Του Παύλου-Σωκράτη Παυλίδη*

Επιστράτευση με την υπογραφή του Βασιλέως Γεωργίου Β’. Ικανούς, γυμνασμένους τους καλεί η πατρίδα. Ο Πλάτων Λαβασάς ο δάσκαλος, κάτοικος Κιλκίς, έφυγε από το χωριό Ροδώνα. Επιστρατεύθηκε. Είναι απόγευμα, βρέχει ψιλά και η ημέρα είναι θολή. Χτυπά η καμπάνα του χωριού... Πόλεμος... βουΐζει το χωριό από φωνές. Θυμάμαι αυτήν την ημέρα της επιστράτευσης. Ολο το χωριό σηκώθηκε στο πόδι. Ηρθε μια ομάδα χωροφυλακής στο κοινοτικό γραφείο και ανακοίνωσε το γεγονός. Τοιχοκόλλησαν ένα “φερμάνι”. Τρέχουν οι γυναίκες, οι παππούδες, τα παιδιά στον κάμπο, να ειδοποιήσουν τον πατέρα, τον θείο, ότι γίνεται πόλεμος, επιστράτευση... Χτυπά η καμπάνα της εκκλησίας γρήγορα και δυνατά. Είναι απόγευμα αργά. Οι γονείς μας κουρασμένοι από την βαρειά δουλειά της ημέρας. Σκύβουν λεβέντες και φιλούν το χέρι της μάνας, του πατέρα, τη γυναίκα, τα παιδιά. Ανάστατο το χωριό. Παντού φωνές και κλάματα. Τα παιδιά κλαίνε. Φεύγει ο πατέρας, ο θείος στον πόλεμο. Ο πατέρας, η μάνα, οι γερόντοι, έδιναν ευχές στα παιδιά τους. “Η Παναγία μαζί σας... η Παναγία μαζί σας”. Δεν μπορούν να κρύψουν την φωνή.... “Παιδιά μας... την ευχή μας”. Τρέχουν να μάθουν που να πάνε να παρουσιασθούν. Φεύγουν για τον ΣΣ Μουριώ. Εκεί πρέπει να πάνε. Εκεί θα πληροφορηθούν. Από εκεί θα φύγουν πεζή για τον πόλεμο.

Αυτοκίνητα δεν υπάρχουν ούτε στον Στρατό. Ο πατέρας κάλεσε τη μάνα, της έδωσε συμβουλές, φίλησε και τα πέντε παιδιά του στο μέτωπο και γρήγορα έφυγε μέσα στο σκοτάδι προς τον ΣΣ Μουριών. Εκεί πληροφορήθηκε από υπεύθυνο ότι δεν θα παρουσιασθεί. Είναι αγύμναστος.

Οι νέοι έφυγαν στο μέτωπο πεζή. Ημέρα και νύχτα βάδιζαν. Τα ονόματα από τους Ροδωνίτες που έφυγαν στο Αλβανικό μέτωπο: 1. Σωκράτης Π. Καραπαναγιωτίδης, 2. Θεόδωρος Γ. Καραπαναγιωτίδης, 3. Χρήστος Στυλ. Ορφανίδης, 4. Γεώργιος Αν. Καραπαναγιωτίδης, 5. Ζαχαρίας Βαρυδήμος, 6. Μιλτιάδης Αρ. Γιολτσής, 7. Χαράλαμπος Ι. Ηλιάδης (έφεδρος ανθυπολοχαγός), 8. Σωτήρης Αγγελακίδης, 9. Χρήστος Ν. Τσιτσέλης, 10. Μόσχος Χαϊνογλου, 11. Στυλιανός Παπαδόπουλος, 12. Χρήστος Ευθυμιάδης, 13. Γεώργιος Στ. Ορφανίδης, 14. Κων/νος Στ. Παπαδόπουλος, 15. Χαράλαμπος Κων. Αναστασιάδης, 16. Νικόλαος Αρ. Δούκογλου, 17. Ανέστης Αξιμιώτης, 18. Ιωάννης Γιαγκιόζης, 19. Αλέξανδρος Ι. Παπαδόπουλος.

Είχαμε και άλλους άνδρες στρατεύσιμους στη γραμμή Μπέλλες-Ρούπελ: 1. Κωνσταντίνος Γεωργίου Παπαδόπουλος, έφεδρος ανθυπολοχαγός, 2. Ιωάννης Τοπαλέλης, 3. Ευστάθιος Στ. Ορφανίδης, 4. Θεμιστοκλής Παπαδόπουλος, 5. Ιωάννης Παπαδόπουλος.

Ο ήλιος κρυμμένος στα μαύρα σύνεφα, δημιουργώντας μακριές σκιές στην περιοχή, χωρίς να την ζεσταίνει. Και στα οργωμένα χωράφια, το χώμα ήταν σκληρό σαν σίδερο. Στα σποραδικά αγροτόσπιτα ο καπνός υψωνόνταν από τις καμινάδες στητός σαν κολώνα στην ασάλευτη ατμόσφαιρα και κοπαδιαστά τα πρόβατα, κουρασμένα από το βάρος του πυκνού μαλλιού τους κι από την αρχή της εγκυμοσύνης τους, στριμώχνονταν γύρω από τα γεμάτα τριφύλλι παχνιά. Τα παιδιά ήταν στο σχολείο κι ο κρύος καιρός είχε κλείσει τους υπόλοιπους στα σπίτια τους.

Οι γέροι πατεράδες και οι γυναίκες πήραν την πρωτοβουλία να κρατούν το αλέτρι, έφηβοι και παιδιά να βοηθούν, να φέρουν ξύλα από το βουνό. Ο χειμώνας είναι μπροστά. Βαρύς χειμώνας. Ερχονταν ειδήσεις από τομέτωπο, από την πρώτη γραμμή. Μάχες σκληρές σώμα με σώμα, εφ’ όπλου λόγχη, με τους Ιταλούς. Οι Ιταλοί μπήκαν στο ελληνικό έδαφος.

Οι εφημερίδες “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ” και “ΤΟ ΦΩΣ” ανήγγελαν σε λίγες ημέρες με μεγάλα γράμματα και πηχυαίους τίτλους ότι νικούσαμε στα πεδία των μαχών. “Τους διώξαμε από το ελληνικό έδαφος με αιχμαλώτους και νεκρούς”, έγραφαν. Ο συνταγματάρχης Δαβάκης με τα παλληκάρια του σκορπούσε τον τρόμο και το φόβο σε όλο το μέτωπο. Τραγούδι έγιναν του Δαβάκη τα παλληκάρια. Ο “Παπανικολής”, το υποβρύχιο με κυβερνήτη τον πλωτάρχη Μ. Ιατρίδη, ενεργεί περιπολίες μεταξύ Αυλώνα και Πρίντεζι, το θαλάσσιο στενό του Οτράντο, όπου στις 24 Δεκεμβρίου 1940 τορπιλλίζει μια ιταλική νηοπομπή. Βυθίζονται δύο αντιτορπιλλικά και ένα πολεμικό της συνοδείας τους.

Δεν υπάρχαν τότε ραδιόφωνο, τηλεόραση, τηλέφωνα. Μόνο από εφημερίδα μαθαίναμε ειδήσεις. Ο πόλεμος συνεχίζεται στα χιονισμένα αλβανικά βουνά. Τιμή και δόξα στα παλληκάρια του χωριού Ροδώνα, που ήταν στην πρώτη γραμμή. Γρήγορα και χαρμόσυνα χτυπά η καμπάνα. Επήραμε την Κορυτσά στις 22 Νοεμβρίου του 1940. Επτά Ιταλικές μεραρχίες έπαθαν πανωλεθρία. Μεγάλη χαρά εσκόρπισε το άγγελμα της νίκης στο λεκανοπέδιο Μουριών. Γελούσαν τα πρόσωπα όλων. Επήραμε τους Αγ. Σαράντα στις 7 Δεκεμβρίου 1940. Παραιτήθη ο Μπαντόλιο. Επήραμε το Αργυρόκαστρο στις 8 Δεκεμβρίου 1940. Παραιτήθη ο αρχηγός του ιταλικού στόλου. Πανηγυρισμός της νίκης παντού, σε πόλις και χωριά. Καταλάβαμε την Χειμάρα στις 24.12.1940. Ευχές της Α.Β.Υ. της πριγκιπίσσης διαδόχου Φρειδερίκης προς τις μητέρες, συζύγους, οικογένειες των ηρωικών πολεμιστών μας.

Ο στρατός μας πετά από νίκη σε νίκη. Επήραμε και την Κλεισούρα στις 11.1.1941.

Η νεολαία της Ε.Ο.Ν. του Ροδώνα και το λεκανοπέδιο των Μουριών ήταν επί ποδός για την φανέλα του στρατιώτη. Η Βέμπο τραγουδά. Δίνει ζωντάνια στα στρατευμένα παιδιά και ακόμη περισσότερο στον ελληνικό λαό. “Με το χαμόγελο στα χείλη παν’ οι φαντάροι μας μπροστά”. “Παιδιά της Ελλάδος παιδιά”. “Αέρα... Αέρα!” τέτοιες κραυγές ακούγονταν στα βουνά της Αλβανίας. Την εποχή εκείνη του φθινοπώρου είχαμε στο χωριό καπνά, τα οποία κάναμε παστάλι. Παίρναμε εργάτες για παστάλιασμα από τις Συκαμιές, Ακίντζαλι (Μουριές). Σ’ όλο το χωριό παστάλιαζαν φύλλα καπνού με τραγούδια της Βέμπο: “Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του και την σκούφια...”. Οταν βλέπαμε τον ταχυδρόμο να έρχεται από μακριά, τρέχαμε ξυπόλητοι κοντά του.

Ο ταχυδρόμος Τάκης Νικολάου από το Ακίντζαλι (Μουριές) έρχεται καβάλα στο εύσωμο ψαρί άλογο και ο δερμάτινος σάκκος γεμάτος γράμματα από τα στρατευμένα παιδιά που είναι στην πρώτη γραμμή. Μέσα στο κέντρο του χωριού και εμπρός στο κοινοτικό γραφείο με την καραμούζα σαλπίζει. Τις μάνες, τους πατεράδες, τις γυναίκες καλεί να έλθουν να πάρουν από τον αγαπημένο τους ένα γράμμα. Κάθε μέρα έφθαναν γράμματα από διάφορα μέτωπα, ειδήσεις διαφορετικές. Τα παιδιά κρυώνουν, ζητάνε κάλτσες, κασκόλ, κουκούλες, γάντια, ότι καλύτερο για να ζεστάνουν το παγωμένο κορμί τους. Στο γράμμα έγραφαν “είμαι καλά και την ανησυχείς”. Εγραφαν ακόμη: “Βρίσκομαι σ’ ένα χωριουδάκι που οι κάτοικοί του είναι πολύ φιλόξενοι και πολύ μας αγαπούν. Μιλούν και ελληνικά”.

Τον Φεβρουάριο του 1941 οι τραυματισμένοι Ροδωνίτες από βλήματα Ιταλών, Νικόλαος Δούκογλου και Γεώργιος Αν. Καραπαναγιωτίδης, ήρθαν στα μετόπισθεν. Οι εφημερίδες γράφανε κάθε μέρα για τις νίκες του στρατού μας στην Αλβανία και πως τα φανταράκια μας φώναζαν ΑΕΡΑ!

Πολεμούσαν τους Ιταλούς τους κοκορόφτερους του Μουσολίνι. Η Σοφία Βέμπο τραγουδούσε τ’ αξέχαστα εκείνα τραγούδια κι εμείς τα’χαμε μάθει και τα λέγαμε. Ηταν το “Κορόιδο Μουσολίνι”.

Κορόιδο Μουσολίνι, κανείς σου δεν θα μείνει,

εσύ και η Ιταλία η πατρίδα σου η γελοία,

τρέμετε όλοι το χακί.

Δεν έχεις διόλου μπέσα, κι όταν θα μπούμε μέσα,

ακόμη και στη Ρώμη

γαλανόλευκη θα υψώσουμε σημαία Ελληνική.

Ας το μάθουν οι εχθροί, Ιταλοί και Γερμανοί,

πως η Ελλάδα μας ελεύθερη θα ζει”.

 

Ο χειμώνας ήταν κοντά και δεν ήμασταν πλούσιοι εμείς να ντύσουμε και να σκεπάσουμε όλο το στρατό μας. Ο παπα-Γιάννης καλεί τους χωριανούς να έλθουν στην εκκλησία να προσευχηθούν, ν’ ανάψουν ένα κερί δίπλα στην Παναγία, με την ευχή να δώσει δύναμη, προστασία και “φτερά” στα πόδια, για να μάχουνται. Εμείς παιδιά, ντυμένα στο ιερό βήμα, ήμασταν μαζί του.

Στο τέλος της λειτουργίας, μπροστά στο ιερό βήμα. ο παπα-Γιάννης με κομμένη την φωνή, αρθρώνει λίγα λόγια στους εκκλησιαζόμενους χωριανούς για τα παιδιά τους, που βρίσκονται στα βουνά της Αλβανίας. Μιλάει με τρεμάμενη φωνή, απλά, με λόγια ενθουσιασμού και δάκρυα στα μάτια. Οι γυναίκες κλαίνε. Γέροι σκουπίζουν τα βουρκωμένα μάτια τους. Η συγκίνηση φθάνει και σε μας, τα σχολειόπαιδα. Ο παπα-Γιάννης μπρος στο ιερό βήμα, συνεχίζει να λέει στους χωριανούς για τα παιδιά που βρίσκονται μακρυά, στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας, Σε Χειμάρα, Τεπελένι, Ελβασάν, Τρεμπεσίνα και αλλού, τα οποία είναι υπό την κατοχή μας. Πήραμε τα πρώτα γράμματα από τα παιδιά μας. Με αγωνία διαβάσαμε να μας ζητούν να τους στείλουμε μάλλινα είδη από τα μαλλιά που γνέθουμε, να πλέξουμε γάντια, κάλτσες, κουκούλες, κασκόλ και άλλα.

Ο ενθουσιασμός των κοριστιών ήταν ακράτητος. Τα κορίτσια δεν ξεχάσανε τις ωραίες παρέες, τους χορούς που είχαν μαζί. Ο παπα-Γιάννης καλεί τα κορίτσια και τ’ αγόρια να κάνουν μια επιτροπή, να συγκεντρώσουν είδη και να τα στείλουν.

Η ομάδα από κορίτσια (“Η φανέλα του στρατιώτη”): Ελισάβετ Μ. Αραμπατζή, 2. Ευλαμπία Γιαγκιόζη, 3. Κατερίνα Οργαζλή, 4. Σημέλα Σ. Παπαδοπούλου, 5. Βενετία Αν. Μποδίτση, 6. Αιμιλία Α. Αυγερινού, 7. Βενετία Φ. Μποδίτση, 8. Βάσω Σ. Πούλου, 9. Ελευθερία Α. Γιολτσή, 10. Ολγα Χ. Κυριακίδου, 11. Δέσποινα Π. Παπαδοπούλου (Πανιτσίδου), 12. Ελένη Ι. Ηλιάδου, 13. Μαρία Ν. Τσιτσέλη, 14. Δέσποινα Γ. Παπαδοπούλου, 15. Περιστέρα Κ. Παπαδοπούλου, 16. Κωνσταντίνα Μ. Αργυροπούλου, 17. Ευθαλία Μ. Εμμανουηλίδου, 18. Αναστασία Ποπογκίδου.

Η ομάδα αγόρια, νεολαίοι τότε: 1. Μιχάλης Αν. Μποδίτσης, 2. Δημήτριος Μ. Αραμπατζής, 3. Πέτρος Αρ. Δούκογλου, 4. Ηλίας Ι. Ηλιάδης, 5. Κώστας Αδ. Καρυπίδης, 6. Ιωάννης Παν. Καραπαναγωτίδης.

Στις εορτές και τα πανηγύρια γλεντούσαν στα έξι καφενεία από το πρωί μέχρι τα ξημερώματα, με διάφορα όργανα, κλαρίνα, βιολιά, κεμεντζέδες και με το γραμμόφωνο, που ήταν απαραίτητο για ευρωπαϊκούς χορούς. Οπως το φοξ-τροτ της Ριρίκας, το τραγούδι Ριρίκα παιδί μου!

Ηταν χρόνια αγνά, που χάθηκαν με τους ανθρώπους τους. Χοροεσπερίδες. Φώναζε ο αρχηγός του χορού Ζαχαρίας Βαρυδήμος ... “σάνζε... ντούπλ... καβαλιέ”. Κατά την διάρκεια του χορού, ντάμα μπουφέ, ξεκαρδίζονταν στο γέλιο. Περνούσαν από μπουφέ, μαζί και ο καβαλιέρος, για κέρασμα (λουκούμι), όχι ουΐσκι, βόντκα και τσιγάρο. Πάντα είχαν τον ακορντεονίστα Σωκράτη Κάκκαρη από το Κιλκίς. Τον κρατούσαν ημέρες. Ηταν όλο γέλιο και μεράκι. Τραγούδια της εποχής. “Ολος ο κόσμος τώρα δουλεύουν μηχανές”. “Μάθετέ με, ωραία μου πουλάκια, μαθετέ με... κελαηδήστε, τραγουδήστε τον ωραίο σκοπό”. “Ξύπνα μωρό μου κι άνοιξε”. “Το γελεκάκι που φορείς”. “Αλήτη μ’ είπες μια βραδιά, χωρίς καμιά αιτία”. “Η Βαλεντίνα.... Αθηναία, η πρώτη σωφερίνα!... Βαλεντίνα, Βαλεντίνα, έγινες και σωφερίνα, και οπως πας σε λίγα χρόνια θα φορέσεις παντελόνια”.

Μετά από όλα αυτά, έφθασαν γεγονότα σοβαρά στον Ροδώνα. Πενθεί το χωριό. Τα χρόνια εκείνα, όταν δεν κυκλοφορούσε αυτό το επικίνδυνο αυτοκίνητο στους δρόμους, που τόσοι σκοτώνονται κάθε μέρα μ’ αυτό και δεν μας “συγκινεί” τίποτα, γιατί συνηθήσαμε να βλέπουμε, ν’ ακούμε τους καθημερινούς σκοτωμούς. Τότε πέθανε ο άνθρωπος και ακουγόταν από στόμα σε στόμα. Σκοτώθηκαν δύο νέα, λαμπρά παλληκάρια Ροδωνίτες, στο αλβανικό μέτωπο. Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός στο χωριό. Σαν την λαφίνα, οι μάνες καρτερούσαν να πάρουν ένα γράμμα, μια είδηση. Η αγωνία σκλάβα την έχει και την τυραννεί την μάνα. Τί να γίνεται ο γιό της μέσα στα χιονισμένα αλβανικά βουνά. Ο πόλεμος της τον έχει αποκλείσει, κι ούτε φωνή, ούτε μαντάτο.

Ηταν Μάρτης 1941 όταν έφθασε το μαντάτο, σκληρό, δραματικό, τραγικό: Θεόδωρος Γ. Καραπαναγιωτίδης και Σωκράτης Π. Καραπαναγιωτίδης, δύο λαμπρά παλληκάρια, εφονεύθησαν στα χιονισμένα αλβανικά βουνά. Τί τραγωδία! Βογγούν οι αυλές της γειτονιάς. Θρηνεί το χωριό του Ροδώνα και οι μάνες, οι πληγωμένες οι μάνες, νυχτοήμερα λειώνουν στο μοιρολόι. Ραγίζουν πέτρες στον καημό τους. Βογγούν, μοιρολογούν και κλαίνε και ξεριζώνουν της κεφαλής τους τα μαλλιά. Ψωμί δεν μπαίνει στο στόμα. Νερό δεν κατεβαίνει στο λαρύγγι. “Παιδί μου Θεόδωρε”, η μάνα Δέσποινα φωνάζει. “Παιδί μου Σωκράτη”, η μάνα Σοφία... Ελεγε: “Λεβέντη μου, με τα τραγούδια σου, την λεβεντιά σου... γιέ μου, χρυσέ μου και ακριβέ μου”. Και τότε σκοτεινιάζει και για μας ο κόσμος και οι παιδικές μας χαρές θολώνουν. Κατάμαυρα τα ρούχα φορούν μάνες. Αξύριστος και θλιβερός ο πατέρας. Μαυροφορούν κι οι αδερφές.

Πόσο γρήγορα στη ζωή διαδέχονται τις χαρές οι λύπες. Πέφτουν οι μάνες άρρωστες στο κρεββάτι. Σε βαρύ πένθος βυθίστηκε το χωριό, με τον σκοτωμό δύο λαμπρών παλληκαριών. Τρεις ημέρες κτυπούσε η καμπάνα. Λυπήθηκε κατάκαρδα όλο το χωριό. Ηταν τον δοξασμένο καιρό του αγώνα στα αλβανικά βουνά. Από τότε το χωριό έχασε αυτό που είχε.

*Από το βιβλίο του “ΜΑΡΤΥΣ ΜΟΥ ΤΟ ΜΠΕΛΛΕΣ”

(Φωνή από τον Ροδώνα)

Για τα έργα, τους στόχους και τους τομείς δράσης της ΔΕΥΑ Παιονίας κάνει λόγο σε άρθρο του στην aftodioikisi.gr ο πρόεδρος Αθανάσιος Τζούρτζος.

Το πλήρες άρθρο του κ. Τζούρτζου έχει ως εξής:

«Η ΔΕΥΑ Παιονίας εξυπηρετεί περίπου 30.000 δημότες που κατοικούν στην περιοχή των διοικητικών του ορίων. Μια περιοχή όπου το ανάγλυφο της, περιλαμβάνει πεδιάδες, λόφους και βουνά, με βασικό χαρακτηριστικό, τον τεράστιο φυσικό πλούτο που διαθέτει, ειδικά όσον αφορά το υγρό στοιχείο.

Η Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης Αποχέτευσης Παιονίας (ΔΕΥΑΠ) καλείται λοιπόν, μέσα από τη λειτουργία της, να διαφυλάξει και να διαχειριστεί ορθολογικά τους υδάτινους πόρους της περιοχής, ενώ παράλληλα έχει την τεράστια ευθύνη διαχείρισης της αστικών λυμάτων, συμβάλλοντας ενεργά και ουσιαστικά στην προστασία του περιβάλλοντος.

Η ΔΕΥΑΠ διαχειρίζεται:

  • 11 πηγές ύδρευσης (οι περισσότερες από αυτές είναι σε δυσπρόσιτα σημεία και η προσέγγισή τους είναι πολύ δύσκολη)
  • 000 μέτρα αγωγών δικτύου ύδρευσης (τα περισσότερα από αυτά είναι εντός των οικισμών του Δήμου και τα υπόλοιπα σε περιοχές εκτός σχεδίου)
  • 50 δεξαμενές ύδρευσης (κυρίως σε  εκτός σχεδίου περιοχές)
  • 33 αντλιοστάσια ύδρευσης (σχεδόν όλα εκτός οικισμών)
  • 000 μέτρα αγωγών αποχέτευσης
  • 5 αντλιοστάσια λυμάτων και
  • 3 βιολογικούς καθαρισμούς.

Οι τομείς δράσεις της Επιχείρησης στηρίζονται σε τρείς άξονες

  1. Στην Οργάνωση της Επιχείρησης ώστε να καταστεί λειτουργικά σύγχρονη και αποτελεσματική.
  2. Στο σχεδιασμό και την υλοποίηση των Έργων Υποδομών που αφορούν την Ύδρευση την Αποχέτευση και τα όμβρια ύδατα.
  3. Στην μέγιστη ανταποδοτικότητα των έργων και των δράσεων της, προς τους δημότες – καταναλωτές.

 

Όσον αφορά την Οργάνωση της επιχείρησης:

Έχουμε υλοποιήσει ένα πλάνο μετεγκατάστασης της έδρας της Επιχείρησης στο 1ο χιλ. Πολυάστρου – Πευκόδασους. Στο συγκεκριμένο χώρο λειτουργούν οι Διοικητικές Υπηρεσίες, καθώς και το Τεχνικό Τμήμα, ενώ έχει διαμορφωθεί ειδικά στεγαζόμενος χώρος και λειτουργεί ως Οργανωμένη Αποθήκη της ΔΕΥΑΠ.
Με την ολοκλήρωση των εργασιών και την εγκατάσταση των Υπηρεσιών στο νέο αυτό χώρο, εξασφαλίζουμε άριστες συνθήκες εργασίας και παράλληλα αναβαθμίζουμε τη λειτουργικότητα και την αποτελεσματικότητα τους.

Όσον αφορά τα Έργα Υποδομών:

Υλοποιούμε  με ίδια μέσα και παράλληλα σχεδιάζουμε και καταθέτουμε προς χρηματοδότηση μια σειρά από Έργα που αφορούν την δημιουργία νέων άλλα και την αναβάθμιση υφιστάμενων Δικτύων Ύδρευσης, καθώς και έργα κατασκευής Δικτύων Αποχέτευσης και διασύνδεσης με τις υφιστάμενες αλλά και τις νέες Μονάδες Επεξεργασίας λυμάτων. Επιγραμματικά σας αναφέρω:

Α. Έργα Ύδρευσης

-Αντικατάσταση κεντρικού δικτύου Ύδρευσης Γουμένισσας σε μήκος 800μ.

-Καθαρισμός – μόνωση των δεξαμενών ύδρευσης Γρίβας και Γουμένισσας και αλλαγή του δικτύου ύδρευσης εντός του χώρου της δεξαμενής.

-Αντικατάσταση δικτύου ύδρευσης στην πλατεία της Αξιούπολης και κατασκευή νέων παροχών ύδρευσης στην Τοπική Κοινότητα Ρύζια.

-Κατασκευή δικτύου ύδρευσης στον οικισμό Λιβάδια και στην Ποντοηράκλεια για τη υδροδότηση του οικισμού από το Μικρό Δάσος.

-Κατασκευή δεξαμενών διήθησης σε Φανό και Σκρα και πλήρωσή τους με υλικά φιλτραρίσματος και τοποθέτηση ειδικών τεμαχίων.

-Τοποθέτηση μηχανισμών GSM, για την επικοινωνία μεταξύ των συγκροτημάτων άντλησης με τις δεξαμενές ύδρευσης.

-Ενεργοποίηση με ηλεκτροδότηση του αντλιοστασίου ύδρευσης στον οικισμό Χαμηλό.

-Παράλληλα βρίσκονται σε φάση ωρίμανσης δύο σημαντικά έργα που αφορούν α) την Υδροδότηση πρώην δήμων Πολυκάτρου – Αξιούπολης από πηγές του Παίκου και β) την αντικατάσταση του εξωτερικού κεντρικού δικτύου υδροδότησης της Γουμένισσας.

-Να επισημάνουμε ότι ο δήμος μας και αντίστοιχα η ΔΕΥΑΠ κατάβαλε υπεράνθρωπες προσπάθειες να ανταποκριθεί στις ανάγκες που δημιουργήθηκαν από την εγκατάσταση των προσφύγων – μεταναστών στην Ειδομένη.
Στο πλαίσιο αυτής της αναγκαιότητας ολοκληρώσαμε άμεσα το έργο κατασκευής δικτύων ύδρευσης της Ειδομένης για την υδροδότηση του προσφυγικού καταυλισμού και την αντικατάσταση του παλαιού κεντρικού δικτύου ύδρευσης του οικισμού μήκους 450μ.

 

Β. Έργα Αποχέτευσης

Η επιχείρηση μας διερευνά κάθε δυνατότητα χρηματοδότησης από τα Ευρωπαϊκά Προγράμματα.

Στο πλαίσιο του έργου «Joint Actions for the efficient urban water management in the cross- border area» με ακρωνύμιο AQUA-M το οποίο είναι ενταγμένο στο Διασυνοριακό Πρόγραμμα IPA «Ελλάδα- πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας 2007-2013» για το Δήμο Παιονίας  έχουν προκηρυχθεί ήδη και βρίσκονται στη φάση ολοκλήρωσης δύο έργα που αφορούν :

-Προμήθεια και εγκατάσταση συστήματος διαχείρισης SCADA στην Εγκατάσταση Επεξεργασίας Λυμάτων Πολυκάστρου

-Προμήθεια εξοπλισμού για την Εγκατάσταση Επεξεργασίας Λυμάτων Πολυκάστρου

Παράλληλα έχουν ολοκληρωθεί τα έργα που αφορούν:

-Συμπληρωματική παρέμβαση στο δίκτυο αποχέτευσης Πολυκάστρου.

-Ολοκλήρωση δικτύου αποχέτευσης Ευρωπού με την κατασκευή νέου αγωγού.

-Κατασκευή δικτύου αποχέτευσης στην Τοπική Κοινότητα Στάθης.

-Κατασκευή δικτύου αποχέτευσης και πρόσθετα τεχνικά έργα στη δεξαμενή στον οικισμό Γριβας.

-Κατασκευή φρεατίων αποχέτευσης στο δίκτυο αποχέτευσης Πολυκάστρου και Αγίου Πέτρου για την ομαλή λειτουργία των δικτύων.

-Κατασκευή δικτύου υπερχείλισης στο αντλιοστάσιο λυμάτων της τοπικής κοινότητας Τούμπας.

Η ΔΕΥΑΠ έχει καταθέσει ολοκληρωμένες μελέτες και έχει πάρει έγκριση δημοπράτησης με χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ περιόδου 2016-2020 των παρακάτω έργων:

-Εγκατάσταση Επεξεργασίας Λυμάτων Τοπικής Κοινότητας Ποντοηράκλειας

-Εγκατάσταση Επεξεργασίας Λυμάτων Τοπικής Κοινότητας Βαφειοχωρίου.

Στην φάση σύνταξης Τευχών Δημοπράτησης και ωρίμανσης βρίσκονται τα έργα:

Κατασκευή δικτύου αποχέτευσης οικισμού Άσπρου

Κατασκευής δικτύου αποχέτευσης οικισμού Αξιοχωρίου

Κατασκευή δεξαμενής καθίζησης Κάρπης

Κατασκευή δικτύου αποχέτευσης οικισμού Πευκόδασους.

 

Γ. Έργα διαχείρισης όμβριων υδάτων.

Σημαντικό κομμάτι της δραστηριότητας της Επιχείρησης είναι αυτό που αφορά στα όμβρια ύδατα και για αυτό μέρος του Τεχνικού μας προγράμματος περιλαμβάνει έργα αυτοχρηματοδοτούμενα από την ΔΕΥΑΠ που εκτελούνται με αυτεπιστασία, όπως η ολοκλήρωση των εργασιών επισκευής των υποβρυχίων αντλιών και κινητήρων των αντλιοστασίων της ΔΕΥΑ Παιονίας.

 

Όσον αφορά την ανταποδοτικότητα:

Η ΔΕΥΑΠ  έχοντας ως επίκεντρο της λειτουργίας της, την παροχή υπηρεσιών υψηλής ποιότητας στους δημότες – καταναλωτές του δήμου Παιονίας έχει σχεδιάσει και υλοποιεί ένα ολοκληρωμένο Πρόγραμμα προστασίας και καλλιέργειας των πηγών, δημιουργίας νέων και αναβάθμισης των παλαιών δικτύων ύδρευσης – αποχέτευσης και την ενίσχυση και εκσυγχρονισμό των υποδομών άρδευσης.

Στόχος μας είναι να πετύχουμε τη μέγιστη ανταποδοτικότητα με χαμηλό κόστος τόσο για τους δημότες όσο και για την Επιχείρηση χωρίς να κάνουμε εκπτώσεις στην ποιότητα. Φροντίζουμε να παρέχουμε στους δημότες καθαρό πόσιμο νερό και καθαρό περιβάλλον εξασφαλίζοντας την απαιτούμενη επάρκεια των υδάτινων πόρων της περιοχής μας.

Αυτό αποτυπώνεται στη σχέση των παροχών της Επιχείρησης που έχουν αναβαθμιστεί  με αντίστοιχη μείωση τιμής μονάδος στους Λογαριασμούς Ύδρευσης – Αποχέτευσης.

Σε κάθε περίπτωση έχουμε καταφέρει να καταστήσουμε την ΔΕΥΑ Παιονίας ως ένα κύριο Φορέα αναβάθμισης της ποιότητας ζωής των πολιτών και ένα σημαντικό μοχλό ανάπτυξης της περιοχής. Αυτός είναι ο στόχος μας και γι αυτόν εργαζόμαστε καθημερινά ως Διοίκηση και ως εργαζόμενοι στην Επιχείρηση, έχοντας παράλληλα, στην προσπάθεια μας αυτή συμπαραστάτη, το Δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο του δήμου μας.»

Οι κακώσεις της σπονδυλικής στήλης είναι σημαντικό κεφάλαιο στη νευροτραυματιολογία λόγω του συνεπαγόμενου κινδύνου μόνιμης βλάβης νωτιαίου μυελού.

Ο νωτιαίος μυελός είναι ένα κρίσιμο ανατομικό μόριο, ο τραυματισμός του οποίου οδηγεί τον ασθενή σε μερική ή ολική μόνιμη αναπηρία, για αυτό έχει ύψιστη σημασία η προστασία της σπονδυλικής στήλης μετά το ατύχημα, με τεχνικές ακινητοποιήσης-σταθεροποιήσης.

Η βαρύτητα της κάκωσης σχετίζεται με την εντόπιση, το είδος της και τη σταθερότητα της σπονδυλικής στήλης. Η πτώση αντικειμένου στο κεφάλι, η προσγείωση με το κεφάλι ή στους γλουτούς, προκαλεί συμπιεστικό ή εκρηκτικό κάταγμα, το οποίο μπορεί να είναι:

-Σταθερό, εφόσον δεν υπάρχει συνδεσμική ή δισκική κάκωση ή κάταγμα των σπονδυλικών τόξων

-Ασταθές, όταν συνυπάρχει ρήξη οπίσθιου επιμήκη συνδέσμου με κάταγμα των οστικών δομών του σπονδύλου και απαιτείται χειρουργική αποκατάσταση.

Σε άμεσα πλήγματα της σπονδυλικής στήλης ή σε κακώσεις μετά από υψηλή επιτάχυνση και απότομη επιβράδυνση (πτώση από ύψος ή τροχαίο ατύχημα) η βίαιη υπερέκταση ή υπέρκαμψη σε συνδυασμό με στροφικές δυνάμεις προκαλούν πολλαπλές κακώσεις στα οστικά, αρθρικά και συνδεσμικά στοιχεία και άμεσο μερικό ή ολικό τραυματισμό νωτιαίου μυελού.

Απαιτείται άμεση ακινητοποίηση με κηδεμόνα αυχένος όταν διαπιστώνεται άλγος σε ΑΜΣΣ, νευρολογικά συμπτώματα ή όταν η εξέταση είναι αδύνατη (κώμα). Η διάγνωση τίθεται με κλινική εξέταση, ακτινογραφίες, αξονική και μαγνητική τομογραφία. Τα άτομα με πλήρη μόνιμη νευρολογική βλάβη πάνω από το επίπεδο του Α7 παραμένουν ολικώς εξαρτημένα από το περιβάλλον τους.

Σε βλάβες κάτω από αυτό το επίπεδο, η κίνηση του βραχίονα, πήχη και καρπού επιτρέπουν τη μερική αυτοεξυπηρέτηση με μεταφορά προς και από το αμαξίδιο.

Απαιτείται μεγάλη στήριξη από το οικογενειακό περιβάλλον, αλλά και συνεισφορά από την πολιτεία για την ικανοποιητικότερη δυνατή επανένταξη τους στην κοινωνία.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΚΕΣΙΔΗΣ

ΝΕΥΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ

Πόντου 7, Κιλκίς

Τηλ: 23410 26208

Του Γιώργου Πελίδη*

Γιατί να προγραμματίσω την προπόνησή μου; Είναι ένα ερώτημα που θεωρείται αυτονόητο για κάποιον που θέλει να καταγράψει τις επιδόσεις του, είτε αυτές είναι αγωνιστικού επιπέδου (πρωταθλητισμός) είτε για προσωπική -ατομική βελτίωση προσωπικών στόχων.

Ο προγραμματισμός είναι ένας συστηματικός σχεδιασμός της προπόνησης για να πετύχει ένας αθλητής την μέγιστη αθλητική του απόδοση αλλά και να την διατηρήσει για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Άρα εδώ μιλάμε για την αγωνιστική φόρμα του αθλητή δηλαδή, την ιδανική κατάσταση που μπορεί να φτάσει σε κάθε μία φάση της ανάπτυξής του.

Ο προγραμματισμός διαχωρίζετε σε φάσεις όπως: ο μακροχρόνιος, ο τετράχρονος, ο δίχρονος και ο ετήσιος.

Ο ετήσιος προγραμματισμός βασίζεται στην αρχή του περιοδισμού που σημαίνει την εναλλαγή των περιεχομένων της προπόνησης κατά την διάρκεια ενός χρονικού διαστήματος. Ο περιοδισμός διαχωρίζει τον ετήσιο κύκλο προπόνησης σε μικρότερα στάδια η φάσεις η περιόδους.

Οι κύκλοι για την διάρθρωση την οργάνωση της προπόνησης παίρνουν την ονομασία τους ανάλογα με την διάρκειά τους και τον σκοπό τον οποίο εξυπηρετούν. Έτσι αυτοί διακρίνονται σε :μακρόκυκλους οι οποίοι έχουν διάρκεια ένα η περισσότερα χρόνια σέ μεσόκυκλους οι οποίοι έχουν διάρκεια μερικών εβδομάδων( από 4-6) και οι μικρόκυκλοι οι οποίοι έχουν διάρκεια μιας εβδομάδας. Τέλος η πιο μικρή δομική μονάδα που υλοποιούνται όλοι οι παραπάνω κύκλοι η προπονητική μονάδα.

Βιβλιογραφία: Πανεπιστημιακές σημειώσεις προπονητικής.

 

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B'  Nέας σχολής 2015

Σελίδα 54 από 65
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree