Του Στάθη Μακρίδη

Το έτος 2016 μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε σαν χρονιά των κομματικών Συνεδρίων. Ολα τα κόμματα στη σειρά, το ένα μετά το άλλο, στο δρόμο για το Συνέδριο. Μπαίνουμε στην Ανοιξη, στην εποχή της ανθοφορίας και πρέπει όλα τα... λουλούδια ν’ ανθίσουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ (από σκοπιμότητα ή από πρόνοια;) έκανε το Συνέδριό του λίγο πριν τις εκλογές του Γενάρη και το ονόμασε μάλιστα “διαρκές” με ό,τι αυτό σημαίνει. Η Νέα Δημοκρατία ετοιμάζει τον Απρίλιο το δικό της Συνέδριο “με στόχο να δημιουργηθούν οι βάσεις για ένα σύγχρονο κόμμα ανοιχτό στην κοινωνία”. Ιδωμεν!.. Το ΠΑΣΟΚ-Δημοκρατική Συμπαράσταση προανήγγειλε για την Ανοιξη πολιτική-οργανωτική συνδιάσκεψη για την ανασυγκρότηση της Σοσιαλδημοκρατίας. Ούτε χρόνος δεν έκλεισε από το προηγούμενο Συνέδριό του. Αλλά την κ. Γεννηματά δεν την χωράει το ΠΑΣΟΚ. Θέλει να διευρύνει την επιρροή της και ψάχνει συμμαχίες-μαζέματα. Και από τώρα θέτει θέμα εκλογής του προέδρου στο σχήμα που θα προκύψει!

Το Ποτάμι, αφού ολοκλήρωσε τον προσυνεδριακό του διάλογο, ρέει προς το Συνέδριό του. Οι ΑΝ.ΕΛ. την Ανοιξη και αυτοί ψάχνουν το νέο πολιτικό τους υπόβαθρο. Κινητικότητα παρατηρείται και στη Λαϊκή Ενότητα, που προχωράει Απρίλιο στο δικό της Συνέδριο. Οχι, το Κουκουέ δεν θα συνεδριάσει φέτος. Συνήθως προσφεύγει σε Συνέδρια όταν είναι να διορθώσει λάθη του προηγούμενου ή όταν κρίνει ότι πρέπει να αποκαταστήσει ένα συναγωνιστή του που μετά βδελυγμίας απεκήρυσσε παλαιότερα. Γνωστές ιστορίες!..

Και τί, τάχα, παράγουν τα Συνέδρια; Αέρα φρέσκο! Είχαμε την ευκαιρία να παραστούμε ως σύνεδροι σε τέσσερα συνέδρια κομμάτων (ΠΑΣΟΚ και ΔΗΚΚΙ). Και ως σήμερα δεν καταλάβαμε ποιός είναι ο ρόλος του συνέδρου, όταν δεν είναι διακοσμητικός! Καλούνται δύο, τρεις, τέσσερις χιλιάδες πολίτες, ανάλογα με τη δύναμη του κόμματος και υποτίθεται πως πρέπει να ακούσουν, να μιλήσουν, να σκεφθούν και μετά να ψηφίσουν στο ανώτατο (ως λέγεται) αυτό όργανο. Στην πραγματικότητα όμως όλοι αυτοί συνωστίζονται στο κυλικείο “για μια μπουκιά κι ένα ποτήρι και δόξα το Θεό” που λέει και το ασμάτιον. Με τον ξύλινο λόγο τους οι λεγόμενοι πρωτοκλασάτοι του κόμματος, νανουρίζουν το ακροατήριο και αν περισσεύσει χρόνος μιλούν και οι “από κάτω” για τρία-τέσσερα λεπτά σε ώτα μη ακουόντων! Και όταν έρθει η ώρα της ψηφοφορίας, βγαίνουν οι λίστες για σταυροδοσία και τα συντροφικά μαχαιρώματα! Μια μάχη για τη λεία της “καρέκλας”. Τέτοια και χειρότερα συνέδρια γινόταν και στις λεγόμενες σοσιαλιστικές χώρες της Ευρώπης επί σειρά ετών, με ομόφωνες αποφάσεις που ξευτέλιζαν κάθε έννοια αξιοπρέπειας. Ωσπου απ’ την πολύ ομοφωνία κατέρρευσαν, με φασίζουσες σήμερα κυβερνήσεις που κινούν θρασύτατα τον δάκτυλο στην Ευρώπη, ακόμη και στην Ελλάδα. Δεν ξέρουν, ίσως, ότι εμείς αντέξαμε και στην Κατοχή. Τότε που λέγαμε: “Τραγουδάμε και πολεμάμε”.

Σήμερα η χώρα φλέγεται. Η Ελλάδα βουλιάζει απο μετανάστες και πρόσφυγες, αλλοεθνείς και αλλόπιστους. Καίγεται και η Ευρώπη. Ως χθες μιλούσαμε για δύο κόσμους, για ανατολικό και δυτικό “μπλοκ”, για ανατολικό και δυτικό Βερολίνο. Είδαμε και πάθαμε να συνέλθουμε από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και είναι σαν να γυρνάμε στον πρώτο. Σύνορα που έχουν οριοθετηθεί και κατοχυρωθεί μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α’ Παγκόσμιο, καταργήθηκαν στη δεκαετία του 1990 και σήμερα υψώνονται φράχτες και αναβιώνουν πάθη εθνικιστικά. Και ενώ ελπίζαμε για καλύτερες μέρες στον 21ο αιώνα αισίως με την... βοήθεια των Μεγάλων Δυνάμεων, επιστρέφουμε στον εικοστό!

Ο τόπος έχει ανάγκη ηρεμίας. Εχουμε ανάγκη εκτόνωσης της πολιτικής έντασης για ν’ ανοίξει ο δρόμος στο διάλογο που τόσο ανάγκη έχει η χώρα. Δυστυχώς στερούμεθα υψηλού αναστήματος πολιτικές προσωπικότητες που θα εμπνεύσουν τους πολίτες και θα πλουτίσουν την πολιτική μας ζωή. Με ρηχές, στραβές και άστοχες πολιτικές απόψεις που διατυπώνονται συχνά εκτός χρόνου από τους αρχηγούς των κομμάτων και όχι μόνο, ίδια με την σπουδή του εφευρέτη που βιάζεται να κατοχυρώσει την “πατέντα” του. Αλλά η σπουδή δεν είναι πολιτική αρετή.

Οδηγούμεθα μέσα στην εβδομάδα σε σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, υπό τον ΠτΔ. Και θα πάνε κεί ένας τέως καταληψίας Πανεπιστημιακών χώρων, μια συνταξιούχος υπάλληλος τραπέζης, ένας ρεπόρτερ της νυχτερινής Αθήνας, ένας καμένος και κομμένος από τον φυσικό χώρο του, ένας νοσταλγός του Στάλιν, ένα λεβεντόκορμος γέρων και ο Κυριάκος, προσπαθώντας να περάσει από τις κομματικές συμπληγάδες. Και οι 111 ημέρες τελειώνουν!.. Και απ’ αυτούς περιμένουμε την σωτηρία μας. Και τί περιμένει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ν’ ακούσει; Αυτήν την τελευταία και κρίσιμη στιγμή ο κ. Παυλόπουλος, χρήσιμο θα ήταν να καλούσε στη σύσκεψη και όλους εκείνους που διετέλεσαν πρωθυπουργοί της χώρας. Κάτι σοβαρό θα έχει ν’ ακούσει. Και για ν’ αποκτήσει ένα κύρος η σύσκεψη!..

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Το 1916 στα υψώματα που βρίσκονται παράλληλα του χωριού Ρόμποβου, σημερινού Ροδώνα, υπήρχαν χαρακώματα και συρματοπλέγματα σε μια απόσταση 25 χιλιομέτρων περίπου ως το το Ντόβα-Τεπέ.

Υπήρχαν αποθήκες πυρομαχικών λιθόκτιστες, που ήταν μπηγμένες στο πίσω μέρος του βουνού, αλλά και αμπριά σκεπασμένα με χώμα, που τα χρησιμοποιούσαν για ύπνο και ως χειμερινά καταλύματα.

Σ’ αυτήν την περιοχή, σ’ ένα μέρος του βουνού ήταν το εγγλέζικο φρούριο, κτισμένο πάνω σε βράχια, που δέσποζε του χωριού και του κάμπου. Οι Αγγλογάλλοι, σύμμαχοι τότε, κατέλαβαν την περιοχή του Ντόβα-Τέπε για να αντιμετωπίσουν τους Γερμανούς και τους Βουλγάρους που είχαν καταλάβει το Μπέλλες.

Βρισκόμαστε στη δίνη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Από τα βουνά του Ρόμποβου (Ροδώνα), οι Αγγλογάλλοι έριχναν οβίδες κατά των Γερμανών και των Βουλγάρων, με το ορειβατικό πυροβολικό. Πολλά βόλια έπεφταν στον κάμπο του Ρόμποβου, που καταλαμβάνει μια έκταση περίπου 30 στρεμμάτων και που τότε ήταν θαμνώδης. Ακόμη και σήμερα υπάρχουν βόλια στρογγυλά από καλάι.

Οι Αγγλογάλλοι κατέβαιναν από τις λοφοσειρές χέρι-χέρι κάτω στο χωριό Ρόμποβο, τραγουδώντας. Εκεί συναντούσαν άλλον κόσμο τότε, Μουσουλμάνους και Βούλγαρους μαζί. Στο χωριό δεν υπήρχε εκκλησιά βουλγάρικη. Οι Πόντιοι και Θράκες δεν είχαν έλθει ακόμη.

Μέσα στα χαρακώματα του Μαυροβουνίου, Αγγλοι και Γάλλοι απολάμβαναν τα ποτά της πατρίδας τους. Το ουΐσκι οι πρώτοι, την σαμπάνια οι δεύτεροι. Οι Γάλλοι στρατιώτες, νέοι στα 1915-16, καθώς ήταν μακριά από την πατρίδα τους, μακριά απ’ τα αγαπημένα τους πρόσωπα, όταν κατέβαιναν από τις λοφοσειρές χαμηλά στους σταφυλώνες, τραγουδούσαν με ενθουσιαμό το τραγούδι της Μαντελόν, που ήταν το όνομα μιας κοπέλλας.

“Εχουμε εκεί στην πατρίδα μια μικρούλα

Μια της ματιά ξετρελαίνει το χωριό.

Είναι ξανθή, πεταχτή και νοστιμούλα

και τη λένε η μικρή μας Μαντελόν

Σαν μας εκάλεσε η πατρίδα στα όπλα, τούτη τη φορά 

απ’ το μικρό της σπίτι περάσαμε όλοι με χαρά, 

και σαν την είδαμε μπροστά μας να φαίνεται,

της τραγουδήσαμε όλοι με μια φωνή.

Μαντελόν... στον πόλεμο που πάμε,

δε θα ξεχάσουμε αυτή σου τη ματιά,

κι όλοι μπροστά μας θα θωρούμ’

εσένα μέσα στης μάχης τη φωτιά.

Τα δυό ματάκια σου τ’ αγαπημένα

θα μας θυμίζουν πάντα το χωριό.

Κι όλοι μπροστά μας εσένα Μαντελόν, Μαντελόν”.

 

Οι γονείς μας, διωγμένοι το Νοέμβριο του 1922, έφυγαν από τα παράλια του Εύξεινου Πόντου και έφθασαν μετά από μια “Οδύσσεια” στην Μακεδονία, στο χωριό Ρόμποβο (Ροδώνα) που είχε ακόμη μερικές οικογένειες Μουσουλμάνων. Εγκαταστάθηκαν προσωρινά σε σπίτια Μουσουλμάνων.

Τότε βρήκαν οι γονείς μας ένα φρούριο που μέχρι σήμερα είναι γνωστό με την ονομασία “Το εγγλέζικο φρούριο”. Είναι κατασκευασμένο σε μια χαράδρα. Λίγες δεκάδες μέτρα πιο κάτω είναι η πηγή του νερού.

“Κάτω από το εγγλέζικο φρούριο, 

από της φλαμουριάς το ρίζωμα,

κρύσταλλο νερό μυρωμένο,

βγαλμένο απ’ τα σπλάχνα του βουνού

έτρεχε με ορμή να δροσίσει το χωριό”.

*Από το βιβλίο του “Μάρτυς μου το Μπέλλες”

(Φωνή από τον Ροδώνα”

kavakiotis kon 1173Ο Κιλκισιώτης θεατράνθρωπος που κάνει περήφανη την πόλη και το νομό μας

Στις 15 Ιανουαρίου του 2016, στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών  στη Θεσσαλονίκη, ανέβηκε το θεατρικό έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ ‘’Μακμπέθ’’ (αυτό που για δεκαετίες το ονομάζαμε Μάκβεθ), σε σκηνοθεσία της Αναστασίας Ρεβή. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Μακμπέθ, ένας δικός μας άνθρωπος, ο Κώστας Καβακιώτης. Μεγάλη η πρόκληση για τον Κώστα αλλά και τεράστια η χαρά και η υπερηφάνεια για τους κατοίκους της μικρής μας πόλης, στην οποία γαλουχήθηκε, διαμορφώθηκε και ανδρώθηκε ο Κώστας. Ο κόσμος του Κιλκίς στήριξε με πάθος από την πρώτη στιγμή την παράσταση, με τη μαζική του συμμετοχή στις εκδρομές που διοργάνωσαν οι φορείς της πόλης μας (ΤΕΧΝΗ, Πολιτιστική Εταιρία Εκπαιδευτικών, Μουσικός Σύλλογος κτλ.) αλλά και με δεκάδες Κιλκισιώτες που πήγαν μεμονωμένα.

 

Ποιος όμως είναι Κώστας Καβακιώτης;

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Πατέρας του ο Πολύδωρος Καβακιώτης, υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομικών, προϊστάμενος του Τελωνείου Κιλκίς πριν από τη συνταξιοδότησή  του. Μητέρα του η δασκάλα Ελένη Σαρηγιαννίδου από την Αργυρούπολη Κιλκίς. Ο Κώστας είναι το δεύτερο παιδί της οικογένειας. Προηγήθηκε ο αδελφός του Νίκος που ζει και εργάζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Το 1988 όταν ο Κώστας ήταν 8 χρονών η οικογένεια μετακόμισε από την Αθήνα στο Κιλκίς όπου μεγάλωσε ο Κώστας και μέχρι σήμερα ζουν οι γονείς του. Τελείωσε το 3ο Δημοτικό Σχολείο Κιλκίς και στη συνέχεια το 1ο Γυμνάσιο και το 1ο Λύκειο της πόλης μας. Δάσκαλοι και καθηγητές του, θυμούνται τον Κώστα ως ένα παιδί χαρισματικό, με ανήσυχο και σπινθηροβόλο πνεύμα που από τότε έδειχνε το ταλέντο του στις κάθε είδους σχολικές εκδηλώσεις. Ιδιαίτερα στο Λύκειο όπου ήταν η ψυχή των εκδηλώσεων  σε συνεργασία με τη μαθήτρια τότε Φαίη Σκορδά. Πηγή χαράς για όλους με το αστείρευτο χιούμορ του. Όλα έδειχναν ότι οι Μούσες, προίκισαν απλόχερα το παιδί αυτό με τα θεία δώρα τους.

Μια παρένθεση: ‘’Η προσφορά των πολιτιστικών συλλόγων της πόλης μας…’’

Το ουσιαστικό θεατρικό ταξίδι του Κώστα άρχισε το 1994 μέσα στην παιδική θεατρική σκηνή της ΤΕΧΝΗΣ Κιλκίς και συνεχίστηκε στην Πολιτιστική Εταιρία Εκπαιδευτικών, πράγμα που αναδεικνύει την σημαντική προσφορά των πολιτιστικών φορέων της πόλης μας. Γι’ αυτό, ας μας επιτραπεί μια παρένθεση για την προσφορά αυτή.  

                                

‘Αξιον εστί το φως και η πρώτη χαραγμένη στην πέτρα ευχή του ανθρώπου…’’

Με τους θεσπέσιους αυτούς στίχους αρχίζει ο Οδυσσέας Ελύτης το ‘’Δοξαστικό’’, στο ποιητικό του αριστούργημα ‘’ Άξιον εστί ’’, που αποτελεί ύμνο στον ουρανό, στον ήλιο, στις θάλασσες, στα νησιά, στα όρη και τους κάμπους της πατρίδας μας. Ένα ονειρεμένο σκηνικό που σμίλεψαν οι Θεοί, για να στολίσουν τη χώρα μας. Ένα σκηνικό, μέσα στο οποίο δημιουργήθηκαν οι Επιστήμες … οι Τέχνες … ο Αθλητισμός και τόσα άλλα. Δυστυχώς όμως, η παράσταση που παίζεται τα τελευταία χρόνια μέσα στο ονειρεμένο αυτό σκηνικό είναι άθλια. Μετά την πολιτιστική έκρηξη της 

δεκαετίας του 60, τα τελευταία χρόνια στην πατρίδα μας βασιλεύει η ασχήμια. 

Ασχήμια παντού. Στο χώρο της πολιτικής, ανίκανοι πολιτικοί οδήγησαν τη χώρα στη χρεωκοπία και τον ανθό της ελληνικής νεολαίας στο εξωτερικό. Τα ιδιωτικά κανάλια οδηγούν στην αποχαύνωση χιλιάδες ανθρώπους με τα πάσης φύσεως ‘’μεσημεριανάδικα’’. Όλη η πατρίδα μας ένα απέραντος τζόγος. Έκατομμύρια άτομα, κυνηγούν νυχθημερόν την ‘’καλή’’. Φανατισμένοι οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων αλληλοεξοντώνονται καθημερινά μέσα και έξω από τα γήπεδα. Η απόλυτη αποβλάκωση με τη θεοποίηση του ΤΙΠΟΤΑ. Η εγκληματικότητα έφθασε στο ζενίθ. Τα ναρκωτικά δίνουν και παίρνουν δηλητηριάζοντας τη νεολαία μας. Και πόσα άλλα…

Όλος αυτός ο πνευματικά βορβορώδης χείμαρρος κατεβαίνει ορμητικά απειλώντας να αφανίσει οριστικά ό,τι ωραίο φτιάχτηκε σ’ αυτόν τον τόπο μέσα στους αιώνες και ταξίδεψε παντού στον κόσμο συντελώντας στη δημιουργία του σύγχρονου ευρωπαϊκού και παγκόσμιου πολιτισμού.

Μοναδική αντίσταση σ’ αυτό το κατάμαυρο τσουνάμι είναι κάτι φωσφορίζοντα βοτσαλάκια που ξεφύτρωσαν στο διάβα του και παλεύουν καθημερινά να φωτίσουν και να νικήσουν το σκοτάδι. Είναι οι πολιτιστικοί και λαογραφικοί σύλλογοι, σπαρμένοι σ’ όλη την επικράτεια που αγωνίζονται να κρατήσουν και να διαδώσουν θησαυρούς αιώνων, στελεχωμένοι από εμπνευσμένους ανθρώπους που θυσιάζουν πολλές ώρες από τον πολύτιμο χρόνο τους για να δώσουν στη νεολαία μας και όχι μόνο, τη φωτεινή πλευρά της ζωής. Είναι…

 ‘’…η Ελλάδα που αντιστέκεται … η Ελλάδα που επιμένει…’’.

Για την πόλη και το νομό μας είναι η ΤΕΧΝΗ, με την επί δεκαετίες ακάματη κ. Κική Παπαδοπούλου-Πάγκου και τους συνεργάτες της … είναι το Λύκειο Ελληνίδων με την ακούραστη κ. Δάφνη Νιάκα και όλο το εμπνευσμένο επιτελείο της … είναι οι Αργοναύτες και η Θρακική Εστία … είναι ο Άγιος Τρύφων και ο Φλάμπουρας …. εί-ναι η Αρμονία … είναι η Πολιτιστική Εταιρία Εκπαιδευτικών … είναι …    

Όλοι αυτοί οι Σύλλογοι με την ακάματη προσπάθεια των μελών τους, δημιουργούν τον γόνιμο βιοχώρο στον οποίο τα μικρά παιδιά της πόλης και του νομού μας, έρχονται σε επαφή με τον πολιτισμό και τη λαογραφία μας. Κάποια απ’ αυτά ανακαλύπτουν το πεδίο στο οποίο θα εκδηλώσουν το όποιο ταλέντο τους. Όλα όμως αποκτούν αξίες και ιδανικά που τους συνοδεύουν σ’ όλη την υπόλοιπη ζωή τους κάνοντάς την ποιοτικότερη. Ένα από τα παιδιά αυτά είναι και ο Κώστας Καβακιώτης. Κλείνει η παρένθεση…

 

 Τα πρώτα θεατρικά βήματα του Κώστα Καβακιώτη…

‘’Κόκκινη κλωστή δεμένη … στην ανέμη τυλιγμένη … ’’

…έτσι … σαν παραμύθι αρχίζει η καλλιτεχνική πορεία του Κώστα Καβακιώτη…

Ξεκίνησε, όπως προείπαμε το 1994 από την παιδική σκηνή της ΤΕΧΝΗΣ παίρνοντας μέρος στο έργο του Φρανκ Μπάουμ ‘’Ο μάγος του Οζ’’, στο οποίο έπαιζε το ρόλο του λιονταριού δείχνοντας από νωρίς το τεράστιο ταλέντο του. Ψυχή του παιδικού θεάτρου της ΤΕΧΝΗΣ ήταν τότε η πρωθιέρεια του παιδικού θεάτρου στο Κιλκίς, η νηπιαγωγός και μετέπειτα Σχολική Σύμβουλος Προσχολικής Αγωγής κυρία Θεοδοσία Σβολάκη, περιστοιχιζόμενη από ένα επιτελείο φωτισμένων  εκπαιδευτικών και όχι μόνο, όπως οι κυρίες  Άννα Γουνιτσιώτου, Εύη Παναγοπούλου, Μαρία 

Παπαδοπούλου, Λέλα Αβτζίδου, Παρέσσα Πολυχρονίδου, Ρούλα Φωκά, οι κύριοι Χρήστος Αλεβιζάκης και Χρήστος Σπίγκος και πολλοί άλλοι. Οι παράγοντες αυτοί στη συνέχεια το 1995 δημιούργησαν την Πολιτιστική Εταιρία Εκπαιδευτικών. Ο Κώστας πήρε μέρος στην πρώτη παράσταση της Εταιρίας που ήταν το υπέροχο θεατρικό του Ράινερ Χάχφελντ ‘’Ο Μορμόλης’’ στο οποίο ξεδίπλωσε το μεγάλο ταλέντο του, αποδίδοντας εκπληκτικά το ρόλο του νευρικού ‘’Κυρίου Μπουρίνια’’. Ακολούθησε η ‘’Ελίζα’’ της Ξένιας Καλογεροπούλου με τον Κώστα ωριμότερο υποκριτικά να αποδίδει τέλεια το ρόλο του Σουλεϊμάν και στη συνέχεια το έργο ‘’Η πεντάμορφη και το τέρας’’ επίσης της Ξένιας Καλογεροπούλου με τον Κώστα και πάλι υπέροχο στο ρόλο του ναυτικού.

Στο βιοχώρο λοιπόν της ΤΕΧΝΗΣ και της Πολιτιστικής Εταιρίας Εκπαιδευτικών κάρπισε και άνθισε το ταλέντο του Κώστα Καβακιώτη. Μέσα στους χώρους αυτούς εμβαπτίσθηκε στα ιερά νάματα του πολιτισμού και στη μαγεία του θεάτρου και έβαλε τα θεμέλια της κατοπινής του εξέλιξης στην τέχνη του υποκρίνεσθαι.

Πολύπλευρο ταλέντο ο Κώστας διακρίθηκε και στον αθλητισμό. Έπαιξε στην ομάδα χάντμπολ του ΓΑΣ Κιλκίς αλλά και του Άρη Θεσσαλονίκης.

Μετά το λύκειο έδωσε εξετάσεις και πέρασε στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ από όπου  πήρε το πτυχίο του αλλά απέκτησε και μεταπτυχιακό τίτλο στην Κοινωνιολογία της Θρησκείας.

Ήξερε όμως ο Κώστας ότι τα υλικά με τα οποία τον προίκισε η μάνα φύση, τον οδηγούσαν στον ονειρεμένο χώρο του θεάτρου. Διαισθανόταν ότι τα φώτα της ράμπας και το θεατρικό σανίδι ήταν ο πυρήνας της ύπαρξής του. Ασυμβίβαστος και ονειροπόλος τράβηξε το δρόμο της ψυχής του. Και δικαιώθηκε…

 

Θεατρικές σπουδές…

Με τη θερμή στήριξη δυο υπέροχων ανθρώπων, των γονιών του, και με όπλα το ταλέντο και την αποφασιστικότητά του, άρχισε τις σοβαρές σπουδές του στην υποκριτική, στην Πειραματική Σκηνή της Τέχνης Θεσσαλονίκης. Τις συνέχισε στο Ηνωμένο Βασίλειο στο Royal Cenral School of Speeck and Drama του Λονδίνου. Ακολούθησαν άλλες θεατρικές σπουδές στη Ρωσία στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας. Ολοκληρώθηκαν στις ΗΠΑ στο Steppenwolf Company  του Λος Άντζελες και στο Directors Lab του Lincoln Center της Juilliard της Νέας Υόρκης.

Ο Κώστας Καβακιώτης έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και τηλεοπτικές παραγω-γές στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στο Διεθνές Φεστιβάλ ηθοποιών στο Shakespeare’s Globe του Λονδίνου. Είναι μέλος της κριτικής επιτροπής των υποψηφίων για το M.A. In Acting στο Royal Central School. Η μόνιμη διαμονή του είναι στο Λονδίνο όπου εργάζεται ως ηθοποιός και διευθύνει την ομάδα Classes London. Για τρεις διδακτικές περιόδους ερχόταν στη Θεσσαλονίκη και δίδασκε ως Λέκτορας στο τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

 

Μακμπέθ…

Σήμερα όπως προείπαμε ο Κώστας Καβακιώτης πρωταγωνιστεί στο Κρατικό 

Θέατρο Βορείου Ελλάδος στο κλασσικό θεατρικό του Ουίλιαμ Σαίξπηρ ‘’Μακμπέθ’’ υποδυόμενος εκπληκτικά, κατά γενική παραδοχή, τον κεντρικό ήρωα.

Ο ‘’Μακμπέθ’’ (Macbeth) είναι ένα από τα τελευταία θεατρικά έργα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ γύρω από μία βασιλοκτονία και τα επακόλουθά της. Είναι η μικρότερη τραγωδία του Σαίξπηρ και πιστεύεται ότι γράφτηκε μεταξύ του 1603 και του 1606.

Γράφτηκε σε μία περίοδο μεγάλης κρίσης οικονομικής, ηθικής, πολιτικής. Ήταν η εποχή της «Συνωμοσίας της Πυρίτιδας» κι ο Σαίξπηρ θέλησε να αποτυπώσει τις αρχέγονες ανθρώπινες ευτέλειες ως το διαχρονικό λόγο των μεγαλύτερων εγκλημάτων. Οι άνθρωποι δεν είμαστε «καλοί» και «κακοί». Η ατέρμονη φιλοδοξία, σε συνδυασμό με τη βαθιά ριζωμένη ανασφάλεια, μετατρέπουν τον καθένα μας σε εγκληματία. Ο Μακμπέθ μετατρέπεται σε τέρας γιατί η εξουσία είναι εθιστική (Ιστοσελίδα Flix 23-5-2015)   

Σε συνέντευξή του στο artplay.gr στις 9 Ιανουαρίου 2016, ο Κώστας Καβακιώτης ανάμεσα στα άλλα χαρακτηρίζει τον Μακμπέθ ως « Ένα προκλητικό χαρμάνι στρατιωτικής σκληρότητας και υπερευαισθησίας και φυσικά μιας αλματώδους φιλοδοξίας και έντονου φόβου». Σε άλλη συνέντευξή του στο Interviews σε ερώτηση για τη μέχρι τώρα πορεία του αναφέρει: « Η προσωπική αλήθεια είναι το ‘’πάτημα" για να προχωρήσεις», ενώ για το ρόλο του σε σχέση με τις θεολογικές σπουδές του λέει: «Στον "Μακμπέθ" υπάρχουν πολλαπλές θεολογικές αναφορές που προσεγγίζει ιδανικά ο Σαiξπηρ».

Ο Κώστας όμως, παρά τη ραγδαία καλλιτεχνική του εξέλιξη, παραμένει ένας απλός άνθρωπος με μια απαράμιλλη σεμνότητα, σφυρηλατημένη γερά μέσα στις αρχές και αξίες που του έδωσε η οικογένειά του, η γενική και θεατρική του μόρφωση και η μέχρι τώρα θητεία του στο μαγικό κόσμο του θεάτρου. Αγαπάει τον τόπο του και δεν χάνει ευκαιρία που να μην το δείχνει. Πρόσφατα, το Σάββατο 20 Φεβρουαρίου στην τηλεοπτική εκπομπή ‘’Στην υγειά μας’’, καλεσμένος του Σπύρου Παπαδόπουλου, έστειλε την αγάπη του στην ιδιαίτερη πατρίδα του το Κιλκίς και ευχαρίστησε τους συμπατριώτες του Κιλκισιώτες για την πρωτοφανή στήριξή τους, με τη μαζική παρουσία τους στο ‘’Μακμπέθ’’.

Οι παραστάσεις του ‘’Μακμπέθ’’ τελειώνουν στις 27 Μαρτίου 2016. 

 

Επίλογος…

Ο Κώστας Καβακιώτης, ο δικός μας άνθρωπος, αποτελεί σήμερα έναν από τους κυριότερους πρεσβευτές της πολιτιστικής δημιουργίας στην πόλη μας αλλά και στο νομό μας.    

Από λιοντάρι στο ‘’Μάγο του Οζ’’ στην παιδική σκηνή της ΤΕΧΝΗΣ Κιλκίς πριν από 22 χρόνια, Μακμπέθ σήμερα στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. 

Και το ταξίδι του Κώστα στο όνειρο συνεχίζεται … έτσι … όπως στα παραμύθια…

Μάκης Ιωσηφίδης

Δάσκαλος

tzikas kon 1173Του Κωνσταντίνου Μιχ. Τζίκα

Τα τροχαία ατυχήματα στην Ελλάδα είναι ένα φαινόμενο σχεδόν καθημερινό το οποίο προκαλεί μεγάλη θλίψη σε όλους μας, ιδίως στο άκουσμα απώλειας ζωών και δη νέων. Αυτό που μου έλεγε συνέχεια o αείμνηστος πατέρας μου όταν πρωτοξεκίνησα να οδηγώ, ήταν το εξής: «εκτός από την δική μας οδήγηση, θα πρέπει πάντοτε να προσέχουμε και την οδήγηση των άλλων που έχουμε απέναντί μας». Με αυτόν τον τρόπο ήθελε να μου επιστήσει την προσοχή και σε άλλους απρόβλεπτους παράγοντες εν προκειμένω για μια ασφαλή μετακίνηση. Αν και τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί σημαντική μείωση των τροχαίων ατυχημάτων στην χώρα μας σύμφωνα με τους στατιστικούς δείκτες, πάρα ταύτα το τροχαίο ατύχημα συνεχίζει να αποτελεί μάστιγα για την Ελλάδα. 

 

Αιτίες ατυχημάτων

Στην Ελλάδα τουλάχιστον, ένας μεγάλος αριθμός τροχαίων συμβάντων οφείλεται, εκτός από τον ελλιπή φωτισμό, τις κακοτεχνίες και το ολισθηρό οδόστρωμα, στην απρόσεχτη οδήγηση, στην υπερβολική ταχύτητα και στο γεγονός ότι οι Έλληνες οδηγοί, κινούνται υπό την επήρεια μέθης ή χρήσης διαφόρων ουσιών που επηρεάζουν τις ικανότητές του στην οδήγηση.

 

Δικαιώματα

Από κάθε τροχαίο δυστύχημα συνήθως γεννιέται δικαίωμα αποζημιώσεως του παθόντος προσώπου και των ατόμων που συνεπέβαιναν στο όχημα του και παράλληλα γεννιέται η υποχρέωση αποζημιώσεως του ιδιοκτήτη του ζημιογόνου οχήματος και του οδηγού του. Και επειδή συνήθως στις περιπτώσεις αυτές των τροχαίων ατυχημάτων σπανίως ο υπαίτιος οδηγός δέχεται την ευθύνη του, η αποζημίωση κατά κανόνα καθορίζεται από τα δικαστήρια.

Αφού ασκηθεί η σχετική αγωγή αποζημιώσεως, το δικαστήριο αφού λάβει υπόψη του τα γεγονότα και τις ειδικές συνθήκες κάτω από τις οποίες έλαβε χώρα το συγκεκριμένο τροχαίο συμβάν θα αποδώσει την ευθύνη σ’αυτόν που ήταν υπαίτιος του τροχαίου συμβάντος και θα καθορίσει το ύψος της αποζημίωσης που πρέπει να καταβάλει ο υπαίτιος του τροχαίου γεγονότος στον παθόντα και στον ιδιοκτήτη του βλαβέντος οχήματος για τις υλικές ζημίες.

Το δικαστήριο θα καθορίσει το ύψος της αποζημίωσης τόσο για τις φθορές ή υλικές ζημιές του οχήματος όσο και για οποιαδήποτε ζημιά υπέστη ο οδηγός του οχήματος ο οποίος δεν είχε καμία υπαιτιότητα.

 

Πρόκληση θανάτου ή αναπηρίας κλπ

Σε περιπτώσεις που από το τροχαίο συμβάν επήλθε στον οδηγό του ενός οχήματος ή σε άτομα που συνεπέβαιναν σ’αυτό θάνατος, αναπηρία κλπ τότε στην περίπτωση θανάτου νομιμοποιούνται οι συγγενείς α΄ βαθμού να διεκδικήσουν και αποζημίωση για την ψυχική οδύνη που υπέστησαν από το συμβάν, ενώ σε περίπτωση που από το τροχαίο συμβάν επήλθαν μόνο σωματικές βλάβες, αναπηρία κλπ δικαιούται να διεκδικήσει ο παθών, αποζημίωση για τις ηθικές βλάβες που υπέστη λόγω του τραυματισμού και για ο,τι θα ζημιωθεί λόγω των σωματικών βλαβών ή της αναπηρίας που υπέστη από το τροχαίο γεγονός.

Η αγωγή αποζημιώσεως στρέφεται εναντίον του οδηγού ο οποίος ευθύνεται για το τροχαίο συμβάν, του ιδιοκτήτη του ζημιογόνου οχήματος και εναντίον της ασφαλιστικής εταιρίας η οποία εκάλυπτε το ζημιογόνο όχημα ασφαλιστικά έναντι τρίτων κατά τον χρόνο του ατυχήματος. Σε περίπτωση δε που το ζημιογόνο όχημα δεν ήταν ασφαλισμένο κατά τον χρόνο του ατυχήματος τότε η σχετική αγωγή στρέφεται εναντίον και του Επικουρικού Κεφαλαίου, το οποίο υπεισέρχεται στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της ασφαλιστικής εταιρίας.

 

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

Πρέπει να γνωρίζει ο κάθε οδηγός ότι σε κάθε τροχαίο συμβάν που προκαλείται κατά την κυκλοφορία του οχήματός του, έχει υποχρέωση αφού ακινητοποιήσει το όχημά του και τοποθετήσει το σχετικό τρίγωνο που προειδοποιεί ότι υπάρχει πρόβλημα στον δρόμο, να καλέσει την τροχαία δηλώνοντας το σημείο όπου βρίσκεται, καθώς επίσης να καλέσει ασθενοφόρο σε περίπτωση που υπάρχουν τραυματίες ή νεκροί και στην συνέχεια να ενημερώσει και την ασφαλιστική του εταιρία. Εάν τα πράγματα δεν κυλίσουν ομαλά για τον παθόντα κατά το στάδιο των διαπραγματεύσεων του με την ασφαλιστική εταιρία του προκαλέσαντα το τροχαίο συμβάν εν προκειμένω για την αποζημίωσή του, να επικοινωνήσει με τον δικηγόρο του για να τον συμβουλεύσει καταλλήλως. 

Εν κατακλείδι, κάθε οδηγός οποιουδήποτε οχήματος πρέπει να αναλογιστεί τις ευθύνες που αναλαμβάνει οδηγώντας το και να οδηγεί πάντοτε με σύνεση και σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου. Να σέβεται και να εφαρμόζει τη σήμανση των οδών που ενημερώνει τον κάθε οδηγό οχήματος για τους κινδύνους που ελλοχεύουν.

*O κ. Τζίκας είναι δικηγόρος και πιστοποιημένος διαμεσολαβητής από το Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων 

www.tzikas-lawfirm.gr

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σελίδα 72 από 74
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree