Του Γιώργου Πελίδη*

Η θέληση για τη νίκη αρκετή. Όλοι επιθυμούν να είναι νικητές. Αυτό που έχει σημασία είναι η θέληση να προετοιμαστείς για να νικήσεις.Bobby Knight.

Ας απαντήσουμε πρώτα στο ερώτημα όμως τι είναι η μεταβατική περίοδος των αθλητών. Γιατί είναι απαραίτητη;

Α) Φορμάρισμα Αθλητών

Β) Πρόληψη τραυματισμών)

Γ) Επεξεργασία Προπονητικών στοιχειών.

Κατά τον Matwejew (1956–1965): Περιοδικότητα στον αθλητισμό θεωρείται το καθορισμένο και λεπτομερές πλάνο βελτίωσης διαφορετικών παραγόντων που είναι απαραίτητοι για τη μεγιστοποίηση της απόδοσης του αθλητή.

Για τον καλύτερο έλεγχο επιμερίζεται σε φάσεις-στάδια:

Μακρόκυκλο = 1-4 χρόνια

Μεσόκυκλο = 2-6 εβδομάδες

Μικρόκυκλο = 1 εβδομάδα

Το ετήσιο πλάνο περιοδικότητας απαρτίζεται από μικρόκυκλους και μεσόκυκλους και χωρίζεται σε φάσεις σύμφωνα με το αγωνιστικό πρόγραμμα:

Περίοδος Προετοιμασίας=ανάπτυξη

Περίοδος Αγωνιστική=βελτίωση, μεγιστοποίηση απόδοσης

Περίοδος Αποκατάστασης=συνειδητή πτώση της απόδοσης

Στο πλάνο του ετήσιου προγραμματισμού ο στόχος είναι η μεγιστοποίηση της απόδοσης και η διατήρηση της περιόδου φόρμας για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Πρόγραμμα μεταβατικής περιόδου δεύτερη περίοδος ,διατήρηση της βασικής αντοχής

Τρέξιμο 3 φορές την εβδομάδα 3χ10 λεπτά η 2χ15 μ

'Ένταση: Καρδιακή Συχνότητα 65-70% της Μέγιστης( Μέγιστη Καρδιακή Συχνότητα τύπος 220-ηλικία)

Στόχος: διατήρηση της αερόβιας ικανότητας κ της v02max, ενεργειακό σύστημά καύση λιπών.

Δύναμη, αντοχή στην δύναμη 20-40% της Μέγιστης Δύναμης-μέθοδος διαλειμματική -κυκλική μορφή 2-3 φορές την εβδομάδα.

  • ΕΝΤΑΣΗ: 20%-40% της Μέγιστης Δύναμης
  • ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ: Έως 15
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: όσο χρόνο χρειάζεται για να γίνουν (ο ρυθμός είναι μέτριας έντασης)
  • ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ: μεταξύ των ασκήσεων από 1,5 λεπτό έως 2 λεπτά
  • ΑΣΚΗΣΕΙΣ: επιλέγουμε από 6-8 ανάλογες μυϊκές ομάδες
  • ΚΥΚΛΟΥΣ: από 1-3 ανάλογα με το επίπεδο κ στόχους προπόνησης
  • ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΚΥΚΛΩΝ: 4,5 έως 5 λεπτά.

Παρόλα αυτά θα πρέπει να τονιστεί ότι για την σημασία της εφαρμογής της προπονητικής.

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B'  Nέας σχολής 2015

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Κατά τα τέλη της άνοιξης και το έμπα του καλοκαιριού, ερχόταν ο Θεολόγης από το Κουκλουτζά (Μενεμένη) Θεσσαλονίκης. Επρομήθευε τα χωριά το 1935 με το αλογόκαρρο, σκεπασμένο με καραβόπανο κυκλικά, φορτωμένο διάφορα πήλινα σκεύη, στάμνες, σταμνάκια, πυθάρια, κυβέτσια, θυμιατήρια, γλάστρες, κύπελλα και πολλά άλλα.

Είχε κρεμασμένα γύρω από το σκέπασμα, στολισμένος σαν λατέρνα. Το κάρο, σούστα η κάσα, βαμμένο με χρώματα ζωηρά. Τα γκέμια του αλόγου στολισμένα με μικρά στρόγγυλα κουδουνάκια “χρυσαφένια” μπρούτζινα. Ο Θεολόγης από το έμπα στο χωριό διαλαλούσε την πραμάτεια του. Εκεί στην κεντρική πλατεία έκανε τα χέρια του χώρι και ξεφώνιζε με την λαρυγγιώδη και μακρινή φωνή και στους τέσσερις ορίζοντες του χωριού.

Οι οικοδέσποινες έφθαναν ν’ αγοράσουν στάμνες, μία, δύο ή και περισσότερες, για να έχουν το καλοκαίρι κρύο, δροσερό νερό.

Διάλεγαν να νοτίζει, να “δακρύζει” το νερό από τις στάμνες. Καλές πήλινες στάμνες ήταν του Λαγκαδά και των Πορροΐων Σερρών. Δύο ημέρες ήταν η παραμονή του στο χωριό του Ροδώνα.

*Από το βιβλίο του “ΜΑΡΤΥΣ ΜΟΥ ΤΟ ΜΠΕΛΛΕΣ”

(Φωνή από το Ροδώνα)

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Την περασμένη Κυριακή στο Συνεδριακό του Κιλκίς, αναβίωσε το Λαϊκό Θέατρο. Εστω και με την άκρως υποκειμενική ματιά της μιας πλευράς του αέναου εμφυλίου. Ηταν μια απόπειρα που, χωρίς να διεκδικεί καλλιτεχνικές δάφνες, αναφερόταν στην “κορωνίδα” της αντιπαλότητας των “δύο πλευρών”.

Το αστικό καθεστώς με όλο τον πρωτογονισμό του (ισχύοντα ακόμη) εκόν-άκον το 1974 αποδέχθηκε την νομιμοποίηση του ΚΚΕ. Και το 1981 πάλι εντελώς “ανόρεχτα” αποδέχθηκε την πρωτοκαθεδρία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην υπόθεση της Εθνικής Αντίστασης. Κων. Καραμανλής και Α. Παπανδρέου είχαν ισχύ πολύ μεγαλύτερη της εποχής και του πλαισίου στο οποίο δρούσαν μεταχουντικά. Το αστικό καθεστώς όμως επ’ ουδενί δεν αποδέχθηκε ούτε αποδέχεται, τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδος (ΔΣΕ). Ούτε ως Στρατό, ούτε ως Δημοκρατικό. Γι’ αυτό το καθεστώς, ο Στρατός εκείνος ήταν απλώς κατσαπλιάδες και συμμορίτες που επαναστάτησαν κατά της Πατρίδας. Το τί είχε προηγηθεί της έναρξης του ένοπλου αγώνα 1946-’49 μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, δεν ελήφθη ποτέ υπόψη από το “καθεστώς” και τους εκπροσώπους του, πεφωτισμένους και μη. (Σ.Σ: Η συμφωνία υπεγράφη στη Βάρκιζα στη βίλα του πεφωτισμένου Παν. Κανελλόπουλου. Και η Μακρόνησος ξεκίνησε να λειτουργεί το 1947 με τον Παν. Κανελλόπουλο Υπουργό Στρατιωτικών. Για την Ιστορία).

Η μία πλευρά της Ιστορίας λέει τα παραπάνω. Η άλλη λέει ότι οι αντάρτες του ΔΣΕ για τρία χρόνια πολεμούσαν και τραγουδούσαν, κατά τον Παντ. Βούλγαρη το αμέριμνο και ηρωικό “Ψυχή βαθειά”. Οι κακουχίες και οι απίστευτες ταλαιπωρίες αναφέρονται μόνο για να τονίσουν τον ηρωικό, εξωπραγματικό χαρακτήρα του αγώνα. Και η πίκρα των αγνών αγωνιστών για την εγκατάλειψη, το “άδειασμα”, από τον Στάλιν στην αρχή και τον Τίτο στη συνέχεια, αποκρύπτεται ως το πλέον βαρύ οικογενειακό αμάρτημα.

Σίγουρα οι ταλαιπωρημένοι από Μεταξά-Αλβανία-Ρούπελ-Κατοχή-Αντίσταση μαχητές του ΔΣΕ, δεν βγήκαν στο βουνό από το καλό τους. Και σίγουρα δεν βγήκαν για να πάρουν κάποιες χιλιάδες κεφάλια εχθρών του αστικού Κράτους. Κάποια στιγμή όμως τα πράγματα πρέπει να “πατήσουν στο έδαφος”. Η περιοχή μας το πλήρωσε ακριβά, μετέχοντας ενεργά σε όλα τα στάδια, από τον Μεταξά μέχρι την τελευταία μάχη στο Γράμμο και την αναγκαστική Πολιτική Προσφυγιά. Αυτό εξ άλλου φάνηκε και στο απλοϊκό “Με τη σκέψη στην πατρίδα” της παράστασης του Συνεδριακού. Το ζήτημα είναι ότι 70 χρόνια μετά τη συγκρότηση του ΔΣΕ, τα αίτια και τα αποτελέσματα του Εμφυλίου, εξακολουθούν να είναι-σκόπιμα-θολά και σίγουρα να βαραίνουν αδιανόητα τη σημερινή “πολιτική ζωή”. Κάτι φταίει.

ΥΓ: Σε 5 χρόνια συμπληρώνονται 200 χρόνια από την Επανάσταση του ’21. Οι εμφύλιες αγριότητες της εποχής εκείνης σπρώχνονται συνεχώς κάτω από το χαλί. Οπως και άλλα τρισχειρότερα γεγονότα. Με πρώτο το ότι η Επανάσταση, πολύ πριν τη “σβήσει” ο Ιμπραήμ, έσβηνε κάποιες φορές από μόνη της. Η αιτία; Τέλειωναν τα γρόσια για την αμοιβή των αγωνιστών! Οπως επίσης και το γεγονός ότι κάποιοι καπεταναίοι, δεν το είχαν σε τίποτε να αλλάζουν στρατόπεδο, διαρκούσης της Επαναστάσεως...

Οσο η Μυθολογία θα υπερτερεί της Ιστορίας, τα πράγματα θα παραμένουν το ίδιο θολά κι επικίνδυνα.

ΥΓ1: Το εξαιρετικά ενδιαφέρον Ζήτημα της ελληνικής Αριστεράς, το πραγματεύθηκε με σπάνιο σεβασμό στις ταινίες του-όλες σχεδόν- ο Θοδ. Αγγελόπουλος. Η απόπειρά του όμως απερρίφθη ως ελιτίστικη-ακαταλαβίστικη. Τόσο από το απαίδευτο “Αστικό καθεστώς”, όσο και από την άκαμπτη Κομμουνιστική Αριστερά.

Ευτυχώς, υπάρχουν και θα υπάρξουν κι άλλες αναγνώσεις των ταινιών. Από το “Θίασο” και τον “Μελισσοκόμο”, μέχρι το “Ταξίδι στα Κύθηρα”, το “Βλέμμα του Οδυσσέα” και την “Σκόνη του Χρόνου”. Μέχρι τότε, ας ανεχόμαστε τον αφορισμό του Αγγελόπουλου από τον Φλωρίνης Αυγουστίνο...

Του Γιώργου Πελίδη*

“Στη διάρκεια της καριέρας μου έχασα 9.000 σουτ και έφυγα από το γήπεδο με σκυμμένο κεφάλι επειδή είχαμε χάσει με ντροπιαστικό αποτέλεσμα πάνω από 300 φορές. Είκοσι έξι φορές έχασα την πιο κρίσιμη-τελευταία μπαλιά του αγώνα. Το ότι έχω αποτύχει τόσες πολλές φορές αποτελεί τη μεγαλύτερη αθλητική μου επιτυχία”.

Τα λόγια αυτά δεν ανήκουν στον οποιοδήποτε, αλλά σε έναν από τους πιο μεγάλους και σπουδαίους μπασκετμπολίστες του κόσμου τον Μάικλ Τζόρνταν. Σε όλα τα αθλήματα όπως και σε όλους τους αθλητές έχει συμβεί κάτι το πολύ φυσιολογικό δηλαδή η αποτυχία. Λάθος κάνει αυτός που αγωνίζεται, αλλά η συνεχής βελτίωσή του προέρχεται μέσα από την αποτυχίες.

Μας ξεκαθαρίζει έτσι, ότι δεν πρέπει να μας καταλαμβάνει η απογοήτευση και το άγχος από μία αποτυχία αλλά να βλέπουμε τα εμπόδια σαν ευκαιρία για να βελτιώσουμε ακόμη περισσότερο την επίδοσή μας. Σε έρευνές που έγιναν έδειξαν ότι για να φτάσει η επίδοση σε υψηλά επίπεδα θα πρέπει να υπάρχει η τοποθέτηση στόχων, η οποία επηρεάζει την διαχείριση του άγχους την αύξηση της παρακίνησης και της αυτοπεποίθησης.

Συνήθως οι προπονητές για να παρακινήσουν τους αθλητές τους εκφράζουν στιγμιαία μία προτροπή όπως “τρέξε γρήγορα, πήδα ψηλά, σούταρε δυνατά” οι εκφράσεις αυτές δεν είναι συγκεκριμένες δεν έχουν δομή και δεν είναι αντικείμενο αξιολόγησης, άρα δεν έχουν τοποθετηθεί συγκεκριμένοι στόχοι και σίγουρα δεν θα έχουν αποτέλεσμα στην βελτίωση του αθλητή. Στην περίπτωση που θα τοποθετούσαμε συγκεκριμένους στόχους η αναγνώριση λαθών στην τεχνική του άλματος η του σουτ θα ήταν η πληροφόρηση του αθλητή για την στάση του ποδιού στήριξης κατά την επαφή με την μπάλα, αυτό θα σήμαινε συγκεκριμένη πληροφορία που θα την αξιολογούσε πιο αποτελεσματικά για την βελτίωσή του ο αθλητής.

Έτσι ο πιο αξιόπιστος και αποτελεσματικός τρόπος για την βελτίωση των επιδόσεων είναι η τοποθέτηση στόχων. Οι στόχοι πρέπει να είναι:

Specific: Συγκεκριμένοι στόχοι, όχι αόριστοι, για να μπορεί ο αθλητής να συνεχίζει με διάθεση και ένταση την προσπάθειά του.

Measurable: Να είναι μετρήσιμοι να μπορεί να ενθαρρύνεται βλέποντας την βελτίωση της επίδοσής του.

Attainable: Οι στόχοι να είναι εφικτοί, ρεαλιστικοί, όχι υπερβολικές προσδοκίες αλλά και ούτε χαμηλότερους από τις δυνατότητές

Relevant: Σχετικοί, αν αξίζει τον κόπο, αν είναι η στιγμή κατάλληλη στιγμή.

Time bount: Θέτουμε βραχυχρόνιους και μακροχρόνιους στόχους, κάθε μέρα, κάθε εβδομάδα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο.

Στόχους απόδοσης, στόχους αγώνων, στόχους θετικούς και όχι αρνητικούς, στόχους θέτοντας ημερομηνίες, αναγνώριση επίτευξης των στόχων και επανακαθορισμό στόχων, αξιολόγηση τους.

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B'  Nέας σχολής 2015

Σελίδα 72 από 86
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree