Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη

Οταν κανείς διηγείται γεγονότα που συνέβησαν πριν από πολλές δεκαετίες και τα οποία τα καταγράφει σε κάποιο βιβλίο ως “ιστορικές μνήμες” συνήθως του διαφεύγουν κάποια γεγονότα, εξίσου σημαντικά μ’ αυτά που περιγράφει.

Ετσι και στο βιβλίο μου “ΚΑΙ ΔΙΗΓΩΝΤΑΣ ΤΑ ΝΑ ΚΛΑΙΣ” και στο κεφάλαιο που αναφέρω για τα γεγονότα που συνέβησαν στην περιοχή Κιλκίς στις 4 Νοεμβρίου 1944, μου διέφυγε να αναφέρω ένα γεγονός που έχει και αυτό τη δική του θέση ανάμεσα στα τραγικά γεγονότα της εποχής εκείνης:

Στο χωριό μου Ροδώνα Κιλκίς, πολλοί κάτοικοι κατά τη διάρκεια της κατοχής πήραν τα όπλα και κατετάγησαν σε αντιστασιακές ομάδες, άλλοι με το μέρος του Ε.Δ.Ε.Σ. και άλλοι έγιναν ΕΛΑΣίτες.

Ο γιος του παπά του χωριού μας, του Παπαγιάννη Ηλιάδη, ασπάστηκε την αριστερή ιδεολογία και έγινε στέλεχος του Ε.Λ.Α.Σ. Στις αρχές Νοεμβρίου του 1944 κυριαρχούσε  στην περιοχή μας ο Ε.Λ.Α.Σ. Τότε αυτός βρήκε την ευκαιρία να εκδικηθεί αυτούς που είχαν στρατευτεί με την αντιστασιακή ομάδα του Π.Α.Ο (ΕΔΕΣ) και έκαψε τα σπίτια τους.

Εκαψε το σπίτι του Στέφανου Παπαδόπουλου, του Ιωάννη Παπαδόπουλου, της χήρας Μαγδαληνής Παπαδοπούλου, του Γέρου Γιώργη Παπαδόπουλου, του Γερβάσιου Παπαδόπουλου. Ηταν μία νύχτα τρομερή για το χωριό. Ολες οι γειτονιές γέμισαν καπνό και οι φλόγες έφταναν στον ουρανό. Και δεν έφτανε μόνο αυτό, άρπαξαν καμμιά δεκαριά νέους του χωριού και τους οδήγησαν στο Καβαλάρι και τους έσφαξαν μαζί με δεκάδες άλλους νέους που είχαν συγκεντρώσει από την γύρω περιοχή, συνολικά 180 άτομα.

Οταν όμως γύρισε στο χωριό, ο πατέρας του Παπαγιάννης τον επέπληξε σε αυστηρό ύφος και του είπε: “Είναι καλό να σου κάψουν το δικό σου σπίτι; Τί σου έφταιξαν τα σπίτια των ανθρώπων αυτών; Ντρέπομαι να βγω στην κοινωνία, που έχω τέτοιο γιο”.

 

Η πανέμορφη αυτή εκκλησία είναι ο Αγιος Παντελεήμων στο χωριό Καβαλάρης, της παλιάς κοινότητας Μουριές Κιλκίς.

Σ’ αυτό το ιερό οδήγησε τους συγχωριανούς του ο Χαράλαμπος Ηλιάδης με τη συμμορία του, που ήταν ενταγμένοι στον Ε.Λ.Α.Σ. Εκεί στριμώχτηκαν με άλλους, περίπου διακόσιους που συνέλαβαν από τα γύρω χωριά ως αντιδράστες. Οι περισσότεροι ήταν έφηβοι και μεσήλικες. Μέσα στον ιερό χώρο της εκκλησίας έμειναν δύο-τρία μερόνυχτα χωρίς φαγητό και νερό, με ισχυρή φύλαξη Ε.Λ.Α.Σιτών. Δεν τους άφηναν να βγουν έξω, ούτε για τις σωματικές ανάγκες τους.

Κάθε τόσο, έπαιρναν 20-30 μαζί και τους οδηγούσαν στις γύρω ρεματιές και τους εκτελούσαν.

Γέμισαν τα πλατανοφυτεμένα ρυάκια και οι χλοερές φτέρες με πτώματα.

Οταν αργότερα έγινε η ανίχνευση της περιοχής, βρήκανε και πτώματα ακέφαλα, πράγμα που σημαίνει ότι τους εκτελούσαν με αποκεφαλισμό και μάλιστα με πριονωτό εργαλείο. Αυτά είναι τα ειδεχθή εγκλήματα που άφησε πίσω της η εποχή εκείνη.

Αυτά θυμάμαι κάθε νύχτα και δεν με πιάνει ο ύπνος, αν και έχουν περάσει πολλές δεκαετίες από τότε.

Οταν τελείωσαν τα αποτρόπαια εγκλήματά τους οι αντάρτες του Ε.Λ.Α.Σ (ο απελευθερωτικός Στρατός) και άδειασαν την εκκλησία από τους αντιδραστικούς αλλά φιλήσυχους χωριάτες, οι γυναίκες του χωριού μαζεύτηκαν να καθαρίσουν την εκκλησία.

Μερικές, βλέποντας το δάπεδο της εκκλησίας σε ελεεινή κατάσταση, είπαν με στόμφο στις άλλες: “Αυτοί οι άνθρωποι χριστιανοί ήταν; Και βρόμισαν την εκκλησία;” Κάποιες άλλες θέλησαν να απαντήσουν: “Και γιατί τους έφεραν στην εκκλησία και δεν τους άφηναν για τις σωματικές τους ανάγκες να βγουν έξω; Τόσες αχυρώνες είναι άδειες! Ας τους πήγαιναν εκεί!” 

Αλλά που τολμούσαν να μιλήσουν!!! Θα τις έστελναν την άλλη μέρα να κάνουν παρέα με τους σκοτωμένους.

Αυτή... η αντίσταση του “απελευθερωτικού Στρατού” ΕΛΑΣ εναντίον του Γερμανικού Στρατού Κατοχής.

 

Πριν λίγο καιρό, δύο νεαρές κυρίες με πλησίασαν και μου είπαν: “Δεν έπρεπε να γράψετε αυτό το βιβλίο”.

Κι εγώ τις απάντησα: “Εάν δεν γίνονταν αυτά τα φοβερά εγκλήματα, Ελληνες εναντίον Ελλήνων, δεν θα έγραφα ούτε μία λέξη”.

Του Γρηγορίου Κεσίδη*

Οποιασδήποτε αιτιολογίας φλεγμονή του μεσοσπονδύλιου δίσκου μετεγχειρητική ή μη. Διακρίνεται σε παιδική και των ενηλίκων. Η παιδική οφείλεται συνήθως σε μικροβιακή ή ιογενή λοίμωξη.

Η προσβολή γίνεται σχεδόν πάντα αιματογενώς από απομακρυσμένες εστίες. Στους ενήλικες η φλεγμονή του μεσοσπονδύλιου δίσκου είναι στο πλείστο των περιπτώσεων συνέπεια χειρουργικής επέμβασης στη σπονδυλική στήλη. Ο κυριότερος υπαίτιος μικροοργανισμός είναι ο Staphylococcus aureus και ακολουθούν διάφοροι Streptococci και E. Coli. Στο παρελθόν πιο συχνό αίτιο ήταν η φυματίωση η οποία έχει μειωθεί σημαντικά στις μέρες μας.

Η δισκίτιδα εκδηλώνεται με οσφυαλγία επεκτεινόμενη στα κάτω άκρα, έντονο σπασμό και πυρετό. Η κίνηση επιδεινώνει τον πόνο. Από τα εργαστηριακά ευρήματα: αυξημένα λευκά, ΤΚΕ (60-80) και αύξηση CRP. Η εξέταση εκλογής είναι MRI OMΣΣ με σκιαστικό.

Η θεραπεία προβλέπει αναλγητική αγωγή και συνδυασμό αντιβιοτικής αγωγής για 6-8 εβδομάδες. Επί αποτυχίας συντηρητικής αγωγής απαιτείται χειρουργική επέμβαση με καθαρισμό του μεσοσπονδυλίου διαστήματος και των γειτονικών ιστών.

*ΝΕΥΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ

Πόντου 7- Κιλκίς, Τηλ: 23410 26208

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Η ΑΡΙΣΤΕΙΑ ΚΑΤΑ ΜΕΤΑΞΑΝ:  (Από συνέντευξη του πρωθυπουργού Ιωάννου Μεταξά στην εφημερίδα «Λαϊκός παρατηρητής» του Βερολίνου.) « [...] Θέλομεν να καταργήσωμεν το διανοητικόν προλεταριάτον, που εκαλλιεργήθη με το σύστημα των «προσόντων», δηλαδή των διπλωμάτων. Μέχρι σήμερον εθεωρείτο το δίπλωμα ενός πανεπιστημίου ως το επίσημον πειστήριον και περί της αξίας του κατόχου αυτού ως ανθρώπου και ως χαρακτήρος. Αυτό είναι όμως μία σφαλερά αντίληψις. Το δίπλωμα μιας Ανωτάτης Σχολής δεν πιστοποιεί ειμή την απόκτησιν επιστημονικών γνώσεων και δεν λέγει τίποτε περί της ανθρωπίνης αξίας και καταλληλότητος, ήτις χρειάζεται εις πολλά επαγγέλματα. [...].»

 

Αυτό το κείμενο γράφτηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ το 1936. Ογδόντα ολόκληρα χρόνια πριν δηλαδή.

Την εποχή των αυστηρών αρχών. Την εποχή που το Εθνος ήταν συνυφασμένο με τη Θρησκεία και την Ορθοδοξία.

Αρα το ερώτημα είναι αυτονόητο: Μήπως ο κ. Αρ.Μπαλτάς με την απόρριψη της Αριστείας είχε δίκιο;

Πιθανόν. Αλλά τότε, σίγουρα είχε δίκιο κι ο Ιωάννης Μεταξάς το 1936, όταν ήδη είχε εγκαθιδρύσει την 4η Αυγούστου.

Στον Πρωθυπουργό του ’36 που ανέστειλε τη Δημοκρατία και υποδεχόταν με τιμές τον Γκαίμπελς, ανήκει το παραπάνω κείμενο.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται, λένε. Αν είναι όμως να επαναλαμβάνεται έτσι... μάλλον να λείπει!

ΥΓ: Η ταλαιπωρούμενη εσχάτως Νομαρχιακή του ΣΥΡΙΖΑ και οι Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Κιλκίς, δεν χρειάζεται να μπουν στη βάσανο του σχολιασμού.

Δεν φταίνε σίγουρα.

ΥΓ(1): Ο Αρ. Μπαλτάς χαρακτηρίζει την πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ως “Δημοκρατικό δρόμο προς τον Σοσιαλισμό”. Ο Μεταξάς είχε βρει τον δρόμο προς τον Εθνικοσοσιαλισμό. Χωρίς δημοκρατία!

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Στα σύνορα της σημερινής Σερβίας με την Ουγγαρία, στην αυτόνομη περιοχή της Βοϊβοντίνας, υπάρχει ένα χωριό ονόματι Μάγκλιτς. Είναι ένα κλασικό σλαβικό χωριό με ολίγον κεντροευρωπαϊκό άρωμα, λόγω γειτονίας με τη χώρα των Μαγιάρων-χτισμένο στην στροφή του Δούναβη, σε απόσταση 15 χιλιομέτρων περίπου από το Νόβισαντ. Οι χίλιοι περίπου κάτοικοί του ζούνε σήμερα τη μεταπολεμική φτώχεια της Σερβίας, εξασφαλίζοντας τα προς το ζην από την γεωργία και την κτηνοτροφία.

Το όνομα Μάγκλιτς δεν λέει τίποτα στους Σέρβους, ούτε  στους πρώην Γιουγκοσλάβους. Για μας τους Ελληνες όμως σημαίνει πολλά, αφού κρύβει μια από τις πλέον σκοτεινές πτυχές του δράματος του εμφυλίου. Γιατί το σημερινό Μάγκλιτς δεν είναι άλλο από το διαβόητο Μπούλκες. Το καταφύγιο χιλιάδων αριστερών-κομμουνιστών μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, το κέντρο στρατιωτικής εκπαίδευσης, σύμφωνα με την νόμιμη κυβέρνηση των Αθηνών, αξιωματούχων του ΚΚΕ που στελέχωναν και καθοδηγούσαν τις ομάδες του “Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος” (ΔΣΕ) στις συγκρούσεις στο Γράμμο και το Βίτσι, στο διάστημα 1946-1949. Ηταν Μάιος του 1945 όταν οι πρώτοι Ελληνες έφθασαν στο Μπούλκες. Το Μπούλκες ήταν και παραμένει μια κόκκινη σελίδα για την ελληνική αριστερά. Στο Μπούλκες λειτουργούσε στη διάρκεια του πολέμου Γράμμου και Βίτσι στρατιωτική ακαδημία του ΔΣΕ, στην οποία φοιτούσαν ομάδες μαχητών. Κάθε έξι μήνες έρχονταν στην Ελλάδα από μια φουρνιά. Η φοίτηση διαρκούσε δύο με τρεις μήνες και όσοι συμμετείχαν μάθαιναν θεωρία και τακτικές από φονικό μαχαίρι που τους προμήθευε ο γιουγκοσλαβικός στρατός. Μέσα στο 1946 εκπαιδεύτηκαν σε αυτήν την ακαδημία υπό συνθήκες άκρας μυστικότητας, εκατόν πενήντα αξιωματικοί, ενώ για το διάστημα 1946-1947, ο αριθμός τους ξεπέρασε τους επτακόσιους.

Στα τέλη του 1946 η μυστική αστυνομία του Τίτο UTBA, οργάνωσε τη μετάβαση να πάνε στην Ελλάδα από το Μπούλκες ένα γκρουπ αξιωματικών. Υπεύθυνος της επιχείρησης ήταν ο συνταγματάρχης Μπιλιάνοβιτς, που σχεδίασε και έκανε τη μεταφορά και την κάθοδο στην Ελλάδα. Η διέλευση των συνόρων έγινε από τρία σημεία: τη Γευγελή, τη Δοϊράνη και το Μοναστήρι, σε ομάδες των 30 ατόμων που περνούσαν από δύσβατα μονοπάτια, μέρα παρά μέρα. Το Μπούλκες ήταν μακριά από το Γράμμο και το Βίτσι και δεν έδινε υποψίες και προβλήματα στις Ελληνικές Αρχές. Εξέδιδαν εφημερίδα όπως τη “Φωνή του Μπούλκες” . Αυτή η Ελληνική “λαϊκή Δημοκρατία” που δημιουργήθηκε με τη βοήθεια του Τίτο, προκειμένου να εγκατασταθούν εκεί στη Σερβία κυνηγημένοι Ελληνες σύντροφοί του, για να τους διώξει στη συνέχεια ο ίδιος κακήν-κακώς, όταν στη σύγκρουσή του με το Στάλιν, ο Νίκος Ζαχαριάδης ενώθηκε με τον “πατερούλη των λαών”. “Ελληνικό Κολχόζ” που ο Νίκος Ζαχαριάδης σκόπευε να εφαρμόσει στο ελληνικό κομουνιστικό κίνημα. Οποιο στοιχείο του κόμματος τολμούσε στο Μπούλκες να εναντιωθεί στην κομματική ατμόσφαιρα αστυνομικού κράτους, κατέληγε σε κάποια από τις χαράδρες των γύρω βουνών ή στο Δούναβη με μια πέτρα στο λαιμό. Πολλά φρικτά εγκλήματα έγιναν στα φοβερά πηγάδια του Μπούλκες, εξαφανίστηκαν πάρα πολλοί άνθρωποι στο όνομα της κομματικής νομιμότητας, όπου η μυστική κομματική πολιτοφυλακή  εξαφάνιζε τους αμφισβητίες ή τους ύποπτους. Τέτοιοι στιγματίζοντας συνήθως παλαιοί καπετάνιοι του ΕΛΑΣ.

Πολλοί ήξεραν αλλά λίγοι τολμούσαν να μιλήσουν μετά την ήττα στο Γράμμο και Βίτσι. Μια ομάδα ανταρτών με τον καπετάν Μαύρο που δεν ανέχονταν την τρομοκρατία, επιχείρησαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα αλλά τους συνέλαβε η γιουγκοσλαβική αστυνομία στα σύνορα και τους έφεραν πίσω. Από τότε χάθηκαν, προφανώς τους έριξε η πολιτοφυλακή στα πηγάδια. Ο Ζαχαριάδης οργάνωσε μυστική αστυνομία που παρακολουθούσε όλους τους αξιωματικούς και πολίτες, παρακολουθούσαν ο ένας τον άλλον, χωρίς να γνωρίζει κανείς. Στην αρχή ενώθηκαν με τον Ζαχαριάδη και αργότερα, μετά στη συντριβή στον Γράμμο και το Βίτσι τον Αύγουστο του 1949, οι Γιουγκοσλάβοι έδιωξαν και τη συντριπτική πλειοψηφία των υπολοίπων. Μετρημένοι στα δάχτυλα των δύο χεριών είναι οι Ελληνες που ζουν στο σημερινό Μπούλκες ή Μάγκλιτς, το οποίο κατοικείται από Σέρβους της Βοσνίας.

 

*Από το βιβλίο του “Και διηγώντας τα να κλαις”

Σελίδα 74 από 99
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree