Του Γιώργου Πελίδη*
Με τον όρο αντοχή εννοούμε την φυσική και ψυχική ανθεκτικότητα ενός αθλητή, ο οποίος αντέχει στην κόπωση σε μέτριες η χαμηλές εντάσεις για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Η φυσική αντοχή είναι η ικανότητα των λειτουργικών οργανικών συστημάτων να αντιστέκονται στην κόπωση.
Η ψυχική αντοχή είναι η ικανότητα του αθλητή να αντιστέκεται στην κόπωση για όσο δυνατό μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, αναστέλλοντας το ερέθισμα που προκαλεί την διακοπή της προσπάθειας.

Οι φυσιολογικές προσαρμογές από την προπόνηση της αντοχής είναι στο:
Ενεργειακό σύστημα
Αναπνευστικό σύστημα, πρόσληψης οξυγόνου
Κυκλοφορικό σύστημα, μεταφοράς οξυγόνου
Μυϊκό σύστημα, κατανάλωσης οξυγόνου

Η καλή βασική αντοχή που έχει ένας αθλητής είναι πολύ σημαντική γιατί:
-Επιτρέπει την διατήρηση της ικανότητας για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να υπάρχει μείωση της απόδοσης.
-Μετά από έντονες επιβαρύνσεις του οργανισμού, επιταχύνει την ανάληψη δηλ την γρήγορη επαναφορά σε κατάσταση ηρεμίας,αλλά και την επανασύνθεση της φωσφοκρεατίνης και Α.Τ.P.
-Ελαχιστοποιεί τους τραυματισμούς, διατηρεί την ελαστικότητα και ευκαμψία των μυών και των αρθρώσεων.
-Σταθεροποιεί την υγεία ενδυναμώνοντας το ανοσοποιητικό σύστημα.
-Μειώνει τα τεχνοτακτικά λάθη, ο αθλητής μπορεί να παραμείνει συγκεντρωμένος προσεκτικός και πειθαρχειμένος στο παιχνίδι και αυτό συμβαίνει γιατί οι τιμές του γαλακτικού οξέος σε ένα προπονημένο στην αντοχή αθλητή καθυστερούν να φτάσουν σε υψηλά επίπεδα,αλλά και η αποδόμηση του γίνεται ταχύτερα.

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ
Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ
Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών
Προπονητής: UEFA B' Nέας σχολής 2015

Του Παναγιώτη Φλωρίδη*
Στην γνωστή, εξαιρετική ταινία, ο Κ. Χατζηχρήστος είναι απολαυστικός. Από θυρωρός στο μεγάλο ξενοδοχείο και με σειρά σπαρταριστών συμπτώσεων, φτάνει στο σημείο να παριστάνει τον πτέραρχο σ’ ένα χωριό. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να... βγάζει τα αεροπλάνα απ’ τα υπόστεγα, απειλώντας να βομβαρδίσει μόνο τα χωράφια του προικοθήρα επίδοξου γαμπρού, που προσπαθεί να πάρει την προίκα και, παρεμπιπτόντως, και την κοπέλα που αγαπά ο φίλος του σμηνίτης.
Βασικός “μοχλός” της ραγδαίας βαθμολογικής εξέλιξης του Χατζηχρήστου είναι η... μεγάλη στολή του θυρωρού, με τα φανταχτερά σειρήτια. Αυτά μπέρδεψαν τους χωριάτες και προκάλεσαν τον άφατο θαυμασμό τους, οδηγώντας τα πράγματα στο γνωστό ελληνικό “χάπι εντ”.
Αυτή η φανταχτερή και φαντασμένη δύναμη της στολής είναι που δημιούργησε τον νέο “κύριο Πτέραρχο”. Πιο στομφώδη και πιο επιβλητικό απ’ τον λαϊκό Χατζηχρήστο. Τον “κύριο Πτέραρχο” που μας ζαλίζει τις τελευταίες μέρες με τις χαμηλές πτήσεις ελικοπτέρων και μαχητικών πάνω απ’ το Κιλκίς και κυρίως, κατά μήκος των συνόρων. Ο πτέραρχος Καμμένος διέταξε, εν αγνοία του Πρωθυπουργού, ασκήσεις πολεμικής ετοιμότητας σε Μεθόριο Κιλκίς και Οινούσσες! Εκεί που οι Τούρκοι αλωνίζουν με αυξανόμενη συχνότητα, αφού ο πτέραρχος Καμμένος και οι λοιποί φωστήρες συναίνεσαν στην εμπλοκή του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο με φρεγάτες, μεταξύ των οποίων και μια Τουρκική.
Στο Κιλκίς, οι υπερπτήσεις διατάχθηκαν απ’ το σύγχρονο “Πτέραρχο” για να τονωθεί το φρόνημα των κατοίκων και συγχρόνως να καμφθεί το φρόνημα και η αλαζονεία των Σκοπιανών. Την ίδια ώρα βέβαια και ο νέος “Πτέραρχος” έβαλε κι αυτός τη στολή που ξεγέλασε τον ίδιο, αλλά όχι τους πολίτες, που απλώς γέλασαν με τον ευτραφή Καμμένο, ντυμένο Λοκατζή! Πάντα ξεγελάει η στολή. Μέχρι βέβαια να εμφανιστεί ο κανονικός Πτέραρχος (Λ. Κωνσταντάρας).
Τους Σκοπιανούς είχε σκοπό να τρομάξει κι ένας άλλος ηγέτης του σύγχρονου ελληνισμού. Χωρίς στολή αυτός, αφού είναι μονίμως ενδεδυμένος με τη “σκόνη” της δημοσιότητας. Ο Απόστολος Γκλέτσος λοιπόν, κατέφθασε οργισμένος την περασμένη Παρασκευή στην Εισαγγελία του Κιλκίς, για να καταθέσει μήνυση κατά τον Σκοπιανών για τα όσα πράττουν με τα καπνογόνα και τις πλαστικές σφαίρες στο Φράχτη, εναντίον προσφύγων και “Αλληλέγγυων”. Εδωσε κι αυτός το σόου του μπροστά στις κάμερες, και το Κιλκίς για άλλη μια φορά ήλθε στη δημοσιότητα, με χάχανα Πανελληνίως. Ολοι στο δικό μας το κεφάλι, με την ξεφτίλα να υπερκαλύπτει την πραγματική μας τραγωδία.
Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας δεν μπορεί πια να εμφανισθεί ως ο πραγματικός Πτέραρχος. Και αυτός ο λαός, όλοι εμείς δηλαδή, αργούμε πολύ. Και οι “Πτέραρχοι” αλωνίζουν.

Του Γιώργου Πελίδη*

Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο οι τάσεις οι οποίες επικρατούν είναι η αύξηση του ρυθμού του παιχνιδιού και η πίεση του αντιπάλου, ενώ παρατηρείται η μείωση του χώρου και του χρόνου σε κάθε αγωνιστική φάση.

Στις απαιτήσεις αυτές του παιχνιδιού καλείται να ανταποκριθεί το ταλέντο ποδοσφαίρου. Για αυτό ο σύγχρονος ποδοσφαιριστής, το σημερινό ταλέντο το οποίο θα είναι και ο μελλοντικός ποδοσφαιριστής, θα πρέπει να αναγνωρίζεται όσο πιο σύντομα για να μπορέσει να περάσει όλα τα στάδια εκπαίδευσης.

Εκτός από την γρήγορη ανίχνευσή του σημαντικό ρόλο παίζει και η ποιότητα της εκπαίδευσής του,τα περιεχόμενα της προπόνησης-εκπαίδευσης θα πρέπει να είναι σύμφωνα με τις νέες τάσεις του σύγχρονου ποδοσφαίρου.

Τα χαρακτηριστικά του του ταλέντου ποδοσφαίρου θα πρέπει να αναγνωρίζονται σύμφωνα με τις νέες αντιλήψεις για τον ορισμό το τι είναι ταλέντο. Όλα τα παιδιά της ίδιας ηλικίας έχουν κάποια υπεροχή έναντι των άλλων παιδιών αυτή η υπεροχή όμως είναι στην παρούσα κατάσταση, η αντίληψη αυτή χαρακτηρίζεται ως μονοπαραγοντική. Ενώ ο νεαρός ποδοσφαιριστής που διαθέτει ιδιαίτερες φυσικές, νοητικές και ψυχικές ικανότητες και τον κάνει να ξεχωρίζει από τα άλλα επιλεγμένα ταλαντούχα παιδιά της ηλικίας του, χαρακτηρίζεται πολυπαραγοντική.

Βασικότερα κριτήρια για την επιλογή ενός ταλέντου ποδοσφαίρου είναι η ικανότητά του στην τεχνική, στην ταχύτητα, στην προσωπικότητά του και το πόσο έξυπνος-ευφυής είναι. Μεγάλη σημασία έχει η πρόωρη ανίχνευση και επιλογή ενός ταλέντου ποδοσφαίρου γιατί η επιτυχία έρχεται με την μακροχρόνια και συστηματική προετοιμασία.

Υπάρχουν παίκτες μια διαφορετική βιολογική ηλικία οι οποίοι παρουσιάζουν διαφορετική ικανότητα. Αυτή η διαφορετική απόδοση των παικτών με πρόωρη η με καθυστερημένη ανάπτυξη συνήθως οδηγεί σε λανθασμένη αξιολόγηση. Στα ταλέντα όμως παρουσιάζεται και το φαινόμενο της στασιμότητας, που έχει ως αιτίες την υπερκόπωση, υπερφόρτωση, τα κίνητρα,ελλειψη σωστών πληροφοριών και φυσικής κατάστασης.

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B' Nέας σχολής 2015

Του Στάθη Μακρίδη

Σε λίγες μέρες φθάνουμε στην Κυριακή των Βαΐων. Την ημέρα αυτή, σύμφωνα με τους συγγραφείς των Ιερών Ευαγγελίων, γιορτάζεται η ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Ιησού στα Ιεροσόλυμα. Με βάγια Τον υποδέχθηκαν οι Ιουδαίοι, ζητωκραυγάζοντας: “Ωσανά, ευλογημένος ο ερχόμενος...” Αυτά την Κυριακή. Και την Δευτέρα μπαίνουμε στη Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών Του. Ο Χριστός μπαίνει στο μονοπάτι της μοναξιάς Του, που γίνεται βαρύτερη όταν και οι ίδιοι οι μαθητές Του δυσκολεύονται να Τον κατανοήσουν. Και τότε οι ίδιοι εκείνοι άνθρωποι που Τον υμνούσαν, ζητούσαν κραυγάζοντες την σταύρωσή Του. Κήρυκας της αλήθειας ήταν ο Μονογενής μας. Και πρέπει τώρα να πούμε, μ’ όλο τον σεβασμό που τρέφουμε στα ιερά, στα όσια και στην παράδοσή μας, πως... φθηνά την γλίτωσε! Μια εβδομάδα κράτησαν όλο κι όλο τα Πάθη Του. Και ήρθε η Ανάσταση, η λύτρωσή Του!

Και τι να πούμε τώρα εμείς; Δεκαπέντε ολόκληρους μήνες κρατούν τα δικά μας πάθη. Και δεν ξέρουμε ακόμη που θα σταματήσουν. Να πούμε πως την... πατήσαμε; Πιθανόν! Πως πληρώνουμε τα λάθη μας; Ενδεχομένως! Το βέβαιο πάντως είναι ότι επί δεκαπέντε και πλέον μήνες, οι Ελληνες ακριβοπληρώνουν τον ρομαντισμό τους! Και την δίψα τους για αριστερό πολιτικό λόγο. Μετά βαΐων και κλάδων έγινε δεκτός στο πολιτικό στερέωμα, ως νέος μεσσίας και σωτήρας ο Αλέξης Τσίπρας. Θα μπορούσε κι αυτός απευθυνόμενος στον ελληνικό λαό να μιλήσει στη γλώσσα της αλήθειας και ας οδηγείτο στη σταύρωση. Οπως κάνουν οι μεγάλοι οραματιστές! Αυτός όμως επάνω στο ψέμα επένδυσε την άνοδό του και θεμελίωσε τις ελπίδες του λαού. Ελπίδες που αποδείχθηκαν φρούδες. Και αυτός ο λαός “ο πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος”, τον ακολούθησε. Και τώρα δυσανασχετεί στο... δρόμο προς την σταύρωση!

Εχουμε σήμερα μια αριστεροδεξιά κυβέρνηση που πορεύεται χωρίς πυξίδα, χωρίς στόχους και συνοχή, με πρόσωπα ποικίλλων κομματικών χρωμάτων και πολιτικών ρευμάτων, με στόματα που φυσούν κατά το δοκούν αναιτίως και ανοήτως και... κρυολογούν τη χώρα! Εμάς, βέβαια, δεν μας ενοχλεί ο συγκυβερνήτης του Τσίπρα. Ενας... χαρούμενος άνθρωπος είναι κι αυτός που περιφέρεται εκτοξεύοντας άσφαιρες εθνικιστικές κορώνες κατά πάντων και δια πάντων (ούτε τον Μουζάλα δεν κατάφερε να φάει)! Μας ενοχλεί όμως βαθύτατα το γεγονός που έριξαν την χώρα σε γενική ανυποληψία. Δεν μας παίρνει κανείς στα σοβαρά στην Ευρώπη. Θεωρούν την Ελλάδα χώρα με “ειδικές ανάγκες” και “ειδικών συνθηκών”, κατάλληλη να κάνει τα “θελήματα” της Ευρώπης, υποχρεωμένη μάλιστα. Μιας Ευρώπης που μας εξαπάτησε. Ακολούθησε η κυβέρνηση την πολιτική των ανοιχτών συνόρων και γέμισαν τα νησιά μας μετανάστες και πρόσφυγες. Και μπροστά στα αδιέξοδά της, αφού δεν μπόρεσε να τους προωθήσει σε χώρες της Κοινότητας, τους διανέμει στην ενδοχώρα.

Οι κάτοικοι του Νομού μας, στην πλειοψηφία πρόσφυγες και παιδιά προσφύγων, εκθύμως έδειξαν τα αλτρουιστικά τους αισθήματα. Κι εμείς (για να... μιλάμε μέσα απ’ το χορό!) στείλαμε στον καταυλισμό του Χέρσου πέντε τόνους καυσόξυλα για να τονίσουμε την... διεθνιστική μας αλληλεγγύη και να τονώσουμε τον ποντιακό μας αισθηματισμό. Πιστέψαμε πως θα είναι σύντομη η παραμονή τους. Οι ελπίδες όμως που έτρεφαν για μια καλύτερη ζωή, χάνονται. Τα λεφτά τους τελειώνουν. Και το άδειο στομάχι (λέει ο λαός μας) είναι κακός σύμβουλος.

Εχουμε τώρα και αυτές τις περίεργες και υπόπτου προελεύσεως Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (Μ.Κ.Ο) που παρεμβαίνουν απρόσκλητες και απρόκλητες, με “υπηρεσίες” που οδηγούν σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Αλλά μήπως και η κυβέρνηση σαν Μ.Κ.Ο δεν συμπεριφέρεται; Ανέθεσε σε μια θλιβερή φιγούρα τον συντονισμό του όλου προσφυγικού προβλήματος, που προσπαθεί μέσα απ’ τα “πρωϊνάδικα” των καναλιών να λύσει τα άλυτα. Μας απορροφά το ενδιαφέρον με τις φλυαρίες του και δεν καταφέραμε να διακρίνουμε αν το σκουλαρίκι που φέρει κρέμεται απ’ το κεφάλι του ή το κεφάλι του απ’ το σκουλαρίκι! Μάθαμε πως δημοσιογραφεί στην “Αυγή”. Καημένη “Αυγή”, πως σε κατάντησαν. Σε διαβάζουμε, ενίοτε, και δεν σε αναγνωρίζουμε. Πόσο σ’ έχουν αλλάξει από τα χρόνια εκείνα τα αλλοτινά της δεκαετίας του ’50, που... συνωμοτικά προσφεύγαμε στο πρακτορείο εφημερίδων, στον ωραίο εκείνο άνθρωπο, αείμνηστο Αντώνη Νικολόπουλο, να σε προμηθευθούμε. Ολα άλλαξαν, όλα αλλάζουν! Και εμείς; Εμείς κρατάμε για... παρηγοριά μια στροφή από μια Ωδή του Κάλβου:

Ημείς κατεδικασθήκαμεν

άθλιοι, κοπιασμένοι

πάντα ’να κατατρέχωμεν

αλλά ποτέ δεν φθάνομεν

την ευτυχίαν.

Σελίδα 59 από 65
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree