Του Κωνσταντίνου Πουντζουκίδη*
Στα γήπεδα θα παρατηρήσει κανείς δυο κατηγορίες γονέων. Στην πρώτη ανήκουν γονείς που σιωπηλά υποστηρίζουν τα παιδιά τους κατά τη διάρκεια του αγώνα, πριν και μετά απ’ αυτόν. Που θα τα αγκαλιάσουν και θα τα συγχαρούν για την προσπάθεια και όχι για το αποτέλεσμα. Και υπάρχει και η άλλη κατηγορία γονέων. Αυτή που δυστυχώς υπερισχύει και περιλαμβάνει γονείς που θα ακούσεις να φωνάζουν και να κριτικάρουν απ’ την κερκίδα για την εμφάνιση του παιδιού τους, για τις επιλογές του προπονητή, για τις αποφάσεις του διαιτητή ή τη βαθμολογία του κριτή κ.α.
Και ξαφνικά αναρωτιέσαι πού πήγε εκείνος ο γονέας που «έβαλε» το παιδί του στον αθλητισμό για να κάνει φίλους και να αποκτήσει νέες δεξιότητες. Πού πήγε εκείνος ο γονέας που στο ξεκίνημα του, του αγόρασε τον καλύτερο εξοπλισμό; Πού πήγε εκείνος ο γονέας που χαιρόταν όταν απλά και μόνο έβλεπε το παιδί του μέσα στον αθλητικό χώρο και που στο «παραπάτημα» του χαμογελούσε από περηφάνια για την προσπάθεια του;
Χαρακτηριστική είναι η έρευνα που πραγματοποιήθηκε από τους προπονητές Bruce E. Brown και Rob Miller ,όπου ρωτήθηκαν εκατοντάδες αθλητές πανεπιστημίων για το ποια είναι η χειρότερη τους ανάμνηση, από τότε που ήταν μικροί και συμμετείχαν σε αγώνες .
Η συντριπτική τους απάντηση: «Η επιστροφή σπίτι με τους γονείς μου». Οι ίδιοι αθλητές ρωτήθηκαν τι ήταν αυτό που τους έλεγαν οι γονείς τους και το οποίο τους έκανε να αισθάνονται όμορφα. Η επίσης, συντριπτική τους απάντηση: «Μ’ αρέσει πολύ να σε βλέπω να παίζεις- αγωνίζεσαι».
Οι γονείς πολλές φορές άθελά τους και πάντα με τις καλύτερες προθέσεις, καταλήγουν να σαμποτάρουν την αθλητική εξέλιξη του παιδιού τους καθώς και την προσπάθεια του προπονητή. Σε πόσες συζητήσεις με προπονητές και αν έχω ακούσει «Τι μπορούμε να κάνουμε με τους γονείς;». Ο ρόλος του αθλητή είναι ξεκάθαρος. Είναι εκεί για να δουλέψει, να διασκεδάσει, να μάθει και να εξελιχθεί. Ο ρόλος του προπονητή επίσης ευθύς. Είναι ο αρχηγός, ο καθοδηγητής, ο εκπαιδευτής. Είναι αυτός που θα εξελίξει τον αθλητή και θα δομήσει ένα ασφαλές και εποικοδομητικό πλάνο για την αθλητική σεζόν. Οπότε πολλές φορές ο γονέας αναρωτιέται ποιος ο ρόλος του. Σοφέρ; Χρηματοδότης; Θαυμαστής; Υποστηρικτής;

Πώς ο ίδιος μπορεί να υποστηρίξει τον αθλητή (αλλά και τον προπονητή);
Υποστήριξη άνευ όρων : πάντα διαθέσιμος να υποστηρίξει το παιδί χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα, μιας και έτσι δημιουργεί ενοχές στο παιδί
Μη εμπλοκή στο προπονητικό κομμάτι: ο προπονητής είναι ο μόνος υπεύθυνος για αυτό
Επικέντρωση και επευφημίες της προσπάθειας όλης της ομάδας και όχι μόνο του δικού του παιδιού: σημαντικό ο γονέας να μην λειτουργεί υπερπροστατευτικά ώστε να επιτρέπει στο παιδί να παλέψει με κύριους συμμάχους, τους συμπαίχτες του.
Αποδοχή της νίκης και της ήττας: το παιδί βλέποντας πως ο γονέας αποδέχεται και τα δυο, νιώθει συναισθηματικά ασφαλές και σίγουρο ότι θα είναι και το ίδιο αποδεκτό ανεξαρτήτου αποτελέσματος.
Προώθηση του ευ αγωνίζεσθαι: δίκαιο παιχνίδι, υπακοή στους κανόνες
Θετικό πρότυπο: ο γονέας είναι το πρωταρχικό πρότυπο του παιδιού, συνεπώς είναι πολύ σημαντικό να είναι θετικό
Ενίσχυση του κινήτρου της διασκέδασης μέσα από την συμμετοχή: εσωτερικά κίνητρα όπως της διασκέδασης ενισχύουν την θετική αυτοεικόνα και την προσκόλληση του αθλητή σε σχέση με τα εξωτερικά όπως νίκη και μετάλλια
Ακούει, ρωτάει, συζητάει και αφήνει το παιδί να πάρει πρωτοβουλίες: με τον τρόπο αυτό το παιδί νιώθει ότι έχει έναν πραγματικό υποστηρικτή και ταυτόχρονα ενισχύεται η αυτοπεποίθησή του ώστε να λειτουργεί και αυτόνομα

Τι είναι αυτό όμως που πρέπει να αποφύγει ο γονέας ενός αθλητή;
Επιβολή των δικών του φιλοδοξιών επάνω στο παιδί: πολλά παιδιά καταλήγουν να αθλούνται για να ικανοποιήσουν τους γονείς τους. Κάτι τέτοιο αυξάνει το άγχος του παιδιού και μειώνει την τα επίπεδα διασκέδασης. Τελικά πολλά από αυτά τα παιδιά διακόπτουν τον αθλητισμό ως επανάσταση ενάντια στο γονέα.
Βιασύνη να εξειδικευτεί και να εμπλακεί σε έντονους ρυθμούς προπόνησης από πολύ νωρίς και χωρίς να είναι έτοιμο το ίδιο: κάτι τέτοιο οδηγεί στο λεγόμενο «κάψιμο» του αθλητή, αλλά και σε πολλούς τραυματισμούς.
Υπερτίμηση της νίκης, των πρωταθλημάτων και της καριέρας στον αθλητισμό: το παιδί γνωρίζοντας ότι σημασία έχει το να νικήσει, αγχώνεται και πιστεύει πως όταν δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο δεν είναι αποδεκτό και δεν αξίζει την αγάπη του γονέα.
Διαφορετική στάση και συμπεριφορά μετά από μια ήττα, από ότι σε μια νίκη:σημαντική η ενίσχυση της σημασίας της συμμετοχής και του πόσο ο γονέας απολαμβάνει να βλέπει το παιδί του να αγωνίζεται.
Υποτίμηση του προπονητή ή του διαιτητή-κριτή: η κριτική των εξωτερικών παραγόντων απομακρύνει τον αθλητή από την αυτοκριτική και κατ’ επέκταση την διερεύνηση των στοιχείων που θα τον κάνουν να εξελιχθεί
Υποτίμηση και κριτική του ίδιου του παιδιού: η κριτική μπορεί να οδηγήσει σε χαμηλή αυτοπεποίθηση, άγχος απόδοσης, ανησυχία μη αποδοχής του, θυμό, παραβατική συμπεριφορά κλπ.
Να ξεχνάει ότι είναι πρώτα και πάνω απ’ όλα γονιός με ό,τι αυτό συνεπάγεται!
Ο αθλητισμός μπορεί να αναδείξει τον καλύτερο (και κάποιες φορές το χειρότερο) εαυτό του παιδιού και του γονέα εξίσου. Οι αξίες που θα πάρει το παιδί από τον αθλητισμό είναι πολύ πιο σημαντικές από οποιαδήποτε επιβράβευση. Επιτρέποντας στα παιδιά να αποτύχουν, να μάθουν, να αναπτυχθούν και να διασκεδάσουν θα πάρουν τα εφόδια εκείνα που θα τα κάνουν πραγματικούς νικητές.
Λοιπόν..; Εσείς τελικά με ποιανού το μέρος είστε;


*ΑΠΟΦΟΙΤΟΣ ΤΕΦΑΑ
ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΕΣ: ΤΑΕ ΚΒΟ ΝΤΟ- ΠΥΓΜΑΧΙΑ- KICK BOXING

Του Παναγιώτη Αλμασίδη*
Μετά από 4 ολόκληρους μήνες που έμεινε ακέφαλο το νοσοκομείο Κιλκίς, αφού καθαιρέθηκαν οι δύο διοικητές του Κιλκίς και της Γουμένισσας, επιτέλους η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τοποθέτησε διοίκηση ενώ το νοσοκομείο ήδη πάει να καταρρεύσει από το βάρος που έχει να σηκώσει από τους πρόσφυγες και τους λαθρομετανάστες.
Και ενώ ο προηγούμενος διοικητής του νοσοκομείου άφησε πίσω έργο, με το άνοιγμα της τρίτης πτέρυγας, τα μαγειρεία που έφτιαξε, τα ευρωπαϊκά προγράμματα που έφερε και το φυσικό αέριο που σύνδεσε το Ιδρυμα, τον άλλαξε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ διότι ήθελε να τοποθετήσει δήθεν με αξιοκρατικά κριτήρια, κάποιον άλλο.
Ομως η κ. Βλάχου, που τελικά διορίσθηκε διοικήτρια, είναι σύζυγος ενός ιστορικού στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφιου βουλευτή, του κ. Θεοδωρίδη. Πού είναι λοιπόν η αξιοκρατία και η διαφάνεια στα κριτήρια επιλογής κύριε υπουργέ Υγείας και κ. Παραστατίδη, βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ του νομού Κιλκίς;
Αφήσατε το νοσοκομείο να ρημάξει 4 ολόκληρους μήνες εν΄πήγαινε καλά και καθαιρέσατε διοικητή επιτυχημένο, για να διορίσετε κάποια του κόμματός σας. Μειώσατε τον προϋπολογισμό του νοσοκομείου ένα ολόκληρο εκατομμύριο ευρώ, σε σχέση με πέρσι, και τώρα φέρατε καινούργια διοικήτρια να το σώσει;
Πώς θα το κάνει αυτό κύριε υπουργέ; Με τί λεφτά; Μήπως επειδή είναι του κόμματός σας, ξαφνικά θα γεμίσει με ευρώ το νοσοκομείο;
Ακόμη και στο διοικητικό συμβούλιο του νοσοκομείου, διορίσατε άτομα του σκληρού κομματικού πυρήνα, όπως τον γραμματέα της δημοτικής οργάνωσης ΣΥΡΙΖΑ, τον κ. Μπαγκατουρίδη, άγνωστο μέχρι τώρα στην τοπική κοινωνία και τον υποψήφιο βουλευτή ΑΝ.ΕΛ. κ. Σιαμπάνη, τον οποίο μάλιστα βαφτίσατε και “οικονομολόγο”, ενώ είναι απόφοιτος τεχνικής σχολής.
Είναι σοβαρά πράγματα αυτά;
Γι’ αυτό μας ψήφισε ο λαός;
Για να κάνουμε τα ίδια και χειρότερα από τους προηγούμενους;
Εάν η κυβέρνηση δεν σοβαρευτεί άμεσα, τότε θα έχει την ίδια και χειρότερη ίσως τύχη με όλες τις προηγούμενες, κι ας λέει ότι είναι δήθεν “αριστερή”.


*Πρώτος σε ψήφους υποψήφιος βουλευτής ν. Κιλκίς των ΑΝ.ΕΛ

Του Γιώργου Πελίδη*
Με τον όρο αντοχή εννοούμε την φυσική και ψυχική ανθεκτικότητα ενός αθλητή, ο οποίος αντέχει στην κόπωση σε μέτριες η χαμηλές εντάσεις για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Η φυσική αντοχή είναι η ικανότητα των λειτουργικών οργανικών συστημάτων να αντιστέκονται στην κόπωση.
Η ψυχική αντοχή είναι η ικανότητα του αθλητή να αντιστέκεται στην κόπωση για όσο δυνατό μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, αναστέλλοντας το ερέθισμα που προκαλεί την διακοπή της προσπάθειας.

Οι φυσιολογικές προσαρμογές από την προπόνηση της αντοχής είναι στο:
Ενεργειακό σύστημα
Αναπνευστικό σύστημα, πρόσληψης οξυγόνου
Κυκλοφορικό σύστημα, μεταφοράς οξυγόνου
Μυϊκό σύστημα, κατανάλωσης οξυγόνου

Η καλή βασική αντοχή που έχει ένας αθλητής είναι πολύ σημαντική γιατί:
-Επιτρέπει την διατήρηση της ικανότητας για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να υπάρχει μείωση της απόδοσης.
-Μετά από έντονες επιβαρύνσεις του οργανισμού, επιταχύνει την ανάληψη δηλ την γρήγορη επαναφορά σε κατάσταση ηρεμίας,αλλά και την επανασύνθεση της φωσφοκρεατίνης και Α.Τ.P.
-Ελαχιστοποιεί τους τραυματισμούς, διατηρεί την ελαστικότητα και ευκαμψία των μυών και των αρθρώσεων.
-Σταθεροποιεί την υγεία ενδυναμώνοντας το ανοσοποιητικό σύστημα.
-Μειώνει τα τεχνοτακτικά λάθη, ο αθλητής μπορεί να παραμείνει συγκεντρωμένος προσεκτικός και πειθαρχειμένος στο παιχνίδι και αυτό συμβαίνει γιατί οι τιμές του γαλακτικού οξέος σε ένα προπονημένο στην αντοχή αθλητή καθυστερούν να φτάσουν σε υψηλά επίπεδα,αλλά και η αποδόμηση του γίνεται ταχύτερα.

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ
Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ
Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών
Προπονητής: UEFA B' Nέας σχολής 2015

Του Παναγιώτη Φλωρίδη*
Στην γνωστή, εξαιρετική ταινία, ο Κ. Χατζηχρήστος είναι απολαυστικός. Από θυρωρός στο μεγάλο ξενοδοχείο και με σειρά σπαρταριστών συμπτώσεων, φτάνει στο σημείο να παριστάνει τον πτέραρχο σ’ ένα χωριό. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να... βγάζει τα αεροπλάνα απ’ τα υπόστεγα, απειλώντας να βομβαρδίσει μόνο τα χωράφια του προικοθήρα επίδοξου γαμπρού, που προσπαθεί να πάρει την προίκα και, παρεμπιπτόντως, και την κοπέλα που αγαπά ο φίλος του σμηνίτης.
Βασικός “μοχλός” της ραγδαίας βαθμολογικής εξέλιξης του Χατζηχρήστου είναι η... μεγάλη στολή του θυρωρού, με τα φανταχτερά σειρήτια. Αυτά μπέρδεψαν τους χωριάτες και προκάλεσαν τον άφατο θαυμασμό τους, οδηγώντας τα πράγματα στο γνωστό ελληνικό “χάπι εντ”.
Αυτή η φανταχτερή και φαντασμένη δύναμη της στολής είναι που δημιούργησε τον νέο “κύριο Πτέραρχο”. Πιο στομφώδη και πιο επιβλητικό απ’ τον λαϊκό Χατζηχρήστο. Τον “κύριο Πτέραρχο” που μας ζαλίζει τις τελευταίες μέρες με τις χαμηλές πτήσεις ελικοπτέρων και μαχητικών πάνω απ’ το Κιλκίς και κυρίως, κατά μήκος των συνόρων. Ο πτέραρχος Καμμένος διέταξε, εν αγνοία του Πρωθυπουργού, ασκήσεις πολεμικής ετοιμότητας σε Μεθόριο Κιλκίς και Οινούσσες! Εκεί που οι Τούρκοι αλωνίζουν με αυξανόμενη συχνότητα, αφού ο πτέραρχος Καμμένος και οι λοιποί φωστήρες συναίνεσαν στην εμπλοκή του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο με φρεγάτες, μεταξύ των οποίων και μια Τουρκική.
Στο Κιλκίς, οι υπερπτήσεις διατάχθηκαν απ’ το σύγχρονο “Πτέραρχο” για να τονωθεί το φρόνημα των κατοίκων και συγχρόνως να καμφθεί το φρόνημα και η αλαζονεία των Σκοπιανών. Την ίδια ώρα βέβαια και ο νέος “Πτέραρχος” έβαλε κι αυτός τη στολή που ξεγέλασε τον ίδιο, αλλά όχι τους πολίτες, που απλώς γέλασαν με τον ευτραφή Καμμένο, ντυμένο Λοκατζή! Πάντα ξεγελάει η στολή. Μέχρι βέβαια να εμφανιστεί ο κανονικός Πτέραρχος (Λ. Κωνσταντάρας).
Τους Σκοπιανούς είχε σκοπό να τρομάξει κι ένας άλλος ηγέτης του σύγχρονου ελληνισμού. Χωρίς στολή αυτός, αφού είναι μονίμως ενδεδυμένος με τη “σκόνη” της δημοσιότητας. Ο Απόστολος Γκλέτσος λοιπόν, κατέφθασε οργισμένος την περασμένη Παρασκευή στην Εισαγγελία του Κιλκίς, για να καταθέσει μήνυση κατά τον Σκοπιανών για τα όσα πράττουν με τα καπνογόνα και τις πλαστικές σφαίρες στο Φράχτη, εναντίον προσφύγων και “Αλληλέγγυων”. Εδωσε κι αυτός το σόου του μπροστά στις κάμερες, και το Κιλκίς για άλλη μια φορά ήλθε στη δημοσιότητα, με χάχανα Πανελληνίως. Ολοι στο δικό μας το κεφάλι, με την ξεφτίλα να υπερκαλύπτει την πραγματική μας τραγωδία.
Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας δεν μπορεί πια να εμφανισθεί ως ο πραγματικός Πτέραρχος. Και αυτός ο λαός, όλοι εμείς δηλαδή, αργούμε πολύ. Και οι “Πτέραρχοι” αλωνίζουν.

Σελίδα 74 από 80
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree