Του Γιώργου Πελίδη

Συνήθως ακούμε τον όρο αυτό στους αθλητικούς χώρους, στους αγώνες και στις προπονήσεις τι είναι όμως νευρομυϊκή συναρμογή;

'Όπως ακούγεται, είναι η συνεργασία του νευρικού συστήματος με τους μύες για την εκτέλεση μιας κίνησης.

Είναι η αρμονική συνεργασία των αγωνιστών συναγωνιστών για να παράγουν δύναμη και ανταγωνιστών να χαλαρώσουν κατά την μυϊκή προσπάθεια.

Δηλ. είναι η ικανότητα του αθλητή να μπορεί να εκτελεί εύκολα, δυναμικά, επιδέξια ρυθμικά, γρήγορα και αποτελεσματικά κινήσεις σε περιβάλλον που συνεχώς μεταβάλλεται, με την συνεργασία του κεντρικού νευρικού συστήματος και των νευρικών διαδικασιών,όπως είναι η αντίληψη, πρόβλεψη, απόφαση, αντίδραση.

Η νευρομυϊκή συναρμογή διαφοροποιείται σε γενική νευρομυική συναρμογή που είναι η ικανότητα ελέγχου, μεταβολής των κινήσεων και εκμάθηση νέων κινήσεων.

Και σε ειδική νευρομυϊκή συναρμογή που είναι ο συνδυασμός των γενικών δεξιοτήτων με τεχνικές ενέργειες του αθλήματος.

Βασικές ικανότητες της νευρομυϊκής συναρμογής είναι: ικανότητα διαφοροποίησης είναι η ικανότητα εκτέλεσης μιας κίνησης με οικονομικό και ακριβή τρόπο, η ικανότητα αντίδρασης είναι η ικανότητα να αντιδρά σίγουρα και αποτελεσματικά σε οπτικά ακουστικά ερεθίσματα, η ικανότητα προσανατολισμού είναι ικανότητα του αθλητή να προσανατολίζεται στον χώρο και σε κινήσεις άλλων κινούμενων αντικειμένων, η ικανότητα ρυθμού είναι η ικανότητα αναγνώρισης και προσαρμογής σε εξωτερικά και εσωτερικά ερεθίσματα και η ικανότητα ισορροπίας είναι η ικανότητα διατήρησης αλλά και ανάκτησης μορφών ισορροπίας μετά από την αλλαγή της θέσης του σώματος.

Σε εβδομαδιαίο πλάνο προπόνησης η συχνότητα της προπόνησης της νευρομυϊκής συναρμογής είναι τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα και όταν η προπόνηση απαντάται σε μικρές ηλικίες πρέπει να είναι συχνότερη, όπως μπορεί να εισαχθεί στην αρχή της προπονητικής μονάδας ως στοιχείο της προθέρμανσης.

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B'  Nέας σχολής 2015

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Τελικά, ίσως είναι πολύ πιο ανώδυνο και διασκεδαστικό να σκαλίζει κανείς το μακρινό παρελθόν και όχι το κοντινό. Χρονιάρες μέρες τώρα, έρχονται στο νου μου τα περασμένα. Η θύμησή μου γυρίζει στα παιδικά μου χρόνια. Τότε που, ανήμερα Χριστουγέννων, καθόμασταν στο παράθυρο του σπιτιού πέντε αδέλφια και αγναντεύαμε τα ψηλά βουνά μας. Το χλωμό φως του φεγγαριού φώτιζε και χαιρόμασταν τις χιονονιφάδες που έπεφταν στην αυλή μας. Η θύμησή μου γυρίζει πίσω τις ημέρες εκείνες, που στο τζάκι καίγονταν βουνίσια, ροζιάρικα κούτσουρα, με χρυσές πύρινες γλώσσες, που ζέσταιναν τον οντά.

Θυμάμαι όμως τέτοια εποχή, παραμονές εορτών, οι Ροδωνίτες είχαν μια ανεξήγητη ας την πω, συνήθεια, στο ποιός θα τελειώσει πρώτος το παστάλιασμα του καπνού, για να κάνει και καθαρά τις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Θυμάμαι παραμονές εορτών, που μας έλεγε ο καλός μας δάσκαλος Στυλιανός Πιαστόπουλος όλο χριστουγεννιάτικες ιστορίας, με τα χέρια ενωμένα πάνω στο θρανίο, να τον προσέχουμε στο στόμα. Μας είχε δώσει ποιήματα για τον Χριστούλη μας που γεννήθηκε σ’ ένα παχνί, μεσ’ στ’ άχυρα σε σταύλο, όπου τα χνώτα των αλόγων ζέσταιναν το Θείο Βρέφος. Θυμάμαι τις πρόβες που κάναμε, σε στάση προσοχής, να μάθουμε καλά να το προφέρουμε, κάτω από την λάμπα πετρελαίου ή και με λουξ, τις βραδινές ώρες και κόντρα πρόβες με τα ποιήματα για το Θείο Βρέφος. Από ημέρες άρχιζε η χειροτεχνία. Χάρτινα φαναράκια, πολύχρωμα και στο κέντρο βάζαμε κερί. Εδινε μια λάμψη πάνω στο λευκό χιόνι το χρώμα. Τα χάρτινα φαναράκια της χειροτεχνίας τα έδινε ο δάσκαλος στα αγόρια που έψαλαν τα Χριστούγεννα τα κάλαντα. Ολη η ιστορία των Χριστουγέννων ήταν να πούμε τα ποιήματά μας, να μας σχολάσει ο δάσκαλος και να γυρίσουμε σαν τα ελεύθερα πουλιά. Μετά μας ένωνε εκείνη η καλή μας η πλατεία. Ναι, εκεί στην πλατεία, στον τοίχο του αχυρώνα της άμιας Σοφίας Πούλου, παίρναμε τις μικρές και μεγάλες παιδικές αποφάσεις. Εκείνα τα βράδια κάτω από το απαλό φως του φεγγαριού, τα παιδιά του Ροδώνα, εκεί στην γενέτειρά μου, σκορπίζαμε χαρά με τα διάφορα άσματά μας. Πηγαίναμε στο κοντινό μικρό παραδεισένιο χωριουδάκι, την Καλλιρρόη, που απέχει λιγότερο από ένα χιλιόμετρο και δίναμε χαρά με τις ψαλμωδίες. Βγαίναμε ομάδες-ομάδες και μεμονωμένοι, γεμάτοι παιδική χαρά. Γυρνούσαμε όλες τις ελεύθερες ημέρες στις καλές αυλές, όπου έσφαζαν τα γουρούνια. Παίρναμε τις φούσκες για να τις κάνουμε μπάλες. Είχε Θράκες για τα χοιροσφάγεια (Νικόλαος Τοπατέλης, Δημήτριος Ποπογκίδης και Νικόλαος Τσιτσέλης.

Παραμονεύαμε να έρθει κάποιο αυτοκίνητο καπνέμπορα να πληρώσεις στις εορτές των Χριστουγέννων. Εμείς, με το πρώτο κλάξον, “φυτρώναμε” επάνω στον δρόμο, γαντζώναμε στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου και φθάναμε στην πλατεία, στα έξι καφενεία. Οι καπνέμποροι ήταν γνωστά ονόματα στο χωριό, Βαγγέλης, Ζιώγας, Κρομότας και άλλοι.

Οι γονείς διατηρούσαν τα ήθη και τα έθιμα τα οποία έφερναν από την πατρίδα τους, τον Πόντο και την Θράκη. Τα διατηρούσαν αυστηρά. Την ημέρα των Φώτων οι χωριανοί, μαζί με τον παπα-Γιάννη Ηλιάδη, κατέβαιναν πεζοί, με μεγάλη πίστη, κάτω στον κάμπο, στο ποτάμι. Πέντε ψαλτάδες έψαλλαν (Στυλιανός Πιαστόπουλος, Ζαχαρίας Βαρυδήμος, Στυλιανός Ορφανίδης, Ευστάθιος Ορφανίδης και Αναστάσιος Ορφανίδης), με την βελούδινη φωνή των.

Αγαπητοί μου αναγνώστες, ο πρώτος δάσκαλος του Ροδώνα το 1925, ήταν ο Λουκάς Γαβριηλίδης από την Κοκκινιά Κιλκίς. Συγκέντρωνε παιδιά προσφύγων εκ Πόντου και Θράκης σε πρόχειρο σχολειό. Εκεί διάλεγε τους καλλίφωνους. Εκεί μέσα στο πρόχειρο σχολείο “επροπονούντο” στη φωνή. Ηταν οι μαθητές Θεόδωρος Γ. Καραπαναγιωτίδης, Σωκράτης Π. Αργυρόπουλος, Γεώργιος Α. Καραπαναγιωτίδης, Χρήστος Σ. Ορφανίδης και άλλοι. Οι πρώτοι δύο εφονεύθησαν στα βουνά της Αλβανίας. Συνεχίζω.

Φτάνοντας στο βαθύ και κρύο νερό του Μπέλλες, ο ιερέας ευλογεί το νερό, κρατώντας τον Σταυρό ψηλά στο χέρι. Τα παιδιά έτοιμα. Ακούγεται από τον ιερέα και τους ψαλτάδες το ΕΝ ΙΟΡΔΑΝΗ και ρίχνει τον Σταυρό μέσα στη λίμνη. Τα παιδια πέφτουν στο νερό και ανασύρουν τον Σταυρό. Τον παραδίδουν στον ιερέα. Ο ιερέας με τον Σταυρό στο χέρι, ψηλά. Περνούν οι πιστοί, μικροί και μεγάλοι, φιλούν τον Σταυρό ψέλνοντας όλοι μαζί οι χωριανοί το ΕΝ ΙΟΡΔΑΝΗ. Μετά το ράντισμα με την αγιαστούρα, ψέλοντας οι χωρικοί το ΕΠΕΦΑΝΗ ΣΗΜΕΡΟΝ και παίρνοντας από τον αγιασμό νερό, γυρίζουν πίσω στο χωριό, στο σπίτι. Χρόνια αγάπης που ήτανε. Η ομάδα έπαιρνε το Σταυρό με μια Εικόνα επάνω σε δίσκο, γυρίζοντας όλα τα σπίτια, ψέλνοντας γλυκά και δυνατά, έτσι που ακούγονταν μέσα στην ήρεμη νύχτα. Την ημέρα των Φώτων έπαιρναν οι γονείς μας από το αγιασμένο νερό και αγίαζαν όλα τα μέρη του σπιτιού, μέσα και έξω, το μαντρί, τα ζώα, τις αυλές, το εικονοστάσι, τ’ αμπάρια, λέγοντας κάποια ευχή. Η κατάδυση του  Σταυρού γινόταν και σε μεγάλο καζάνι, όταν δεν επέτρεπε ο καιρός.

Θυμάμαι πιο πολύ τα πρώτα κάλαντα. Πήγα για ποδαρικό πρώτη φορά στη γιαγιά μου. Εψαλλα, κι εκείνη η απλή αγρότισσα, θρήσκα και θεοφοβούμενη, είχε σταματήσει και με κοίταζε. Ποιός ξέρει τί θα έλεγε μέσα της, όταν έψελνα εγώ ο κανακάρης της, ο πρώτος εγγονός της, ο γιος της κόρης της. Υστερα έψαλλα στον πατέρα μου και στην μάνα μου. Ερχονται στο νου μου κάθε φορά που κοντεύουν τα Χριστούγεννα και μου θυμίζουν μια ζωή, την ζωή παιδικών χρόνων που πέρασε και μου ζωντανεύουν πρόσωπα που έφυγαν από τη ζωή. Η μάνα με ξυπνούσε πολύ πρωί, να πάω στη βρύση να φέρω αγιασμένο νερό. Μου έδινε μια χούφτα στάρι τυλιγμένο, δώρο για την βρύση. Το άφηνα εκεί. Ηταν το έθιμο, ποιός θα πάει πρώτος στη βρύση ν’ ανοίξει να τρέξει το νερό. Το μάθαμε και το λέγαμε: “Κάλαντα καλός καιρός και πάντα τον χρόνο, όπως ανοίγω το νερό ν’ανοίγεται η τύχη μ’, και όπως τρέχει το νερό να τρέχει και η ευλογία”. Θυμάμαι εκείνα τα παιδικά μας χρόνια που πηγαίναμε, ψέλναμε, γυρνούσαμε όλα τα σπίτια, ανεβαίναμε σκάλες, αλλού χαμηλά σπιτάκια στην αράδα, αλλού σκορπισμένα, όπου μας έδιναν εκείνες τις χαρές ξυλοκέρατα (χαρούπια) και δραχμές. Με κοντά παντελόνια ως το γόνατο, τουρτουρίζαμε για κείνες τις χαρές που παίρναμε. Μας προστάτευε ο τοίχος, ο αχυρώνας της άμιας Σοφίας Πούλου, μάρτυς μου το Μπέλλες, όπου γίνονταν όλες οι παιδικές μας οι χαρές. Εκεί τα λέγαμε φωναχτά μεταξύ μας. Τα σπίτια κοντά, οι αυλές ενωμένες, κοντά το ένα με το άλλο. Χρόνια που ήτανε!.. Ποιός δεν θυμάται τα Χριστούγεννα ή τα Κάλαντα που ψέλναμε στο χωριό Ροδώνα, σαν ήμασταν παιδιά, με το ραβδί και το φανάρι στο χέρι. Μα και το γλυκό καμπανοκτύπημα μέσα στο βουνό, στο σκοτάδι, που οδηγούσε τα βήματά μας στην εκκλησία, για να ακούσουμε από τα χείλη του παπα-Γιάννη το ΔΟΞΑ ΕΝ ΥΨΙΣΤΟΙΣ ΘΕΩ ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ.

“Αρχημηνιά και αρχηχρονιά, αρχή καλός μας χρόνος”, λέμε και εμείς τα κάλαντα λίγο πριν γίνει λόγος, να θυμηθούμε τα καλά και τα κακά που πέρασαν, αφού αυτά μας γέρασαν.

*Από το βιβλίο του “Μάρτυς μου το Μπέλλες” (Φωνή από τον Ροδώνα)

Του Γιώργου Σακισλίδη*

Στη σημερινή Ελλάδα ένας εκ των βασικών παραγόντων  της κρίσης και της  παρακμής, η πολιτική, βρίσκεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Απέναντι της βρίσκεται μια νέα γενιά χωρίς όραμα και ελπίδα, η οποία σε κάθε ευκαιρία δηλώνει με εμφατικό τρόπο την αποστασιοποίηση της απ’ αυτήν. Η διαπίστωση αυτή περιλαμβάνει μια σειρά από μεγάλες αλήθειες, ενώ ταυτόχρονα  αποτελεί μέρος ενός μεγαλύτερου και πολυσύνθετου ερωτήματος: Κρίνεται ορθή η σημερινή επιφυλακτική στάση των νέων προς την πολιτική;

Ζούμε στην εποχή όπου η φράση «ζητείται ελπίς» παίρνει σάρκα και οστά. Αλίμονο εάν οι νέοι δεν «ψάχνουν» και δεν «ψάχνονται» , έστω και αν δε βρίσκουν. Αυτή όμως η απάθεια και η αδιαφορία για τα πολιτικά δρώμενα θ’ αποτελέσει μελλοντικά την απάθεια και την αδιαφορία ενός ολόκληρου λαού, γεγονός που θα επιφέρει τον κοινωνικό, οικονομικό, πολιτιστικό  και  πολιτικό μαρασμό της,  στοιχεία που ανάγονται  και σ’ αυτή την ύπαρξη της δημοκρατίας μας. Λαός που δεν εκδηλώνει ενδιαφέρον  και δραστηριότητα για την πολιτική μετατρέπεται σε μάζα, όχλο,  ενώ καθίσταται βορά για τη βουλιμία και την αρχομανία ψευδοηγετών. Εάν ατροφήσει τόσο το αισθητήριο όσο και το ενδιαφέρον των νέων για την πολιτική και εάν η άγνοια, η αδιαφορία και η απελπισία απαρτίζουν τη ψυχοσύνθεση τους τότε θα επικρατήσουν  o αριβισμός, ο οπορτουνισμός, ο νεποτισμός κ.ά που θα μας  οδηγήσουν βαθύτερα στη διαπλοκή, στη  διαφθορά,  στην αναξιοκρατία και τελικά στην εθνική μας απαξίωση.

Όπως άλλωστε έχει επισημάνει και ο Αριστοτέλης, ο άνθρωπος είναι ον πολιτικό, συνδεδεμένο με την κοινωνική και πολιτική ζωή και αυτόν τον κανόνα δεν μπορεί να τον αγνοήσουν ή να τον ανατρέψουν οι νέοι και  γι’  αυτό οφείλουν να συμμετέχουν στην πολιτική ζωή και να την απαλλάξουν από τα περιρρέοντα αρνητικά πολιτικά και κοινωνικά σύνδρομα. Επιζητείται, δηλαδή, η ανανέωση της πολιτικής με βαθιές τομές στο περιεχόμενο και τη λειτουργία της από τη γενιά που πρόκειται να ζήσει το αύριο, καθώς καθίσταται αντιληπτό πως κανένας προγραμματισμός και καμιά οργάνωση δεν πρόκειται να επιφέρουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα, εάν δεν επικρατήσουν ανανεωτικές, σύγχρονες και  ρηξικέλευθες ιδέες. Τις ιδέες αυτές όμως τις πρεσβεύουν και τις προωθούν σε κάθε γενιά μόνο οι νέοι, οι οποίοι  κρίνουν αμείλικτα την κοινωνία που τους έχουν διαμορφώσει οι προηγούμενες γενιές και διακατέχονται από   ήπιες έως επαναστατικές αντιλήψεις  για να ανακαλύψουν τα ανάλογα «εργαλεία» και να αλλάξουν προς το καλύτερο την κοινωνία αυτή. Εδώ βρίσκεται  και εστιάζεται η διαχρονική αντίθεση των νέων που αντιπαλεύουν τις συντηρητικές αντιλήψεις των παλαιοτέρων  και  βρίσκονται  σε μια συνεχή πάλη  μ΄αυτούς  που ονομάζεται «Σύγκρουση Γενεών»(The Conflict  of  Generations).

Από τα παραπάνω, καθίσταται εύλογα  αντιληπτό πως η νεολαία με πρωτοπόρο  το πεφωτισμένο τμήμα της, τη σπουδαγμένη νεολαία, δεν  επιτρέπεται  ν’ αφήσει την πολιτική  παρακαταθήκη αλλά και την μετεξέλιξη αυτής   στην τύχη  άμοιρων και άβουλων  πολιτικών διαχειριστών. Οφείλει ν’ αφουγκράζεται , ν’ αντιστέκεται, ν’ αντιπροτείνει και να συμμετέχει. Σύμφωνα και με τον Ουίλ. Τζόουνς, «Πρέπει να δυσπιστούμε στην εξουσία σ΄ όποια χέρια βρίσκεται». Με την ενεργή τους συμμετοχή στην πολιτική  οι νέοι θα έχουν την ευχέρεια να ασκούν πιέσεις  και να προβάλλουν  νέες αντιλήψεις στις εκάστοτε κυβερνήσεις για τη θεσμοθέτηση  νέων μέτρων που θα προωθούν την κοινωνική και  οικονομική πολιτική και θα  διασφαλίζουν  παράλληλα την αξιοκρατία,  την ισονομία και το παραπέρα βάθεμα της δημοκρατίας. Οι ίδιοι οι νέοι, μέσα από   θεσμούς, μπορούν να υποδείξουν τρόπους επίλυσης για όλα  τα προβλήματα που βιώνουν οι ίδιοι και η κοινωνία,  όπως η ανεργία, η παιδεία κλπ. και είναι φυσικό να αγωνίζονται  οι ίδιοι για την επίλυσή  τους.

Εξάλλου, με την ένταξη τους σ’  αυτό το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο, επιφορτίζονται επιπλέον με θέματα που αφορούν το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο, γεγονός που συντελεί στην πνευματική τους ωρίμανση. Περνούν από τη θεωρία στην πράξη. Έρχονται σε επαφή με την πραγματικότητα και συνειδητοποιούν πως δεν είναι εύκολη η υλοποίηση του ρομαντικού αιτήματος τους για έναν κόσμο καλύτερο και πιο  δίκαιο. Αντιλαμβάνονται τα όρια και τις δυνατότητες της δημοκρατίας και προσγειώνονται στη λογική των πραγμάτων· παύουν να είναι αιθεροβάμονες και καθορίζουν τα όρια των αγωνιστικών τους διεκδικήσεων στο πλαίσιο του εφικτού και των δυνατοτήτων της χώρας τους.

Καταλήγοντας, θεωρούμε  απαράδεκτο να αδιαφορούν οι νέοι για τις πολιτικές υποχρεώσεις τους και να τα περιμένουν όλα από τους άλλους. Οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι στη ζωή τίποτα δε χαρίζεται, αλλά τα πάντα κατακτώνται. Οφείλουν και μπορούν να αντισταθούν στην πτώση των αξιών, στο θάνατο της ελπίδας, στην παρακμή της πολιτικής. Εξάλλου, αυτοί είναι η ελπίδα, το όραμα και η πανάκεια για ένα μέλλον που μοιάζει πρώιμα γερασμένο. Ωστόσο, όπως επισημαίνει εύστοχα ο Ο. Ελύτης: «Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή».

*Τριτοετής  φοιτητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας

(Αναδημοσίευση από το  διαδικτυακό Περιοδικό MAXMAG)

Του Γιώργου Πελίδη*

  1. Ηλικία

Όσο μεγαλώνουμε τόσο μειώνεται η κινητικότητα μας. Η κινητική ικανότητα είναι μεγαλύτερη στην παιδική ηλικία από ότι μετά την ηλικία των 10-12 ετών (προ εφηβεία).

 

2.Φύλο

Οι γυναίκες υπερτερούν έναντι των ανδρών, γιατί οι αρθρώσεις τους μπορούν σε ορισμένες περιπτώσεις να πετύχουν μεγαλύτερο εύρος κίνησης .Έχουν μεγαλύτερο ποσοστό λίπους. Δεν παρεμποδίζει την κινητικότητα η μεγάλη μυϊκή μάζα.

 

3.Ψυχική ένταση

Αύξηση της μυϊκής τάσης εξαιτίας ψυχικών επιδράσεων (συναισθήματα, παρορμήσεις, φόβος, χαρά κ.τ.λ.). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το σφίξιμο των μυών και την αρνητική επίδραση στην κινητικότητα . Η σχετικά όχι πολύ έντονη ψυχική διέγερση επιδρά θετικά στη διατατική ικανότητα.

 

  1. Ώρα της ημέρας

Η κινητικότητα εξαρτάται από την ώρα της ημέρας Θερμοκρασία και προθέρμανση Η θερμοκρασία του περιβάλλοντος, του δέρματος και των μυών επιδρούν στην ποιότητα της κινητικότητας. Η ενεργητική προθέρμανση αυξάνει τη θερμοκρασία του σώματος και των μυών.

 

  1. Κόπωση

Οι έντονες προπονητικές επιβαρύνσεις προκαλούν νευρική κόπωση και αύξηση του μυϊκού τόνου με αποτέλεσμα να μειώνεται η κινητικότητα και να συνοδεύεται συνήθως από πόνο και αίσθηση ακαμψίας. Ο μυϊκός τόνος μετά από τέτοιες επιβαρύνσεις μειώνεται με τη βοήθεια ειδικών διατατικών ασκήσεων για τους καταπονημένους μυς.

 

ΣΤΟΧΟΙ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Α. Ιδανική ανάπτυξη των ελαστικών ιδιοτήτων των μυών.

Β. Εκμετάλλευση του ανατομικά δεδομένου εύρους της κίνησης των αρθρώσεων.

Γ. Βελτίωση των αντανακλαστικά ρυθμιζόμενων συντονιστικών διαδικασιών στους μυς. Κύριος: αύξηση της διατατικής ικανότητας του μυός με ταυτόχρονη βελτίωση της γενικής και ειδικής κινητικότητας σε όλες της ανατομικές περιοχές

 

ΠΩΣ ΒΕΛΤΙΩΝΕΤΑΙ Η ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ

  1. Σάν στόχο σε μια προπονητική μονάδα (στην προπόνηση)
  2. Στήν προθέρμανση.

3.Στα διαλείμματα μεταξύ των ασκήσεων.

  1. Μετά την προπόνηση, για γρήγορη αποκατάσταση.
  2. Σε προπόνηση αποκατάστασης.

 

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B'  Nέας σχολής 2015

Σελίδα 59 από 100
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree