Αποτελούν το 10% των ενδοκράνιων όγκων. Αναπτύσσονται στον πρόσθιο λοβό του αδένα της υπόφυσης. Λειτουργικά ταξινομούνται σε α) μη λειτουργικά -μη ορμονοεκκριτικά και β) λειτουργικά-ορμονοεκκριτικά. Επίσης με βάση το μέγεθος τους, ταξινομούνται σε μικροαδενώματα  <1 εκ. και μακροαδενώματα  >1 εκ.

Συμπτώματα και Σημεία:

  • ΄Απώλεια όρασης΄΄
  • Ανεπάρκεια έκκρισης ορμονών
  • Κεφαλαλγία

Επιβάλλεται εκτίμηση οπτικών πεδίων, οπτικής οξύτητας και οπτικού βυθού. Από την αδυναμία έκκρισης ορμονών από την υπόφυση (υποφυσισμός) εκδηλώνεται με ασαφή συμπτώματα όπως: αδικαιολόγητη κόπωση, μυϊκή αδυναμία και ανορεξία. Προοδευτικά  εμφανίζονται φυσική και διανοητική νωθρότητα, προτίμηση για θερμό περιβάλλον, επεισόδια σύγχυσης και υπνηλία.

Ανεπάρκεια έκκρισης γοναδοτροπινών ορμονών προ εφηβείας προκαλούν περιορισμένη γενειάδα στους άνδρες και αμηνόρροια στις γυναίκες, απουσία σεξουαλικής επιθυμίας και ανεπάρκεια τριχοφυΐας εφηβαίου και μασχάλης και στα δύο φύλα. Δύο είναι οι σοβαρές επείγουσες επιπλοκές: α) η ενδοκρινολογική κρίση η οποία μπορεί να πυροδοτηθεί ως αποτέλεσμα διαλείπουσας λοίμωξης και β) η αποπληξία υπόφυσης που προκύπτει από αυτόματη αιμορραγία μέσα στον υποφυσιακό όγκο με αιφνίδια έντονη κεφαλαλγία, απώλεια συνείδησης, εμέτους και φωτοφοβία.

Η θεραπεία είναι συντηρητική, χειρουργική ακτινοθεραπεία ή συνδυασμός όλων αυτών. Η χειρουργική αφαίρεση γίνεται διασφηνοειδικά (διαρρινικά ή διαστοματικά) και με κρανιοτομία.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΚΕΣΙΔΗΣ

ΝΕΥΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ

Πόντου 7-Κιλκίς, Τηλ: 23410 26208

Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Χθες που γλυκοκοιμήθηκα, μες στ’ όνειρό μου είδα την εκκλησιά και το σχολειό αντάμα. Γεμάτος ο αυλόγυρος από χωριανούς, όπως πρώτα. Κι ένα δέντρο ολόκληρο με μεγάλα, χρυσά κλαδιά, απλώνονταν σ’ όλο τον περίβολο του σχολείου και της εκκλησιάς. Κάθονταν οι χωριανοί απάνω στα “χρυσά” κλαδιά και τα κουνούσαν και τα χέρια αντάμωναν. Στην πιο ψηλή κορυφή καθόταν περήφανος λεβέντης κι από ψηλά χαιρέταγε όλους, μικρούς και μεγάλους. Αλλοι κάθονταν στο δέντρο από κάτω, έπιναν και γλεντούσαν και συλλογίζονταν.

Ξέρα μεγάλη πλάκωσε στον Ροδώνα. Στον κάμπο, στο βουνό, βροχή περίμεναν. Μια φωνή από κει ψηλά ακούγεται να λέει: “Γέλα, τραγούδα, χοροπήδα όσο μπορείς, μια μέρα θα φθάσεις εδώ, μπορείς”... Χάθηκε ύστερα ο γέροντας, μα δεν ξέρω πως και που, κι αν ο θάνατος τον πήρε εκεί ψηλά.

Ολη νύχτα ο συλλογισμός φουρτούνιαζε μέσα μου. Εκεί που έβλεπα το όνειρο, βαθιά μεσάνυχτα, άστραψε, βρόντηξε και σφύριζε και ρίχνει βροχή, σπίθες. Αλλίμονο στα χαμηλά σπιτάκια την νύχτα εκείνη.

Από τις πόρτες και το παράθυρο έμπαινε η βροχή. Τρόμαξα και  ξύπνησα. Χάθηκαν όλα από εμπρός μου. Τα πήρε ο άνεμος. Κι έφτασε στ’ αυτιά, της γιαγιάς η “φωνή”, της βροχής. Γονατιστή στο εικονοστάσι, με το κερί στο χέρι. Βουβή η καμπάνα από χαρά. Κι εκεί ψηλά να βρέχει. Να βρέχει στο βουνό και στο λιβάδι, ασταμάτητα. Θεέ μου, μεγάλη η δύναμή Σου στο κάλεσμα των χωριανών.

Σαν έφθασε το βροχόνερο και σκέπασε τον κάμπο, όλοι οι χωριανοί, μαζί με τον παπα-Γιάννη, τρέξανε στην εκκλησιά να μπούνε, ν’ ανάψουνε κερί δίπλα στην Παναγιά. Επεσε η βροχή, ζωντάνεψε η φύση, ζωντάνεψαν καρδιές μαραζωμένες που καίγονταν σα ζωντανά μεσ’ στο μεσημεριανό του θέρους το λιοπύρι. Κόπασε η βροχή, έφυγε. Οι ουρανοί ανοίξανε και φώτισε ο κάμπος. Μόνο έμεινε το βουητό. Τα ρυάκια να βουίζουν.

Η λίμνη φούσκωσε. Λαμποκοπά σαν καθρέπτης. Σαν έπεσε ο ήλιος πάνω στα θολά νερά, κατηφόρισε προς τα βουνά του Νίκολιτς κι έδυσε στο σέρβικο χωριό. Μετά την βροχή ακούγεται φωνή χωριανού. Ενας Θρακιώτης στέκεται απέναντι στο ρυάκι και φωνάζει:

“Ακούστε μπρε χωριανοί... Κι εσείς Θρακιώτες... ούλοι μαζί ήρταμε σε τούτο το χωριό, ούλοι μαζί θα φύγμε. Δεν γλέπσ’ γκαρσί το Μαυροβούνι που χιονοδέρνεται και το κτυπά ο Βαρδάρς; Οπου βροντά και βρέχ’ και πέφτουν τ’ αστροπελέκια; Κι όμως, σαν έρτ’ η άνοιξη και φουντώσει το βελανίδ’, η οξιά, η γάβρα, κι εσύ μπρε γκριζόασπρη σφεντάμι, όπου απλώνεται στο γκρεμισμένο εγγλέζικο φρούριο. Κι εκείνα τα βράχια, τ’ αρχαία, τα γκρίζα-μαύρα, τα δασιά, όπου βόσκουν γίδια και πρόβατα που κυνηγούν το φύλλο. Ο κούκος πάνω στα δέντρα τα λιγνά πάτησε και διαλαλεί, ήρτε η άνοιξη. Τ’ αηδόνια, ο κότσυφας κι η πέρδικα του βουνού, όπου πετούν και ψάχνουν να ζευγαρωθούν. Εκείνα τα βράχια τα μοναχά που φωλιάζουν τα πουλιά, γύπες κι αετοί, τ’ ακίνητα λιθάρια γίνηκαν γκρίζα, σκούραιναν, γέρασαν απ΄ τον καιρό. Βλέπουν τη δύση απέναντι απ’ το χωριό, τον κάμπο αγναντεύουν κι ο αετός κι ο γύπας φωλιάζουν στο βουνού τα πηγαδούλια. Δουλευταράδες χωριανοί, που’ρθατε από τα πέρατα του Εύξεινου Πόντου και της Θράκης, σας έδιωξε η Τουρκιά απ’ την Ανατολή κι ήρθατε στη Δύση”...

Εκανε τα χέρια του χωνί και πήρε να φωνάζει στον πέρα μαχαλά: “Χωριανοί, εεε, χωριανοί... Απόψε το βράδ’ θα έχμε τον Καραγκιόζ συντροφιά στην πλατεία του χωριού (ήταν κοντά στον αχερώνα της άμιας Σοφίας Πούλου το 1934). Να μαζευτούμε ούλοι να γλέπμε τον Καραγκιόζ στον μπερτέ, να γελάσμε κομμάτ. Να φέρτε μαζί δυο-τρία αυγά για τον κόποτ. Και κανά κοτόπουλο μικρό, πουλάδα, για τον Καραγκιόζ, για να παιζ καλά (οι χωρικοί τότε δεν είχαν τόσο χρήμα). Τ’ ακούτε μπρε χωριανοί; Ηρτε ο Καραγκιόζης απ’ τα τρανά, τα πολλά τα σπίτια, τσακ πε την Αθήνα...”

Το μάθε το χωριό με μιάς, ούλοι μαζεύκαν πε παν το μαχαλά και πε-κατ’ το μαχαλά και χειροπιαστά από το στενό μονοπάτ’ έρκουνται στην πλατεία. Ούλοι ήρτανε στη μέσ’ του χωριού να γλέπνε τον Καραγκιόζ.

Νάτες, φάνκανε οι πρώτες. Η Αγάπη, να και η Ειρήνη, η Ελπίδα, η Ευρώπη, να και η Αθανασία, η Ανατολή, η Παρθένα, η Ρόδη, η Σοφία, η Δέσποινα (η Τσαβέλαιννα), η Αννα, η Σόνια, η Βασιλική. Φωνάζαν μεταξύ τους: “Ελα Γεωργία, Σουλτάνα κι εσύ Καβασλίνα, Παρασκευούλα, να κι η Πελαγιώ. Ελάτε να καθήσμε κοντά-κοντά. Να κι η Βαρβάρα, η Μαγάλα, η Καλλιόπ, η Νεραντζιώ, η Μάρθα ήρτε και η Ανθή, μαζί με την Ταμάρα, γειτόνισσες, η Ελένη, η Σαΐα, η Γεσθημανή, η Συμέλα”.

Ολες έφθασαν στην πλατεία, στο καφενείο του παπα-Γιάννη Ηλιάδη. “Ελα Παρθένα, Περιστέρα, γειτόνισσες να είμαστε μαζί. Ελα παπαδιά, έλα κοντά μας”. Η ανατολή δε φάνηκε ακόμη, τ’ αρμέγματα τελειώνει. Νάτες, νάτες, ήρταν κι εκείνες οι μακρινές, η Ελέν, η Αθηνά, η Κερατζώ, η Βασιλική, η Σουλτάνα, η Ασημένια, η Διαμαντώ, η Γιαννούλα, η Μαρούλα, η Θωμαή, η Κωνσταντίνα, η Κατερίνα, η Μαρία. Θρακιώτισσες όλες αυτές. Σαν έφθασαν την πλατεία, κάτι έλεγαν και γελούσαν.

Οι χωριανοί φέραν αυγά, κοτόπουλα, τ’ αφήναν στον Καραγκιόζ.

Ερχουνται κι άλλες. Η Μαρία η Μαριγώ, η Μίκρη, η Σουλτάνα, η Δέσποινα, η Ελισάβετ, η Κυριακή, η Μαρούλα, η Ευλαμπία. Ηταν όλες οι μάνες στην πλατεία. Απ’ άκρη σ’ άκρη της πλατείας, γιόμισε από παιδιά και  χωριανούς.

Τριγύρω έστρωσαν χορό πεντ’-έξι τσιγγάνες, γύφτισσες, σταράτες, ως εκεί πάνω, με βιολιά, ζουρνάδες και τουμπερλέκια. Και μες στα βουβά μεσάνυχτα πλέκαν οι χωριανοί τη χαρά τους. Ο Καραγκιόζης το καμπανάκι χτυπά, ν’ αρχίσει ο πρώτο γύρος. Σαν ήρτε ο Καραγκιόζης στον μπερτέ ζήτησε ησυχία.

“Ε,ε,ε, εγώ πάντα σας το΄λεγα, δεν μπορώ να το πιστέψω πως τον μπερτέ απόψε θα του δώσω μπουρλότο...” έλεγε ο Καραγκιόζης. Οι χωριανοί κύματα-κύματα το γέλιο... Με ησυχία και σιγαλά, καληνυχτίζονται ούλοι μεταξύ τους.

*Από το βιβλίο του “Μάρτυς μου το Μπέλλες” (Φωνή από τον Ροδώνα)

Του Θεόφιλου Γουλτίδη

“Πριν από 17 χρόνια ο Δήμος Κιλκίς ξεκίνησε τη διοργάνωση του Διεθνούς Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου και Παντομίμας και τοποθέτησε τον Juanjo Corrales σαν καλλιτεχνικό διευθυντή. Ήταν η εποχή των παχιών αγελάδων όπου ο προϋπολογισμός του φεστιβάλ επέτρεπε η αμοιβή του να ήταν   ιδιαίτερα υψηλή. Όλοι σχεδόν οι Κιλκισιώτες καμαρώναμε, γιατί μέσω του φεστιβάλ προβαλλόταν η μικρή μας πόλη στο διεθνές καλλιτεχνικό στερέωμα και για ένα τουλάχιστο εικοσαήμερο τα ΜΜΕ ασχολούνταν με το Κιλκίς. Υπήρχαν επίσης σεμινάρια για κάθε ενδιαφερόμενο, κυρίως εκπαιδευτικό, αλλά λειτούργησαν αποσπασματικά, χωρίς μακρόπνοο σχεδιασμό που θα απέδιδε ουσιαστικότερα οφέλη. 

Έχω την τύχη να ανήκω σ' αυτούς που παρακολούθησαν μεγάλο μέρος των παραστάσεων και σεμιναρίων του φεστιβάλ και ομολογώ ότι η ποιότητα και ο σχεδιασμός του Corrales ακολούθησαν μια φθίνουσα πορεία. Την τελευταία όμως πενταετία η προχειρότητα και ο κάκιστος σχεδιασμός έφεραν στο φεστιβάλ παραστάσεις που πολλές φορές απέπνεαν τη λογική της "αρπαχτής".   Όταν ήρθε η εποχή των ισχνών αγελάδων, ο Δήμος πολύ σωστά θέλησε προκειμένου να διατηρήσει το θεσμό του φεστιβάλ, να μειώσει όσο του επέτρεπαν τα οικονομικά του, τον προϋπολογισμό. Όπως όμως φαίνεται, μόλις η κρίση και οι περικοπές άγγιξαν και τον κ. Juanjo Corrales, αυτός εγκατέλειψε τη θέση του κι από "συνδημιουργός" του φεστιβάλ Κιλκίς, έγινε άσπονδος εχθρός του.  Γι' αυτό σε λίγε μέρες στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης χωρίς ίχνος ντροπής και καλλιτεχνικής νοοτροπίας, στήνει, υποκλέπτοντας τον τίτλο, το "δικό" του Διεθνές Φεστιβάλ Κουκλοθεάτρου και Παντομίμας. Έτσι δυστυχώς όσοι αφελώς πίστεψαν στην "αγάπη" του για το θεσμό και το Κιλκίς, διαψεύστηκαν με το χειρότερο τρόπο. Οι παραστάσεις που ετοιμάζεται να παρουσιάσει στο κοινό της Θεσσαλονίκης, είναι αυτές που καλώς ή κακώς είδαμε από το 2009 κι εμείς στο Κιλκίς. Σε περίοδο μάλιστα μεγάλης οικονομικής κρίσης το ιδιαίτερα υψηλό αντίτιμο εισιτηρίου 7 ευρώ καταδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας την ποιότητα, τις προθέσεις αλλά και το κίνητρο του οργανωτή.

Ελπίζω μετά από το συγκεκριμένο πάθημα, να αφήσουμε την ξενομανία και να εμπιστευτούμε τις δυνάμεις μας στηρίζοντας με κάθε μέσο και τρόπο το δικό μας φεστιβάλ, αλλά και τα πρόσωπα που στελεχώνουν το οργανωτικό του μέρος σε περίοδο μεγάλης οικονομικής δυσχέρειας”.

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Στις 20 Ιουνίου 1978 έγινε ο μεγάλος σεισμός της Θεσσαλονίκης. Με τους νεκρούς στη γνωστή και ως “πολυκατοικία της οδού Ιπποδρομίου” όπου κάποιοι, για να διευκολύνουν τις επαγγελματικές τους εργασίες, θεώρησαν καλό να “πριονίσουν” κάποιες κολώνες στήριξης στα υπόγεια.

Ο σεισμός, ιδιαίτερα αισθητός στο Κιλκίς, έδωσε μια πρωτοφανή ώθηση στην οικοδομική δραστηριότητα, σε πόλεις και χωριά. Είχε ιδρυθεί προηγουμένως η περίφημη Υπηρεσία Αποκαταστάσεως Σεισμοπλήκτων Β. Ελλάδος (ΥΑΣΒΕ) η οποία, παρά τις πολλές αμαρτωλές περιπτώσεις, έπαιξε κομβικό ρόλο στην πολυετή διαδικασία θεραπείας των ζημιών από το σεισμό.

Ο σεισμός της Θεσσαλονίκης όμως, είχε και μια άλλη παράμετρο: Το γνωστό “ράδιο-αρβύλα”, παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχε τότε το Internet, έδρασε εντυπωσιακά. Η κυριότερη “πληροφορία” που προκάλεσε πρωτοφανή πανικό, ήταν ότι τον επόμενο μήνα, στις 20 Ιουλίου, ημέρα της πανσελήνου, επρόκειτο να σημειωθεί ο τεράστιος σεισμός. Ο Αρμαγεδδών για τη Θεσσαλονίκη είχε προσδιορισθεί χρονικά. Οι καθησυχαστικές δηλώσεις των σεισμολόγων δεν ήταν αρκετές. Δεν τις άκουγε κανείς. Και τότε, προκειμένου να μην παραλύσει η Θεσσαλονίκη και οι γύρω περιοχές, συνέβη το εξής αμίμητο και άκρως ελληνικό: αναγγέλθηκε-και έγινε- η έλευση στη Θεσσαλονίκη, για τις 20 Ιουλίου του ίδιου του τότε πρωθυπουργού Κων. Καραμανλή! Παράλληλα οργανώθηκαν και κάποιες υπαίθριες εκδηλώσεις στην πλατεία Αριστοτέλους και το κακό πνεύμα εξορκίσθηκε. Ο Αρμαγεδδών ανέστειλε την έλευσή του, η Θεσσαλονίκη σώθηκε και η ανοικοδόμηση συνεχίσθηκε απτόητη, με το σεισμό της 20ης Ιουλίου να αναδεικνύεται ευεργετικός για εργολάβους και “εργολάβους”. Με την δεύτερη κατηγορία να πλαισιώνεται από τον κάθε άσχετο που “με πέντε φράγκα”-έως και καθόλου πολλές φορές, ανέλαβαν να οικοδομήσουν με τρομακτικές παραβάσεις των Κανονισμών, ολόκληρες περιοχές.

Περασμένα, ξεχασμένα. Ελπίζουμε τις ελαττωματικές κατασκευές να μην μας τις υπενθυμίσει κάποιος ζωηρός σεισμός της σήμερον.

Αυτό όμως που σίγουρα ξαναζεί, είναι το “ράδιο-αρβύλα”. Υποβοηθούμενο φυσικά θεαματικά από το Διαδίκτυο, με την ανεξέλεγκτη χρήση. Εδώ και 15 μέρες, η περιοχή του Κιλκίς έχει κουνηθεί αρκετές φορές. Αδικαιολόγητα πολλές, αφού μέχρι σήμερα δεν έχει εντοπισθεί κάτι ανησυχητικό, όπως βεβαιώνουν οι επιστήμονες. Ξεκίνησε όμως μια φιλολογία εξαιρετικά επικίνδυνη. Αμφισβητούνται ακόμη και τα δεδομένα των Γεωφυσικών Εργαστηρίων που, μαζί με το μακρινό Αμερικάνικο, συμφωνούν για τη μεγαλύτερη ένταση μιας δόνησης στα 4,7 Ρίχτερ. Πέφτουν στο χάος του Διαδικτύου απόψεις και εκτιμήσεις για το μέγεθος που “κάποιοι” το αποκρύπτουν: “Αποκλείεται να είναι μόνο 4,7 βαθμοί. Εγώ το κόβω από 5 και πάνω”. Κάποιοι άλλοι πιο ειδικοί, έφτασαν να το υπολογίσουν ακόμη και στα 5,7 Ρίχτερ! Εννοείται βέβαια πως στις πλέον απόκρυφες συζητήσεις (που σε λίγο θα γίνουν και φανερές), υποστηρίζεται ότι, πάλι πίσω απ’ όλα είναι οι πυρηνικές δοκιμές των Αμερικανών και φυσικά, οι Εβραίοι, που τόσο μας μισούν. Πιθανόν πίσω απ’ όλα να κρύβεται και ο Αρτέμης Σώρρας!

Μια Ημερίδα με προσκεκλημένους επιστήμονες σεισμολόγους, μάλλον θα ήταν χρήσιμη.

Ας είναι και οι οπαδοί του Σώρρα. Για να μας βεβαιώσουν ότι ο θείος Αρτέμης θα μας ξαναχτίσει τα σπίτια που θα μας γκρεμίσει ο σεισμός που προκαλείται από τους Αμερικάνους, οι οποίοι καθοδηγούνται από τους Εβραίους...

ΥΓ: Ενας πιτσιρικάς του 2ου Γυμνασίου, μας έδειξε ένα μήνυμα που έστειλε με το υπερσύγχρονο κινητό του πριν την Παρασκευή, προς συμμαθητές και φίλους: “Αν το βράδυ της Παρασκευής νοιώσετε σεισμό, μη φοβηθείτε. Είναι ο χορός του 2ου Γυμνασίου στο CLUBάκι. Και το βράδυ της Παρασκευής, στις 1.22, έγινε ο μεγάλος σεισμός!”

Ο  πιτσιρικάς είναι Ποντιακής καταγωγής. Καμμία σχέση με Εβραίους!

Σελίδα 59 από 98
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree