Μια ντουφεκιά ζαχαρωτή

01 Σεπτεμβρίου 2016

Του Παναγιώτη Φλωρίδη

Για δεκαετίες μετά τον πόλεμο, υπήρχε ο “από Βορρά κίνδυνος”. Ενας “βολικός” κίνδυνος, αφού ο νομός ήταν κυριολεκτικά στρατοκρατούμενος. Με Μεραρχία στο Κιλκίς, με Ταξιαρχία στο Πολύκαστρο, με Σύνταγμα σε Αξιούπολη και Γουμένισσα και με πλήρως επανδρωμένα Τάγματα σε χωριά όπως το Δροσάτο, το Χέρσο, η Ν. Σάντα και αλλού. Μια κατάσταση πάνω στην οποία βασίσθηκε η έωλη οικονομική ευμάρεια, κυρίως των χωριών.

Ο κίνδυνος όμως μεταφέρθηκε Ανατολικά. Και ο νομός άρχισε να “φθίνει” στρατιωτικά. Ξεκίνησαν οι διαμαρτυρίες για την αποψίλωση, που κορυφώθηκαν με την κατάργηση του Κέντρου Εκπαίδευσης στο στρατόπεδο Καμπάνη. Ως γνήσιοι επαρχιώτες ζητούσαμε να παραμείνει ο Στρατός “μας” για να μην καταρρεύσει το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών. Αγνοήθηκε φυσικά ότι η διάταξη των Ενόπλων Δυνάμεων δεν γίνεται για οικονομικούς και τουριστικούς λόγους, αλλά με βάση τις αμυντικές ανάγκες. (Το ότι υπάρχουν Κέντρα Εκπαίδευσης στην Κοζάνη, στην Καρδίτσα και άλλου, οφείλεται απλά στην γνωστή “καπατσοσύνη” κάποιων τοπικών παραγόντων, παλαιάς κοπής σίγουρα).

Κάποια στιγμή, το 1995 επιχειρήθηκε κι έγινε με επιτυχία η συγχώνευση Δημοτικών Σχολείων στο νομό. Στην πρώτη αιρετή Νομαρχία (νομάρχης Γ. Φλωρίδης), μια ομάδα φωτισμένων ανθρώπων, αιρετών και εκπαιδευτικών, εφάρμοσε μια μεταρρύθμιση που αποτέλεσε πρότυπο για όλη την Ελλάδα. Και τότε οι αντιδράσεις ήταν ισχυρές. Κάποιοι ήθελαν σχολεία με 10-12 μαθητές. Με κύριο επιχείρημα ότι ποθούσαν να βλέπουν κάθε πρωί να υψώνεται η Ελληνική σημαία στο προαύλιο του σχολείου. Δεν αντιλαμβανόντουσαν ότι το Σχολείο με 10-12 μαθητές, είναι πραγματική καταδίκη για τα παιδιά. Μέχρι και κανάλια ήλθαν τότε. Αλλά η αποφασιστική μεταρρύθμιση έγινε ανυποχώρητα. Γι’ αυτό και προκαλούν θλίψη οι πανηγυρισμοί της, εν έτει 2016, Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης για την επανασύσταση των δύο σχολείων της Παιονίας, όταν ακριβώς δίπλα λειτουργούν τα εύρωστα πολυθέσια Δημοτικά της Αξιούπολης και του Ευρωπού.

Το 1998 νομοθετήθηκε ο “Καποδίστριας” με τη συνένωση ισχνών κοινοτήτων σε στοιχειώδεις δήμους. Ο νομός μας και τότε πρωτοστάτησε στις κινητοποιήσεις ενάντια στις συνενώσεις, με συμμετοχή στις μαζώξεις των αντιδρώντων στην αλήστου μνήμης Καρδιτσομαγούλα.

Αυτές τις μέρες επισημοποιήθηκε η προαναγγελθείσα από το Νοέμβριο ακόμη, συγχώνευση Αστυνομικών Δομών του νομού. Ακολούθησε καταιγισμός ανακοινώσεων ενάντια στην υλοποίηση της απόφασης, που ανακοινώθηκε το Νοέμβριο στη Θεσσαλονίκη. Στους 10 μήνες που μεσολάβησαν δεν κατορθώθηκε τίποτε, για την ανατροπή της ειλημμένης απόφσης. Αρα... οι ντουφεκιές κατόπιν εορτής, δεν έχουν αντίκρυσμα. (Αυτή τη φορά τουλάχιστον, έγινε μόνο συγχώνευση δυνάμεων και όχι μετακίνηση απ’ το νομό).

Οι ανακοινώσεις βέβαια και τα συνεχή άσφαιρα πυρά, διαρκούν εδώ και χρόνια. Χωρίς προληπτικές ενέργειες, χωρίς πρόβλεψη, χωρίς σχέδιο, χωρίς τεκμηριωμένες προτάσεις, είναι σίγουρο ότι η ίδια κατάσταση και ακόμη χειρότερη, θα συνεχισθεί: Το ΤΕΙ μας, απ’ ό,τι φαίνεται, θα αποτελέσει παρελθόν, αντί να αναβαθμιστεί. Το “Δικαστικό” μας Μέγαρο συνεχώς “κολλάει”. Ας ελπίσουμε ότι δεν κολλάει επειδή θα χάσουμε και το Πρωτοδικείο μας. Το Τελωνείο μας αντί να αναβαθμισθεί βοηθώντας τις εξαγωγικές επιχειρήσεις μας, διαρκώς υποβαθμίζεται. Και οι ανακοινώσεις, οι συζητήσεις, οι οργίλες επιστολές καλά κρατούν, βομβαρδίζοντας τις κυβερνήσεις. Σαν χαρτοπόλεμο με κομφετί τον εκλαμβάνει το περίφημο “Κέντρο”. “Μια ντουφεκιά ζαχαρωτή” λέει ο Χαρούλης...

Τί φταίει; Ποιός φταίει; Συζητιέται αλλά δεν μορφοποιείται.

We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree