Ο Κιλκισιώτης κορυφαίος ποιητής της Βουλγαρίας

Μέρος 1ο. Η ζωή και το έργο του

Επιμέλεια-παρουσίαση: Χρήστος Γκόλιαρης

Ο Χρίστο Σμύρνενσκι θεωρείται ένας από τους πλέον σημαντικούς εκπροσώπους της βουλγαρικής λογοτεχνίας, και τα έργα του εμπίπτουν στην κατηγορία των κλασικών, ενώ τον έχουν κατατάξει μεταξύ των εθνικών ποιητών της χώρας. Προς τιμήν του φέρουν το όνομά του δεκάδες σχολεία στη Βουλγαρία, καθώς και ένα ακρωτήριο στη Ανταρκτική.

Ο Χρίστο Σμύρνενσκι γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου του 1898 στην πόλη του Κιλκίς, και ήταν βουλγαρικής καταγωγής. Γονείς του ήταν ο Ντίμιτροφ Ισμιρλίεφ (Димитров Измирлиев) και μητέρα του η Ελισάβετ Ποπατανάσωφ (Елисавета Попатанасова). Ο πατέρας του ασχολούνταν με το εμπόριο και συμμετείχε στην εξέγερση για τη δημιουργία ανεξάρτητου Μακεδονικού κράτους και συλληφθείς από τους Τούρκους φυλακίστηκε για κάποιο χρονικό διάστημα. Με την κατάληψη του Κιλκίς τον Ιούνιο του 1913 από τον Ελληνικό στρατό αναχωρούν από το Κιλκίς οικογενειακά και εγκαθίστανται στη Σόφια. Εκεί η οικογένεια Ισμιρλίεφ  έχει οικονομικές δυσκολίες. Παρόλα αυτά ο Χρίστο συνεχίσει τις σπουδές του στο τεχνικό Λύκειο της πρωτεύουσας. Όταν δεν πηγαίνει σχολείο, το νεαρό αγόρι πουλάει εφημερίδες και εργάζεται ως πωλητής σε κατάστημα αποικιακών.

Πιστεύοντας στο συγγραφικό του ταλέντο, το 1915 αρχίζει να συνεργάζεται με τη σατιρική εφημερίδα « Τι είναι» („К'во дае), όπου παρουσιάζει διάφορα χιουμοριστικά κείμενα με το ψευδώνυμο Vedbal.(Από το όνομα του αγαπημένου του σκύλου στο Κιλκίς). Την επόμενη χρονιά άρχισε να γράφει χιουμοριστικά ποιήματα και επιφυλλίδες για τις εφημερίδες "Βουλγαρία" (Българан), «Τοπική λύρα» (Родна лира) και «Το γέλιο και τα δάκρυα" (Смях и сълзи ).

Το 1917 ο νεαρός Χρίστο χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το ψευδώνυμο Σμύρνενσκι, από το επίθετό του Ισμιρλίεφ, όπου η λέξη Ismir σημαίνει Σμύρνη. Στα ελληνικά είναι το προσωνύμιο «Σμυρνιός». Τόσο τα επίθετα των γονιών του, όσο και το προσωνύμιό του παραπέμπουν σε ελληνικές γλωσσικές ρίζες, αλλά μη υπαρχόντων «πλείονων» στοιχείων σταματούμε κάθε αναφορά. Με το ξέσπασμα του Α! Παγκοσμίου Πολέμου, φοιτά ως δόκιμος στη Στρατιωτική Σχολή της Σόφιας. Στο τέλος του 1917 ξεσπά στη Ρωσία η Οκτωβριανή Επανάσταση, η οποία συμβάλλει στη διάδοση των σοσιαλιστικών-κομμουνιστικών ιδεών στη Βουλγαρία. Παρά τις προσπάθειες της βουλγαρικής κυβέρνησης να περιορίσει την επιρροή της κομμουνιστικής ιδεολογίας, οι ιδέες της βρήκαν πολλούς υποστηρικτές στη Βουλγαρία ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγεται και ο Χρίστο. Ακολουθεί το σοσιαλιστικό κίνημα και όταν γίνεται αυτόπτης μάρτυρας, με τη συμμετοχή και της Σχολής του στη  βίαιη και αιματηρή καταστολή της εξέγερσης μέρους των Στρατιωτών της Σόφιας, το 1918, εναντίον του βασιλιά Φερδινάνδου, εγκαταλείπει τη στρατιωτική σχολή και ξεκινά τη συμμετοχή του σε κοινωνικούς αγώνες. Με την είσοδό του στην πολιτική ζωή έγινε μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας "Βουλγαρία" και κερδίζει τα προς το ζην για πρώτη φορά ως υπάλληλος της.

Στα τέλη του 1919 το Κομμουνιστικό Κόμμα της Βουλγαρίας εκδίδει το εβδομαδιαίο καλλιτεχνικό και λογοτεχνικό περιοδικό το «Κόκκινο γέλιο» (Червен смях). Ο Χρίστο Σμύρνενσκι συμμετέχει στην έκδοση και δημοσιεύει πολλά από τα έργα του στις σελίδες του. Το 1920 ήταν ένα σημείο καμπής στη λογοτεχνική του πορεία. Θεώρησε την αξιολόγηση των αισθητικών του αναζητήσεων  και τα έργα που δημιούργησε μέχρι τότε ως εκδηλώσεις της «παρακμής». Το πρώτο πραγματικό του ποίημα, όπως ισχυρίζεται η σοσιαλιστική λογοτεχνική κριτική, το έγραψε με θέμα  «Πρωτομαγιά»,  στο περιοδικό "Κόκκινο γέλιο». Η περίοδος 1920-1921 αποδείχθηκε εξαιρετικά παραγωγική για τον ποιητή. Έχει εκδώσει πολλά από τα ποιήματά του σ’ αυτό στο εβδομαδιαίο λογοτεχνικό περιοδικό. Μεταξύ των έργων του (ποιημάτων) διακρίνονται “οι κόκκινες μοίρες» (Червените ескадрон), «το γένος» (Ний) και άλλα. Το 1922 δημοσιεύεται η ποιητική του συλλογή, "Μια μέρα" (на Да бъде ден). Κυκλοφόρησε σε 1.500 αντίτυπα, αλλά λόγω του μεγάλου ενδιαφέροντος επανεκδόθηκε εμπλουτισμένο με νέα ποιήματα και τίτλο «Για να είναι μια μέρα» (.Да бъде ден). Και οι δύο συλλογές είναι οι μεστότερες του ποιητή και αυτές που τον οδήγησαν στο «Βουλγαρικό Παρνασσό». Τα ποιήματα στο έργο αυτό διαθέτουν σημαντική κοινωνική δέσμευση και καταγγέλλει τις κοινωνικές ανισότητες και αδικίες, ενώ εξυμνεί τις δυνάμεις που θα αλλάξουν την κοινωνία. Η υγεία όμως του ποιητή κλονίζεται. Διαγνώσθηκε φυματίωση, που τον ταλανίζει για 2 περίπου χρόνια και παρά την άσχημη οικονομική του κατάσταση καταφεύγει για κάποιους μήνες σε ορεινά θεραπευτικά κέντρα στην περιοχή της Ρίλας. Η κατάστασή του όμως επιδεινώνεται και η ασθένεια του τον εξαντλεί σταδιακά. Στις 18 Ιουνίου του 1923 ο Χρίστο Σμύρνενσκι  απεβίωσε σε ηλικία μόνο 24 ετών.

Τα έργα του αποτελούν  σημαντικό τμήμα της βουλγαρικής λογοτεχνίας και κυρίως η ποίησή του. Ο Σμύρνενσκι κληρονομεί ένα φωτεινό ίχνος στη βουλγαρική ποίηση και το έργο του εξακολουθεί και σήμερα να λαμπρύνει τη βουλγαρική λογοτεχνία. Θεωρείται ένας από τους Εθνικούς ποιητές της χώρας. Αναγνωρίστηκε ως ένας από τους πρώτους εκπροσώπους του βουλγαρικού «μετασυμβολισμού» *. Η ποίηση του Χρίστο Σμύρνενσκι διαθέτει κοινωνικό ρεαλισμό. Το έργο του καταγγέλλει την κοινωνική αδικία, εκφράζει διαμαρτυρία, οργή και παρουσιάσει τα πραγματικά γεγονότα της ζωής με ένα συμβολισμό που συγκινεί ιδιαίτερα τους νέους και τις αδύναμες κοινωνικά ομάδες. Τα χιουμοριστικά του έργα με έναν οξυδερκή συμβολισμό σατιρίζουν υπαρξιακές ανησυχίες και διεφθαρμένες συνειδήσεις.

Προς τιμήν του στην Ανταρκτική, Σοβιετικοί και Βούλγαροι εξερευνητές ονόμασαν ένα ακρωτήριο «Χρίστο Σμύρνενσκι», στο νησί Robert στα νότια Νησιά Σέτλαντ. Επίσης η πατρική του οικία στη Σόφια έχει μετατραπεί σε μουσείο για τα λογοτεχνικά του έργα.

Μετά το θάνατό του τα έργα του εκδόθηκαν σε επανειλημμένες εκδόσεις και τα δημοσιευμένα και τα ανέκδοτα. Οι τελευταίες εκδόσεις περιλαμβάνουν το σύνολο του έργου του σε 8 τόμους. Εκτός από τα ποιητικά του έργα, εκ των οποίων τα πιο βασικά αναφέραμε παραπάνω, εξέδωσε και αρκετά πεζά: είτε σε διηγήματα και ενδεικτικά «Από το ημερολόγιο ενός Άγγλου υπολοχαγού»(Из дневника на един английски поручик), «Καλοκαιρινή νύχτα» (Лятна нощ), «Ιστορία της σκάλας» (Приказка за стълбата) κ.α., είτε σε επιφυλλίδες και ενδεικτικά «Αιώνια Φαρισαίος» (Вечният фарисеин) «Άρτος και θεάματα» (Хляб и зрелища), «Φιλανθρωπία» (Благотворителност) κ.ά. Τα ποιητικά του έργα, πολυάριθμα, εκδίδονται κατά έτος συγγραφής με πρώτο τόμο το 1917 και τελευταίο το 1923.

*Μετασυμβολισμός, είναι το ποιητικό λογοτεχνικό κίνημα που εμφανίστηκε στις αρχές του 20ου αιώνα και η θεματική του εκφράζει χαμηλόφωνη διαμαρτυρία για τα πολεμικά τραυματικά βιώματα, οργή για την κοινωνική αδικία, συμπαράσταση στα αδύναμα κοινωνικά στρώματα. Η γλώσσα τους είναι από απλή συμβολική μέχρι υπερρεαλιστική. Στην Ελλάδα κυριότεροι εκπρόσωποι θεωρούνται ως ένα βαθμό ο Καρυωτάκης και κυρίως οι Α. Αλεξάνδρου, Μ. Αναγνωστάκης, Τ. Σινόπουλος και Τ. Πατρίκιος.

Του Σάκη Αλατζόγλου

Αρκετές δημοσκοπήσεις είδαν τελευταία το φως της δημοσιότητας. Κοινός παρανομαστής όλων είναι η αίσθηση απογοήτευσης που νιώθουν οι έλληνες πολίτες. Με ποσοστά πάνω από 80% οι έλληνες πολίτες εκφράζονται αρνητικά για τον μέλλον τους. Επιπλέον πιο ανησυχητικά γίνονται τα πράγματα όταν διαπιστώνεται πως οι ηλικίες των 18-35 πιστεύουν πως το μέλλον τους θα είναι πιο ζοφερό σε ακόμη υψηλότερα επίπεδα. Ανεξαρτήτως της συζήτησης για την αξιοπιστία των ευρημάτων των δημοσκόπων, δυστυχώς υπάρχει και η σκληρή πραγματικότητα η οποία αποτιμάται στα ΑΤΜ των τραπεζών κατά τη λήψη της σύνταξης και από την υπερφολόγηση της ελληνικής κοινωνίας, η οποία καθηλώνει την πολυπόθητη ανάπτυξη καταδικάζοντας την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας πιο κάτω και από αυτή της Αλβανίας.

Οι έλληνες πολίτες αναρωτιούνται. Υπάρχει διέξοδος; Βγαίνει το πρόγραμμα; Μπορούμε ως χώρα να βγούμε από το τούνελ; Τι γίνεται στην Ελλάδα που δεν γίνεται στις άλλες χώρες ή τι γίνεται στις άλλες χώρες και δεν γίνεται στην Ελλάδα. Οι παραπάνω ερωτήσεις φαντάζουν απλουστευτικές. Οι απαντήσεις τους όμως είναι πολύπλοκες. Η βασική αιτία της οικονομικής και κοινωνικής καχεξίας που διέρχεται η χώρα μας εντοπίζεται στην άρνηση προσαρμογής όλων των κοινωνικών και πολιτικών δομών στις ραγδαίες οικονομικές –κοινωνικές αλλαγές που επιβάλλονται από τα συνεχώς μεταβαλλόμενα περιβάλλοντα. Παράλληλα, ο διαλυτικός φόβος για τις αλλαγές στις οποίες θα έπρεπε να προχωρήσουμε ως χώρα σε όλα τα επίπεδα, δεν μας επέτρεψε να αντιμετωπίσουμε το ανταγωνιστικό οικονομικό περιβάλλον που γέννησε το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης.

Απλουστεύοντας ακόμη περισσότερο τα παραπάνω, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας συμπυκνώνεται σε δύο λέξεις: άρνηση και φόβος.

Αρνείται και παράλληλα φοβάται η ελληνική κοινωνία να αποδεχθεί την δύσκολη οικονομική πραγματικότητα για αυτό και προστρέχει αβίαστα σε φαινόμενα «Σώρρας». Συνεχίζει με μεγάλη ευκολία να πιστεύει στην ύπαρξη των εύκολων λύσεων για αυτό και πιέζει με τους κοινωνικούς – συνδικαλιστικούς μηχανισμούς για την διατήρηση των «κεκτημένων». Στήνει ευήκοα ώτα σε κάθε λαϊκιστή και δημαγωγό πολιτικό, δημιουργώντας πολιτικές καρικατούρες, πυροδοτώντας έτσι και την πολιτική ρευστότητα, η οποία αποτελεί τον κομβικότερο αρνητικό παράγοντα για την οικονομική ανάκαμψη της χώρας.

Αρνείται και φοβάται το πολιτικό σύστημα να εγκαταλείψει την λογική του πολιτικού κόστους, για αυτό και συνεχίζει να κρύβει την σκληρή αλήθεια από τους Έλληνες πολίτες. Αρνείται αυτιστικά να αντιληφθεί την αναγκαιότητα συνεργασίας για τη χάραξη και εφαρμογή ενός στρατηγικού αναπτυξιακού σχεδίου, το οποίο θα δεσμευτούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις πως θα το υπηρετήσουν. Οι πολιτικοί σχηματισμοί, στην προσπάθεια τους να αυξήσουν τα εκλογικά τους ποσοστά, συνεχίζουν να τροφοδοτούν με ψευδαισθήσεις τους έλληνες πολίτες. Οι λαϊκίστικες προσεγγίσεις στα πολύπλοκα ζητήματα που ταλανίζουν την χώρα μας, τροφοδοτούν τις λάθος προσδοκίες και αυξάνουν τις λάθος πολιτικές επιλογές των πολιτών. Ο φαύλος κύκλος ενισχύεται. Η σκληρή πραγματικότητα δεν γίνεται αποδεκτή και οι λύσεις που θα μας έβγαζαν από τα αδιέξοδα, απομακρύνονται.

Του Στάθη Μακρίδη

Γυρνάμε και πάλι πίσω στα παλιά, στα χρόνια εκείνα που περάσαμε, τα πολλά. Για να έρθουμε σ’ αυτά που μας έμειναν, τα λίγα. Και αναπολούμε στιγμές που οι σχέσεις των ανθρώπων ήταν πιο στέρεες, πιο ζεστές, περισσότερο αληθινές. Ισως βρούμε κάποιες συμπτώσεις.

Το 1964 είχαμε κιόλας δύο χρόνια στην Αθήνα. Και σαν... παλιοί πρωτευουσιάνοι, υποδεχθήκαμε και φιλοξενήσαμε τον ακριβό μας φίλο από την γενέτειρα, τον Ανέστη Χαλκίδη, που κατέβηκε στην Αθήνα για εξετάσεις στην Γυμναστική Ακαδημία. Ο αθλητισμός ήταν στη φύση του φίλου μας και η εισαγωγή του στη Σχολή δεν συνάντησε εμπόδια. Σπουδαστής πλέον, έπρεπε να φροντίσει για τα της διαβίωσης. Το... συνάλλαγμα της αξέχαστης μάνας του από το Κιλκίς, δεν επαρκούσε. Και τότε εντάχθηκε σ’ ένα μικρό χορευτικό συγκρότημα συμφοιτητών του, που έκαμνε τις εμφανίσεις σε κέντρα της νυχτερινής Αθήνας. Κάποια φορά το “συγκρότημα” κλήθηκε να χορέψει σε μια ελληνική ταινία, κάποια “πλάνα” της οποίας θα γυριζόταν στο κέντρο Βράχος της Πλάκας. Πήγαμε τότε κι εμείς για να χαζέψουμε τα “γυρίσματα”. Ολα έτοιμα, η ορχήστρα, οι ηθοποιοί, οι χορευτές και οι κομπάρσοι, καμιά τριανταριά δυστυχείς μεσόκοποι, στημένοι στα τραπέζια με τα άσπρα τραπεζομάντιλα, μπροστά τους και τα μαχαιροπίρουνα με πιάτα πολυτελείας, πλήν όμως άδεια!

Σύμφωνα με το “σενάριο”, οι κομπάρσοι, θαμώνες του κέντρου υποτίθεται, έπρεπε να πηγαινοφέρνουν τα κουτάλια στο στόμα, να κάνουν πως τρώνε. Φυσούσαν το άδειο κουτάλι για να φανεί πως η “σούπα” ήταν καυτή και κουνούσαν τα σαγόνια τους για να φανεί πως μασάνε! Οι χορευτές χορτάτοι χόρευαν, ενώ οι ταλαίπωροι κομπάρσοι κάτω από το βάρος της ηλικίας, άρχισαν να εμφανίζουν τα πρώτα σημάδια κόπωσης. Σκληρός και αδυσώπητος ο σκηνοθέτης, δεν άντεξε και έβαλε τις φωνές: “Πιο ζωντανά να μασάτε. Κάνετε σαν να είστε χορτάτοι”! Οι άνθρωποι βέβαια ήταν θεονήστικοι, αλλά δεν έπρεπε να το δείχνουν, για τις... ανάγκες του έργου και του μεροκάματου!

Σημερα, πενήντα και κάτι χρόνια μετά, αν ψάξουμε λίγο, τηρουμένων και των χρονικών αναλογιών, θα δούμε πως όλα κυλούν όπως και τότε στα “πλάνα” της ταινίας εκείνης, κι εμείς του ίδιου έργου θεατές! Με έναν πρωθυπουργό-σκηνοθέτη που δίνει τις εντολές, με ηθοποιούς-θεατρίνους του υπουργούς που αποτελούν την ορχήστρα και ενορχηστρωμένοι χτυπούν το νταούλι για τους χορτάτους χορευτές (τους βολεμένους), που ευτυχείς χορεύουν κλέφτικα! Και λίγο πιο πέρα οι κομπάρσοι, οι απλοί πολίτες, που κάνουν πως τρώνε και “φυσούν” τα άδεια κουτάλια, όταν δεν βρίσκουν κανένα μισοτελειωμένο σάντουιτς στους σκουπιδοτενεκέδες. Και πρέπει όμως να δείχνουν ευτυχείς μ’ αυτά που τους δίνου, μ’ αυτά που τους έμειναν.

Είμαστε μήπως υπερβολικοί; Μήπως τα παραλέμε; Τί όμως μπορούμε στ’ αλήθεια να υποθέσουμε, όταν βλέπουμε συμπολίτες μας να συνωστίζονται στα συσσίτια της εκκλησίας. Στις ουρές των συσσιτίων βρεθήκαμε κι εμείς στη δεκαετία του ’40 και του ’50. Και γνωρίζουμε πόσο σκληρό είναι. Αλλά και σήμερα άραγε, δεν είναι σκληρό να θεωρείται “είδηση” πότε θα καταβληθούν οι συντάξεις και αν θα λάβει ο μισθωτός τον μισθό του, με ή χωρίς περικοπές; Μέσα σε είκοσι μήνες, η “αριστερά” του Τσίπρα γκρέμισε ό,τι κρατούσε μέσα του ο αριστερός πολίτης ως φυλαχτό. Τους αγώνες του, τα όνειρά του. Και τώρα... το γυρίζει στη σοσιαλδημοκρατία. Και στο επόμενο Συνέδριό του, ποιός ξέρει, ίσως σαλπάρει για Χριστιανοδημοκρατία. Είναι γνωστό άλλωστε πως όταν περνάμε τα όρια, δεν υπάρχουν όρια!

Εχουμε όμως και τα επίκαιρα νέα μας, τα τοπικά. Και ας κλείσουμε μ’ αυτά. Ο καλός Θεός της Ελλάδος μας, φροντίζει για όλους και για όλα. Ετσι μας έστειλε ένα απλό άνθρωπο, σεμνό και ταπεινό, που με τον ιδρώτα του προσώπου του απέκτησε 600 δισ. και κάτι ψιλά και εν τη μεγαθυμία του, προσφέρεται να λυτρώσει τη χώρα από το επαχθές χρέος της και να ξεθηλυκώσει από εμάς τους ιθαγενείς, την θηλιά της Εφορίας. Είναι ο Αρτέμης Σώρρας, ας τον δοξάσουμε!

Πρέπει να πούμε τώρα, πως ο συνάνθρωπός μας αυτός, δεν πρέπει να σπατάλησε πολύ φαιά ουσία για να περάσει τ’ όνομά του στο κάδρο της δημοσιότητας! Απλά θα σκέφθηκε, υποθέτουμε, πως αφού ο Τσίπρας με τις “αυταπάτες” του κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός, γιατί τάχα κι εγώ με τις απάτες μου να μη γίνω, προς το παρόν τουλάχιστον, βουλευτής; Ετσι βγήκε στους δρόμους, ως πούς των χωλών και νους των ανοήτων και μας αραδιάζει ένα σωρό σαχλαμάρες, που δυστυχώς βρίσκουν ευήκοα ώτα!

Ηρθε “κλιμάκιό” του στην πόλη μας και μπροστά σ’ ένα πυκνό ακροατήριο, εκπρόσωπός του καλούσε τον δήμαρχο να του παραδώσει επιταγή 15 εκατομμυρίων, για να απαλλαγούν οι δημότες από χρέη τους στον Δήμο. Ανοιξε γραφείο στο κέντρο της πόλης και φυσικά αύριο θ’ ανοίξει και εκλογικό κέντρο, γιατί στόχος του είναι να μπει στη Βουλή για να εξασφαλίσει το ακαταδίωκτο! Αλλά μήπως είναι και ο πρώτος; Βρίζουν χυδαία τους πολιτικούς και όλο το πολιτικό σύστημα και στέλνουν πολίτες στην Εφορία να καταθέσουν αιτήσεις, προκειμένου να μεταφερθούν τα χρέη τους στις πλάτες του Σώρρα! Και δεν βρίσκεται ένας άνθρωπος, ένας φορέας, να τον μαζέψει και να ξεβρομίσει τον τόπο από αυτήν την αθλιότητα. Η Πολιτεία απούσα, αφήνει τους πολίτες στο έλεος του κάθε απατεώνα. Γιατί; Διότι είμαστε πολίτες ανοχύρωτοι, μιας ανοχύρωτης Πολιτείας!..

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Το θέμα συζήτησης στην παρέα ήταν εξαιρετικά σοβαρό. Η επιβίωση των τοπικών επιχειρήσεων. Από το μικρό εμπορικό, μέχρι τη βιομηχανία και το μέλλον των επενδύσεων. Πέραν του παρόντος έμπειρου πολιτικού, η παρέα “αναστέναζε”, αφού αποτελούνταν απ’ τους καθ’ ύλην αρμόδιους βασανισμένους μικρομεσαίους.

Κάποια στιγμή συμφωνήθηκε ότι με τέτοια ποσοστά φορολόγησης, ούτε οι επιχειρήσεις μπορούν να ζήσουν, αλλά ούτε και η φοροδιαφυγή θα περιορισθεί. Γύρω στα 8-10 δισ. χάνονται κάθε χρόνο από τη φοροδιαφυγή-απόρροια της αβάστακτης φορολόγησης, που οδηγεί τους μικρομεσαίους σε απόκρυψη εσόδων και “αδράνεια” της ταμειακής μηχανής.

Φορολογία των επιχειρήσεων στο μισό λοιπόν (14-15%) από το σημερινό εξοντωτικό ποσοστό. Και φυσικά αυστηρή τήρηση των συναλλαγών με “πλαστικό χρήμα”. Με τη χαμηλή φορολόγηση, ο συνειδητός μικρομεσαίος θα αντέξει και θα ξέρει ότι οι φόροι κάποια στιγμή ίσως να γίνουν και ανταποδοτικοί. Οπως σε όλο τον “κανονικό” κόσμο.

Η παρέα μέσες-άκρες συνομολόγησε ότι αυτή είναι η προσφορότερη λύση: Χαμηλή φορολόγηση και ηλεκτρονικές συναλλαγές. Και τότε ακριβώς ήταν που ετέθη το μέγα ζήτημα από μέλος της παρέας, με σοβαρότατο ύφος: Πώς θα γίνεται το τελετουργικό της “χαρτούρας”; Πώς δηλαδή ο μερακλωμένος πελάτης θα ρίχνει το χρήμα στον σπουδαίο οργανοπαίχτη που εκτέλεσε την παραγγελιά; Δίπλα στον κεμεντζέ και το κλαρίνο θα υπάρχει το ειδικό μηχάνημα με το PIN του μουσικού; Θα υπάρχει το τραπεζικό POS; Και ο αδυσώπητος με τις απορίες, το προχώρησε ακόμη παραπέρα Το “τερμάτισε” κυριολεκτικά: Πώς θα γίνεται στους ποντιακούς γάμους η παραδοσιακή “σατσού”; (χάρισμα χρήματος). Πάλι με το PIN και το POS;

Εννοείται πως η παρέα σωριάσθηκε από τα γέλια. Αλλά οι απορίες έμειναν. Είναι ένα σοβαρό ζήτημα η χαρτούρα και η σατσού!

Με τέτοια ζητήματα και τέτοια “εμπόδια”, πορεύεται χρόνια τώρα το ασόβαρο κράτος μας. Με τέτοια γραφικά προσκόμματα δεν προχωράει τίποτε. Με τέτοιες δικαιολογίες αναστέλλεται κάθε απόπειρα προς μια σοβαρή κατεύθυνση. Και μέχρι να λυθεί το θέμα με τη χαρτούρα και τη σατσού, ας κλείνουν οι γονατισμένες επιχειρήσεις και ας μεταφέρονται στα Σκόπια και τη Βουλγαρία. Εκεί αυτά τα καίρια ζητήματα με τα κλαρίνα και τους κεμεντζέδες, είναι λυμένα!

Σελίδα 73 από 103
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree