kavakiotis kon 1173Ο Κιλκισιώτης θεατράνθρωπος που κάνει περήφανη την πόλη και το νομό μας

Στις 15 Ιανουαρίου του 2016, στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών  στη Θεσσαλονίκη, ανέβηκε το θεατρικό έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ ‘’Μακμπέθ’’ (αυτό που για δεκαετίες το ονομάζαμε Μάκβεθ), σε σκηνοθεσία της Αναστασίας Ρεβή. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Μακμπέθ, ένας δικός μας άνθρωπος, ο Κώστας Καβακιώτης. Μεγάλη η πρόκληση για τον Κώστα αλλά και τεράστια η χαρά και η υπερηφάνεια για τους κατοίκους της μικρής μας πόλης, στην οποία γαλουχήθηκε, διαμορφώθηκε και ανδρώθηκε ο Κώστας. Ο κόσμος του Κιλκίς στήριξε με πάθος από την πρώτη στιγμή την παράσταση, με τη μαζική του συμμετοχή στις εκδρομές που διοργάνωσαν οι φορείς της πόλης μας (ΤΕΧΝΗ, Πολιτιστική Εταιρία Εκπαιδευτικών, Μουσικός Σύλλογος κτλ.) αλλά και με δεκάδες Κιλκισιώτες που πήγαν μεμονωμένα.

 

Ποιος όμως είναι Κώστας Καβακιώτης;

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Πατέρας του ο Πολύδωρος Καβακιώτης, υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομικών, προϊστάμενος του Τελωνείου Κιλκίς πριν από τη συνταξιοδότησή  του. Μητέρα του η δασκάλα Ελένη Σαρηγιαννίδου από την Αργυρούπολη Κιλκίς. Ο Κώστας είναι το δεύτερο παιδί της οικογένειας. Προηγήθηκε ο αδελφός του Νίκος που ζει και εργάζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Το 1988 όταν ο Κώστας ήταν 8 χρονών η οικογένεια μετακόμισε από την Αθήνα στο Κιλκίς όπου μεγάλωσε ο Κώστας και μέχρι σήμερα ζουν οι γονείς του. Τελείωσε το 3ο Δημοτικό Σχολείο Κιλκίς και στη συνέχεια το 1ο Γυμνάσιο και το 1ο Λύκειο της πόλης μας. Δάσκαλοι και καθηγητές του, θυμούνται τον Κώστα ως ένα παιδί χαρισματικό, με ανήσυχο και σπινθηροβόλο πνεύμα που από τότε έδειχνε το ταλέντο του στις κάθε είδους σχολικές εκδηλώσεις. Ιδιαίτερα στο Λύκειο όπου ήταν η ψυχή των εκδηλώσεων  σε συνεργασία με τη μαθήτρια τότε Φαίη Σκορδά. Πηγή χαράς για όλους με το αστείρευτο χιούμορ του. Όλα έδειχναν ότι οι Μούσες, προίκισαν απλόχερα το παιδί αυτό με τα θεία δώρα τους.

Μια παρένθεση: ‘’Η προσφορά των πολιτιστικών συλλόγων της πόλης μας…’’

Το ουσιαστικό θεατρικό ταξίδι του Κώστα άρχισε το 1994 μέσα στην παιδική θεατρική σκηνή της ΤΕΧΝΗΣ Κιλκίς και συνεχίστηκε στην Πολιτιστική Εταιρία Εκπαιδευτικών, πράγμα που αναδεικνύει την σημαντική προσφορά των πολιτιστικών φορέων της πόλης μας. Γι’ αυτό, ας μας επιτραπεί μια παρένθεση για την προσφορά αυτή.  

                                

‘Αξιον εστί το φως και η πρώτη χαραγμένη στην πέτρα ευχή του ανθρώπου…’’

Με τους θεσπέσιους αυτούς στίχους αρχίζει ο Οδυσσέας Ελύτης το ‘’Δοξαστικό’’, στο ποιητικό του αριστούργημα ‘’ Άξιον εστί ’’, που αποτελεί ύμνο στον ουρανό, στον ήλιο, στις θάλασσες, στα νησιά, στα όρη και τους κάμπους της πατρίδας μας. Ένα ονειρεμένο σκηνικό που σμίλεψαν οι Θεοί, για να στολίσουν τη χώρα μας. Ένα σκηνικό, μέσα στο οποίο δημιουργήθηκαν οι Επιστήμες … οι Τέχνες … ο Αθλητισμός και τόσα άλλα. Δυστυχώς όμως, η παράσταση που παίζεται τα τελευταία χρόνια μέσα στο ονειρεμένο αυτό σκηνικό είναι άθλια. Μετά την πολιτιστική έκρηξη της 

δεκαετίας του 60, τα τελευταία χρόνια στην πατρίδα μας βασιλεύει η ασχήμια. 

Ασχήμια παντού. Στο χώρο της πολιτικής, ανίκανοι πολιτικοί οδήγησαν τη χώρα στη χρεωκοπία και τον ανθό της ελληνικής νεολαίας στο εξωτερικό. Τα ιδιωτικά κανάλια οδηγούν στην αποχαύνωση χιλιάδες ανθρώπους με τα πάσης φύσεως ‘’μεσημεριανάδικα’’. Όλη η πατρίδα μας ένα απέραντος τζόγος. Έκατομμύρια άτομα, κυνηγούν νυχθημερόν την ‘’καλή’’. Φανατισμένοι οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων αλληλοεξοντώνονται καθημερινά μέσα και έξω από τα γήπεδα. Η απόλυτη αποβλάκωση με τη θεοποίηση του ΤΙΠΟΤΑ. Η εγκληματικότητα έφθασε στο ζενίθ. Τα ναρκωτικά δίνουν και παίρνουν δηλητηριάζοντας τη νεολαία μας. Και πόσα άλλα…

Όλος αυτός ο πνευματικά βορβορώδης χείμαρρος κατεβαίνει ορμητικά απειλώντας να αφανίσει οριστικά ό,τι ωραίο φτιάχτηκε σ’ αυτόν τον τόπο μέσα στους αιώνες και ταξίδεψε παντού στον κόσμο συντελώντας στη δημιουργία του σύγχρονου ευρωπαϊκού και παγκόσμιου πολιτισμού.

Μοναδική αντίσταση σ’ αυτό το κατάμαυρο τσουνάμι είναι κάτι φωσφορίζοντα βοτσαλάκια που ξεφύτρωσαν στο διάβα του και παλεύουν καθημερινά να φωτίσουν και να νικήσουν το σκοτάδι. Είναι οι πολιτιστικοί και λαογραφικοί σύλλογοι, σπαρμένοι σ’ όλη την επικράτεια που αγωνίζονται να κρατήσουν και να διαδώσουν θησαυρούς αιώνων, στελεχωμένοι από εμπνευσμένους ανθρώπους που θυσιάζουν πολλές ώρες από τον πολύτιμο χρόνο τους για να δώσουν στη νεολαία μας και όχι μόνο, τη φωτεινή πλευρά της ζωής. Είναι…

 ‘’…η Ελλάδα που αντιστέκεται … η Ελλάδα που επιμένει…’’.

Για την πόλη και το νομό μας είναι η ΤΕΧΝΗ, με την επί δεκαετίες ακάματη κ. Κική Παπαδοπούλου-Πάγκου και τους συνεργάτες της … είναι το Λύκειο Ελληνίδων με την ακούραστη κ. Δάφνη Νιάκα και όλο το εμπνευσμένο επιτελείο της … είναι οι Αργοναύτες και η Θρακική Εστία … είναι ο Άγιος Τρύφων και ο Φλάμπουρας …. εί-ναι η Αρμονία … είναι η Πολιτιστική Εταιρία Εκπαιδευτικών … είναι …    

Όλοι αυτοί οι Σύλλογοι με την ακάματη προσπάθεια των μελών τους, δημιουργούν τον γόνιμο βιοχώρο στον οποίο τα μικρά παιδιά της πόλης και του νομού μας, έρχονται σε επαφή με τον πολιτισμό και τη λαογραφία μας. Κάποια απ’ αυτά ανακαλύπτουν το πεδίο στο οποίο θα εκδηλώσουν το όποιο ταλέντο τους. Όλα όμως αποκτούν αξίες και ιδανικά που τους συνοδεύουν σ’ όλη την υπόλοιπη ζωή τους κάνοντάς την ποιοτικότερη. Ένα από τα παιδιά αυτά είναι και ο Κώστας Καβακιώτης. Κλείνει η παρένθεση…

 

 Τα πρώτα θεατρικά βήματα του Κώστα Καβακιώτη…

‘’Κόκκινη κλωστή δεμένη … στην ανέμη τυλιγμένη … ’’

…έτσι … σαν παραμύθι αρχίζει η καλλιτεχνική πορεία του Κώστα Καβακιώτη…

Ξεκίνησε, όπως προείπαμε το 1994 από την παιδική σκηνή της ΤΕΧΝΗΣ παίρνοντας μέρος στο έργο του Φρανκ Μπάουμ ‘’Ο μάγος του Οζ’’, στο οποίο έπαιζε το ρόλο του λιονταριού δείχνοντας από νωρίς το τεράστιο ταλέντο του. Ψυχή του παιδικού θεάτρου της ΤΕΧΝΗΣ ήταν τότε η πρωθιέρεια του παιδικού θεάτρου στο Κιλκίς, η νηπιαγωγός και μετέπειτα Σχολική Σύμβουλος Προσχολικής Αγωγής κυρία Θεοδοσία Σβολάκη, περιστοιχιζόμενη από ένα επιτελείο φωτισμένων  εκπαιδευτικών και όχι μόνο, όπως οι κυρίες  Άννα Γουνιτσιώτου, Εύη Παναγοπούλου, Μαρία 

Παπαδοπούλου, Λέλα Αβτζίδου, Παρέσσα Πολυχρονίδου, Ρούλα Φωκά, οι κύριοι Χρήστος Αλεβιζάκης και Χρήστος Σπίγκος και πολλοί άλλοι. Οι παράγοντες αυτοί στη συνέχεια το 1995 δημιούργησαν την Πολιτιστική Εταιρία Εκπαιδευτικών. Ο Κώστας πήρε μέρος στην πρώτη παράσταση της Εταιρίας που ήταν το υπέροχο θεατρικό του Ράινερ Χάχφελντ ‘’Ο Μορμόλης’’ στο οποίο ξεδίπλωσε το μεγάλο ταλέντο του, αποδίδοντας εκπληκτικά το ρόλο του νευρικού ‘’Κυρίου Μπουρίνια’’. Ακολούθησε η ‘’Ελίζα’’ της Ξένιας Καλογεροπούλου με τον Κώστα ωριμότερο υποκριτικά να αποδίδει τέλεια το ρόλο του Σουλεϊμάν και στη συνέχεια το έργο ‘’Η πεντάμορφη και το τέρας’’ επίσης της Ξένιας Καλογεροπούλου με τον Κώστα και πάλι υπέροχο στο ρόλο του ναυτικού.

Στο βιοχώρο λοιπόν της ΤΕΧΝΗΣ και της Πολιτιστικής Εταιρίας Εκπαιδευτικών κάρπισε και άνθισε το ταλέντο του Κώστα Καβακιώτη. Μέσα στους χώρους αυτούς εμβαπτίσθηκε στα ιερά νάματα του πολιτισμού και στη μαγεία του θεάτρου και έβαλε τα θεμέλια της κατοπινής του εξέλιξης στην τέχνη του υποκρίνεσθαι.

Πολύπλευρο ταλέντο ο Κώστας διακρίθηκε και στον αθλητισμό. Έπαιξε στην ομάδα χάντμπολ του ΓΑΣ Κιλκίς αλλά και του Άρη Θεσσαλονίκης.

Μετά το λύκειο έδωσε εξετάσεις και πέρασε στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ από όπου  πήρε το πτυχίο του αλλά απέκτησε και μεταπτυχιακό τίτλο στην Κοινωνιολογία της Θρησκείας.

Ήξερε όμως ο Κώστας ότι τα υλικά με τα οποία τον προίκισε η μάνα φύση, τον οδηγούσαν στον ονειρεμένο χώρο του θεάτρου. Διαισθανόταν ότι τα φώτα της ράμπας και το θεατρικό σανίδι ήταν ο πυρήνας της ύπαρξής του. Ασυμβίβαστος και ονειροπόλος τράβηξε το δρόμο της ψυχής του. Και δικαιώθηκε…

 

Θεατρικές σπουδές…

Με τη θερμή στήριξη δυο υπέροχων ανθρώπων, των γονιών του, και με όπλα το ταλέντο και την αποφασιστικότητά του, άρχισε τις σοβαρές σπουδές του στην υποκριτική, στην Πειραματική Σκηνή της Τέχνης Θεσσαλονίκης. Τις συνέχισε στο Ηνωμένο Βασίλειο στο Royal Cenral School of Speeck and Drama του Λονδίνου. Ακολούθησαν άλλες θεατρικές σπουδές στη Ρωσία στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας. Ολοκληρώθηκαν στις ΗΠΑ στο Steppenwolf Company  του Λος Άντζελες και στο Directors Lab του Lincoln Center της Juilliard της Νέας Υόρκης.

Ο Κώστας Καβακιώτης έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και τηλεοπτικές παραγω-γές στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στο Διεθνές Φεστιβάλ ηθοποιών στο Shakespeare’s Globe του Λονδίνου. Είναι μέλος της κριτικής επιτροπής των υποψηφίων για το M.A. In Acting στο Royal Central School. Η μόνιμη διαμονή του είναι στο Λονδίνο όπου εργάζεται ως ηθοποιός και διευθύνει την ομάδα Classes London. Για τρεις διδακτικές περιόδους ερχόταν στη Θεσσαλονίκη και δίδασκε ως Λέκτορας στο τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

 

Μακμπέθ…

Σήμερα όπως προείπαμε ο Κώστας Καβακιώτης πρωταγωνιστεί στο Κρατικό 

Θέατρο Βορείου Ελλάδος στο κλασσικό θεατρικό του Ουίλιαμ Σαίξπηρ ‘’Μακμπέθ’’ υποδυόμενος εκπληκτικά, κατά γενική παραδοχή, τον κεντρικό ήρωα.

Ο ‘’Μακμπέθ’’ (Macbeth) είναι ένα από τα τελευταία θεατρικά έργα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ γύρω από μία βασιλοκτονία και τα επακόλουθά της. Είναι η μικρότερη τραγωδία του Σαίξπηρ και πιστεύεται ότι γράφτηκε μεταξύ του 1603 και του 1606.

Γράφτηκε σε μία περίοδο μεγάλης κρίσης οικονομικής, ηθικής, πολιτικής. Ήταν η εποχή της «Συνωμοσίας της Πυρίτιδας» κι ο Σαίξπηρ θέλησε να αποτυπώσει τις αρχέγονες ανθρώπινες ευτέλειες ως το διαχρονικό λόγο των μεγαλύτερων εγκλημάτων. Οι άνθρωποι δεν είμαστε «καλοί» και «κακοί». Η ατέρμονη φιλοδοξία, σε συνδυασμό με τη βαθιά ριζωμένη ανασφάλεια, μετατρέπουν τον καθένα μας σε εγκληματία. Ο Μακμπέθ μετατρέπεται σε τέρας γιατί η εξουσία είναι εθιστική (Ιστοσελίδα Flix 23-5-2015)   

Σε συνέντευξή του στο artplay.gr στις 9 Ιανουαρίου 2016, ο Κώστας Καβακιώτης ανάμεσα στα άλλα χαρακτηρίζει τον Μακμπέθ ως « Ένα προκλητικό χαρμάνι στρατιωτικής σκληρότητας και υπερευαισθησίας και φυσικά μιας αλματώδους φιλοδοξίας και έντονου φόβου». Σε άλλη συνέντευξή του στο Interviews σε ερώτηση για τη μέχρι τώρα πορεία του αναφέρει: « Η προσωπική αλήθεια είναι το ‘’πάτημα" για να προχωρήσεις», ενώ για το ρόλο του σε σχέση με τις θεολογικές σπουδές του λέει: «Στον "Μακμπέθ" υπάρχουν πολλαπλές θεολογικές αναφορές που προσεγγίζει ιδανικά ο Σαiξπηρ».

Ο Κώστας όμως, παρά τη ραγδαία καλλιτεχνική του εξέλιξη, παραμένει ένας απλός άνθρωπος με μια απαράμιλλη σεμνότητα, σφυρηλατημένη γερά μέσα στις αρχές και αξίες που του έδωσε η οικογένειά του, η γενική και θεατρική του μόρφωση και η μέχρι τώρα θητεία του στο μαγικό κόσμο του θεάτρου. Αγαπάει τον τόπο του και δεν χάνει ευκαιρία που να μην το δείχνει. Πρόσφατα, το Σάββατο 20 Φεβρουαρίου στην τηλεοπτική εκπομπή ‘’Στην υγειά μας’’, καλεσμένος του Σπύρου Παπαδόπουλου, έστειλε την αγάπη του στην ιδιαίτερη πατρίδα του το Κιλκίς και ευχαρίστησε τους συμπατριώτες του Κιλκισιώτες για την πρωτοφανή στήριξή τους, με τη μαζική παρουσία τους στο ‘’Μακμπέθ’’.

Οι παραστάσεις του ‘’Μακμπέθ’’ τελειώνουν στις 27 Μαρτίου 2016. 

 

Επίλογος…

Ο Κώστας Καβακιώτης, ο δικός μας άνθρωπος, αποτελεί σήμερα έναν από τους κυριότερους πρεσβευτές της πολιτιστικής δημιουργίας στην πόλη μας αλλά και στο νομό μας.    

Από λιοντάρι στο ‘’Μάγο του Οζ’’ στην παιδική σκηνή της ΤΕΧΝΗΣ Κιλκίς πριν από 22 χρόνια, Μακμπέθ σήμερα στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. 

Και το ταξίδι του Κώστα στο όνειρο συνεχίζεται … έτσι … όπως στα παραμύθια…

Μάκης Ιωσηφίδης

Δάσκαλος

tzikas kon 1173Του Κωνσταντίνου Μιχ. Τζίκα

Τα τροχαία ατυχήματα στην Ελλάδα είναι ένα φαινόμενο σχεδόν καθημερινό το οποίο προκαλεί μεγάλη θλίψη σε όλους μας, ιδίως στο άκουσμα απώλειας ζωών και δη νέων. Αυτό που μου έλεγε συνέχεια o αείμνηστος πατέρας μου όταν πρωτοξεκίνησα να οδηγώ, ήταν το εξής: «εκτός από την δική μας οδήγηση, θα πρέπει πάντοτε να προσέχουμε και την οδήγηση των άλλων που έχουμε απέναντί μας». Με αυτόν τον τρόπο ήθελε να μου επιστήσει την προσοχή και σε άλλους απρόβλεπτους παράγοντες εν προκειμένω για μια ασφαλή μετακίνηση. Αν και τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί σημαντική μείωση των τροχαίων ατυχημάτων στην χώρα μας σύμφωνα με τους στατιστικούς δείκτες, πάρα ταύτα το τροχαίο ατύχημα συνεχίζει να αποτελεί μάστιγα για την Ελλάδα. 

 

Αιτίες ατυχημάτων

Στην Ελλάδα τουλάχιστον, ένας μεγάλος αριθμός τροχαίων συμβάντων οφείλεται, εκτός από τον ελλιπή φωτισμό, τις κακοτεχνίες και το ολισθηρό οδόστρωμα, στην απρόσεχτη οδήγηση, στην υπερβολική ταχύτητα και στο γεγονός ότι οι Έλληνες οδηγοί, κινούνται υπό την επήρεια μέθης ή χρήσης διαφόρων ουσιών που επηρεάζουν τις ικανότητές του στην οδήγηση.

 

Δικαιώματα

Από κάθε τροχαίο δυστύχημα συνήθως γεννιέται δικαίωμα αποζημιώσεως του παθόντος προσώπου και των ατόμων που συνεπέβαιναν στο όχημα του και παράλληλα γεννιέται η υποχρέωση αποζημιώσεως του ιδιοκτήτη του ζημιογόνου οχήματος και του οδηγού του. Και επειδή συνήθως στις περιπτώσεις αυτές των τροχαίων ατυχημάτων σπανίως ο υπαίτιος οδηγός δέχεται την ευθύνη του, η αποζημίωση κατά κανόνα καθορίζεται από τα δικαστήρια.

Αφού ασκηθεί η σχετική αγωγή αποζημιώσεως, το δικαστήριο αφού λάβει υπόψη του τα γεγονότα και τις ειδικές συνθήκες κάτω από τις οποίες έλαβε χώρα το συγκεκριμένο τροχαίο συμβάν θα αποδώσει την ευθύνη σ’αυτόν που ήταν υπαίτιος του τροχαίου συμβάντος και θα καθορίσει το ύψος της αποζημίωσης που πρέπει να καταβάλει ο υπαίτιος του τροχαίου γεγονότος στον παθόντα και στον ιδιοκτήτη του βλαβέντος οχήματος για τις υλικές ζημίες.

Το δικαστήριο θα καθορίσει το ύψος της αποζημίωσης τόσο για τις φθορές ή υλικές ζημιές του οχήματος όσο και για οποιαδήποτε ζημιά υπέστη ο οδηγός του οχήματος ο οποίος δεν είχε καμία υπαιτιότητα.

 

Πρόκληση θανάτου ή αναπηρίας κλπ

Σε περιπτώσεις που από το τροχαίο συμβάν επήλθε στον οδηγό του ενός οχήματος ή σε άτομα που συνεπέβαιναν σ’αυτό θάνατος, αναπηρία κλπ τότε στην περίπτωση θανάτου νομιμοποιούνται οι συγγενείς α΄ βαθμού να διεκδικήσουν και αποζημίωση για την ψυχική οδύνη που υπέστησαν από το συμβάν, ενώ σε περίπτωση που από το τροχαίο συμβάν επήλθαν μόνο σωματικές βλάβες, αναπηρία κλπ δικαιούται να διεκδικήσει ο παθών, αποζημίωση για τις ηθικές βλάβες που υπέστη λόγω του τραυματισμού και για ο,τι θα ζημιωθεί λόγω των σωματικών βλαβών ή της αναπηρίας που υπέστη από το τροχαίο γεγονός.

Η αγωγή αποζημιώσεως στρέφεται εναντίον του οδηγού ο οποίος ευθύνεται για το τροχαίο συμβάν, του ιδιοκτήτη του ζημιογόνου οχήματος και εναντίον της ασφαλιστικής εταιρίας η οποία εκάλυπτε το ζημιογόνο όχημα ασφαλιστικά έναντι τρίτων κατά τον χρόνο του ατυχήματος. Σε περίπτωση δε που το ζημιογόνο όχημα δεν ήταν ασφαλισμένο κατά τον χρόνο του ατυχήματος τότε η σχετική αγωγή στρέφεται εναντίον και του Επικουρικού Κεφαλαίου, το οποίο υπεισέρχεται στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της ασφαλιστικής εταιρίας.

 

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

Πρέπει να γνωρίζει ο κάθε οδηγός ότι σε κάθε τροχαίο συμβάν που προκαλείται κατά την κυκλοφορία του οχήματός του, έχει υποχρέωση αφού ακινητοποιήσει το όχημά του και τοποθετήσει το σχετικό τρίγωνο που προειδοποιεί ότι υπάρχει πρόβλημα στον δρόμο, να καλέσει την τροχαία δηλώνοντας το σημείο όπου βρίσκεται, καθώς επίσης να καλέσει ασθενοφόρο σε περίπτωση που υπάρχουν τραυματίες ή νεκροί και στην συνέχεια να ενημερώσει και την ασφαλιστική του εταιρία. Εάν τα πράγματα δεν κυλίσουν ομαλά για τον παθόντα κατά το στάδιο των διαπραγματεύσεων του με την ασφαλιστική εταιρία του προκαλέσαντα το τροχαίο συμβάν εν προκειμένω για την αποζημίωσή του, να επικοινωνήσει με τον δικηγόρο του για να τον συμβουλεύσει καταλλήλως. 

Εν κατακλείδι, κάθε οδηγός οποιουδήποτε οχήματος πρέπει να αναλογιστεί τις ευθύνες που αναλαμβάνει οδηγώντας το και να οδηγεί πάντοτε με σύνεση και σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου. Να σέβεται και να εφαρμόζει τη σήμανση των οδών που ενημερώνει τον κάθε οδηγό οχήματος για τους κινδύνους που ελλοχεύουν.

*O κ. Τζίκας είναι δικηγόρος και πιστοποιημένος διαμεσολαβητής από το Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων 

www.tzikas-lawfirm.gr

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Ο ευτραφής κύριος της φωτογραφίας είναι ο διάσημος Αϊ Γουέι-Γουέι. Κινέζος ηθοποιός και ακτιβιστής. Οταν έχεις εκατομμύρια και σκυλοβαριέσαι γίνεσαι ακτιβιστής, φιλάνθρωπος, εθελοντής. Γενικά ψυχοπονιάρης. Σαν τον Μπόνο των U2, τον άλλο ακτιβιστή, που κάνει συναυλίες για να σώσει τα παιδιά της Αφρικής. (Ο Τζίμης Πανούσης λέει ότι, όταν ο Μπόνο βαριέται, πετάει με το ιδιωτικό του τζετ πάνω απ’ την Αφρική, ρίχνοντας καραμέλες...)

Η φωτογραφία είναι “μαϊμού”. Ο χοντρο-ακτιβιστής δεν έπαθε απολύτως τίποτε. Απλά ξάπλωσε μπρούμυτα την κορμάρα του σε μια αμμουδιά της Μυτιλήνης, παριστάνοντας τον μικρούλη Αϊλάν τον οποίο ξέβρασε πνιγμένο το κύμα σε μια έρημη ακτή της Τουρκίας... Η φωτογραφία φυσικά έκανε το γύρο του κόσμου, χαρίζοντας κι άλλη δημοσιότητα στον καλλιτέχνη.

Ο κ. Αϊ Γουέι-Γουέι είναι πολύ πιθανόν να επιλέξει ως επόμενο σταθμό θρήνου την Ειδομένη. Δεν παίζει ρόλο αν θα ξαπλώσει το κορμί του στην όχθη του Αξιού, ή πάνω στη γραμμή “του Τραίνου της μεγάλης φυγής”, το οποίο περνάει στα Σκόπια, αλλά όχι στην ελευθερία.

Ο ψυχοπονιάρης Αϊ όμως θα πρέπει να βιαστεί. Πιθανόν να τον προλάβει η ευσυγκίνητη κ. Σούζαν Σάραντον, ή η “κόκκινη” Βανέσσα Ρεντγκρέιβ. Οι δικοί τους  ίματζ-μέϊκερς σίγουρα γνωρίζουν την Ειδομένη-Idomeni. Το πιο διάσημο χωριό στην Υφήλιο, ύστερα από εκείνο των Αστερίξ-Οβελίξ. Μπροστά σ’ αυτό που συμβαίνει και θα συμβεί στην Ειδομένη, οι εικόνες από Λέσβο, Κω, Λέρο κλπ, θα είναι ευχάριστο ντοκυμαντέρ. Υπολογίσθηκε ότι τα άλλα Hotspots σε Χέρσο, Ν. Καβάλα, Δροσάτο, Κεντρικό(!), θα λειτουργήσουν ως βαλβίδες εκτόνωσης της Ειδομένης. Στην πράξη όμως αποδεικνύεται το αντίθετο: τα σημεία αυτά λειτουργούν ως τροφοδότες της Ειδομένης. Και φυσικά έτσι θα γινόταν, αφού οι πρόσφυγες γνωρίζουν ότι βρίσκονται λίγα χιλιόμετρα μακρυά από το... Γαλατικό χωριό της Ελλάδας.

Την ίδια ώρα καμμία αναβάθμιση των υποδομών του νομού δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Ούτε καν των Υγειονομικών Μονάδων που, ενδεχομένως, να κληθούν να αντιμετωπίσουν και τα πρώτα κρούσματα πιθανής επιδημίας. Οι οποίες Υγειονομικές Μονάδες παραμένουν τρεις μήνες τώρα χωρίς Διοικητή. Για άλλες υποδομές ούτε λόγος. Στο Κιλκίς ξεδιπλώνεται η κατάσταση που παρουσιάζει η χώρα όσον αφορά στην “κεντρική” αντιμετώπιση του ασύμμετρου φαινομένου εξ αρχής... Κανείς σχεδιασμός, καμμία μελέτη, καμμία πρόβλεψη. Με το πρόβλημα και τη διαχείρισή του να ξεκινά από την ανεκδιήγητη υπουργό Τασία και να καταλήγει στον “στρατάρχη Καμμένο”. Εξ απίνης συνελήφθη ο νομός μια ωραία πρωία. Κι από την “επανάσταση του Γαλλικού” φτάσαμε στα τέσσερα Κέντρα, συν την Κόλαση της Ειδομένης.

Σε αναμονή λοιπόν του Αϊ Γουέι-Γουέι, της κ. Σάραντον, της κ. Ρεντγκρέιβ και όποιων άλλων μας επιλέξουν ως αρένα επιδείξεως αισθημάτων. Κοντά στην Ειδομένη ίσως γίνουν διάσημοι τόποι και το Χέρσο, η Ν. Καβάλα, το Δροσάτο, το Κεντρικό.

ΥΓ: Είναι απορίας άξιον το πως ακόμα ο αναπόφευκτος Νταλάρας δεν έκανε συναυλία για την Ειδομένη!

floridis pan 1166Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Για δεκαετίες λέγεται ότι μία από τις μεγαλύτερες ελληνικές πόλεις είναι η... Μελβούρνη. Δεν είναι βέβαια υπερβολή, αφού στην μεγαλούπολη της μακρινής Αυστραλίας κατοικούν εδώ και πολλά χρόνια εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες.

Τηρουμένων των αναλογιών, μπορούμε να λέμε πλέον ότι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Κιλκίς είναι η Ειδομένη! Γιατί 15.000 κατοίκους το Πολύκαστρο δεν είχε ποτέ. Το θέμα είναι πως πρόκειται για να μια “πόλη” άναρχη, εγκατελειμένη από το κράτος στο έλεος των κομπιναδόρων, μαυραγοριτών και άλλων επιτήδειων. Και τελευταία με τις βροχές, τείνει να γίνει μια δεύτερη “Πλωτή πόλη” μετά από εκείνην της Μάρως Δούκα. Χωρίς τα ωραία χρώματα εκείνης όμως...

Και όταν μετακινηθούν οι σύγχρονοι εσταυρωμένοι, η “πόλη της Ειδομένης” θα πάψει να υπάρχει. Το όνομα του χωριού όμως ως Idomeni, θα είναι χαραγμένο στην συλλογική-παγκόσμια Μνήμη για δεκαετίες. Ως τόπος μαρτυρίου αλλά και ως τόπος κρατικής και υπερκρατικής αναλγησίας και απανθρωπιάς. Αλλά και ως τόπος εκμετάλλευσης του έσχατου πόνου. Αλλά και ως τόπος όπου ασκήθηκε ο αγνός και άδολος αλτρουϊσμός, η αλληλεγγύη του ανώνυμου, η αυτοθυσία του εθελοντή, η αφιλοκερδής προσφορά του γιατρού.

Πριν λίγες μέρες είχε εγερθεί το ζήτημα της απονομής του Νόμπελ Ειρήνης στους νησιώτες Ελληνες, που πρώτοι έρχονται σε επαφή με της Γης τους κολασμένους. Πλειοδοτώντας, άλλοι πρότειναν το Νόμπελ να δοθεί σε όλους του Ελληνες. Και σ’ αυτούς δηλαδή που συνωθούνται στην Ειδομένη για μια φωτογραφία, με φόντο τον τόπο του Μαρτυρίου; Και σ’ αυτούς που οργώνουν τον τόπο τους για να μην στηθούν σκηνές για τους πρόσφυγες;

Το Νόμπελ Ειρήνης όμως θα πρέπει να δωθεί στο όνομα Ειδομένη-Idomeni. Για να θυμίζει τον διαρκή Γολγοθά όλων εκείνων που ξεσπιτώνονται απ’ τους πολέμους, είτε με βόμβες, είτε με οικονομική καταστροφή και πείνα. Για να θυμίζει την Πλωτή πόλη της σύγχρονης Παγκόσμιας ντροπής. Για να θυμίζει μια μαύρη “τρύπα στην Γεωγραφία” και στην ψυχή μας. Οπως παλιά η Σρεμπρένιτσα. Οπως η κοιλάδα του Μπλάτσε...

Σελίδα 54 από 55
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree