Του Γιώργου Πελίδη*

Τα κίνητρα για την συμμετοχή των νέων στον αθλητισμό και σε σχολικά προγράμματα που ωθούν τους νέους στον αθλητισμό μπορεί να είναι πολλά, αυτά όμως που είναι τα πιο βασικά και έχουν καταγραφεί είναι: α) η ανάγκη της επιζήτησης της αξιολόγησης β) η μοναξιά γ) η κοινωνική ένταξη δ) η αναγνώριση και η εκτίμηση από το κοινωνικό περιβάλλον-φίλους συγγενείς) η ανάγκη της σωματικής άσκησης -μαζικός αθλητισμός -λόγους υγείας. Το μεγαλύτερο κίνητρο όμως είναι η χαρά του αθλητισμού, η διασκέδαση στο οποίο συμφωνούν όλοι οι εμπλεκόμενοι, ερευνητές ,παιδαγωγοί προπονητές με πολύ μεγάλη πείρα. Επόμενο κίνητρο είναι η βελτίωση -τελειοποίηση των τεχνικών δεξιοτήτων και αυτό που καθορίζει την δημιουργία εσωτερικών κινήτρων, είναι η εσωτερική ανατροφοδότηση, οι στόχοι που ο κάθε νέος αθλητής έχει βάλει ως προτεραιότητα. Αυτό που επιβεβαιώνει την ελπίδα του για την επίτευξη των προσωπικών του στόχων είναι ο αγώνας -το παιχνίδι.

Στον αθλητισμό όμως, συνήθως η διάθεση για την συμμετοχή συχνά συνοδεύεται από κάποιες ενέργειες οι οποίες είναι ανεπιθύμητες. Όπως υπάρχουν τα κίνητρα, υπάρχουν και τα αντικίνητρα και αυτό συμβαίνει γιατί όλα τα παιδιά δεν έχουν τις ίδιες δυνατότητες για να μπορούν να παρακολουθήσουν το άθλημα. Οι παράγοντες μπορεί να είναι πολλοί, ο κάθε παράγοντας μπορεί να έχει διαφορετική βαρύνουσα σημασία για το κάθε παιδί, δεν είναι όλοι το ίδιο γιατί η απόφασή του για διακοπή από τον αθλητισμό ποικίλη από κάποιο άλλο παιδί, έτσι θα ήταν λάθος να συγκρίνουμε τους λόγους διακοπής με άλλα παιδιά τη ίδιας ηλικίας.

Βασικοί λόγοι πρόωρης διακοπής από τον αθλητισμό είναι: α)τα παιδιά δεν έχουν μεγάλο χρόνο συμμετοχής σε αγώνα β) τα παιδιά δεν διασκεδάζουν όσο αυτά έλπιζαν ότι θα γινόταν γ) οι γονείς παρεμβαίνουν στο παιχνίδι τους και δημιουργούν προσδοκίες στις οποίες τα παιδιά καταλαβαίνουν ότι δεν θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν ε) δίνεται πολύ μεγάλη έμφαση στην νίκη από προπονητές, παράγοντες, γονείς και δημιουργούν άγχος στ) κατά την διάρκεια της ανάπτυξής τους δημιουργείται μία παράλληλη δραστηριότητα, η οποία συγκρούεται με άλλα ενδιαφέροντα.

Ένα βασικό αντικίνητρο που είναι αντικείμενο έρευνας, είναι καθοδήγηση του προπονητή προς τους αθλητές του. Όταν οι αθλητές δεν κατανοούν τους στόχους που έχει θέσει ο προπονητής και δεν υπάρχει η απαραίτητη συνεργασία τότε η καθοδήγηση είναι λανθασμένη με τα αποτελέσματα να είναι αρνητικά.

Για αυτό στις αναπτυξιακές ηλικίες οι προπονητές θα πρέπει να αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις αυτές με εξειδικευμένες γνώσεις, παιδαγωγικής ,παιδοψυχολογίας, προπονησιολογίας, εργοφυσιολογίας για την αποφυγή μεγάλων επιβαρύνσεων, όλοι οι προπονητές να διαθέτουν την απαραίτητη άδεια –δίπλωμα προπονητή αναπτυξιακών ηλικιών που θα πρέπει οι γονείς των παιδιών να επιζητούν επίμονα, γιατί η καλή πρόθεση μπορεί να υπάρχει ,είναι όμως αρκετή;

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B'  Nέας σχολής 2015

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη

Οταν κανείς διηγείται γεγονότα που συνέβησαν πριν από πολλές δεκαετίες και τα οποία τα καταγράφει σε κάποιο βιβλίο ως “ιστορικές μνήμες” συνήθως του διαφεύγουν κάποια γεγονότα, εξίσου σημαντικά μ’ αυτά που περιγράφει.

Ετσι και στο βιβλίο μου “ΚΑΙ ΔΙΗΓΩΝΤΑΣ ΤΑ ΝΑ ΚΛΑΙΣ” και στο κεφάλαιο που αναφέρω για τα γεγονότα που συνέβησαν στην περιοχή Κιλκίς στις 4 Νοεμβρίου 1944, μου διέφυγε να αναφέρω ένα γεγονός που έχει και αυτό τη δική του θέση ανάμεσα στα τραγικά γεγονότα της εποχής εκείνης:

Στο χωριό μου Ροδώνα Κιλκίς, πολλοί κάτοικοι κατά τη διάρκεια της κατοχής πήραν τα όπλα και κατετάγησαν σε αντιστασιακές ομάδες, άλλοι με το μέρος του Ε.Δ.Ε.Σ. και άλλοι έγιναν ΕΛΑΣίτες.

Ο γιος του παπά του χωριού μας, του Παπαγιάννη Ηλιάδη, ασπάστηκε την αριστερή ιδεολογία και έγινε στέλεχος του Ε.Λ.Α.Σ. Στις αρχές Νοεμβρίου του 1944 κυριαρχούσε  στην περιοχή μας ο Ε.Λ.Α.Σ. Τότε αυτός βρήκε την ευκαιρία να εκδικηθεί αυτούς που είχαν στρατευτεί με την αντιστασιακή ομάδα του Π.Α.Ο (ΕΔΕΣ) και έκαψε τα σπίτια τους.

Εκαψε το σπίτι του Στέφανου Παπαδόπουλου, του Ιωάννη Παπαδόπουλου, της χήρας Μαγδαληνής Παπαδοπούλου, του Γέρου Γιώργη Παπαδόπουλου, του Γερβάσιου Παπαδόπουλου. Ηταν μία νύχτα τρομερή για το χωριό. Ολες οι γειτονιές γέμισαν καπνό και οι φλόγες έφταναν στον ουρανό. Και δεν έφτανε μόνο αυτό, άρπαξαν καμμιά δεκαριά νέους του χωριού και τους οδήγησαν στο Καβαλάρι και τους έσφαξαν μαζί με δεκάδες άλλους νέους που είχαν συγκεντρώσει από την γύρω περιοχή, συνολικά 180 άτομα.

Οταν όμως γύρισε στο χωριό, ο πατέρας του Παπαγιάννης τον επέπληξε σε αυστηρό ύφος και του είπε: “Είναι καλό να σου κάψουν το δικό σου σπίτι; Τί σου έφταιξαν τα σπίτια των ανθρώπων αυτών; Ντρέπομαι να βγω στην κοινωνία, που έχω τέτοιο γιο”.

 

Η πανέμορφη αυτή εκκλησία είναι ο Αγιος Παντελεήμων στο χωριό Καβαλάρης, της παλιάς κοινότητας Μουριές Κιλκίς.

Σ’ αυτό το ιερό οδήγησε τους συγχωριανούς του ο Χαράλαμπος Ηλιάδης με τη συμμορία του, που ήταν ενταγμένοι στον Ε.Λ.Α.Σ. Εκεί στριμώχτηκαν με άλλους, περίπου διακόσιους που συνέλαβαν από τα γύρω χωριά ως αντιδράστες. Οι περισσότεροι ήταν έφηβοι και μεσήλικες. Μέσα στον ιερό χώρο της εκκλησίας έμειναν δύο-τρία μερόνυχτα χωρίς φαγητό και νερό, με ισχυρή φύλαξη Ε.Λ.Α.Σιτών. Δεν τους άφηναν να βγουν έξω, ούτε για τις σωματικές ανάγκες τους.

Κάθε τόσο, έπαιρναν 20-30 μαζί και τους οδηγούσαν στις γύρω ρεματιές και τους εκτελούσαν.

Γέμισαν τα πλατανοφυτεμένα ρυάκια και οι χλοερές φτέρες με πτώματα.

Οταν αργότερα έγινε η ανίχνευση της περιοχής, βρήκανε και πτώματα ακέφαλα, πράγμα που σημαίνει ότι τους εκτελούσαν με αποκεφαλισμό και μάλιστα με πριονωτό εργαλείο. Αυτά είναι τα ειδεχθή εγκλήματα που άφησε πίσω της η εποχή εκείνη.

Αυτά θυμάμαι κάθε νύχτα και δεν με πιάνει ο ύπνος, αν και έχουν περάσει πολλές δεκαετίες από τότε.

Οταν τελείωσαν τα αποτρόπαια εγκλήματά τους οι αντάρτες του Ε.Λ.Α.Σ (ο απελευθερωτικός Στρατός) και άδειασαν την εκκλησία από τους αντιδραστικούς αλλά φιλήσυχους χωριάτες, οι γυναίκες του χωριού μαζεύτηκαν να καθαρίσουν την εκκλησία.

Μερικές, βλέποντας το δάπεδο της εκκλησίας σε ελεεινή κατάσταση, είπαν με στόμφο στις άλλες: “Αυτοί οι άνθρωποι χριστιανοί ήταν; Και βρόμισαν την εκκλησία;” Κάποιες άλλες θέλησαν να απαντήσουν: “Και γιατί τους έφεραν στην εκκλησία και δεν τους άφηναν για τις σωματικές τους ανάγκες να βγουν έξω; Τόσες αχυρώνες είναι άδειες! Ας τους πήγαιναν εκεί!” 

Αλλά που τολμούσαν να μιλήσουν!!! Θα τις έστελναν την άλλη μέρα να κάνουν παρέα με τους σκοτωμένους.

Αυτή... η αντίσταση του “απελευθερωτικού Στρατού” ΕΛΑΣ εναντίον του Γερμανικού Στρατού Κατοχής.

 

Πριν λίγο καιρό, δύο νεαρές κυρίες με πλησίασαν και μου είπαν: “Δεν έπρεπε να γράψετε αυτό το βιβλίο”.

Κι εγώ τις απάντησα: “Εάν δεν γίνονταν αυτά τα φοβερά εγκλήματα, Ελληνες εναντίον Ελλήνων, δεν θα έγραφα ούτε μία λέξη”.

Του Γρηγορίου Κεσίδη*

Οποιασδήποτε αιτιολογίας φλεγμονή του μεσοσπονδύλιου δίσκου μετεγχειρητική ή μη. Διακρίνεται σε παιδική και των ενηλίκων. Η παιδική οφείλεται συνήθως σε μικροβιακή ή ιογενή λοίμωξη.

Η προσβολή γίνεται σχεδόν πάντα αιματογενώς από απομακρυσμένες εστίες. Στους ενήλικες η φλεγμονή του μεσοσπονδύλιου δίσκου είναι στο πλείστο των περιπτώσεων συνέπεια χειρουργικής επέμβασης στη σπονδυλική στήλη. Ο κυριότερος υπαίτιος μικροοργανισμός είναι ο Staphylococcus aureus και ακολουθούν διάφοροι Streptococci και E. Coli. Στο παρελθόν πιο συχνό αίτιο ήταν η φυματίωση η οποία έχει μειωθεί σημαντικά στις μέρες μας.

Η δισκίτιδα εκδηλώνεται με οσφυαλγία επεκτεινόμενη στα κάτω άκρα, έντονο σπασμό και πυρετό. Η κίνηση επιδεινώνει τον πόνο. Από τα εργαστηριακά ευρήματα: αυξημένα λευκά, ΤΚΕ (60-80) και αύξηση CRP. Η εξέταση εκλογής είναι MRI OMΣΣ με σκιαστικό.

Η θεραπεία προβλέπει αναλγητική αγωγή και συνδυασμό αντιβιοτικής αγωγής για 6-8 εβδομάδες. Επί αποτυχίας συντηρητικής αγωγής απαιτείται χειρουργική επέμβαση με καθαρισμό του μεσοσπονδυλίου διαστήματος και των γειτονικών ιστών.

*ΝΕΥΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ

Πόντου 7- Κιλκίς, Τηλ: 23410 26208

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Η ΑΡΙΣΤΕΙΑ ΚΑΤΑ ΜΕΤΑΞΑΝ:  (Από συνέντευξη του πρωθυπουργού Ιωάννου Μεταξά στην εφημερίδα «Λαϊκός παρατηρητής» του Βερολίνου.) « [...] Θέλομεν να καταργήσωμεν το διανοητικόν προλεταριάτον, που εκαλλιεργήθη με το σύστημα των «προσόντων», δηλαδή των διπλωμάτων. Μέχρι σήμερον εθεωρείτο το δίπλωμα ενός πανεπιστημίου ως το επίσημον πειστήριον και περί της αξίας του κατόχου αυτού ως ανθρώπου και ως χαρακτήρος. Αυτό είναι όμως μία σφαλερά αντίληψις. Το δίπλωμα μιας Ανωτάτης Σχολής δεν πιστοποιεί ειμή την απόκτησιν επιστημονικών γνώσεων και δεν λέγει τίποτε περί της ανθρωπίνης αξίας και καταλληλότητος, ήτις χρειάζεται εις πολλά επαγγέλματα. [...].»

 

Αυτό το κείμενο γράφτηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ το 1936. Ογδόντα ολόκληρα χρόνια πριν δηλαδή.

Την εποχή των αυστηρών αρχών. Την εποχή που το Εθνος ήταν συνυφασμένο με τη Θρησκεία και την Ορθοδοξία.

Αρα το ερώτημα είναι αυτονόητο: Μήπως ο κ. Αρ.Μπαλτάς με την απόρριψη της Αριστείας είχε δίκιο;

Πιθανόν. Αλλά τότε, σίγουρα είχε δίκιο κι ο Ιωάννης Μεταξάς το 1936, όταν ήδη είχε εγκαθιδρύσει την 4η Αυγούστου.

Στον Πρωθυπουργό του ’36 που ανέστειλε τη Δημοκρατία και υποδεχόταν με τιμές τον Γκαίμπελς, ανήκει το παραπάνω κείμενο.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται, λένε. Αν είναι όμως να επαναλαμβάνεται έτσι... μάλλον να λείπει!

ΥΓ: Η ταλαιπωρούμενη εσχάτως Νομαρχιακή του ΣΥΡΙΖΑ και οι Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Κιλκίς, δεν χρειάζεται να μπουν στη βάσανο του σχολιασμού.

Δεν φταίνε σίγουρα.

ΥΓ(1): Ο Αρ. Μπαλτάς χαρακτηρίζει την πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ως “Δημοκρατικό δρόμο προς τον Σοσιαλισμό”. Ο Μεταξάς είχε βρει τον δρόμο προς τον Εθνικοσοσιαλισμό. Χωρίς δημοκρατία!

Σελίδα 72 από 98
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree