Το χαμηλό ήθος

12 Μαϊ 2016

Του Παναγιώτη Φλωρίδη
Σε μια εκλογική αναμέτρηση στην Αμερική, ο ένας υποψήφιος κυβερνήτης της Πολιτείας κατηγόρησε τον βασικό του αντίπαλο ότι δεν μπορούσε να παρκάρει το αμάξι του. Εγινε “αναπαράσταση”. Οντως ο υποψήφιος, με τα σπουδαία (κατά τ’ άλλα) προσόντα, ήταν ατζαμής στο παρκάρισμα. Και έχασε τις εκλογές από τον... Τράμπ της εποχής και της Πολιτείας εκείνης. Αυτά γινόταν στην Αμερική. Εκεί όμως γίνονται και άλλα, ατελείωτα, θαύματα.
Στην πολιτική μπορείς να προσάψεις στους αντιπάλους σου λογής αδυναμίες: Ελλειψη προσόντων, αλαζονεία, αμετροέπεια, προχειρότητα, ανικανότητα, ταξική σκοπιμότητα. Οχι όμως ανηθικότητα. Αυτή καταργεί τη Δημοκρατία και καλεί “σε πρώτο πλάνο” τον Εισαγγελέα.
Το ακόμη χειρότερο βέβαια είναι, αυτή η κατηγορία να μένει αναπάντητη και ατιμώρητη. Και το ακόμη-ακόμη χειρότερο είναι, αυτή η κατηγορία να μένει αναπάντητη, ατιμώρητη και ταυτόχρονα να παραμένει αδιάφορη για το εκλογικό σώμα. Αυτός ο ύπουλος μιθριδατισμός είναι πραγματική βόμβα στα θεμέλια Δημοκρατίας και κοινωνίας. Καταργεί κάθε έννοια συλλογικότητας, καταργεί την ίδια την έννοια και την πρωταρχική ανάγκη του Κοινωνικού Συνόλου.
Συγκεκριμένα τώρα. Αυτή η κυβέρνηση έχει επισύρει, για λόγους πρωτοφανείς, τα μύρια όσα εναντίον της. Δεν υπάρχει “άρθρο” της πολιτικής δικονομίας που να μην έχει χρησιμοποιηθεί για τις εναντίον της κατηγορίες. Ολα όμως, όπως στην Αμερική, επιτρέπονται. Και η αμετροέπεια, και η ασυνέπεια και η αλαζονεία και γενικά η ανικανότητα. Αυτό που δεν επιτρέπεται είναι η κατηγορία για “χαμηλό ήθος”. Και αυτό που δεν επιτρέπεται-δύο φορές-είναι το γεγονός ότι αυτή η κατηγορία μένει αναπάντητη. Μένει χωρίς προσφυγή στον Εισαγγελέα.
Την περασμένη Κυριακή στην “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”, ο γνωστός αρθρογράφος Ν. Βατόπουλος το διατύπωσε ξεκάθαρα: συν τοις άλλοις, αυτή η κυβέρνηση (τα μέλη της δηλαδή και οι διτοί κομματικοί μηχανισμοί που την στηρίζουν), είναι “χαμηλού ήθους”. Η σκληρή-έσχατη-κατηγορία θα μπορούσε να περάσει ασχολίαστη, αν διατυπωνόταν σε κάποιο ρυπαρό, περιθωριακό φύλλο. Οχι όμως στην κυριακάτικη “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”.
Το πάθος των κυβερνώντων (του πυρήνα του 4%) για εξουσία, εξηγεί και ερμηνεύει πολλά. Από την “αστική τάξη με τύψεις”, όπως χαρακτήριζαν οι κακεντρεχείς του ’80, το τότε ΚΚΕ Εσωτερικού-μήτρα του μετέπειτα και σημερινού ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι την εξουσία του 2015 και από τον ανέμελο, επαναστατικό φραπέ του Dolce και των Εξαρχείων, μέχρι την απευθείας συνομιλία με Μέρκελ, Ολάντ, Ομπάμα, η απόσταση είναι μεγάλη. Αυτό όμως-επαναλαμβάνουμε-που ενοχλεί έως φρίκης, είναι η απάθεια όλων ημών και υμών που συναπαρτίζουμε αυτό που ακόμα αποκαλείται Κοινή Γνώμη. Θέλει πολλή κουβέντα...
ΥΓ (1): Ο Μιθριδάτης, πανίσχυρος βασιλιάς του Πόντου, φοβούμενος απόπειρα δολοφονίας του μέσω δηλητηρίου, κάθε λίγο και λιγάκι ελάμβανε μια ελάχιστη δόση δηλητηρίου, για να αποκτήσει ανοσία. Την απέκτησε όμως σε τέτοιο βαθμό που, όταν ήλθε η “κακιά ώρα” της σύλληψής του από τους νικητές Ρωμαίους προσπαθώντας να αυτοκτονήσει, δεν τον “έπιανε” το φαρμάκι. Είχε συνηθίσει ακόμη και στο πιο ισχυρό δηλητήριο. Από εκεί βγήκε και ο όρος “Μιθριδατισμός”.
ΥΓ(2): Ο Μιθριδάτης ήταν Ελληνικής καταγωγής. Με μητέρα Ελληνίδα, ποντιακής καταγωγής...
Λέει κάτι αυτό;

We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree