Αδιέξοδα

makridis stathis 1173Του Στάθη Μακρίδη

Μας ήρθε σαν αξίωμα από τα παλιά για να... πλουτίσει κι αυτό τον πολιτικό μας διάλογο, και το ακούμε σαν κάτι νέο, ακόμα και σήμερα. Είναι ένα εύρημα, ένα εξαιρετικό απόκτημα των πολιτικών για να μας καθησυχάζουν. Και το λένε μάλιστα σοβαρά λες και είναι χρησμός. “Η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα” μας λένε. Και τούτου δοθέντος να μην ανησυχούμε. Κάτι τέτοια ακούγαμε από τους πολιτικούς μας ταγούς και στη δεκαετία του ’60. Περιμέναμε εκλογές το 1967 μετά την ανατροπή της κυβέρνησης της Ενωσης Κέντρου τον Ιούλιο του 1965, για να αρθεί το αδιέξοδο που οι ίδιοι δημιούργησαν. Αλλά πρόλαβαν οι συνταγματάρχες με τη δική τους... διέξοδο. Την “νύφη” όμως και τότε δεν την πλήρωσαν οι πολιτικοί, οι υπεύθυνοι. Αυτοί οδηγήθηκαν στο Πικέρμι, στα ξενοδοχεία της περιοχής, εν αναμονή της απόλυσής τους ή της φυγάδευσής τους στο εξωτερικό. Αλλοι όμως, οι απλοί πολίτες, οδηγήθηκαν στη Γυάρο και κάποιοι άλλοι στην ταράτσα και στα υπόγεια της οδού Μπουμπουλίνας, δια τα... περαιτέρω. Μας θυμίζει συχνά ακόμη και σήμερα ο ακριβός μας φίλος Ανέστης Χαλκίδης το μαρτύριο του να εξασφαλίσει μια είσοδο από τον περιβόητο Λάμπρου για να δει τον Νίκο και την Εύη. Οι δημοκρατίες, λοιπόν, δεν έχουν αδιέξοδα. Και επειδή δεν έχουν (αν είναι έτσι), δεν χάλασε και ο κόσμος αν η χώρα οδηγείται στα βράχια!... Τέτοια παραμύθια ακούμε και σήμερα. Ολα αυτά δείχνουν ότι τίποτε δεν διδάχθηκαν οι κομματικές ηγεσίες από τα λάθη τους. Παρακολουθούν χαλαρά τις εξελίξεις σαν κακοί μαθητές φροντιστηρίων. Και εμείς ας πληρώνουμε τα δίδακτρα, τον λογαριασμό.

Ως διέξοδο στα αδιέξοδα, προφανώς εννοούν την προσφυγή στις κάλπες. Από το καλοκαίρι όμως του 1974, ζήσαμε πληθώρα εκλογικών αναμετρήσεων. Και πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο. Θα μπορούσαμε ασφαλώς να υποστηρίξουμε ότι οι εκλογές θα ήταν μια-κάποια λύση, αν στη θέση των αλληλοκατηγοριών και των ύβρεων, έμπαινε ο ήπιος πολιτικός λόγος, που γονιμοποιεί τον διάλογο και θερμαίνει την δημοκρατία και τον πολιτικό μας πολιτισμό. Αλλά; Αλλά στην ίδια αυτή στιγμή που ο “Τιτανικός” πλησιάζει το παγόβουνο, ο πολιτικός διάλογος διεξάγεται σήμερα από θλιβερές φιγούρες που σκαρφαλώνουν, νυχθημερόν, στα τηλεοπτικά παράθυρα, γνωστοί πλέον, ολίγιστοι αριβίστες και δεδηλωμένοι αβδηρίτες!... Συμπεριφέρονται σαν μικρά... κακιωμένα παιδιά. Και δεν γνωρίζουν ή και ξεχνούν ότι στις κρίσιμες εκείνες στιγμές, ο Ανδρέας Παπανδρέου, μετά από συνεννόηση με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, εκστόμισε εκείνο το “βυθίσατε το Χόρα”. Είχαν κι εκείνοι τις πολιτικές διαφορές τους. Αλλά συνομιλούσαν. 

Σήμερα βυθίζεται η χώρα. Ο ανθός μας, η νεολαία μας εκπατρίζεται για μία ακόμη φορά, ο κοινωνικός μας ιστός αποσυντίθεται. Και “των οικιών ημών εμπιπραμένων αυτοί άδουν”. Και τώρα; Το έχουμε ξαναγράψει ότι η χώρα μας στερείται ηγετών υψηλού πολιτικού αναστήματος. Και είμαστε τώρα υποχρεωμένοι να συνυπάρξουμε με πολιτικούς νάνους. Εχουμε μια κυβέρνηση που μας προέκυψε απο συρραφή ακροαριστερών, ακροδεξιών, παλαιοπασόκων, αναρχικών, μηδενιστών, οπορτουνιστών και ό,τινων άλλων! Συνεχίζει να διαπραγματεύεται με τους “δανειστές” και θέτει, δεκαπέντε τώρα μήνες, “κόκκινες γραμμές”. Και το μόνο που ως τώρα πέτυχε, ήταν να ονομάσει την τρόικα θεσμούς και οι συνεδριάσεις μαζί τους να γίνονται στο Χίλτον, αντί στα Υπουργεία. Η κυβέρνηση αυτή είναι επικίνδυνη. Και πρέπει να φύγει. Και αυτό είναι ευθύνη της μείζονος, κυρίως, αντιπολίτευσης. Εφόσν, βέβαια, κι αυτή έχει κάποιο πρόγραμμα, κάποια σχέδια εξόδου από την κρίση. Παρατηρούμε όμως ότι και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, επιμελώς αποφεύγει να ζητήσει προσφυγή στις κάλπες! Ισως γιατί φοβάται να πάρει στα χέρια του την “καυτή πατάτα”. Ισως πάλι και αυτός να πιστεύει ότι και στις δημοκρατίες υπάρχουν αδιέξοδα!... Σε κάθε, πάντως, περίπτωση, θα θέλαμε περισσότερο ξεκάθαρες τις “θέσεις” του και λιγότερο σιβυλλικές, ιδιαίτερα τώρα που οι σφυγμομετρήσεις τον φέρουν να προηγείται. Και εμείς; Εμείς κρατάμε δύο στίχους απο μια στροφή ποιητικής συλλογής (“Ηλιος ο Πρώτος”) του Νομπελίστα μας Οδυσσέα Ελύτη. Ενα ποίημα δοξαστικό που κυκλοφόρησε το 1943, μέσα στο ζοφερό κλίμα του πολέμου και της γερμανικής Κατοχής:

“Εμείς τη λέμε τη ζωή, πηγαίνουμε μπροστά

και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε.

Είμαστε Ελληνες. Είμαστε από καλή γενιά”.

We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree