Αρθρο-παρέμβαση του Γιώργου Φλωρίδη

Από το 2012 κι έπειτα, το πολιτικό σύστημα, βαριά τραυματισμένο και υπό διαρκή αμφισβήτηση, προσπαθεί, σε συνθήκες συνεχιζόμενης οικονομικής και κοινωνικής ρευστότητας, να θέσει τις βάσεις ενός νέου διπολισμού.

Στην κατεύθυνση αυτή κινείται πρωταρχικά η κυβέρνηση, με θεσμικές (εκλογικό σύστημα) και πολιτικές (στροφή στην Κεντροαριστερά) πρωτοβουλίες, τις οποίες σαφώς αξιοποιεί για την ενίσχυση της εικόνας της.

Αλλά και η Ν.Δ. απ’ τη μεριά της, προβάλλοντας η ίδια ως βασική εναλλακτική, κινείται σε αντίστοιχη λογική, έχοντας εξασφαλίσει σταθερή θέση στο πολιτικό δίπολο.

Ο νέος διπολισμός, λοιπόν, επιχειρεί την παγίωσή του, με τη σύγκρουση και εναλλαγή δύο βασικών πολιτικών δυνάμεων: μιας νέας πολυκομματικής Κεντροαριστεράς υπό την ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σε μια διευρυμένη Κεντροδεξιά της Ν.Δ.

Το σχήμα διαφέρει από τον δικομματισμό της μεταπολίτευσης σε σημεία όπως το εκλογικό μέγεθος, η πολιτική μορφή και ο ηγεμονικός κομματικός φορέας, στην ουσία όμως αναπαράγει, στις σημερινές συνθήκες, τον παλιό αδιέξοδο ανταγωνισμό του κεντροδεξιού με τον κεντροαριστερό λαϊκισμό.

Στο σημερινό περιβάλλον αστάθειας και κατακερματισμού, αυτός ο νέος διπολισμός μπορεί να παραγάγει πολιτική και κυβερνητική σταθερότητα μόνο με μία βασική προϋπόθεση: τη δυνατότητα που θα έχει ο εκάστοτε ή ο εν δυνάμει κυβερνητικός πόλος να συμμαχήσει και να συμπράξει με τον διεκδικούμενο χώρο του πολιτικού Κέντρου. Είναι η περίφημη μάχη προσεταιρισμού του Κέντρου αυτή που εξασφαλίζει κυριαρχία στο νέο διπολικό σύστημα.

Σε κάθε περίπτωση λοιπόν, κρίσιμος συντελεστής αυτής της μονομαχίας αναδεικνύεται ο πολιτικός μεσαίος χώρος, το πολιτικό Κέντρο με τις εκφράσεις του.

Επομένως, το σημείο-κλειδί στην προσπάθεια εδραίωσης του νέου διπολικού πολιτικού σκηνικού είναι η πολιτική στάση του ίδιου του Κέντρου. Πώς τοποθετούνται, δηλαδή, από τη δική τους σκοπιά, οι πολιτικές δυνάμεις του μεσαίου χώρου στο υπαρξιακό δίλημμα: αυτονομία ή ενσωμάτωση;

Είναι προφανές ότι η εμμονική αναφορά μέρους των μεσαίων δυνάμεων στον όρο Κεντροαριστερά τις παγιδεύει στην επικράτηση του νέου, έστω μικρού, διπολισμού και ενισχύει το εν εξελίξει κεντροαριστερό προβάδισμα Τσίπρα.

Αντίθετα, η επιθυμητή αποδυνάμωση και ανατροπή του επιχειρούμενου διπολικού σκηνικού απαιτεί την αυτόνομη, νέα, ενιαία και ισχυρή πολιτική και οργανωτική συγκρότηση του μεσαίου χώρου.

Σήμερα, για την αυτόνομη υπόσταση του πολιτικού Κέντρου υπάρχουν τρεις απαράβατες προϋποθέσεις:

Πρώτο, η διακριτή φυσιογνωμία έναντι των δύο ανταγωνιστικών πόλων, με αιχμή ένα σαφές πλαίσιο μεταρρυθμίσεων λαϊκής αποδοχής απέναντι στην καθυστέρηση και τον λαϊκισμό της Αριστεροδεξιάς.

Δεύτερο, η άμεση δημιουργία νέου και ενιαίου κομματικού οργανισμού με τη συμμετοχή όλων των δυνάμεων του χώρου και, φυσικά, με αυτοκατάργηση των παλιών σχημάτων χωρίς δισταγμούς, τακτικισμούς και δικαιολογίες «περί ωριμάνσεων».

Τρίτο και σημαντικότερο, ο συναγερμός της μεγάλης κοινωνίας του μεσαίου χώρου για να επιβληθεί ο στόχος της πολιτικής του αυτονομίας.

Είναι έτοιμος ο χώρος για την τριπλή υπέρβαση; Μέχρι τώρα δεν προκύπτει κάτι τέτοιο. Το ζήτημα, όμως, της νέας ισχυρής συγκρότησής του, επειδή υπερβαίνει πρόσωπα και πολιτικές απόπειρες, πρέπει να διατηρείται ακέραιο και διαρκώς ανανεώσιμο, ανεξάρτητα από τις συγκυριακές εξάρσεις ή τις αποτυχίες του.

Σημαντικότερο είναι ότι δεν πρέπει να φθαρεί ανεπανόρθωτα μέσα από την κοντόθωρη λογική των αλληλοκατηγοριών, πολύ δε περισσότερο όταν αυτές αφορούν μια διαδικασία που δεν κατάφερε να κινητοποιήσει, ούτε στο ελάχιστο, τον κόσμο της παράταξης, αλλά αντίθετα κατάντησε σε αντιπαράθεση «περί όνου σκιάς».

Οι βασικοί ανασχετικοί παράγοντες για τη δημιουργία του Λαϊκού Μεταρρυθμιστικού Κέντρου είναι ο φόβος ορισμένων προς το άγνωστο, η διατήρηση των ασήμαντων και ήδη εξαντλημένων θεσιθηρικών κεκτημένων και η λογική επικράτησης του σχετικά ισχυρότερου απέναντι στους σχετικά ασθενέστερους.

Τα μεγάλα άλματα, όμως, χρειάζονται υπερβατικές και όχι συγκριτικές λογικές. Χρειάζονται ανάληψη σχετικού ρίσκου και όχι κομματική κλειστοφοβία που οδηγεί στην καθήλωση και τη μιζέρια.

Η αυτονομία του πολιτικού μεσαίου χώρου δεν θα αποτελέσει απλώς ανάχωμα στην εγκαθίδρυση ενός νέου λαϊκιστικού διπολισμού, αλλά θα αφήσει ανοιχτή τη δυνατότητα να μπει επιτέλους το πολιτικό σύστημα της χώρας σε μια ριζικά μεταλαϊκιστική περίοδο.

Η επίδραση του αυτόνομου Λαϊκού Κέντρου σε μεταρρυθμιστικές αλλαγές σε όλο το φάσμα του πολιτικού συστήματος θα είναι πολιτικά προωθητική και εθνικά ωφέλιμη, δίνοντας τη δυνατότητα για ολοκληρωμένες μεταρρυθμιστικές κυβερνήσεις ώστε να υπάρξει θεμελιακή ανάκαμψη της χώρας.

Από την ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Του Δημήτρη  Κατσαρέλλου

Ως Μικροχρηματοδότηση (Microfinance) ορίζεται η προσφορά των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών όπως δάνεια και ασφάλειες σε φυσικά πρόσωπα ή επιχειρήσεις που δεν έχουν πρόσβαση στο επίσημο χρηματοπιστωτικό σύστημα και οι οποίοι δεν έχουν τακτικά αμειβόμενη απασχόληση.

Η μικροχρηματοδότηση μπορεί παράλληλα να συμβάλει στην προαγωγή της επιχειρηματικότητας με τη διευκόλυνση της έναρξης νέων επιχειρήσεων, μιας και η περιορισμένη πρόσβαση στο πλήρες φάσμα των τραπεζικών υπηρεσιών αποτελεί συχνά ένα σημαντικό εμπόδιο για την έναρξη νέων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και τη δημιουργία απασχόλησης.

Η πρακτική της χορήγησης μικροδανείων σε ανέργους, σε μικρές επιχειρήσεις και σε κοινωνικά ευάλωτες ομάδες μπορεί να κάνει την διαφορά και να τους βοηθήσει να εξελιχθούν σε οικονομικά ανεξάρτητες μονάδες που θα μπορούν να συμμετέχουν πλήρως στην κοινωνία της οικονομίας.

Η εισαγωγή του όρου «Μικροχρηματοδότηση» στο παγκόσμιο οικονομικό λεξικό έλαβε χώρα το 1976 όταν ο Μοχάμεντ Γιουνούς (βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 2006) κατά την επίσκεψή του στο χωριό Τζόμπρα του Μπαγκλαντές ανακάλυψε πως πολύ μικρά δάνεια μπορούσαν να επιφέρουν σημαντική βελτίωση στη ζωή ενός φτωχού ατόμου και αποφάσισε να ιδρύσει την τράπεζα Grameen για την υλοποίηση αυτού του στόχου.

Σήμερα και σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, η Μικροχρηματοδότηση έχει καταστεί ως ένα βασικό εργαλείο για την καταπολέμηση της φτώχειας και την ενδυνάμωση της οικονομικής ανάπτυξης, με 130 εκατομμύρια ενεργούς χρήστες και στόχο την εξυπηρέτηση του 20% μιας αγοράς που ξεπερνά τα τρία δισεκατομμύρια δυνητικών ωφελούμενων.

Σε παγκόσμιο επίπεδο δραστηριοποιούνται 10,000 ιδρύματα Μικροχρηματοδότησης με τη μορφή Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, Ιδρυμάτων, Συνεταιριστικών και Εμπορικών Τραπεζών.

Οι εξελίξεις, το μέλλον και τις τάσεις στο χώρο της Μικροδανειοδότησης απεικονίζονται στη μελέτη «The responsAbility Microfinance Market Outlook 2016» και μας παρέχει μια φρέσκια ματιά στη δυναμική που αναπτύσσει ο κλάδος.

Ενδεικτικά αναφέρεται πως για το 2016 αναμένεται μια μέση αύξηση της τάξης του 10%-15% στις δραστηριότητες του κλάδου, ενώ ειδικά για την περιοχή της Ασίας αναμένεται αύξηση της τάξης του 30%.

Στην Ευρώπη σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του European Microfinance Network (EMN) κατά την περίοδο 2012-2013, σε 24 ευρωπαϊκές χώρες που συμμετείχαν στην έρευνα έχουν εκταμιευθεί 387.812 μικροδάνεια με συνολικό όγκο 1,53 δις ευρώ το 2013 (2011 σημεία αναφοράς: 204.080 μικροδάνεια, συνολικού όγκου 1,05 δις εκατομμύρια ευρώ).

Το 2013, το μέσο μέγεθος των δανείων ανήλθε στα 8.507 ευρώ (2011: 5.135 ευρώ) και το 79% της συνολικής αξίας μικροδανείων που είχε εκδοθεί για επαγγελματικούς σκοπούς, ενώ το υπόλοιπο 21% για προσωπική κατανάλωση (2011 σημεία αναφοράς: 74% για τις επιχειρήσεις, 26% για προσωπική κατανάλωση).

Η έρευνα εκτιμά ότι τουλάχιστον 121.270 μικροεπιχειρήσεις και νεοσύστατες επιχειρήσεις υποστηρίχθηκαν με οικονομικές και μη οικονομικές υπηρεσίες με τη μορφή Υπηρεσιών Επιχειρηματικής Ανάπτυξης (BDS - Business Development Services).

Υπό το φώς των παραπάνω τo Κέντρο Επιχειρηματικής & Πολιτιστικής Ανάπτυξης (ΚΕΠΑ) έχει αναλάβει και υλοποιεί το έργο microSTARS σε Θεσσαλονίκη και Κιλκίς.

Σκοπός του έργου είναι να υποστηρίξει τις πολύ μικρές επιχειρήσεις (έως 10 άτομα) και τις μικρές (έως 50 άτομα) και να διευκολύνει την ίδρυση και ανάπτυξη νέων επιχειρήσεων - start ups, στην κατεύθυνση ενίσχυσης της παραγωγικότητας, της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητάς τους.

 

Οι δράσεις και υπηρεσίες  που παρέχουν τα δύο Κέντρα είναι :

 

  • Δωρεάν Εξατομικευμένη Συμβουλευτική Υποστήριξη όπου ο ωφελούμενος μπορεί να λάβει καθοδήγηση για τη διάγνωση των Επιχειρηματικών του Αναγκών,
  • Δωρεάν πρόσβαση σε εκπαιδευτικά προγράμματα, τόσο σε επίπεδο ομαδικών συναντήσεων / workshops, όσο και σε επίπεδο διαδικτύου, με τη χρήση της ηλεκτρονικής πλατφόρμας e-learning του έργου microSTARS.
  • Δυνατότητα χορήγησης μικροδανείων σε συνεργασία με την Συνεταιριστική Τράπεζα Καρδίτσας, υπηρεσία που απευθύνεται αποκλειστικά σε υφιστάμενες επιχειρήσεις

 

Ακολουθείστε τη Διεθνή τάση  αξιοποιείστε την ευκαιρία να δώσετε ενέργεια στις ιδέες σας και να επισκεφθείτε τα δύο Κέντρα Παροχής Υπηρεσιών Επιχειρηματικής Ανάπτυξης του έργου microSTARS σε Θεσσαλονίκη και Κιλκίς.

 

Λίγα λόγια για το συντάκτη

O Δ. Κατσαρέλλος είναι Υπεύθυνος του Γραφείου Κιλκίς του προγράμματος «microSTARS».

Τα τελευταία 25 έτη, διετέλεσε Διευθυντής Επενδύσεων σε Εταιρίες Αμοιβαίων Κεφαλαίων και Χρηματιστηριακές, είναι Πιστοποιημένος Διαχειριστής & Σύμβουλος Επενδύσεων και πρόσφατα έλαβε επαγγελματική Πιστοποίηση στην Εταιρική Κοινωνική Διακυβέρνηση.

Παράλληλα διδάσκει σε συστηματική βάση αντικείμενα που σχετίζονται με τη Διοίκηση Επιχειρήσεων & τα Χρηματοοικονομικά για μια σειρά Πανεπιστημίων στην Ελλάδα και το εξωτερικό και συμμετέχει σαν εκπαιδευτής σε ενδοεταιρικά σεμινάρια.

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Η χάρτινη πινακίδα στο εσωτερικό του σχολείου δεν χωράει αντίλογο. Η βία, γενικά δεν είναι μαγκιά. Ειδικά η ενδοσχολική βία εναντίον μαθητών σωματικά αδύναμων, ευαίσθητων, ευγενικών, δεν είναι καθόλου μαγκιά. Το άθλιο μπούλινγκ όχι μόνο δεν είναι μαγκιά, αλλά είναι δειλία.

Σίγουρα όμως ούτε αυτό  που βλέπουμε στις φωτογραφίες είναι μαγκιά. Και σίγουρα είναι βία. Στους “ανυπεράσπιστους” εξωτερικούς τοίχους του ίδιου σχολείου, αλλά και του άλλου, του άλλου... ασκείται η μαγκιά κάποιων γενναίων. Σοκαριστικό το θέαμα εν έτει 2016. Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από μακριά, όχι τόσο για να συμπεριλάβουν μεγάλο τμήμα των τοίχων, αλλά για να μην είναι ευκρινή να γραφόμενα. Ασυναρτησίες, βρισιές και κόντρες ανιαρές κι επαναλαμβανόμενες μεταξύ Αρειανών και Παοκτσήδων. Συνθήματα που καμμία σχέση δεν έχουν, ούτε καν με το ευφυές χιούμορ αλλοτινών εποχών. Μέχρι και βιβλίο είχε εκδοθεί κάποτε με τα πανέξυπνα, ανατρεπτικά συνθήματα των τοίχων. Με τον εξ ίσου ευφυή τίτλο “Εμπρος στον έτσι που χάραξε ο άλλος” (Γιάννης Δημαράς).

Εκείνες οι εποχές που έλειπαν τα κινητά και τα τάμπλετ της παθητικότητας, της αποξένωσης, της αποβλάκωσης. Τότε υπήρχε γνώση. Σήμερα, πληροφορία. Αμάσητη. Αρα, επικίνδυνη.

Κρίμα.

Του Γιώργου Πελίδη*

Ποια είναι δηλαδή η ελάχιστη δυνατή ένταση της άσκησης και ποια η μέγιστη δυνατή ένταση της άσκησης που μπορεί να βελτιώσει ένα άτομο την αερόβια ικανότητά του (την αντοχή του). Ο βασικός στόχος κάθε προγράμματος είναι να βελτιώσει την αερόβια ικανότητα ενός ατόμου, που αποτελεί το γενικό δείκτη της καρδιοαναπνευστικής αντοχής ενός οργανισμού.

Η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας ενός προγράμματος βασίζεται στην μέτρηση, οι οποία δεν ισχύει μόνο για τους αθλητές αλλά και για τον μέσο άνθρωπο που γυμνάζεται για να βελτιώσει την υγεία του. Τ ο ελάχιστο αερόβιο ερέθισμα που μπορεί να βελτιώσει την αερόβια ικανότητα σε ένα άτομο εξαρτάται από την καρδιακή του συχνότητα στην ηρεμία και στην μέγιστη προσπάθεια είναι ο τύπος που ακολουθεί:

ΚΣ άσκησης = [ 0,60χ(ΚΣ μέγιστη-ηρεμίας)] + ΚΣ ηρεμίας.

Αυτό σημαίνει πως για να είναι μια άσκηση αποτελεσματική πρέπει να δραστηριοποιήσουμε τουλάχιστο το 60% της καρδιακής συχνότητας μας. Παράδειγμα ατόμου που έχει καρδιακή συχνότητα στη μέγιστη προσπάθεια 170 και στην ηρεμία 70 τότε πρέπει να γυμνάζεται με τόση ένταση έτσι ώστε η άσκηση να του προκαλεί προσαρμογές [0.60 (170-70)] +70 =130 παλμούς.

Ενώ το μέγιστο αερόβιο ερέθισμα που μπορεί να προκαλέσει τη μέγιστη βελτίωση στην αερόβια ικανότητα ενός ατόμου ΚΣ άσκησης= [0,95χ (ΚΣ μέγιστη- ηρεμίας0}=ΚΣ ηρεμίας δηλαδή ένα άτομο με καρδιακή συχνότητα στην ηρεμία 60 παλμούς και στην μέγιστη προσπάθεια 190 πρέπει να γυμνάζεται με 184 παλμούς το λεπτό. Εάν η ένταση της άσκησης είναι υψηλότερη ,τότε το άτομο θα κουραστεί πρόωρα και θα διακόψει την άσκησή του λόγω της παραγωγής του γαλακτικού οξέος, ελαχιστοποιώντας έτσι τις αερόβιες προσαρμογές και την αποτελεσματικότητα της άσκησης.

 

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B'  Nέας σχολής 2015

Σελίδα 54 από 77
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree