floridis pan 1166

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Τον Ιούνιο του 1984 έγιναν οι πλέον επεισοδιακές εκλογές της Μεταπολίτευσης. Και ήταν απλά Ευρωεκλογές! Ο Ευ. Αβέρωφ, αν και μείωσε τη διαφορά ΠΑΣΟΚ-ΝΔ από 12 σε 3 μονάδες, υπέβαλε την παραίτησή του και δρομολόγησε την εκλογή του νέου Προέδρου στο κόμμα.

Βασικοί διεκδικητές της προεδρίας ήταν τότε ο Κων. Μητσοτάκης και ο Κων. Στεφανόπουλος. Και τότε ακουγόταν, ότι το Καραμανλικό μπλοκ στήριζε τον κ. Στεφανόπουλο. Ο Κ. Μητσοτάκης όμως κέρδισε με ψήφους στην Κοινοβουλευτική Ομάδα 70-40 (τότε τους αρχηγούς τους εξέλεγαν οι βουλευτές).

Της εκλογής Μητσοτάκη ακολούθησε ένα γεγονός που έχει μια ιδιαίτερη σημασία και επιτρέπει (έως επιβάλλει), έναν παραλληλισμό με το σήμερα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ως πρωθυπουργός, βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για τα εγκαίνια της Διεθνούς Εκθεσης. Στην ιστορική “ΡΕΜΒΗ”, μετά τα εγκαίνια, δόθηκε η καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου. Κάποια στιγμή ένας δημοσιογράφος ζήτησε από τον Ανδρέα ένα σχόλιο για την “φρέσκια” εκλογή Μητσοτάκη. Και τότε έγινε η έκπληξη. Ο πανίσχυρος πρωθυπουργός άστραψε και βρόντηξε, καταλήγοντας με τη φράση “η Ν. Δημοκρατία εξέλεξε έναν Εφιάλτη!” Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο Ανδρέας ομολόγησε ότι η Ν. Δημοκρατία έκανε την καλύτερη επιλογή απέναντι στο ΠΑΣΟΚ. Χάνοντας την ψυχραιμία του έδειξε, ότι φοβάται τον Μητσοτάκη. Σε λίγους μήνες (1985) έγιναν εκλογές. Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε με 4,5 μονάδες διαφορά. Αλλά τέσσερα χρόνια μετά, ο Μητσοτάκης γινόταν Πρωθυπουργός με 47%...

Μας θυμίζει τίποτε αυτή η ιστορία; Και βέβαια. Πριν λίγες μέρες, η Ν. Δημοκρατία εξέλεξε πάλι έναν Μητσοτάκη στην ηγεσία της. Αυτή τη φορά από τη βάση, με εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους. Μ’ έναν Κυριάκο Μητσοτάκη εντελώς αουτσάιντερ από την αρχή. Μια εξέλιξη που, πολλοί την ευχόντουσαν, αλλά ελάχιστοι την πίστευαν. Και με το που εκλέχθηκε ο νεαρός, μέγα ρίγος και μεγάλη ταραχή διέτρεξε το πολιτικό στερέωμα.. Ολοι σχεδόν “απάντησαν” σε μια ερώτηση που δεν τους ετέθη! Οι κυβερνητικοί εταίροι πρώτα, έσπευσαν να χαρακτηρίσουν τον Κυρ. Μητσοτάκη ως ακραίο νεοφιλελεύθερο. Αντί να χαίρονται που θα τρομάξει ο κόσμος από τις ακραίες νεοφιλελεύθερες θέσεις του, έδειξαν να τρομάζουν οι ίδιοι. Η Φ. Γεννηματά έσπευσε, χωρίς να ερωτηθεί, να δηλώσει ότι την χωρίζει ιδεολογική άβυσσος από τη Ν. Δημοκρατία και τον Κυρ. Μητσοτάκη, ενώ το ΠΟΤΑΜΙ σχεδόν έριξε “λευκή σημαία”. Οι δημόσιοι υπάλληλοι ήδη άρχισαν να μιλούν για τις απολύσεις(!) που θα κάνει ο Κυριάκος στο Δημόσιο. Κι ένα παράδοξο: Ενώ όλοι του καταλογίζουν ακραίο νεοφιλελευθερισμό, παράλληλα υψώνουν αναχώματα για να μην αλώσει ο Κυριάκος το μετριοπαθές δημοκρατικό Κέντρο!

Συμπέρασμα: Ολο το Σύστημα, ήδη έχει αναγορεύσει τον Κυρ. Μητσοτάκη σε εν αναμονή (και σύντομη μάλιστα) Πρωθυπουργό. Εχουν ομολογήσει άπαντες ότι η Ν. Δημοκρατία έκανε την καλύτερη επιλογή. Ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ και Πρωθυπουργός, δεν κρύβει το θαυμασμό του για τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου. Φαίνεται όμως ότι δεν διδάχθηκε από τα λάθη και τις βεβιασμένες αστοχίες του.

Υ.Γ: Κάτι παρόμοιο με τα παραπάνω συνέβη και στην εκλογική μάχη για το δήμο Αθηναίων το 1994. Το ΠΑΣΟΚ έχρισε υποψήφιο τον Θοδ. Πάγκαλο. Και η Ν. Δημοκρατία τον άγνωστο σχετικά Δημ. Αβραμόπουλο, υπάλληλο του Υπουργείου Εξωτερικών. Οργισμένος ο ασυγκράτητος Πάγκαλος χαρακτήρισε τον Αβραμόπουλο ως “ο κύριος Τίποτε”. Στις εκλογές που ακολούθησαν, “ο κύριος Τίποτε” έκανε παρέλαση!

Εδώ καράβια χάνονται βαρκούλες αρμενίζουν... Κάπως έτσι θα μπορούσε να αντιδράσει κάποιος σε οποιαδήποτε συζήτηση με θέμα, δημοτικές εκλογές και θα αντέτεινε επιχειρηματολογία που θα καθήλωνε οποιονδήποτε που, έστω και εγκυκλοπαιδικά, θα αποτολμούσε μία τέτοια συζήτηση. 

Τη στιγμή που ο άρτος ο επιούσιος είναι το ζητούμενο, ποιός διεστραμμένος νους έχει την διάθεση να ασχολείται με ...δημοτικές εκλογές;

Ποιόν νοήμονα νου μπορεί να απασχολεί τώρα το θέμα των δημοτικών εκλογών; Πόσο μπορεί να νοιάζει τον κυνηγημένο από χιλιάδες προβλήματα άνθρωπο, τι θα γίνει με τις δημοτικές εκλογές; 

Φαινομενικά το θέμα δεν απασχολεί και δεν θα έπρεπε να απασχολεί κανέναν εάν δεν ήταν ...εκλογές.

Παρά του ότι είναι... δημοτικές δεν παύει να είναι εκλογές!!! και οποιεσδήποτε εκλογές τρομάζουν.

Εάν δηλαδή η κατοχή στην Ελλάδα συνεχιστεί μέχρι τον Ιούνιου του 2014, οι πρώτες εκλογές που θα γίνουν θα είναι οι δημοτικές και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να αναζητηθούν οι προθέσεις των ντόπιων και ξένων "κοτζαμπάσηδων" οι οποίοι σε εκείνες τις εκλογές θα δώσουν την πρώτη μάχη τους εν μέσω μνημονίου.

Τα χρόνια μετά την μεταπολίτευση τα κόμματα μετά μανίας φρόντισαν να αλώσουν κάθε θεσμικό όργανο προκειμένου να ασκούν απόλυτο έλεγχο στις κοινωνίες. 

Ο συνδικαλισμός καπελώθηκε πολύπλευρα και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις λειτούργησαν σαν το μακρύ χέρι της εξουσίας. Ο συνδικαλισμός κατάντησε κλοσομηχανή της βουλής. Ο κάθε τυχάρπαστος συνδικαλιστής γινόταν βουλευτής. 

Το φαινόμενο πήρε διαστάσεις επιδημίας σε πολλούς άλλους θεσμικούς φορείς με την τοπική αυτοδιοίκηση να κατέχει τα σκήπτρα και έγινε το εφαλτήριο για κάθε πικραμένο που αντί για τη φυλακή όδευε στη βουλή. 

 Όλες οι κοινωνικές μετριότητες έγιναν σοφοί. Όπου υπήρχε υποψηφιότητα, τα τίποτα ήταν "παρόν". Ακόμα και υποψήφιος δεσπότης να χρειάζονταν, αυτοί θα ήταν εκεί. 

Αν γινόταν σε έναν χρόνο 10 εκλογές, έβλεπες τον ίδιο άνθρωπο να είναι υποψήφιος για δήμαρχος, νομάρχης, βουλευτής και οτιδήποτε άλλο είχε μάσα. 

Η ντόπια νομενκλατούρα ήταν ευτυχισμένη γιατί τέτοιους ήθελε και φρόντισε να φτιάξει νομοθεσία στα μέτρα τους. Τούς πέταξε μέσα στο μέλι και έφτιαξε τέτοια νομοθεσία που να τους δίνει το δικαίωμα να λειτουργήσουν ...εξ ενστίκτου. 

Τα σαρανταποεντάρια ήταν το δόλωμα και τα ποντίκια δεν είδαν τη φάκα. Στρώθηκαν στο φαγοπότι και αισθάνθηκαν θεοί. Όλοι έτρωγαν και τρώνε και αυτό βολεύει, γιατί όσο η αυτοδιοίκηση τρώει τόσο ποιό εξαρτημένη γίνεται.

Σήμερα που το παιχνίδι χοντραίνει συνδικαλισμός και αυτοδιοίκηση είναι στα κάγκελα. Μόλις πάει να δημιουργηθεί κάποια αντίδραση οι ιεροεξεταστές της κεντρικής εξουσίας κρούουν τον κώδωνα.  

Θα γίνει μακελειό, έλεγε ο Φωτόπουλος της ΔΕΗ και πριν προλάβει να τελειώσει τη φράση του... ΜΠΑΜ ηκούσθη στον αέρα, που του θύμιζε τον τρόπο που διαχειρίζεται το ταμείο του σωματείου. Έκλεψες, ήταν το μήνυμα.  

Το έκλεψες, είναι πλέον το φίμωτρο προς κάθε θεσμικό φορέα που θα μπορούσε να αποτελέσει πόλο αντίδρασης. Η περίπτωση Παπαγεοργόπουλου και Ψωμιάδη έστειλε το μήνυμα παντού. 

Με τα υπάρχοντα πρόσωπα στον συνδικαλισμό, την αυτοδιοίκηση και όλους τους θεσμικούς φορείς το σύστημα δουλεύει μια χαρά και κανείς δεν θέλει να λογίζεται τι θα συμβεί εάν γίνουν εκλογές και εκλεγούν άνθρωποι που δεν θα έχουν κανενός είδους εξαρτήσεις;

 Κανένας Βενιζέλος δεν θέλει να λογίζεται ότι μπορεί να γίνουν εκλογές και να μην έχει δικά του ανδρείκελα στις καρέκλες της εξουσίας γιατί ...μέσω αυτών των δήθεν υπάρχει και κάτι που λέγεται ΠΑΣΟΚ. 

Σήμερα τόσο ο Σαμαράς όσο και οι Βενιζέλος-Κουβέλης έχουν κόμμα γιατί σύμβουλοι, παρασύμβουλοι και διοικητές οργανισμών σιτίζονται χωρίς ντροπή και αυτοί, οι σιτισμένοι, αποτελούν τον ...εθνικό κομματικό κορμό. 

Επιπλέον σήμερα που όλοι οι εθνικοί πόροι ξεπουλιούνται κανείς δεν θέλει ανεξάρτητους. Για φανταστείτε τι θα μπορούσε να συμβεί στην περίπτωση των λατομείων, για παράδειγμα, εάν οι τοπικοί μας άρχοντες δεν είχαν την εμπλοκή τους με τη δικαιοσύνη; και για φανιστείτε πόσο ποιό εύκολος είναι ο ρόλος κάθε Ελντοράντο όταν υπάρχουν κάγκελα παντού.  

Σε καμία περίπτωση λοιπόν δεν θέλουν να αντικρύσουν την πραγματικότητα που θα προκύψει μέσα από οποιουδήποτε είδους εκλογές και δεν θα διστάσουν με οποιοδήποτε τίμημα να τις αποτρέψουν. 

Εκλογές στην κατεχόμενη Ελλάδα θα γίνουν μόνο με αίμα.

Ήρθε. Το καταλάβαμε από τις ανοιχτές μπαλκονόπορτες τα βράδια. Τα ιδρωμένα χέρια μας. Τα καφέ τιγκαρισμένα με σανδάλια. Τους μαθητές που αλητεύουν κάθε ώρα. Τα φρούτα που είναι πιο λαχταριστά από ποτέ. Το Καλοκαίρι είναι και θα μείνει, λέει, μέχρι όποτε το διώξουμε εμείς. Όπως παλιά που έμοιαζε με μια αιωνιότητα και κάτι. Όπως τότε που κι εμείς ήμαστε μόνο κάτι από την αιωνιότητα.

Το κακόμοιρο φέτος ήταν βιαστικό. Τελικά, όμως, ήρθε η εποχή του. Η κρίση δεν μπορεί να περιορίσει τη δυναμική του. Γιατί το χρήμα δεν μπορεί να σταματήσει το γαλάζιο της θάλασσας. Τον ήλιο που καίει. Τα παιδιά να κάνουν ποδήλατο στους δρόμους. Τα μαλλιά μας να ανεμίζουν κάποτε-κάποτε σε καμιά νυχτερινή αύρα. Τα χέρια μας να στάζουν καρπούζι και πεπόνι. Τα μπαλκόνια μας να δεινοπαθούν από τα πλυσίματα και τα μεσημεριανά μπουγέλα. Τα σχολεία να στέκουν μόνα. Τα παγωτά να παίρνουν φωτιά. Το μαύρισμα να επιβάλλεται. Τη γιαγιά και τον παππού να χαίρονται.

Όλα αυτά δε σταματούν ποτέ. Και το καλύτερο από όλα είναι που επαναλαμβάνονται συνεχώς με κάποιες κλιματολογικές φαλτσαδούρες κάπου-κάπου. Μα δεν πειράζει, γιατί από τότε που τρέχαμε με ματωμένα γόνατα οι αξίες είναι δύο. Το κρύο νερό με το λάστιχο στα πόδια και μπαλκονάκι με καρπούζι και φέτα από το ίδιο μπολ όλη η οικογένεια. Και μετά να φτύνουμε ο ένας στον άλλον τα κουκούτσια. Και σαγιονάρα διχάλα που σκοτώνει ακαριαία κάθε ύπουλο κουνούπι. Και τζιτζίκια φλύαρα. Και εκνευριστικές άπνοιες που σε κάνουν να βγαίνεις χέρι-χέρι για μεταμεσονύχτιο περίπατο. Και πότισμα τα λουλούδια στην επιστροφή. 

Και μπύρες με τις παρέες μέχρι τελικής πτώσης. Κι ύστερα να χαράζει στην επιστροφή. Και λίγο χώμα στο πεδιλάκι. Και από τα μπαλκόνια να κάνουν αντίλαλο το τάβλι και το ούζο. Και η μουσική του απέναντι που λες και δεν κοιμάται ποτέ. Και άλλα τόσα που δε φτάνουν να τα πω. Όλα αυτά είναι που κάνουν κάθε καλοκαίρι μοναδικό, με τα γέλια και τον ιδρώτα του. Καλώς μας ήρθε και καλώς να μείνει. Κι ας μένουν τα σημάδια από τα κουνούπια στα πόδια, παράσημα της βερμούδας.

Σελίδα 74 από 74
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree