προκύψει μέσα από οποιουδήποτε είδους εκλογές και δεν θα διστάσουν με οποιοδήποτε τίμημα να τις αποτρέψουν. 

Εκλογές στην κατεχόμενη Ελλάδα θα γίνουν μόνο με αίμα.

Σελίδα 76 από 77
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree