Του Γιώργου Πελίδη*

Οι αρχές προπόνησης είναι επιστημονικοί όροι -κανόνες στις οποίες βασίζεται ο σχεδιασμός και η εφαρμογή της προπονητικής διαδικασίας και αποτελούν οδηγό για τους προπονητές και τους παίκτες, γιατί είναι αυτές που υποδεικνύουν τις μεθόδους τα μέσα και την οργάνωση της προπόνησης.

Μία βασική αρχή είναι η αρχή της συνειδητής προπόνησης, η αρχή της ευσυνειδησίας. Η αρχή αυτή υποστηρίζει την ανάγκη να γνωρίζει ο αθλητής-παίκτης τους λόγους για το συγκεκριμένο πρόγραμμα που καλείται να εκτελέσει.

Στα ομαδικά αθλήματα αυτή η αρχή θα πρέπει να έχει σημαντικό ρόλο από την πρώτη κιόλας προπόνηση που αρχίζει κάποιος παίκτης την προπονητική του πορεία. Σημαντικό είναι η συνειδητή καταγραφή στην μνήμη του της προπονητικής διαδικασίας έτσι ώστε μακροπρόθεσμα να υπάρξει αποτελεσματικότερη η αντιληπτική του ικανότητα καθιστώντας τον έναν παίκτη με αγωνιστική ευφυία.

Η λογική της συνειδητής διαδικασίας στην προπόνηση δλ να γνωρίζει τους στόχους και τους λόγους κάθε προπόνησης από τον προπονητή του γίνεται για να αποφευχθεί το σύνδρομο της χαμηλής υπευθυνότητας.

Όταν η προπονητική αυτή διαδικασία διαρκέσει για αρκετό διάστημα τότε η υπευθυνότητα του αθλητή -παίκτη θα αυξηθεί σημαντικά και στην προπονητική του διαδικασία και δεν θα απαιτείται την διαρκεί επίβλεψη του προπονητή του.

Ο υπεύθυνος ευσυνείδητος παίκτης θα μπορεί πλέον εύκολα κατά την διάρκεια της προπόνησης να αναγνωρίζει τα λάθη του και να τα διορθώνει ,θα μπορεί να οργανώνει τον χρόνο του και να ρυθμίζει και τις υπόλοιπες δραστηριότητές του πέραν της προπόνησης. Δημιουργώντας έναν συγκροτημένο ισορροπημένο παίκτη που θα μπορεί να τοποθετεί στόχους και να τους αναγνωρίζει ως προς τον βαθμό της επιτυχίας, έχοντας πλέον την εμπειρία που απέκτησε κατά την διάρκεια της συγκεκριμένης αρχής της προπόνησης.

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B' Nέας σχολής 2015

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Στο (τυπικό) ξεκίνημα της Κρίσης που σάρωσε την Ελλάδα, ξεκίνησαν να διατυπώνονται και αναλύσεις για τα αίτια και τη θεραπεία τους. Διαπιστώσεις που μέχρι σήμερα μένουν διαπιστώσεις: Πρωτογενής, Τομέας, Ναυτιλία, Τουρισμός, Κατασκευές. Κι ακόμη περιμένουμε την “τόνωση” έστω ενός απ’ αυτούς τους βασικούς τομείς της Ελληνικής Οικονομίας.

Στην αρχή της Κρίσης, ένα Αμερικανικό Ινστιτούτο είχε επισημάνει τις δραστηριότητες και τα επαγγέλματα που θα είχαν τύχη στο νέο οικονομικό τοπίο της Ελλάδας. Ανάμεσα στα ελπιδοφόρα επαγγέλματα ήταν και αυτό του... ντελίβερι. Μεγάλη η απορία εξ αρχής: τί θα μεταφέρουν οι “ντελιβεράδες;” Ποιός θα παράγει προϊόντα και ποιοί θα τα αγοράζουν, αφού δεν θα υπάρχει φράγκο; Λογικές απορίες για έναν κόσμο που είχε μάθει ως αντικείμενο ντελίβερι μόνο την πίτσα, άντε και τα σουβλάκια.

Οι Αμερικανοί και τα ινστιτούτα τους όμως δύσκολο να πέσουν έξω σε ζητήματα λειτουργίας της αγοράς-της κάθε αγοράς. Που να φαντασθούμε όλοι εμείς, ότι τα μόνα οχήματα που θα κυκλοφορούν στην πόλη μας θα είναι τα μηχανάκια των ντελιβεράδων. Οτι θα είναι τα μόνα οχήματα που συναντιούνται στις διασταυρώσεις και οι ντελιβεράδες, φιλαράκια μεταξύ τους, κορνάρουν, χαιρετιούνται, σταματούν και συζητούν για τη δουλειά τους. Πού να φαντασθούμε πριν μερικά χρόνια ότι τα ντελίβερι θα μεταφέρουν ακόμη και καφέδες σε κάθε γωνιά της πόλης; Πού να υπολογίσουμε πριν μερικά χρόνια ότι όλα τα καφέ θα παράγουν και πίτσες, σάντουιτς, κρέπες και άλλα εδέσματα; Κανονικά φαγάδικα δηλαδή, με όλα τα είδη σε πακέτο και σε ντελίβερι φυσικά. Ποιός περίμενε ότι για λίγα λεπτά διαφορά, οι περισσότεροι θα παραγγέλνουν καφέ στο σπίτι ή στο γραφείο, αντί να προτιμούν το καφενείο, την καφετέρια, την πλατεία; Οτι η ανέχεια θα οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη απομόνωση, σε ακόμη μεγαλύτερη αποξένωση;

Για χρόνια, κάθε που τελείωνε το καλοκαίρι, ακουγόταν η απαισιόδοξη φράση: αυτόν τον χειμώνα θα κλάψουν μανούλες (θα κλείσουν μαγαζιά δηλαδή). Οι χειμώνες όμως περνούσαν είτε με άνεση, είτε κουτσά στραβά. Πάντως περνούσαν, χωρίς “θύματα”. Το παραμύθι όμως φαίνεται πως τελειώνει. Το παραμύθι αυτήν τη φορά έχει δράκο. Η έκρηξη με τα καφέ και τα φάστ-φουντ (αφού οι νέοι δεν έχουν άλλες ιδέες, άλλες δεξιότητες), ξεθυμαίνει θεαματικά. Τους τελευταίους δύο μήνες ήδη τρία γνωστά καφέ-μπαρ της πόλης με την δική τους ιστορία, “κατέβασαν ρολά”. Και όλοι της πιάτσας ξέρουν ότι τον χειμώνα που έρχεται οι υποψήφιοι για αποχώρηση είναι πολλοί. Κι ας οδεύει επιτέλους προς μια θετική λύση το θέμα της ληστρικής ΑΕΠΙ που τυραννούσε χρόνια τα μαγαζιά σε πόλεις και χωριά. Η εφαρμογή των ευνοϊκών ρυθμίσεων δεν θα βρίσκει “γήπεδο” για να παίξει. Αφού οι ταλαίπωροι “παίκτες” θα έχουν γονατίσει. Θα έχουν αποσυρθεί απ’ το παιχνίδι και το μόνο που δεν θα τους ενδιαφέρει θα είναι το αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα εκλέγεται από τη Βουλή ή απ’ ευθείας απ’ το λαό...

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

“Καρδιά” της Κεντρικής Μακεδονίας θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ο δήμος Μουριών.

Βρίσκεται σε τόπο ευφορώτατο, σε γόνιμη πεδιάδα, με τα ριζοβούνια γύρω, το Μπέλλες, που συνορεύει με το κράτος των Σκοπίων και τη Βουλγαρία (στο νομό Σερρών). Τόπος που προσφέρει στον κάθε υποψήφιο επισκέπτη την θέα του τοπίου. Ενός τοπίου πραγματικά μοναδικού, που όμοιό του ειλικρινά δεν υπάρχει πουθενά.

Το ιστορικό τοπίο, που λέγεται δήμος Μουριών, αποτελεί φυσικά ένα με τα γύρω μικρά χωριά που άρχισαν να ερημώνονται. Ακουσα από φίλο μου να λέει: “ο Κολόμβος πέρασε από το λεκανοπέδιο Μουριών και είπε... να ο παράδεισος!”

Ο λαός των Μουριών όταν εγκαταστάθηκε, αποτελούνταν από πρόσφυγες εκ Τουρκίας: Θράκες, Πόντιους και Μικρασιάτες. Δούλεψε σκληρά πιάνοντας το αλέτρι, με τα βόδια στο ζυγό. Όργωσε όλες τις εποχές με τα πρωτόγονα μέσα. Δούλεψε, πρόκοψε, δεν έβαλε κάτω το κεφάλι. Είναι λαός περήφανος. Δεν ζητεί ελεημοσύνη. Η ζωή ήταν απλή. Οι κάτοικοι ήρεμοι και φιλικοί. Αγαπούσε ο ένας τον άλλον, το άρχος... άγνωστο. Η λέξη διακοπές, για παραθέριση ή ξεκούραση, δεν ήταν γραμμένη στο λεξιλόγιο του αγρότη. Οι μόνες αλλαγές ήταν να πηγαίνουν από το ένα χωράφι στο άλλο.

Ομως δεν πέρασαν πολλά χρόνια μετά την προσφυγιά του 1923 και το λεκανοέδιο Μουριών γέμισε από πρόσφυγες του ελλαδικού χώρου, από το 1941 έως το 1949. Φύγανε σε μικρές και μεγάλες πόλεις για να σώσουν τη ζωή τους, αφήνοντας πίσω ό,τι δημιούργησαν. Μας έκαναν φτωχούς, θεόφτωχους, δηλαδή τα χάσαμε όλα. Τα σπίτια εγκατελειμένα, καμένα. Πέτρες, κεραμίδια σκορπισμένα και αποκαΐδια. Αγριεψε το ΤΟΠΙΟ. Αγνώριστα τα πάντα, οι αυλές, οι πλατείες, όλα χορταριασμένα ως το γόνατο. Ομως, πίστευυαν στο Θεό τους. “Αν συντριμένα να θεωρείς όσα σου έχουν ρουφήξει τη ζωή σου και πάλι να ξαναρχινάς να χτίζει με εργαλεία που’ναι φθαρμένα”.

Εδώ στην Κεντρική Μακεδονία, στο λεκανοπέδιο Μουριών, στα σύνορά μας είχαμε μόνο πατριώτες: Αυτά τ’ άρματα τ’ άρματα δεν “χάλασαν” απλά κάποιους. Κατέστρεψαν το παν ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΜΕΝ ΚΑΙΣ ΤΟΥΣ ΔΕ. 1941-1949: “Ποτέ τα αδέρφια μεταξύ, ποτέ να μην μαλώνουν”. Είναι αυτό που μπορεί να σκεφθεί κανείς στην οδυνηρή ανάμνηση εκείνης της εποχής.

Η περιοχή ήταν στρατοκρατούμενη από το 1946 έως το 1949. Ακίντζαλη, Κρητικά, Μικρόβρυση, ΣΣ Μουριών. Το ηθικό δεν ήταν πεσμένο. Ο στρατός ενέπνεε ασφάλεια, αφού είχε μεγάλα πυροβόλα και θωρακισμένα οχήματα. Ηταν άθλιες ημέρες στην περιοχή των Μουριών. Ο πόλεμος τελείωσε το 1949 και νικήτρια βγαίνει η Ελλάδα.

Οι “ανταρτόπληκτοι” γύρισαν πίσω στα ειρηνικά τους έργα, στα κατεστραμένα, καμμένα χωριά. Οχι όμως όλοι!

Το 1946 ο πρωτοσύγκελος, έπειτα σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου κ.κ. Χαρίτων, ο “πάτερ-Χαρίτων”, δημιούργησε με πρωτοβουλία του τέσσερα κτίσματα κατάλληλα να στεγάσουν τα δημιουργηθέντα κατηχητικά σχολεία, τον προσκοπισμό, τα παιδιά φτωχών, τα ορφανά.

Περισσότερα από 600 παιδιά με συσσίτιο καθημερινό, με όλες τις ανέσεις, με πισίνα, χάρη στη γεώτρηση με άφθονο νερό. Να συγκεντρώσει παιδιά από όλα τα διαμερίσματα του νομού Κιλκίς που ήθελαν περίθαλψη, στη φύση. Και σήμερα τους καλοκαιρινούς μήνες, λειτουργεί με υπεύθυνο τον ιερέα π. Πιλιτσόπουλο στο Μπέλλες Κάτω Σουρμένων (Κουρπάτς).

Σήμερα ο τόπος έχει αναπτυχθεί με κέντρα αναψυχής, καφενεία, καφετέρειες, ρεστωράν, τα γνωστά “Χίλια Δένδρα” (ψάρι, γριβάδι, πρικί, χέλι και γουλιανό, να γλείφεις τα δάχτυλα). Τα χωριά Καβαλλάρης, Λιθωτό και Κάτω Σούρμενα (Κουρπάτς), ενώνονται πλαγιομετωπικά με το Μπέλλες. Χωματόδρομος καλός, πλούσια σε οσμές και χρώματα, βελανιδιές, έλατα, οξιές, σφενδάμι, κρανιές, τα πελώρια πλατάνια, φλαμουριές. Ανάμεσα από τα φυλλώματα των δένδρων ακούγονται φωνές πουλιών, κοράκια να κράζουν... την ελευθερία τους.

Είναι το ιδανικό μέρος για περηπατητές και ορειβάτες στον καταράκτη του Μπέλλες ή ανθρώπους που αγαπούν τα βουνά. Ο απίστευτα μεγάλος πλάτανος δεσπόζει στην απεραντοσύνη του λεκανοπεδίου. Στη λίμνη Δοϊράνη, η εκκλησία του Καβαλλάρη με τη σκιά του γέρο πλάτανου στην αυλή της, ν’ αγκαλιάζει μικρούς και μεγάλους κάτω από τ’ απλωμένα κλαδιά. Πέρα από το πανέμορφο τοπίο είχαμε την ευχή να βρούμε αρκετούς από τους κατοίκους του Καβαλλάρη, οι οποίοι είχαν επιδοθεί σε... “μεθυστικές” εργασίες. Ετσι, μεθύσαμε κι εμείς. Από τον Καβαλλάρη, η κορφή του Μπέλλες δεν φαίνεται.

 

Τα πανηγύρια

Πανηγύρι στο Καβαλάρι (του Αγίου Παντελεήμονος στις 27 Ιουλίου), στο Λιθωτό (20 Ιουλίου του Προφήτη Ηλία), στα Κάτω Σούρμενα (παλιά), στην Αγία Παρασκευή (26 Ιουλίου της Αγίας Παρασκευής).

Στην παλιά Αγία Παρασκευή, στους πρόποδες του Μπέλλες, κάτω από τα πελώρια πλατάνια, το περήφανο βουνό δέχεται τον κάθε επισκέπτη. Από εκεί ψηλά, από τις πλαγιές του Μπέλλες, η Αγία Παρασκευή δεσπόζει εμπρός στα μικρότερα υψώμαμα του Μαυροβουνίου. Οροσειρές για περπάτημα, για ορειβάτες, σε υψόμετρο 1.300 μέτρων, όπου και τα Σαράντα Καλύβια στα οποία κατοικούσαν σαράντα οικογένειες Σαρακατσάνων το 1925-1940 (Χρήστος Καρανάσιος, Ανδρέας Κ. Σπιρονάσιος και άλλοι). Φύγανε από τα ψηλά και κατέβηκαν στα χαμηλά όταν άρχισε ο εμφύλιος πόλεμος.

Κουραστικό να το ανεβαίνεις, υπέροχη όμως και ανεπανάληπτη η θέα της ανατολικής πλευράς όπου απλώνονται τα βουνά των Κρουσίων. Οσο ανεβαίνεις κορφές-κορφές, ανταμώνεις τα χωριά του Μαυροβουνίου (Εντζεκλή, Ρεσελή, παλιά χωριά που δεν κατοικούνται πια από το 1928).

Τα χωριά στους πρόποδες του Μαυροβουνίου, ο παλιός Ροδώνας, Καλλιρόη και νέο Μυριόφυτο (Συκίες), δύο μικρά χωριά ζούνε με αγάπη.

Το Μυριόφυτο (θα έλεγα η “πρωτεύουσα” του δήμου Μουριών) σκαρφαλωμένο και απλωμένο στις πλαγιές του βουνού, τώρα με τα σύγχρονα ωραία σπίτια-βίλλες, όπου κατοικούν 900 περίπου ανθρώπινες ψυχές. Πανηγύρι μετά ατο Πάσχα (Αναλήψεως) το παλιό εξωκκλήσι πάνω στο βουνό. Απλός και λιτός χώρος, προσευκτήριος οίκος προς τιμήν της Αναλήψεως που “μεσολαβεί” πάντα για τις πνευματικές “συνομιλίες” μας με τους συγγενείς του άλλου κόσμου.

Το παλιό έθιμο αναβιώνει με πίστη και ευλάβεια, πίστη προς το Θεό, με νταούλια, κλαρίνα, ζουρνάδες και βιολιά, που τριβελίζουν στ’ αυτιά των πιστών.

Το απόγευμα μόλις πέσει ο ήλιος, όλοι οι πιστοί ανεβαίνουν, με τα όργανα εμπρός, στη παλιά εκκλησία που πλημμυρίζει από κόσμο. Τα όργανα καλούν τους παλαιστές με ζουρνάδες στον τόπο της παλαίστρας. Γίνεται μεγάλος κύκλος από τους θεατές και οι ζουρνάδες παίζουν με ψηλόν τόνο και το νταούλι χτυπά  ο Στάμκος.

Κάποτε σταματούσαν τα όργανα και τότε θυμάμαι που οι δύο παλαιστές Γεώργιος Ποιμενίδης από τ’ Αμάραντα (1935) και ο Αρμένης (δεν έχω περισσότερα στοιχεία) που είχε ένα μπρούτζινο μάτι πάνω στον αφαλό, “ερεθισμένοι” με τα ρωμαλαία τους κορμιά που γυάλιζαν κάτω από τον καυτό ήλιο του Ιουνίου, κινούνταν με “νεύρο” και δύναμη μέσα στον κύκλο.

Εδιναν τα χέρια χτυπώντας τις παλάμες, έτσι σύμφωνα με τους κανόνες του εθίμου. Οι θεατές κρατούσαν την ανάσα. Σαν δύο βουλάλια, όταν χτυπούν τα κεφάλια τους και κροταλίζουν τα κέρατά τους, συγκρούονται στήθος με στήθος τα “θεριά”.

Αυτό ήταν το χωριό Μυριόφυτο του 1935 και τώρα εξακολουθεί να ανεβάζει τον εαυτό του. Την εποχή της ανθοφορίας του πολύτιμου βολβού, ολόκληρη η περιοχή πλημμυρίζει από χρώματα και αρώματα, γι’ αυτό και λέγεται Μυριάφυτα=Μυριόφυτο. Ανοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνα, σύννεφα στα μακρινά βουνά μας και πνοή ανέμου, θρόισμα των φύλλων. Υγρά τα χωράφια από τις εποχιακές βροχές.

Και οι βουνοκορφές του Μπέλλες, το Μαυροβούνιο (καραντάγ) μια “κρύβονται” και μια ξεπροβάλλουν. “Κρυφτούλι” παίζουν μέσα στα σύννεφα. Ατελείωτο πράσινο στις κορφές των λόφων, στο λιβάδι. Και “βουνά” από σύννεφα που μας κρύβουν την άνοιξη. Ο ήλιος χρυσώνει την Ανατολή και την Δύση. Από μακριά η κραυγή του γκιώνη μέσα στα ψηλά βουνά μας να “σκίζει” την αυγή, σαν μαχαίρι. Ταξίδι προγραμμάτισαν οι χήνες μακρινό. Από την λίμνη Κερκίνη έρχονται σε σχηματισμό “βέλους”, γαξ-γαξ, με παγωμένη μύτη για τη λίμνη Δοϊράνη, ψηλά στον ουρανό.

Μην λυπάστε τις ημέρες με βροχή στις αρχές του χειμώνα.

Αν θέλετε τον ήλιο το καλοκαίρι να πάτε αλλού, δικαίωμά σας. Τη βροχή όμως, την ομίχλη και την συννεφιά, όχι αυτήν που είναι ψηλά, πολύ ψηλά, αλλά αυτήν την ανθρώπινη, που είναι σχεδόν πάνω από τα κεφάλια μας, να τις αναζητήσετε εδώ στα βουνά μας. Στο Μαυροβούνιο (Καραντάγ) στο Μπέλλες, με πεζοπορία.

*Από το βιβλίο του “ΜΑΡΤΥΣ ΜΟΥ ΤΟ ΜΠΕΛΛΕΣ”

(Φωνή από τον Ροδώνα)

“Με θλίψη μου φθάνω να ανακοινώσω πως χάρη στα πλοκάμια της γραφειοκρατίας, το ψέμα και την αδιαφορία ορισμένων, δεν θα προλάβει να λειτουργήσει ούτε τον φετινό Σεπτέμβριο το νέο κτίριο του Τ.Ε.Ι Κιλκίς.

Το πρόβλημα που υπάρχει είναι η έγκαιρη παράδοση του νέου κτιρίου. Η καθυστέρηση οφείλεται σε εκκρεμείς εργολαβίες από το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης και δεν είναι δυνατή η επίσημη παράδοση του κτιρίου, εάν δεν ολοκληρωθούν οι πρότερες διαδικασίες. Το ΥΠΠΕΘ δεν φέρει καμία ευθύνη για την καθυστέρηση αυτή, η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, και στην ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ  των τοπικών αρχών του Κιλκίς.

Συνεχίζεται η δαπάνη πολλών χρημάτων για συντήρηση και ανακαινίσεις στο κτίριο, και δεν φαίνεται να ενδιαφέρει κανένα να γίνει η έγκαιρη παράδοση του κτιρίου. Ποιόν επιβαρύνουν αυτές οι δαπάνες αφού δεν παραδόθηκε το κτίριο? Αν πληρώνει έστω και ένα ευρώ το Δημόσιο η ο Δήμος, δηλαδή εγω, εσύ, εσείς μήπως είναι παράνομο;

Να ανακοινώσουν οι υπεύθυνοι από πότε υφίσταται το πρόβλημα και γιατί δεν λύνεται. Δεν μπορεί να μη υπάρχει λύση εδώ και τέσσερα χρόνια, μετά την αποπεράτωση του έργου. Ποιοι είναι οι άμεσα υπεύθυνοι που δεν θέλουν να παραδοθεί το κτίριο και να χρησιμοποιηθεί για τον σκοπό που κτίστηκε.

Αργά, όμως σταθερά θα λυθεί το πρόβλημα από τους ΑΝ.ΕΛ και θα φανούν οι υπεύθυνοι”.

ΚΙΛΚΙΣ 11-07-2016

ΤΑΤΙΔΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΠΟΛΙΤΕΥΤΗΣ ΑΝ.ΕΛ ΚΙΛΚΙΣ

Σελίδα 59 από 77
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree