Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Το ιστορικό του χωριού Ρόμποβο (Ροδώνα) νομού Κιλκίς όπως εγώ το έγραψα, άρχισε να ξαναζεί με την προσφυγιά των γονέων μας Θράκες και Πόντιοι από το 1923 όπου ε­γκαταστάθηκαν. Η ιστορία του Ροδώνα άλλωστε δεν είναι δυνατόν να γραφεί. Την μακρινή του ιστορία δεν τη ζήσαμε και δεν θα ήταν αντικειμενική, γιατί η απόσταση από πρόσωπα και γεγονότα είναι μακρινή. Μουσουλμάνοι και Βούλγαροι ζούσανε μαζί στο χωριό Ρόμποβο (Ροδώνα) τα μακρινά χρόνια. Θέλησα όμως να αναπαραστήσω τη ζωή του χωριού με τα ήθη και τα έθιμα, η γενέτειρα που, επαναλαμβάνω, τα λίγα χρόνια που έζησα κοντά, τα παιδικά και εφηβικά χρόνια και έτσι έγραψα για την γιαγιά μου Μάρθα Κ. Αναστασιάδου (ή Σηχούνα) που σάλευε ο νους της στα αγκαθωτά δρομάκια του Ροδώνα μήπως δει τον γιο της να έρχεται, το ξενιτεμένο της παιδί το 1916 όταν πήγε στην Αμερική. (Η ξενιτιά και ο θάνατος, τα δύο έναν και είνε, εζύγιξαν κι ετέρεξαν η ξενιτιά βαρύνεν). Να γράψω για τους χωριανούς, για τους γονείς μου, όλους στη δεκαετία του 1940-1950 όπου προσπαθώ να αναπαραστήσω τη ζωή του χωριού, τη ζωή γενικά των κατοίκων.

Οταν έφυγαν οι Τούρκοι και Βούλγαροι ήρθαν οι γονείς μας, ξεριζωμένοι από τις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής. Εγινε ένα όμορφο χωριό τα χρόνια που ανθούσε, από το 1923-1974, εκεί στα ριζά του Μαυροβουνίου και απέναντι “μάρτυς μου το Μπέλλες”, όμορφες οροσειρές με τις ψηλές και καμπύλες κορυφές, που μας χωρίζει το τριεθνές Ελλάς, Σερβία, Βουλγαρία. Αφηγούμαι τις δραστηριότητες των κατοίκων, την αγάπη μεταξύ τους για ένα καλύτερο αύριο. Ολα τα συνταρακτικά πολιτικά γεγονότα που πέρασαν, τα ζήσαμε στη γενέτειρά μου, το κίνημα του 1935 στο ποτάμι του Στρυμώνα και την κήρυξη του πολέμου με τους Ιταλούς στα Αλβανικά βουνά και την Κατοχή από τους Γερμανούς το 1941.

Το βιβλίο “Μάρτυς μου το Μπέλλες”, δεν είναι αφηγήματα. Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως το χρονικό της δραματικής δεκαετίας του 1940-1950, όπως εγώ το έζησα. Εχουν περάσει πολλά χρόνια από τα γεγονότα που γράφω, στηρίζομαι μόνο στις προσωπικές μου αναμνήσεις. Κάποτε αναγκάσθηκα να εγκαταλείψω το χωριό μου και να φύγω στην Θεσσαλονίκη, το 1946. Τρία χρόνια ήμουν στρατευμένος... Κάποτε ήμουν Δεκανέας (1949-1951). Με βασάνισε για αρκετό καιρό αυτό το κενό και τελικά αποφάσισα να γράψω ο ίδιος όσα είδα, με τα ίδια μου τα μάτια. Είναι αφηγήματα από τη ζωή των κατοίκων. Ο,τι συνέβαινε σε όλη την Ελλάδα συνέβαινε και στην γενέτειρά μου, η ατμόσφαιρα παντού ήταν ίδια, είτε στον πόλεμο, είτε στην Κατοχή, είτε στην αντίσταση ή στον βρόμικο εμφύλιο, όπως τον λένε.

Εχουν περάσει εξήντα έξι περίπου χρόνια από τα γεγονότα που γράφω, γεγονότα μιας ηρωικής αλλά και πονεμένης περιόδου, μιας ματωμένης και καταστρεπτικής για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό δεκαετίας. Τώρα πια έχουν εκλείψει οι α­ντιδικίες, έχουν σβηστεί τα μίση, οι διχόνοιες αποτελούν παρελθόν. Οι Ελληνες έχουν μονοιάσει, μπορεί να διατηρεί ο καθένας τις ιδεολογίες του, να ταιριάζει στο δημοκρατικό μας πολίτευμα. Εχουμε έναν λαό υπομονετικό και σκληροτράχηλο, που δεν έχασε ποτέ το θάρρος του. Δείξαμε τον εαυτό μας ενωμένοι σε δύσκολες ώρες και ξεχάσαμε τα μίση τα πολιτικά, που για κάποιες στιγμές μας χώρισαν. Κι αυτό είναι λαμπρότητα του λαού μας. Πολύ λίγοι έφθασαν στα άκρα. Αλλά και αυτοί γρήγορα μετάνιωσαν. Με τη συμφωνία της Βάρκιζας, οι Ελληνες αγωνίσθηκαν όχι μόνο κατά των κατακτητών, αλλά σε κάποιες χρονικές στιγμές σκοτώθηκαν μεταξύ τους. Ελληνες πολεμούσαν εναντίον Ελλήνων. Βγήκαμε, όσοι βγήκαμε, ζωντανοί, αυτό έχει σημασία. Ολοι καταλαβαίνουμε πως η περίοδος εκείνη δεν ήταν μόνο θλιβερή, ήταν και τραγική. Γεγονότα της εποχής εκείνης απαιτεί να θυμηθούμε το λαό του λεκανοπεδίου Μουριών που έδρασε στα σύνορα για να σώσει Πατρίδα, Θρησκεία, Οικογένεια, από την καταστροφική μανία του σκοτωμού. Ο διάολος έκανε καλά τη δουλειά του.

Τα έγραψα όλα αυτά κυρίως για τους νεώτερους, για να πάρουν μια εικόνα πως έζησαν οι πατέρες τους και οι παππούδες του. Με την ευχή να μη ζήσουν ποτέ οι νέοι, εκείνα που περάσαμε εμείς. Και βέβαιος πως έτσι θα συμβεί. Τέλος και τω Θεώ δόξα.

*Από το βιβλίο του “ΚΑΙ ΔΙΗΓΩΝΤΑΣ ΤΑ ΝΑ ΚΛΑΙΣ”

Του Στάθη Μακρίδη

ΗΤΑΝ τα πρώτα εκείνα δύο χρόνια της δεκαετίας του 1960. Τότε που κι εμείς αποχαιρετούσαμε τα συμπαθή εκείνα τετράποδα των στάβλων της Αξιούπολης που με παρρησία υπηρετήσαμε, ως ημιονηγοί, στην διάρκεια της στρατιωτικής μας θητείας. Πολίτες πλέον, έπρεπε να νοιαστούμε για την επόμενη μέρα, για το μεροκάματο. Τα πράγματα όμως ήταν άσχημα στην πόλη μας. Τα περιβόητα εκείνα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, φράζαν τον δρόμο στην εργασία στους “μή εμφορούμενους υγιών φρονημάτων”, στους “αντεθνικώς δρώντες”, στα “μιάσματα” και άλλα ηχηρά παρόμοια. Ακόμα και οι συναναστροφές μας ήταν ελεγχόμενες, μην τυχόν και μολύνομε τους “υγιώς” σκεπτόμενους. Η συνοδεία του ασφαλίτη ήταν επιμελής και αδιάλειπτη. Αποφασίσαμε τότε να κατέβουμε στην Αθήνα, κοντά στον μεγάλο μας αδελφό, για καλύτερες μέρες. Κι εκεί όμως ο κρατικός λειτουργός αγρυπνούσε. Και κάποια φορά μας έστειλε το ραβασάκι του, το οποίο και παραθέτουμε:

“Δι υπόθεσίν σας” έλεγε η κλήση του κ. υπαστυνόμου. Κι εμείς, του ιδίου έργου θεατές, που νομίζαμε πως θα ησυχάσουμε στην πρωτεύουσα!

ΑΙΣΙΩΣ φθάσαμε στο 1965. Αλλά και τότε στην ολιγόμηνη κυβέρνηση της Ενωσης Κέντρου, τα Τμήματα Ασφαλείας επέμεναν να έχουν άποψη και λόγο. Δεν άρεσε ως φαίνεται στο Τμήμα Ασφαλείας Κιλκίς, η πρόσληψή μας στον ΟΤΕ στις 23-6-65. Και το θυμήθηκε το 1969 για να πετύχει την απόλυσή μας. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από επίσημο έγγραφό της, τμήμα του οποίου επίσης παραθέτουμε:

“Δελτίον κοινωνικών φρονημάτων του εν θέματι του 2ου Γραφείου της VI Μεραρχίας, ότι ούτος στρατευθείς απελύθη ενταχθείς εις την Κατηγορίαν Α-ΑΦΑ.

Ο πατήρ του, δημοδιδάσκαλος, απεμακρύνθη δις της υπηρεσίας, λόγω των φρονημάτων του. Ούτος και ο μεγαλύτερος υιός του ετέλουν υπό εκτόπισιν.

Ο εν θέματι εξεδηλούτο υπέρ της Κ/αριστεράς παρατάξεως και παρά την αντίθετον πρότασιν των Αστυν. Αρχών προσελήφθη την 23.6.65 ως υπάλληλος του ΟΤΕ Κιλκίς”.

ΕΙΜΕΙΣ βέβαια σήμερα, μ’ αυτά και κάτι άλλα που θα μπορούσαμε να προσθέσουμε, δεν σκοπεύουμε να πολώσουμε το ήρεμο πολιτικό κλίμα που τόσο ανάγκη έχει, ιδιαίτερα τώρα, ο τόπος μας. Ούτε και να δηλητηριάσουμε τις ανθρώπινες σχέσεις. Μακριά από εμάς τέτοιες σκέψεις. Και δεν προσβλέπουμε να δρέψουμε δάφνες αγωνιστών του αριστερού κινήματος. Δεν τις αξίζουμε! Αυτές τις αφήνουμε σε κάποιους άκαπνους νεοπαγείς αριστερούς για να τις χαίρονται. Σ’ όλους εκείνους που σήμερα, εν πλήρει αιθρία, μας βγαίνουν απ’ τα αριστερά!

ΠΑΡΑΘΕΣΑΜΕ κάποια στοιχεία με κάποια αναδρομή στο παρελθόν, για να καταδείξουμε κάτω και μέσα από ποιες συνθήκες πορεύθηκε η χώρα μας και για να... συμμαζέψουμε κάποιους συμπολίτες μα που πιστεύσουν ακόμα ότι έχουμε κυβέρνηση της Αριστεράς, που απειλείται από την Δεξιά! Από ποιά Δεξιά όμως; Εμείς όταν μιλάμε για Δεξιά, εννούμε την Δεξιά της περιόδου εκείνης που τα τρίκυκλα βγαίναν μέσα από τα αστυνομικά τμήματα. Και αυτοί που δεν βλέπουν την Δεξιά που έχουν δίπλα τους, στην κυβέρνηση, μας μιλούν για τον Μητσοτάκη!..

ΚΑΙ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΔΕΞΙΑ; Ποιός φοβάται τώρα τον χωροφύλακα; Δεν βλέπουν άραγε το αληταριό και τους κουκουλοφόρους εκείνους που υποδυόμενοι τους αριστερούς επαναστάτες, εφορμούν στο νεαρό αστυφύλακα, το παιδί της διπλανής μας πόρτας, που τάχθηκε να προστατεύσει την έννομη τάξη; Οι αγωνιστές της Αριστεράς δεν φορούσαν κουκούλες. Ακόμα και μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα δεν ’θέλαν δεμένα τα μάτια τους.

ΕΧΟΥΜΕ τώρα και τους... αγωνιστές του Ρουβίκωνα! Αλλα φρούτα κι αυτοί, που απειλούν μάλιστα και τον Κυριάκο Μητσοτάκη! Γιατί ξέρουν πως με την άνοδό του θα τους εξαφανίσει. Τους το έταξε άλλωστε!

ΣΗΜΕΡΑ έχουμε μια κυβέρνηση που διολισθαίνει, με ταχείς μάλιστα ρυθμούς, σ’ ένα ιδιότυπο καθεστωτισμό τον οποίο θάλπει και περιθάλπει, αφού δεν κατάφερε να εφαρμόσει την πολτική που ονειρεύθηκε και στήριξε σε σαθρά θεμέλια, στις αυταπάτες της. Και προσπαθεί τώρα να πολώσει τον δημόσιο βίο. Και αυτό την καθιστά επικίνδυνη!..

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Την παρελθούσα εβδομάδα, από Τετάρτη μέχρι Σαββατοκύριακο, συνέβησαν στο Κιλκίς “πράματα και θάματα”. Γεγονότα που σκιαγραφούν την πλήρη ασυναρτησία και δυσαρμονία σε όλα τα επίπεδα. Στιγμές που καταδεικνύουν τη ματαιότητα της αναζητήσεως του κοινωνικού-μορφωτικού-πολιτισμικού “μέσου όρου”.

Επιγραμματικά: Την Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου, στην “Αυστροελληνική”, το Κιλκίς έδειξε ότι έχει δυνατότητες να συναγωνισθεί τον “Ιανό” και τα “Public”. Η βιβλιοπαρουσίαση σε συνδυασμό με την έκθεση ζωγραφικής και τις τελικές μουσικές “στίξεις”, ξεπέρασε τα συνηθισμένα, με τους παράλληλους μονολόγους και την, δίκην υποχρέωσης, διεκπεραίωσή τους. Την Τετάρτη ο κόσμος στην “Αυστροελληνική” ήταν πολύς.

Το Σάββατο 1 Οκτωβρίου, σε καφέ μπαρ της πόλης (Take Five-πρ. Ερωδιός), εμφανίσθηκαν ο Ηλίας Ζάικος και ο Νικ. Ντουνούσης από τους παλιούς, θρυλικούς-και διεθνείς-Blues Wiere. Μυσταγωγία με νότες μπλούζ από δύο σπουδαίους υπηρέτες του είδους. Το Σάββατο στο Take Five, ο κόσμος ήταν πολύς.

Το Σάββατο 1 και την Κυριακή 2 Οκτωβρίου, στο Συνεδριακό Κέντρο δόθηκε η παράσταση με το γνωστό έργο του Ζ. Φεϊντώ “Ράφτης Κυριών”, από το θεατρικό σχήμα Omerta Theater. Ο θίασος ήταν προσκεκλημένος της δικής μας ΤΕΧΝΗΣ. Το Σαββατοκύριακο στο Συνεδριακό, ο κόσμος ήταν πολύς.

Μέχρις εδώ καλά. Το Κιλκίς έδειξε το φωτεινό του πρόσωπο. Αλλά...

Αλλά την Κυριακή 2 Οκτωβρίου το Κιλκίς έδειξε ένα άλλο πρόσωπο. Ενα πρόσωπο που προκάλεσε θλίψη και στεναχώρια. Για πολλούς λόγους. Στο Κιλκίς και στο Επιμελητήριο ήταν ο Αρτέμης Σώρρας. Οχι προσωπικώς, αλλά “κλιμάκιο” της ομάδας του. “Ελλήνων Συνέλευσις” λέγεται αυτό το συνονθύλευμα που ντροπιάζει τη χώρα και εξευτελίζει τους απελπισμένους πολίτες. Από νωρίς, τα μεγάφωνα αυτοκινήτου σε κάθε διασταύρωση και κάθε γειτονιά, καλούσαν τον κόσμο να μάθει το μεγάλο κόλπο. Μετά από τις οφειλές σε Εφορία, Τράπεζες, Ταμεία κλπ, ο Αρτέμης καλεί τώρα και σε άρνηση πληρωμών στους δήμους, στη ΔΕΗ, στον ΟΤΕ. Πουθενά.

Θλιβερή ιστορία, με έναν άνθρωπο ο οποίος βρίσκεται λίγο πριν το κρατητήριο πλέον. Θλιβερή ιστορία να στοιβάζονται τα χαρτιά των κακομοίρηδων, εύπιστων πολιτών στην Εφορία, με την Εντολή Σώρρα να διαγραφούν όλα τα χρέη. Θλιβερή ιστορία, με έναν κόσμο που κατάντησε επαίτης και πιάνεται από τα μαλλιά του.

Την Κυριακή στο Επιμελητήριο, ο κόσμος ήταν πολύς...

ΥΓ: Μετά από δυόμιση ώρες παραληρηματικής αηδίας, η εκδήλωση στο Επιμελητήριο έκλεισε με την “Ορκωμοσία Πολεμιστών”.

Του Δ. Κατσαρέλλου

Με το γενικό όρο Τράπεζα εννοούμε μια εταιρική οντότητα με αντικείμενο τόσο τη άντληση κεφαλαίων μέσω της συλλογής κεφαλαίων από επιχειρήσεις και ιδιώτες όσο και της χρηματοδότησης αυτών.

 

Η Τραπεζική ανάλογα με τις υπηρεσίες που παρέχει μπορεί να διαχωριστεί σε:

 Λιανική Τραπεζική: Οι υπηρεσίες που κυρίως προσφέρονται είναι λογαριασμοί ταμιευτηρίου και όψεως, στεγαστικά δάνεια, προσωπικά, καταναλωτικά δάνεια, χρεωστικές και πιστωτικές κάρτες κα.

Επενδυτική Τραπεζική: αναφέρεται σε υπηρεσίες που εστιάζονται κυρίως στη χρηματοδότηση επιχειρήσεων όπως ομολογιακά δάνεια εισαγωγές σε Χρηματιστήρια, εξαγορές και συγχωνεύσεις κλπ.

 

Η Τραπεζική κρίση του 2008 που τα «απόνερα» της επηρεάζουν ακόμα την ομαλή λειτουργία πολλών τραπεζικών ιδρυμάτων ανά τον κόσμο κατέδειξε με τον πιο δραματικό τρόπο τις ελλείψεις στο κανονιστικό πλαίσιο, στην εποπτεία αλλά και στη μέτρηση και διαχείριση κινδύνων και εμπλούτισε το λεξιλόγιο μας με λέξεις όπως stress tests (τεστ αντοχής), hair cut/bail in (κούρεμα), too big to fail (συστημική τράπεζα), banking controls (κεφαλαιακοί περιορισμοί)  κα.    

Με δεδομένα τα παραπάνω αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι αρκετές μέχρι πρότινος διαθέσιμες τραπεζικές υπηρεσίες έχουν περιοριστεί ή και ανασταλεί με προφανείς επιπτώσεις στη διαθέσιμη ρευστότητα προς τις νεοφυείς, ατομικές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις (ΜΜΕ) που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας.

Το κενό χρηματοδοτικής εξυπηρέτησης ομάδων πληθυσμού που είναι αποκλεισμένοι από το επίσημο τραπεζικό σύστημα έρχεται να συμπληρώσει και όχι να ανταγωνισθεί ο θεσμός της Μικροχρηματοδότησης.

Ως Μικροχρηματοδότηση (Microfinance) ορίζεται η προσφορά των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών όπως δάνεια και ασφάλειες σε φυσικά πρόσωπα ή επιχειρήσεις που δεν έχουν πρόσβαση στο επίσημο χρηματοπιστωτικό σύστημα και οι οποίοι δεν έχουν τακτικά αμειβόμενη απασχόληση.

Η μικροχρηματοδότηση  μπορεί παράλληλα να συμβάλει στην προαγωγή της επιχειρηματικότητας με τη διευκόλυνση της έναρξης νέων επιχειρήσεων, μιας και η περιορισμένη πρόσβαση στο πλήρες φάσμα των τραπεζικών υπηρεσιών αποτελεί συχνά ένα σημαντικό εμπόδιο για την έναρξη νέων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και τη δημιουργία απασχόλησης.

Σήμερα και σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, η Μικροχρηματοδότηση έχει καταστεί  ως ένα βασικό εργαλείο για την καταπολέμηση της φτώχειας και την ενδυνάμωση της οικονομικής ανάπτυξης στον κόσμο, με 130 εκατομμύρια ενεργούς χρήστες και στόχο την εξυπηρέτηση του 20% μιας αγοράς που ξεπερνά τα τρία δισεκατομμύρια δυνητικών ωφελούμενων.

Ακολουθεί μια παράθεση των βασικών χαρακτηριστικών της παραδοσιακής Λιανικής Τραπεζικής και της Μικροχρηματοδότησης.

 

 

Λιανική Τραπεζική

 

Σκοπός: Κερδοφορία, μερίδιο αγοράς, απόδοση ιδίων κεφαλαίων, άνοδος της τιμής της μετοχής.

Προσέλκυση Πελατών: Μέχρι χθες μέσω υποκαταστημάτων σήμερα και μέσω υπολογιστών και κινητών τηλεφώνων.  

Προϊόντα:

Τυποποιημένα τραπεζικά προϊόντα (καταθέσεις και δάνεια) με στόχο την ομοιόμορφη εξυπηρέτηση μεγάλου αριθμού πελατών.     

Στα δάνεια συνήθως απαιτείται η ύπαρξη κάλυψης  με τη μορφή εμπράγματης ασφάλειας (ενέχυρο).

Στόχος είναι η σταυροειδής πώληση με τον πελάτη να κάνει χρήση τουλάχιστον τριών διαφορετικών τραπεζικών ή/και ασφαλιστικών προϊόντων.

Διαδικασίες: Τυποποιημένες, αρκετά γραφειοκρατικές, απρόσωπες, αρκετές φορές χρονοβόρες.     

Σημείο Επαφής: Kατά κύριο λόγο το υποκατάστημα της Τράπεζας και υποστηρικτικά  το διαδίκτυο.  

Πηγές Κεφαλαίων: Μετοχικό κεφάλαιο, δανεισμός συμπεριλαμβανομένων και των καταθέσεων.      

Κόστος κεφαλαίων: Καθορίζεται από τις εκάστοτε συνθήκες που επικρατούν στις εγχώριες και διεθνείς αγορές χρήματος και κεφαλαίων.

Τοποθεσία : Η πληθυσμιακή κάλυψη και η βιωσιμότητα του υποκαταστήματος αποτελεί προϋπόθεση για την επιλογή τοποθεσίας.

Κόστος Λειτουργίας : Η αποκεντρωμένη διοίκηση, οι οικονομίες κλίμακας, η τυποποίηση των προσφερόμενων υπηρεσιών, η εκχώρηση υπηρεσιών όπως της τηλεφωνικής επικοινωνίας με τους δανειολήπτες σε τρίτους (βλ εισπρακτικές εταιρίες) συμπιέζουν τα κόστη που ανέρχονται κατά μέσο όρο στο 42% του μικτού επιτοκιακού περιθωρίου κέρδους.

Διαχείριση Κινδύνων: Παραμετροποιημένα μοντέλα ποσοτικής ανάλυσης κινδύνων οριζόμενα κατά κύριο λόγο από τις Εποπτικές και Ρυθμιστικές αρχές  αλλά και τις διεθνείς πρακτικές.

 

Μικροχρηματοδότηση

 

Σκοπός: Βιώσιμο σύστημα χρηματοδότησης για τους αποκλεισμένους από τις πηγές χρήματος και κεφαλαίων.

Προσέλκυση Πελατών: Φυσική παρουσία των αντιπροσώπων μέσα στην αγορά και το παζάρι, αναζήτηση ωφελουμένων πόρτα- πόρτα  και με συστάσεις.    

Προϊόντα:

Εξατομικευμένα δανειακά προϊόντα με ποσά που δεν ξεπερνούν τα $10.000 κατά μέσο όρο.

Στα δάνεια συνήθως απαιτείται η ύπαρξη εγγυητή, που αποτελεί και την ασφαλιστική δικλίδα στην ομαλή εξυπηρέτηση του μικροδανείου.

Στόχος είναι η επαναλαμβανόμενη πώληση με σταδιακή επαύξηση του πιστωτικού ορίου ανάλογη με τη συνέπεια  του δανειζομένου.

Διαδικασίες:

Τυποποιημένες, με την ελάχιστη δυνατή γραφειοκρατία με  προϋπόθεση τη δημιουργία προσωπικής σχέσης λειτουργού με τον ωφελούμενο, ταχύτητα ανταπόκρισης.

Εξατομικευμένη μελέτη της ανάγκης χρηματοδότησης, μελέτη βιωσιμότητας που χρησιμοποιεί και μη τραπεζικά κριτήρια όπως η αξιολόγηση του χαρακτήρα & φήμης.

Σχεδιασμός αποπληρωμής με βάση τις πραγματικές δυνατότητες του  ωφελουμένου.

Σημείο Επαφής: Επίσκεψη του  λειτουργού στον επαγγελματικό χώρο και την οικία του ωφελούμενου με στόχο την αξιολόγηση  της κατάστασης σε μηνιαία βάση.             

Πηγές Κεφαλαίων: Ποικίλουν ανάλογα με το στάδιο του κύκλου ζωής του Ιδρύματος και κυμαίνεται από προγράμματα στήριξης, επιχορηγήσεις, χορηγίες, μετοχικό κεφάλαιο, ομολογιακά δάνεια κα.  

Κόστος κεφαλαίων: Ποικίλει ανάλογα με το στάδιο του κύκλου ζωής του Ιδρύματος και τις προτεραιότητες των χρηματοδοτών.          

Τοποθεσία: Ο χώρος εργασίας του ωφελούμενου συχνά η προσέγγιση ομάδων   αποκλεισμένων από τις παραδοσιακές πηγές χρηματοδότησης (λχ νομαδικών κτηνοτρόφων) οδηγεί σε καινοτόμες προσεγγίσεις όπως αυτής της κινητής μονάδας μικροχρηματοδοτήσεων.          

Κόστος Λειτουργίας: Η τοπική παρουσία, τα περιορισμένα στο τοπικό πληθυσμό ερείσματα πώλησης, ο εξατομικευμένος σχεδιασμός των προσφερόμενων υπηρεσιών, η άμεση και σε τακτικά διαστήματα προσωπική επικοινωνία με τους δανειολήπτες δημιουργούν αυξημένα κόστη που ανέρχονται κατά μέσο όρο στο 62% του μικτού επιτοκιακού περιθωρίου κέρδους.

Διαχείριση Κινδύνων:

Προκρίνεται η ποιοτική προσέγγιση του κινδύνου ανά δανειζόμενο χωρίς να αποκλείεται και η χρήση ποσοτικών μοντέλων.

Παροχή κινήτρων τύπου bonus malus όπου επιβραβεύονται τόσο οι συνεπείς δανειολήπτες όσο και οι αντίστοιχοι λειτουργοί.

+ το κλειδί της επιτυχίας που είναι η Ανάπτυξη  Δεξιοτήτων των Ωφελουμένων:  Εξατομικευμένη Συμβουλευτική Υποστήριξη όπου ο ωφελούμενος μπορεί να λάβει καθοδήγηση για τη διάγνωση των Επιχειρηματικών του Αναγκών, συμβολή στη βελτιστοποίηση του επιχειρηματικού πλάνου (βλ μοντέλο καμβάς), καθώς και υποβοήθηση για τη διαμόρφωση Πλάνου Δράσεων σε μία σειρά επιχειρηματικών ζητημάτων όπως Marketing, Χρηματοοικονομική Διοίκηση, Ηλεκτρονικό Εμπόριο  κ.α.

 Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει στο τελευταίο σημείο την Ανάπτυξη  δεξιοτήτων ωφελουμένων όπου με βάση τη διεθνή εμπειρία και πρακτική ο συνδυασμός Υπηρεσιών Επιχειρηματικής Ανάπτυξης και μικροχρηματοδότησης δημιουργεί συνέργειες (1+1 =3!!) και δρα πολλαπλασιαστικά μιας και απαντά τόσο στην ανάγκη χρηματοδότησης βιώσιμης επιχειρηματικής ανάπτυξης όσο και στην ανάπτυξη και ενδυνάμωση των επιχειρηματικών δεξιοτήτων των ωφελουμένων.

Σε ένα κλασσικό δάνειο η σχέση δανειστή δανειζομένου, στη πλειοψηφία των περιπτώσεων,  εξαντλείται με την επίσκεψη του δεύτερου στον απρόσωπο τραπεζικό γκισέ στο τέλος του μήνα.

Από την άλλη πλευρά ο θεσμός της μικροχρηματοδότησης δεν εξαντλείται μόνο  στη χορήγηση ενός μικρού ποσού για τη δημιουργία υποβοήθηση ή ανάπτυξη μιας επιχειρηματικής ιδέας, αλλά εστιάζει ταυτόχρονα στην ουσιαστική υποστήριξη του ενδιαφερόμενου και στην ανάδειξη των δεξιοτήτων του με απώτερο στόχο τη  βιωσιμότητά του εγχειρήματος και την απρόσκοπτη εξυπηρέτηση του δανείου.

 

Λίγα λόγια για το συντάκτη

O Δ. Κατσαρέλλος είναι Υπεύθυνος του Γραφείου Κιλκίς της  προγράμματος «microSTARS».

Τα τελευταία 25 έτη, διετέλεσε Διευθυντής Επενδύσεων σε Εταιρίες Αμοιβαίων Κεφαλαίων και Χρηματιστηριακές, είναι Πιστοποιημένος

Διαχειριστής & Σύμβουλος Επενδύσεων και πρόσφατα έλαβε επαγγελματική

Πιστοποίηση στην Εταιρική Κοινωνική Διακυβέρνηση και τη Μικροχρηματοδότηση.

Παράλληλα διδάσκει σε συστηματική βάση αντικείμενα που σχετίζονται με τη Διοίκηση Επιχειρήσεων & τα Χρηματοοικονομικά για μια σειρά Πανεπιστημίων στην Ελλάδα και το εξωτερικό και συμμετέχει σαν εκπαιδευτής σε ενδοεταιρικά σεμινάρια.

Σελίδα 59 από 86
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree